Sarga 114

Verse 1

स्निग्धगम्भीरघोषेण स्यन्दनेनोपयान्प्रभुः। अयोध्यां भरतः क्षिप्रं प्रविवेश महायशाः।।2.114.1।।

மென்மையும் ஆழமுமுள்ள ஒலியுடைய தேரில் வந்து, பெரும் புகழுடைய தலைவன் பரதன் விரைவாக அயோத்தியில் நுழைந்தான்.

Verse 2

बिडालोलूकचरितामालीननरवारणाम्। तिमिराभ्याहतां कालीमप्रकाशां निशामिव।।2.114.2।।

அது நிசையே போல—கருமை, ஒளியற்றது, அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டது; அங்கே பூனைகளும் ஆந்தைகளும் உலாவ, மனிதரும் யானைகளும் எங்கும் காணப்படவில்லை।

Verse 3

राहुशत्रोः प्रियां पत्नीं श्रिया प्रज्वलितप्रभाम्। ग्रहेणाभ्युत्थितेनैकां रोहिणीमिव पीडिताम्।।2.114.3।।

அவள் ராகு-சத்ருவான சந்திரனின் பிரிய மனைவி ரோஹிணியைப் போலத் தோன்றினாள்—ஒருகாலத்தில் திருமகளால் ஒளிவீசியவள், இப்போது தனிமையில்; எழுந்து வலுத்த பகை கிரகம் பற்றிக் கொடுமைப்படுத்தியதுபோல் பீடிக்கப்பட்டவள்.

Verse 4

अल्पोष्णक्षुब्धसलिलां घर्मोत्तप्तविहङ्गमाम्।लीनमीनझषग्राहां कृशां गिरिनदीमिव।।2.114.4।।

அவள் ஒரு மெலிந்த மலைநதியைப் போலத் தோன்றினாள்—நீர் குறைந்து, சூடாகி, கலங்கியபடி; வெயில்தீயால் நீர்ப்பறவைகள் வாடி; மீன்களும் முதலைகளும் மறைந்து—உலர்ந்து வறுமையுற்றது போல.

Verse 5

विधूमामिव हेमाभामध्वराग्ने स्समुत्थिताम्। हविरभ्युक्षितां पश्चाच्छिखां विप्रलयं गताम्।।2.114.5।।

அயோத்தி யாகஅக்னியிலிருந்து எழும் புகையற்ற பொன்னொளி சிகைபோல் தோன்றியது; ஆனால் ஹவிசால் தெளிக்கப்பட்ட பின் அந்தச் சிகை இறுதியில் அணைந்து லயமடைவதுபோல் அது மௌனமடைந்தது.

Verse 6

विध्वस्तकवचां रुग्णगजवाजिरथध्वजाम्। हतप्रवीरामापन्नां चमूमिव महाहवे।।2.114.6।।

அது பெரும்போரில் சிதைந்த படையெனத் தோன்றியது—கவசங்கள் நொறுங்கி, யானை-குதிரைகள் காயமுற்று, ரதங்களும் கொடிகளும் உடைந்து, வீரர்கள் வீழ்ந்து, முழுப் படையும் துயரில் அகப்பட்டதுபோல்.

Verse 7

सफेनां सस्वनां भूत्वा सागरस्य समुत्थिताम्। प्रशान्तमारुतोद्धूतां जलोर्मिमिव निस्स्वनाम्।।2.114.7।।

அது கடலின் அலைபோல்—முதலில் நுரைமிக, ஓசையுடன் எழுந்தது; பின்னர் மெல்லிய காற்றால் தள்ளப்பட்டு அமைதியடைந்து ஒலியற்றதாயிற்று.

Verse 8

त्यक्तां यज्ञायुधैः सर्वैरभिरूपैश्च याजकैः। सुत्याकाले सुनिर्वृत्ते वेदिं गतरवामिव।।2.114.8।।

அது சுத்யாகாலம் முற்றி முடிந்த பின் கைவிடப்பட்ட வேதிபோல்—எல்லா யாகக் கருவிகளும் தகுதியான யாஜகர்களும் இருந்தும், அதன் முழக்கம் மறைந்து மௌனமாயிற்று.

