Sarga 74

Verse 1

तां तथा गर्हयित्वा तु मातरं भरतस्तदा।रोषेण महताऽविष्टः पुनरेवाब्रवीद्वचः।।।।

அப்போது பரதன் தன் தாயை இவ்வாறு கண்டித்து, பேர்கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாய், மீண்டும் சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 2

राज्याद्भ्रंशस्व कैकेयि नृशंसे दुष्टचारिणि।परित्यक्ता च धर्मेण मा मृतं रुदती भव।।।।

ஓ கைகேயி! கொடுமையுள்ளவளே, தீய நடத்தை உடையவளே, நீ அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்வாயாக. தர்மமே உன்னைத் துறக்க, நான் இறந்தபின் நீ அழுது புலம்புவாயாக.

Verse 3

किन्नु तेऽदूषयद्राजा रामो वा भृशधार्मिकः।ययोर्मृत्युर्विवासश्च त्वत्कृते तुल्यमागतौ।।।।

அரசனோ, அல்லது மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ராமனோ, உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்? உன் காரணமாக ஒருவருக்கு மரணம், மற்றொருவருக்கு வனவாசம்—இரண்டும் சமமான பேராபத்தாக—எப்படி வந்தது?

Verse 4

भ्रूणहत्यामसि प्राप्ता कुलस्यास्य विनाशनात्।कैकेयि नरकं गच्छ मा च भर्तु स्सलोकताम्।।।।

இந்த குலத்தின் அழிவை ஏற்படுத்தியதால், ஓ கைகேயி, நீ கருவைக் கொன்ற பாவத்துக்கு ஒப்பான பாவத்தை அடைந்தாய். நீ நரகத்திற்குச் செல்; உன் கணவருடன் ஒரே புண்ணியலோகத்தை அடையாதே.

Verse 5

यत्त्वया हीदृशं पापं कृतं घोरेण कर्मणा।सर्वलोकप्रियं हित्वा ममाप्यापादितं भयम्।।।।

நீ கொடிய செயலைச் செய்து இத்தகைய பாவத்தைச் செய்தாய்—அனைவருக்கும் பிரியமான ராமனைத் துறந்து. அதனால் நீ பெரும் பாவத்தைச் சேர்த்தாய்; அதே காரணத்தால் எனையும் அச்சம் பற்றிக்கொண்டது॥

Verse 6

त्वत्कृते मे पिता वृत्तो रामश्चारण्यमाश्रितः।अयशो जीवलोके च त्वयाऽहं प्रतिपादितः।।।।

உன் காரணத்தால் என் தந்தை இறந்தார்; ராமன் வனத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டான். உன் காரணத்தாலேயே உயிருள்ளோரின் உலகில் எனக்கு பழிச்சொல்லே கிடைத்தது॥

Verse 7

मातृरूपे ममामित्रे नृशंसे राज्यकामुके।न तेऽह मभिभाष्योऽस्मि दुर्वृत्ते पतिघातिनि।।।।

தாயின் வடிவில் என் பகைவியே—கொடுமையுள்ளவளே, அரசாட்சிக்காக ஆசை கொண்டவளே, தீயொழுக்கமுடையவளே, கணவனைக் கொன்றவளே! நான் உன்னோடு பேசமாட்டேன்॥

Verse 8

कौसल्या च सुमित्रा च याश्चान्या मम मातरः।दुःखेन महताऽविष्टास्त्वां प्राप्य कुलदूषिणीम्।।।।

கௌசல்யை, சுமித்ரை மற்றும் என் பிற தாய்மாரும்—குலத்தை மாசுபடுத்தியவளான உன்னை அடைந்ததால் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 9

न त्वमश्वपतेः कन्या धर्मराजस्य धीमतः।राक्षसी तत्र जाताऽसि कुलप्रध्वंसिनी पितुः।।।।यत्त्वया धार्मिको रामो नित्यं सत्यपरायणः।वनं प्रस्थापितो दुःखात्पिता च त्रिदिवं गतः।।।।

நீ தர்மராஜனும் ஞானமிக்கவனுமான அச்வபதியின் உண்மையான மகள் அல்ல; அங்கே பிறந்த ராட்சசியே—தந்தையின் குலத்தை அழிக்க வந்தவள். உன்னாலேயே தர்மாத்மாவும் எப்போதும் சத்தியபராயணனுமான ராமன் வனத்திற்கு அனுப்பப்பட்டான்; துயரத்தால் என் தந்தை ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 11

यत्प्रधानाऽसि तत्पापं मयि पित्रा विनाकृते।भ्रातृभ्यां च परित्यक्ते सर्वलोकस्य चाप्रिये।।।।

உன் உறுதியான நோக்கத்துடன் செய்த அந்தப் பாவத்தின் விளைவு என்மேல் விழுந்தது—நான் தந்தையற்றவனாக்கப்பட்டேன்; சகோதரர்களால் கைவிடப்பட்டேன்; எல்லா மக்களுக்கும் நான் அருவருப்பானவனானேன்.

Verse 12

कौसल्यां धर्मसंयुक्तां वियुक्तां पापनिश्चये।कृत्वा कं प्राप्स्यसे त्वद्य लोकं निरयगामिनि।।।।

பாவத்தில் உறுதியானவளே, நரகம்செல்லும் பெண்ணே! தர்மமுடைய கௌசல்யையை (மகனிடமிருந்து) பிரித்து வைத்த நீ, இனி மறுலோகத்தில் எந்த உலகை அடைவாய்?

