Sarga 118

Verse 1

सात्वेवमुक्ता वैदेही अनसूयाऽनसूयया। प्रतिपूज्य वचो मन्दं प्रवक्तुमुपचक्रमे।।2.118.1।।

அனசூயை இவ்வாறு கூறியபோது, வைதேகி—துவேஷமற்றவளான ‘அனசூயை’—அவருடைய சொற்களை எதிர்பூஜையால் மதித்து, மென்மையாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

Verse 2

नैतदाश्चर्यमार्याया यन्मां त्वमभिभाषसे। विदितन्तु ममाप्येतद्यथा नार्याः पतिर्गुरुः।।2.118.2।।

ஓ ஆர்யையே! நீ எனக்கு இவ்வாறு அறிவுறுத்துவது வியப்பல்ல. பெண்ணுக்கு கணவன் குருவெனப் போற்றத்தக்கவன் என்பதையும் நானும் நன்கு அறிவேன்.

Verse 3

यद्यप्येष भवेद्भर्ता ममाऽर्ये वृत्तवर्जितः।अद्वैधमुपचर्तव्यस्तथाप्येष मया भवेत्।।2.118.3।।

அரியையே, என் கணவர் நல்லொழுக்கம் அற்றவராக இருந்தாலும், நான் தயக்கமின்றி அவரைச் சேவித்து உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 4

किं पुनर्यो गुणश्लाघ्य स्सानुक्रोशो जितेन्द्रियः।स्थिरानुरागो धर्मात्मा मातृवत्पितृवत्प्रियः।।2.118.4।।

அப்படியானால் மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? கணவர் குணங்களால் போற்றத்தக்கவர்—கருணையுடையவர், இந்திரியங்களை வென்றவர், அன்பில் நிலைத்தவர், தர்மாத்மா, தாய்-தந்தை போல் பிரியமானவர் என்றால்!

Verse 5

यां वृत्तिं वर्तते रामः कौसल्यायां महाबलः।तामेव नृपनारीणामन्यासामपि वर्तते।।2.118.5।।

மஹாபலன் ஸ்ரீராமன் கௌசல்யையிடம் எவ்வாறு நடக்கிறானோ, அதே முறையிலே அரசனின் பிற ராணிகளிடமும் நடக்கிறான்.

Verse 6

सकृद्दृष्टास्वपि स्त्रिषु नृपेण नृपवत्सलः।मातृवद्वर्तते वीरो मानमुत्सृज्य धर्मवित्।।2.118.6।।

அரசன் ஒருமுறை மட்டும் பார்வையிட்ட பெண்களிடமும் கூட, அரசன்பால் அன்புடையதும் தர்மம் அறிந்ததும் ஆன வீரன் ஸ்ரீராமன் அகந்தையை விட்டு தாய்போல் நடக்கிறான்.

Verse 7

आगच्छन्त्याश्च विजनं वनमेवं भयावहम्।समाहितं मे श्वश्र्वा च हृदये तद्धृतं महत्।।2.118.7।।

இந்த நிர்ஜனமும் அச்சமூட்டும் வனத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, என் மாமியார் அருளிய மகத்தான உபதேசத்தை நான் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி உள்ளத்தில் பதித்து, இதயத்தில் உறுதியாகத் தாங்கிக் கொண்டேன்.

Verse 8

पाणिप्रदानकाले च यत्पुरात्वग्नि सन्निधौ।अनुशिष्टा जनन्याऽस्मि वाक्यं तदपि मे धृतम्।।2.118.8।।

திருமணத்தில் பாணிப்ரதான நேரத்தில், புனித அக்னியின் சன்னிதியில், என் தாய் முன்பு எனக்குக் கூறிய அறிவுரைகளையும் நான் உறுதியாக உள்ளத்தில் தாங்கி வைத்துள்ளேன்.

Verse 9

नवीकृतं तु तत्सर्वं वाक्यैस्ते धर्मचारिणि।पतिशुश्रूषणान्नार्यास्तपो नान्यद्विधीयते।।2.118.9।।

தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அம்மையே, உன் சொற்கள் அந்த எல்லா உபதேசங்களையும் எனக்குப் புதிதாய் உயிர்ப்பித்தன; ஏனெனில் மனைவிக்குப் கணவனைப் பணிவுடன் சேவிப்பதைத் தவிர வேறு தவம் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 10

सावित्री पतिशुश्रूषां कृत्वा स्वर्गे महीयते।तथावृत्तिश्च याता त्वं पतिशुश्रूषया दिवम्।।2.118.10।।

சாவித்ரி கணவனுக்குச் சேவை (பதிசுஷ்ரூஷை) செய்து சொர்க்கத்தில் பெருமை பெறுகிறாள்; அதுபோல நீயும் பதிசுஷ்ரூஷையால் சொர்க்கத்தை அடைவாய்.