Verse 9

गोष्ठमध्ये स्थितामार्तामचरन्तीं तृणं नवम्। गोवृषेण परित्यक्तां गवां पक्तिमिवोत्सुकाम्।।2.114.9।।

அது மாட்டுத்தொகுதியின் நடுவே நிற்கும் பசுக்களின் வரிசைபோல்—துயருற்று, புதிய புல்லை மேயாமல், காளையால் கைவிடப்பட்டு, ஏக்கத்தால் அலைந்தது.

Verse 10

प्रभाकराद्यै स्सुस्निग्धैः प्रज्वलद्भिरिवोत्तमैः। वियुक्तां मणिभिर्जात्यैर्नवां मुक्तावलीमिव।।2.114.10।।

அயோத்தி, ஒளிவீசும் மாணிக்கம் முதலான சிறந்த ரத்தினங்கள் அகன்றுபோன புதிய முத்துமாலையைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 11

सहसा चलितां स्थानान्महीं पुण्यक्षयाद्गताम्।संवृतद्युतिविस्तारां तारामिव दिवश्च्युताम्।।2.114.11।।

அயோத்தி திடீரென தன் நிலையிலிருந்து அசைந்து, புண்ணியக் க்ஷயத்தால் பூமிக்குத் தாழ்ந்ததுபோல் தோன்றினாள். அவளின் விரிந்த ஒளி மறைக்கப்பட்டு, விண்ணிலிருந்து விழுந்த நட்சத்திரம்போல் இருந்தாள்॥

Verse 12

पुष्पनद्धां वसन्तान्ते मत्तभ्रमरनादिताम्। द्रुतदावाग्नि विप्लुष्टां क्लान्तां वनलतामिव।।2.114.12।।

வசந்தத்தின் முடிவில் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மயங்கிய வண்டுகளின் முரசொலியால் முழங்கிய அயோத்தி, இப்போது வேகமாகப் பரவும் காட்டுத்தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு—சோர்ந்த வனக்கொடி போலத் தோன்றினாள்॥

Verse 13

सम्मूढनिगमांस्तब्धां संक्षिप्तविपणापणाम्। प्रच्छन्नशशिनक्षत्रां द्यामिवाम्बुधरैर्वृताम्।।2.114.13।।

வணிகர்கள் குழம்பி, நகரம் உறைந்து, சந்தைகளும் கடைகளும் சுருங்கி மூடப்பட்டன. அயோத்தி மேகங்கள் சூழ்ந்த வானம்போல்—அதில் நிலவும் நட்சத்திரங்களும் மறைந்ததுபோல் தோன்றினாள்॥

Verse 14

क्षीणपानोत्तमैर्भग्नैः शरावैरभिसंवृताम्। हतशौण्डामिव ध्वस्तांं पानभूमिमसंस्कृताम्।।2.114.14।।

உத்தம மதுபானம் தீர்ந்து, உடைந்த பாத்திரங்கள் சிதறிக் கிடந்தன; களிப்பில் இருந்த குடியர்கள் அடிபட்டு வீழ்ந்ததுபோல்—அழிந்தும் அசுத்தமுமான குடிப்பிடம்போல் அயோத்தி தோன்றினாள்॥

Verse 15

वृक्णभूमितलां निम्नां वृक्णपात्रैस्समावृताम्। उपयुक्तोदकां भग्नां प्रपां निपतितामिव।।2.114.15।।

நிலத்தளம் கிழிந்து பள்ளம்போல் தாழ்ந்து, உடைந்த பாத்திரங்கள் எங்கும் பரவி, நீரும் பயன்படுத்தி தீர்ந்தது; அயோத்தி இடிந்து விழுந்த ப்ரபா (நீர்தருமிடம்) போலத் தோன்றினாள்॥

Verse 16

विपुलां विततां चैव युक्तपाशां तरस्विनाम्। भूमौ बाणैर्विनिष्कृत्तां पतितां ज्यामिवायुधात्।।2.114.16।।