Verse 11

वरिष्ठा सर्वनारीणामेषा च दिवि देवता।रोहिणी न विनाचन्द्रं मुहूर्तमपि दृश्यते।।2.118.11।।

ரோஹிணி எல்லா பெண்களிலும் சிறந்தவள்; விண்ணுலகில் தேவியெனப் போற்றப்படுகிறாள். சந்திரன் இன்றிக் கூட அவள் ஆகாயத்தில் ஒரு முஹூர்த்தம்கூட காணப்படுவதில்லை.

Verse 12

एवंविधाश्च प्रवराः स्त्रियो भर्तृदृढव्रताः।देवलोके महीयन्ते पुण्येन स्वेन कर्मणा।।2.118.12।।

இவ்வகைச் சிறந்த பெண்கள்—கணவரிடம் உறுதியான விரதம் கொண்டவர்கள்—தங்களுடைய புண்ணியக் கர்மத்தின் பலனால் தேவருலகில் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 13

ततोऽनसूया संहृष्टा श्रुत्वोक्तं सीतया वचः।शिरस्याघ्राय चोवाच मैथिलीं हर्षयन्त्युत।।2.118.13।।

அப்போது சீதையின் சொற்களை கேட்ட அனசூயை மிக மகிழ்ந்தாள். அவள் சீதையின் நெற்றியை முத்தமிட்டு, மைதிலியை மகிழ்விக்க எண்ணி இவ்வாறு உரைத்தாள்.

Verse 14

नियमैर्विविधैराप्तं तपो हि महदस्ति मे।तत्संश्रित्य बलं सीते छन्दये त्वां शुचिव्रते।।2.118.14।।

ஓ சீதையே, தூய விரதமுடையவளே! பல வித நியமங்களால் பெற்ற மாபெரும் தவவலிமை எனக்கு உண்டு. அந்த வலிமையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவேன்.

Verse 15

उपपन्नं मनोज्ञं च वचनं तव मैथिलि।प्रीता चास्म्युचितं किं ते करवाणि ब्रवीहि मे।।2.118.15।।

ஓ மைதிலியே! உன் சொற்கள் பொருத்தமானதும் இனிமையானதும். நான் மகிழ்ந்தேன்—உனக்காக நான் என்ன செய்வது உரியது? எனக்குச் சொல்.

Verse 16

तस्यास्तद्  वचनं श्रूत्वा विस्मिता मन्दविस्मया। कृतमित्यब्रवीत् सीता तपोबलसमन्विताम्।।2.118.16।।

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட சீதை, வியப்புடன் மென்மையாகச் சிரித்து, தவவலிமை நிறைந்த அனசூயையிடம்—“இது ஏற்கனவே நிறைவேறிவிட்டது” என்று கூறினாள்.

Verse 17

सा त्वेवमुक्ता धर्मज्ञा तया प्रीततराऽभवत्।सफलं च प्रहर्षं ते हन्त सीते करोम्यहम्।।2.118.17।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தர்மத்தை அறிந்த அனசூயை சீதையின்மேல் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்ந்து கூறினாள்—“ஆம் சீதையே, உன்னிடத்தில் எனது இந்த மகிழ்ச்சியை நான் நிச்சயம் பலனளிக்கச் செய்வேன்.”

Verse 18

इदं दिव्यं वरं माल्यं वस्त्रमाभरणानि च।अङ्गरागं च वैदेहि महार्हं चानुलेपनम्।।2.118.18।।मया दत्तमिदं सीते तव गात्राणि शोभयेत्।अनुरूपमसंक्लिष्टं नित्यमेव भविष्यति।।2.118.19।।

ஓ வைதேஹீ! இந்தத் தெய்வீகமான சிறந்த மாலை, ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மேலும் மணமிகு அங்கராகமும் அருமையான அனுலேபனமும் ஏற்றுக்கொள். ஓ சீதையே! நான் அளித்த இவை உன் அங்கங்களை அலங்கரிக்கும்; இவை எப்போதும் பொருத்தமாய், மாசற்றதாய், நித்தம் புதுமையாய் இருக்கும்.