அது தரையில் ஆயுதத்திலிருந்து விடுபட்ட வில்லின் நாணைப் போலக் கிடந்தது—அகலமும் நீளமும் கொண்டு இழுக்கப்பட்டு, கட்டுப் பாசங்களுடன் இருந்தும், அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு கீழே விழுந்தது।

Verse 17

सहसा युद्धशौण्डेन हयारोहेण वाहिताम्। निहतां प्रतिसैन्येन वडवामिव पातिताम्।।2.114.17।।

அது போரில் தேர்ந்த குதிரைவீரன் திடீரென வேகமாக ஓட்டிய ஒரு குதிரைமாதைப் போல; ஆனால் எதிர்சேனை அதை கொன்று தரையில் வீழ்த்தியது।

Verse 18

शुष्कतोयां महामत्स्यैः कूर्मैश्च बहुभिर्वृताम्। प्रभिन्नतटविस्तीर्णां वापीमिव हृतोत्पलाम्।।2.114.18।।

அது நீர் வற்றிய ஒரு குளம்பைப் போல—பல பெரிய மீன்களும் ஆமைகளும் நிறைந்தது; கரைகள் உடைந்து பரந்து, தாமரைகள் அகன்றுபோனது।

Verse 19

पुरुषस्याप्रहृष्टस्य प्रतिषिद्धानुलेपनाम्। सन्तप्तामिव शोकेन गात्रयष्टिमभूषणाम्।।2.114.19।।

அது மகிழ்வற்ற மனிதனின் உடலைப் போல—அனுலேபனம் மறுக்கப்பட்டு, ஆபரணமின்றி; துயரால் சுட்டதுபோல், அங்கங்களின் எலும்புக்கூடு மட்டும் மீந்தது।

Verse 20

प्रावृषि प्रविगाढायां प्रविष्टस्याभ्रमण्डलम्। प्रच्छन्नां नीलजीमूतैर्भास्करस्य प्रभामिव।।2.114.20।।

பெருமழைக்காலம் தீவிரமாய் மேகமண்டலம் நிறைந்து, கருநீல மேகங்கள் சூரியனின் ஒளியை மறைப்பதுபோல், அதுவும் மறைக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 21

भरतस्तु रथस्थ स्सन् श्रीमान्दशरथात्मजः। वाहयन्तं रथश्रेष्ठं सारथिं वाक्यमब्रवीत्।।2.114.21।।

திருமிகு தசரதன் புதல்வன் பரதன் ரதத்தில் அமர்ந்து, அந்தச் சிறந்த ரதத்தை ஓட்டும் சாரதியிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 22

किं नु खल्वद्य गम्भीरो मूर्छितो न निशम्यते। यथापुरमयोध्यायां गीतवादित्रनिस्वनः।।2.114.22।।

இன்று அயோத்தியில் முன்புபோல் பாடல்களும் வாத்தியங்களும் எழுப்பிய அந்த ஆழ்ந்து பெருகும் ஒலி ஏன் கேட்கவில்லை?

Verse 23

वारुणीमदगन्धश्च माल्यगन्धश्च मूर्छितः। धूपितागुरुगन्धश्च न प्रवाति समन्ततः।।2.114.23।।

இப்போது எங்கும் அந்தத் தென்றல் வீசவில்லை; முன்பு வாருணி மதுவின் மயக்க மணமும், மலர்மாலைகளின் வாசனையும், தூபத்தில் மணக்கும் அகிறின் நறுமணமும் பரவச் செய்த காற்று இனி இல்லை।

Verse 24

यानप्रवरघोषश्च स्निग्धश्च हयनिस्वनः। प्रमत्तगजनादश्च महांश्च रथनिस्वनः।।2.114.24।। नेदानीं श्रूयते पुर्यामस्यां रामे विवासिते।

சிறந்த வாகனங்களின் ஆரவாரம், குதிரைகளின் இனிய கனைப்பு, மதம் கொண்ட யானைகளின் முழக்கம், ரதங்களின் பெரும் இடிமுழக்கம்—ராமன் நாடு கடத்தப்பட்டதால் இந்நகரில் இப்போது எதுவும் கேட்கவில்லை।

Verse 25

चन्दनागरुगन्धांश्च महार्हाश्च नवस्रजः। गते हि रामे तरुणा स्संतप्ता नोपभुञ्जते।।2.114.25।।

ராமன் புறப்பட்டுச் சென்றதால் இளைஞர்கள் உள்ளம் துயரால் எரிகின்றனர்; அவர்கள் அரிய சந்தனம்‑அகரு மணத்தையும் புதிய மலர்மாலைகளையும் கூட இன்பமாக அனுபவிக்கவில்லை।

Verse 26

चन्दनागरुगन्धांश्च महार्हाश्च नवस्रजः। गते हि रामे तरुणा स्संतप्ता नोपभुञ्जते।।2.114.25।।

ராமன் சென்றதால் இளைஞர்கள் சோகத் தீயால் எரிகின்றனர்; அரிய சந்தனம்‑அகரு மணத்திலும் புதிய மலர்மாலைகளிலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சி காணவில்லை।

Verse 27

बहिर्यात्रां न गच्छन्ति चित्रमाल्यधरा नराः। नोत्सवा स्सम्प्रवर्तन्ते रामशोकार्दिते पुरे।।2.114.27।।

ராமன் பற்றிய துயரால் வாடும் இந்த நகரில் வண்ணமாலைகள் அணிந்த ஆண்கள் இனி வெளிவிளையாட்டு பயணங்களுக்கு செல்லார்; விழாக்களும் தொடங்குவதில்லை।

Verse 28

सह नूनं मम भ्रात्रा पुरस्यास्य द्युतिर्गता। न हि राजत्ययोध्येयं सासारेवार्जुनी क्षपा।।2.114.28।।

என் அண்ணனுடன் சேர்ந்து இந்த நகரத்தின் ஒளியும் போய்விட்டது என்பது உறுதி. இந்த அயோத்தி இனி பிரகாசிக்கவில்லை—மழைமேகங்கள் சூழ்ந்த அமாவாசை இருளிரவு போல।

Verse 29

कदा नु खलु मे भ्राता महोत्सव इवाऽगतः। जनयिष्यत्ययोध्यायां हर्षं ग्रीष्म इवाम्बुदः।।2.114.29।।

என் அண்ணன் எப்போது உண்மையில் ஒரு மாபெரும் திருவிழாவைப் போலத் திரும்பி வந்து அயோத்தியில் மகிழ்ச்சியைப் பிறப்பிப்பார்—கோடையில் மேகங்கள் தணிவை அளிப்பதுபோல்?

Verse 30

तरुणैश्चारुवेषैश्च नरैरुन्नतगामिभिः। सम्पतद्भिरयोध्यायां नाभिभान्ति महापथाः।।2.114.30।।

அயோத்தியாவின் பெருவீதிகள் இனி முந்தையபோல் ஒளிவிடுவதில்லை—அழகிய ஆடையணிந்த இளைஞர்கள் முதலியோர் பெருமிதமும் தன்னம்பிக்கையும் நிறைந்த நடையுடன் குழுக்களாகச் சென்று வந்த காட்சி இப்போது இல்லை.

Verse 31

एवं बहुविधं जल्पन्विवेश वसतिं पितुः। तेन हीनां नरेन्द्रेण सिंहहीनां गुहामिव।।2.114.31।।

இவ்வாறு பலவிதமாகப் புலம்பியபடி பரதன் தந்தையின் வாசஸ்தலத்துள் நுழைந்தான்—அந்த நரேந்திரன் இல்லாத அந்த இல்லம், சிங்கமற்ற குகையைப் போல இருந்தது.

Verse 32

அப்போது தன்னடக்கமுடைய பரதன் அந்த அந்தப்புரமெங்கும் நோக்கினான்—ஒளி நீங்கிப் பிரிந்து, தனிமையாய் வெறிச்சோடி; தேவர்கள் கைவிட்ட, சூரியமற்ற நாளைப் போல—மிகுந்த துயரத்தில் கண்ணீர் சிந்தினான்.