Verse 19

इदं दिव्यं वरं माल्यं वस्त्रमाभरणानि च।अङ्गरागं च वैदेहि महार्हं चानुलेपनम्।।2.118.18।।मया दत्तमिदं सीते तव गात्राणि शोभयेत्।अनुरूपमसंक्लिष्टं नित्यमेव भविष्यति।।2.118.19।।

ஓ வைதேஹீ! இந்தத் தெய்வீகமான சிறந்த மாலை, ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மேலும் மணமிகு அங்கராகமும் அருமையான அனுலேபனமும் ஏற்றுக்கொள். ஓ சீதையே! நான் அளித்த இவை உன் அங்கங்களை அலங்கரிக்கும்; இவை எப்போதும் பொருத்தமாய், மாசற்றதாய், நித்தம் புதுமையாய் இருக்கும்.

Verse 20

अङ्गरागेण दिव्येन लिप्ताङ्गी जनकात्मजे।शोभयिष्यसि भर्तारं यथा श्रीर्विष्णुमव्ययम्।।2.118.20।।

ஓ ஜனகாத்மஜையே! இந்தத் தெய்வீக அங்கராகம் பூசப்பட்டவளாய் நீ, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) அழிவற்ற விஷ்ணுவை அலங்கரிப்பதுபோல், உன் கணவரின் ஒளியை மேலும் உயர்த்துவாய்.

Verse 21

सा वस्त्रमङ्गरागं च भूषणानि स्रजस्तथा।मैथिली प्रतिजग्राह प्रीतिदानमनुत्तमम्।।2.118.21।।

மைதிலி அன்பளிப்பாக வந்த அந்த ஒப்பற்ற பரிசுகளை—ஆடைகள், அங்கராகம், ஆபரணங்கள், மாலைகள்—ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 22

प्रतिगृह्य च तत्सीता प्रीतिदानं यशस्विनी।श्लिष्टाञ्जलिपुटा तत्र समुपास्त तपोधनाम्।।2.118.22।।

புகழ்மிகு சீதை அந்த அன்பளிப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, கைகூப்பிய அஞ்சலியுடன் அங்கே தவச்செல்வம் நிறைந்த அந்தத் தபஸ்வினியின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

Verse 23

तथा सीतामुपासीनामनसूया दृढव्रता।वचनं प्रष्टुमारेभे काञ्चित्प्रियकथामनु।।2.118.23।।

அவ்வாறு அமர்ந்திருந்த சீதையைப் பார்த்து, உறுதியான விரதமுடைய அனசூயை, ஒரு இனிய கதையை அறிய விரும்பி, அவளிடம் வினவத் தொடங்கினாள்.

Verse 24

स्वयं वरे किल प्राप्ता त्वमनेन यशस्विना।राघवेणेति मे सिते कथा श्रुतिमुपागता।।2.118.24।।

ஓ சீதே! சுயம்வரத்தில் நீ இந்தப் புகழ்மிக்க ராகவனால் (ராமனால்) பெறப்பட்டாய் என்று—அத்தகைய செய்தி என் செவிகளுக்கு வந்தடைந்துள்ளது.

Verse 25

तां कथां श्रोतुमिच्छामि विस्तरेण च मैथिलि।यथाऽनुभूतं कार्त्स्न्येन तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि।।2.118.25।।

ஓ மைதிலீ! அந்தக் கதையை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; நீ அனுபவித்தபடியே முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுதல் உனக்குத் தகும்.

Verse 26

एवमुक्ता तु सा सीता तां ततो धर्मचारिणीम्।श्रूयतामिति चोक्त्वा वै कथयामास तां कथाम्।।2.118.26।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, தர்மத்தைப் பின்பற்றும் சீதை அந்தச் சாத்வியிடம் “கேளுங்கள்” என்று சொல்லி, அந்தக் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

Verse 27

मिथिलाधिपतिर्वीरो जनको नाम धर्मवित्।क्षत्रधर्मे ह्यभिरतो न्यायतश्शास्ति मेदिनीम्।।2.118.27।।

மிதிலாவில் ஜனகன் என்னும் வீர அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மத்தை அறிந்தவன். க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, நீதிமுறையால் பூமியை ஆட்சி செய்தான்.

Verse 28

तस्य लाङ्गलहस्तन्य कर्षतः क्षेत्रमण्डलम्।अहं किलोत्थिता भित्वा जगतीं नृपतेस्सुता।।2.118.28।।

அவர் கையில் கலப்பை கொண்டு யாகநிலத்தை உழுதுகொண்டிருந்தபோது, நான் பூமியைப் பிளந்து வெளிப்பட்டேன்; அப்படியே அரசனின் மகளானேன்.

Verse 29

स मां दृष्ट्वा नरपतिर्मुष्टिविक्षेपतत्परः।पांसुकुण्ठितसर्वाङ्गीं जनको विस्मितोऽभवत्।।2.118.29।।

கைப்பிடி நிறை (விதை) தூவத் தயாராக இருந்த ஜனகர் என்னைக் கண்டார்; என் உடல் முழுதும் தூசியில் மூடப்பட்டிருந்தது; அவர் பெரிதும் வியந்தார்.

Verse 30

अनपत्येन च स्नेहादङ्कमारोप्य च स्वयम्।ममेयं तनयेत्युक्त्वा स्नेहो मयि निपातितः।।2.118.30।।

மகப்பேறு இல்லாததால், அன்பினால் அவர் தாமே என்னை மடியில் ஏற்றி, ‘இவள் என் மகள்’ என்று சொல்லி என்மேல் தம் பாசத்தைப் பொழிந்தார்.

Verse 31

अन्तरिक्षे च वागुक्ताऽप्रतिमाऽमानुषी किल।एवमेतन्नरपते धर्मेण तनया तव।।2.118.31।।

அப்போது ஆகாயத்தில் இருந்து ஒரு வாக்கு ஒலித்தது—‘இவள் ஒப்பற்றவள்; மனிதப் பிறவியல்ல. அரசனே, தர்மப்படி இவள் உன் மகளே.’

Verse 32

ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा पिता मे मिथिलाधिपः।अवाप्तो विपुलां बुद्धिं मामवाप्य नराधिपः।।2.118.32।।

அதன்பின் என் தந்தை—தர்மாத்மாவும் மிதிலையின் அதிபதியுமானவர்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். என்னைப் பெற்ற அந்த நராதிபதி விசாலமும் உயர்ந்ததுமான உறுதியான புத்தியை அடைந்தார்.

Verse 33

दत्ता चास्मीष्टवद्देव्यै ज्येष्ठायै पुण्यकर्मणा।तया सम्भाविता चास्मि स्निग्धया मातृसौहृदात्।।2.118.33।।

அந்த புண்ணியகர்மம் செய்த அரசன் என்னை மிகப் பிரியமான தானம்போல் மூத்த தேவியாம் முதன்மை அரசிக்குக் கையளித்தான். அவள் தாய்மையின் அன்பால், சினேகத்துடன் என்னை மதித்து வளர்த்தாள்.

Verse 34

पतिसंयोगसुलभं वयो दृष्ट्वा तु मे पिता।चिन्तामभ्यगमद्धीनो वित्तनाशादिवाधनः।।2.118.34।।

ஆனால் நான் திருமணத்திற்குத் தகுந்த வயதடைந்ததை என் தந்தை கண்டபோது, அவர் தளர்ந்து கவலையில் ஆழ்ந்தார்—செல்வம் இழந்த ஏழை மனிதன் வாடுவது போல.

Verse 35

सदृशाच्चापकृष्टाच्च लोके कन्यापिता जनात्।प्रधर्षणामवाप्नोति शक्रेणापि समो भुवि।।2.118.35।।

ஏனெனில் இவ்வுலகில் கன்னியையின் தந்தை, தன்னுடன் சமமானவர்களிடமிருந்தும் தாழ்ந்தவர்களிடமிருந்தும் கூட அவமதிப்பைச் சந்திக்கிறான்—பூமியில் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவனாக இருந்தாலும்.

Verse 36

तां धर्षणामदूरस्थां दृष्ट्वा चात्मनि पार्थिवः।चिन्तार्णवगतः पारं नाससादाप्लवो यथा।।2.118.36।।

அந்த அவமதி தன்னுக்கே அருகில் இருப்பதைப் பார்த்த அரசன் கவலையின் கடலில் மூழ்கினான்—மிதவை இல்லாதவன் தொலைத் துறையை அடைய முடியாதது போல.

Verse 37

अयोनिजां हि मां ज्ञात्वा नाध्यगच्छद्विचिन्तयन्।सदृशं चानुरूपं च महीपालः पतिं मम।।2.118.37।।

நான் அயோனிஜை என அறிந்து, பூமிபதி அரசன் மிகச் சிந்தித்தும், எனக்கு சமமானதும் முற்றிலும் ஏற்றதுமான கணவரை கண்டடைய இயலவில்லை।

Verse 38

तस्य बुद्धिरियं जाता चिन्तयानस्य सन्ततम्।स्वयंवरं तनूजायाः करिष्यामीति धीमतः।।2.118.38।।

தொடர்ந்து சிந்தித்த அந்த ஞானமிகு அரசனுக்கு இத்தீர்மானம் தோன்றியது—“என் மகளுக்குச் சுயம்வரம் நடத்துவேன்।”

Verse 39

महायज्ञे तदा तस्य वरुणेन महात्मना।दत्तं धनुर्वरं प्रीत्या तूणी चाक्षयसायकौ।।2.118.39।।

அப்போது அவனுடைய மஹாயாகத்தில் மகாத்மா வருணன் அன்புடன் சிறந்த வில், அம்புத்தூணிகள், மேலும் இரண்டு அக்‌ஷய அம்புகளை அளித்தான்।

Verse 40

असञ्चाल्यं मनुष्यैश्च यत्नेनापि च गौरवात्।तन्न शक्ता नमयितुं स्वप्नेष्वपि नराधिपाः।।2.118.40।।

அவ்வில் மிகுந்த பாரமுடையது; எவ்வளவு முயன்றாலும் மனிதர்கள் அதை அசைக்கவும் இயலவில்லை. அரசர்கள் அதை வளைத்தல் என்பது கனவிலும் கூட முடியாததாக இருந்தது।

Verse 41

तद्धनुः प्राप्य मे पित्रा व्याहृतं सत्यवादिना।समवाये नरेन्द्राणां पूर्वमामन्त्र्य पार्थिवान्।।2.118.41।।

அந்த வில்லைப் பெற்ற என் தந்தை—சத்தியவாக்கினன்—முதலில் அரசர்களைச் சபையில் அழைத்து, அங்கே தன் அறிவிப்பை உரைத்தான்.

Verse 42

इदं च धनुरुद्यम्य सज्यं यः कुरुते नरः।तस्य मे दुहिता भार्या भविष्यति न संशयः।।2.118.42।।

இந்த வில்லைத் தூக்கி அதில் நாண் ஏற்ற வல்லவன் யாரோ, அவனுக்கே என் மகள் மனைவியாக ஆவாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 43

तच्च दृष्ट्वा धनुश्श्रेष्ठं गौरवाद्गिरिसन्निभम्। अभिवाद्य नृपा जग्मुरशक्तास्तस्य तोलने।।2.118.43।।

மலைபோல் கனமுடைய அந்தச் சிறந்த வில்லைக் கண்டு, அதைத் தூக்க இயலாத அரசர்கள் வணங்கி விலகிச் சென்றனர்.

Verse 44

सुदीर्घस्य तु कालस्य राघवोऽयं महाद्युतिः।विश्वामित्रेण सहितो यज्ञं द्रष्टुं समागतः।।2.118.44।।लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा राम स्सत्यपराक्रमः।

நீண்ட காலத்திற்குப் பின், பேரொளி கொண்ட இந்த ராகவன்—சத்தியத்தில் நிலை கொண்ட வீரன் ராமன்—தம்பி லக்ஷ்மணனுடன், விஸ்வாமித்ரருடன் சேர்ந்து யாகத்தைப் பார்ப்பதற்காக வந்தான்.

Verse 45

विश्वामित्रस्तु धर्मात्मा मम पित्रा सुपूजितः।।2.118.45।।प्रोवाच पितरं तत्र भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।

அங்கே என் தந்தையால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட தர்மாத்மா விஸ்வாமித்ரர், ராமன்-லக்ஷ்மணன் எனும் அந்த இரு சகோதரர்களைப் பற்றி தந்தையிடம் உரைத்தார்.

Verse 46

सुतौ दशरथस्येमौ धनुर्दर्शकाङ्क्षिणौ।धनुर्दर्शय रामाय राजपुत्राय दैविकम्।।2.118.46।।

இவர்கள் தசரதனின் இரு புதல்வர்கள்; வில்லைக் காண ஆவலுற்றவர்கள். ஐயா அந்தணரே, அரசகுமாரன் ஸ்ரீராமனுக்கு அந்த தெய்வீக வில்லைக் காட்டுவீராக.

Verse 47

इत्युक्तस्तेन विप्रेण तद्धनुस्समुपानयत्।।2.118.47।।निमेषान्तरमात्रेण तदाऽनम्य महाबलः।ज्यां समारोप्य झडिति पूरयामास वीर्यवान्।।2.118.48।।

அந்த முனிவரின் சொல் கேட்ட என் தந்தை அந்த வில்லைக் கொண்டு வந்தார். அப்போது மஹாபலனும் வீர்யவானும் ஆன ஸ்ரீராமன் கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் அதை வளைத்து, உடனே நாணை ஏற்றி, இழுத்து நிறைத்தான்.

Verse 48

इत्युक्तस्तेन विप्रेण तद्धनुस्समुपानयत्।।2.118.47।।निमेषान्तरमात्रेण तदाऽनम्य महाबलः।ज्यां समारोप्य झडिति पूरयामास वीर्यवान्।।2.118.48।।

அந்த முனிவரின் சொல் கேட்ட என் தந்தை அந்த வில்லைக் கொண்டு வந்தார். அப்போது மஹாபலனும் வீர்யவானும் ஆன ஸ்ரீராமன் கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் அதை வளைத்து, உடனே நாணை ஏற்றி, இழுத்து நிறைத்தான்.

Verse 49

तेन पूरयता वेगान्मध्ये भग्नं द्विधा धनुः।तस्य शब्दो भवद्भीमः पतितस्याशनेरिव।।2.118.49।।

அவன் வலிமையுடன் இழுத்தபோது வில் நடுவே முறிந்து இரண்டாகப் பிளந்தது. விழும் இடியென அதன் ஒலி மிகப் பயங்கரமாக எழுந்தது.

Verse 50

ततोऽहं तत्र रामाय पित्रा सत्याभिसन्धिना।निश्चिता दातुमुद्यम्य जलभाजनमुत्तमम्।।2.118.50।।

அப்போது அங்கே, சத்தியத்தில் உறுதியான என் தந்தை என்னை ராமனுக்குக் கொடுக்கத் தீர்மானித்து, சிறந்த நீர்பாத்திரத்தை உயர்த்தி சடங்கைத் தொடங்கினார்.

Verse 51

दीयमानां न तु तदा प्रतिजग्राह राघवः।अविज्ञाय पितुश्छन्दमयोध्याऽधिपतेः प्रभोः।।2.118.51।।

அந்த வேளையில் என்னை அர்ப்பணித்தபோதும் ராகவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; ஏனெனில் அயோத்தியாவின் அதிபதியான தந்தை-பெருமானின் உள்ளக்கருத்தை அவர் அப்போது இன்னும் அறியவில்லை.

Verse 52

तत श्श्वशुरमामन्त्र्य वृद्धं दशरथं नृपम्।मम पित्रा त्वहं दत्ता रामाय विदितात्मने।।2.118.52।।

பின்பு என் மாமனாரான முதிய அரசன் தசரதரை அழைத்து, என் தந்தை என்னை அறியப்பட்ட ஞானமுடைய ஸ்ரீராமருக்கு அர்ப்பணித்தார்.

Verse 53

मम चैवानुजा साध्वी ऊर्मिला प्रियदर्शना।भार्यार्थे लक्ष्मणस्यापि दत्ता पित्रा मम स्वयम्।।2.118.53।।

மேலும் என் இளைய சகோதரி, நற்குணமுடைய அழகிய ஊர்மிளாவையும் என் தந்தை தாமே லக்ஷ்மணருக்கு மனைவியாக அளித்தார்.

Verse 54

एवं दत्ताऽस्मि रामाय तदा तस्मिन्स्वयंवरे।अनुरक्ताऽस्मि धर्मेण पतिं वीर्यवतां वरम्।।2.118.54।।

இவ்வாறு அந்த சுயம்வரத்தில் நான் ஸ்ரீராமருக்கு அளிக்கப்பட்டேன்; தர்மப்படி வீரர்களில் சிறந்த என் கணவரிடம் நான் அன்புடன் நிலைத்திருக்கிறேன்.