Verse 13

किं नावबुध्यसे क्रूरे नियतं बन्धुसंश्रयम्।ज्येष्ठं पितृसमं रामं कौसल्यायाऽत्मसम्भवम्।।।।

அரக்கமுள்ளவளே! நீ அறியாதாயோ—கௌசல்யையின் ஆத்மஜனான ராமன் மூத்தவன், தன்னடக்கம் உடையவன், என் தந்தைக்கு ஒப்பான வணக்கத்தக்கவன், தம் உறவினர்க்கு உறுதியான அடைக்கலம் ஆவான்.

Verse 14

अङगप्रत्यङगजः पुत्रो हृदयाच्चापि जायते।तस्मात्प्रियतमो मातुः प्रिया एव तु बान्धवाः।।।।

மகன் தாயின் அங்கம்-பிரத்யங்கங்களிலிருந்தும், இதயத்திலிருந்தும் பிறந்தவனெனவே; ஆகையால் தாய்க்கு அவனே மிகப் பிரியன், பிற உறவினர் வெறும் பிரியர் மட்டுமே.

Verse 15

अन्यदा किल धर्मज्ञा सुरभि स्सुरसम्मता।वहमानौ ददर्शोर्व्यां पुत्रौ विगतचेतसौ।।।।

ஒருமுறை தர்மத்தை அறிந்தும் தேவர்களால் மதிக்கப்படுபவளுமான சுரபி, பூமியில் பாரம் சுமந்து சோர்வால் மயங்கிய தன் இரு புதல்வர்களைக் கண்டாளெனக் கூறுவர்.

Verse 16

तावर्धदिवसे श्रान्तौ दृष्ट्वा पुत्रौ महीतले।रुरोद पुत्रशोकेन बाष्पपर्याकुलेक्षणा।।।।

நண்பகலில் மிகச் சோர்ந்த தன் இரு புதல்வர்களை நிலத்தில் கிடப்பதைக் கண்டு, அவள் புதல்வர் துயரால் அழுதாள்; கண்ணீர் மேகமாய் கண்கள் மங்கின.

Verse 17

अधस्ताद्व्रजतस्तस्याः सुरराज्ञो महात्मनः।बिन्दवः पतिता गात्रे सूक्ष्मा स्सुरभिगन्धिनः।।।।

அவள் மேலாகச் சென்றபோது, மகாத்மையான தேவராஜன் இந்திரனின் உடல்மேல் கீழ்நோக்கி நுண்ணிய துளிகள் விழுந்தன; அவை சுரபியின் மணத்தால் மணமூட்டியவையாக இருந்தன.

Verse 18

इन्द्रोऽप्यश्रुनिपातं तं स्वगात्रे पुण्यगन्धिनम्।सुरभिं मन्यते दृष्ट्वा भूयसीं तां सुरेश्वरः।।।।

தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், தன் உடல்மேல் புனித மணமுடைய கண்ணீர் துளிகள் விழுவதைக் கண்டு, அவை மிகப் போற்றத்தக்க சுரபியின் கண்ணீரே என அறிந்தான்।

Verse 19

निरीक्षमाण श्शक्रस्तां ददर्श सुरभिं स्थिताम्।आकाशे विष्ठितां दीनां रुदन्तीं भृशदुःखिताम्।।।।

சுற்றிலும் நோக்கிக் கொண்டிருந்த சக்ரன், ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்த சுரபியை கண்டான்—அவள் துயருற்று, தாழ்வுற்று, அழுது புலம்பி, பேர்த் துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாள்।

Verse 20

तां दृष्ट्वा शोकसन्तप्तां वज्रपाणिर्यशस्विनीम्।इन्द्रः प्राञ्जलिरुद्विग्न स्सुरराजोऽब्रवीद्वचः।।।।

புகழ்மிக்க சுரபி துக்கத்தில் தகித்திருப்பதைக் கண்டு, வஜ்ரம் தாங்கிய தேவராஜன் இந்திரன் கலங்கி, கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 21

भयं कच्छिन्न चास्मासु कुतश्चिद्विद्यते महत्।कुतोनिमत्तश्शोकस्ते ब्रूहि सर्वहितैषिणि।।।।

அனைவரின் நலனையும் நாடுபவளே, எங்களுக்கெதிராக எங்கிருந்தும் பெரிய அச்சம் எழுந்ததோ? உன் துக்கம் எதனால் வந்தது? கூறுவாயாக.

Verse 22

एवमुक्ता तु सुरभि स्सुरराजेन धीमता।प्रत्युवाच ततो धीरा वाक्यं वाक्यविशारदा।।।।

இவ்வாறு அறிவுமிக்க தேவராஜனால் உரைக்கப்பட்டபோது, உறுதியான மனத்துடன் வாக்கில் நிபுணையான சுரபி அப்போது பதிலுரைத்தாள்.

Verse 23

शान्तं पापं न वः किञ्चित्कुतश्चिदमराधिपः।अहं मग्नौ तु शोचामि स्वपुत्रौ विषमे स्थितौ।।।।एतौ दृष्ट्वा कृशौ दीनौ सूर्यरश्मिप्रतापितौ।बाध्यमानौ बलीवर्धौ कर्षकेण सुराधिप।।।।

அமராதிபரே! உங்களுக்கு எந்தத் திசையிலிருந்தும் எந்தத் தீங்கும் இல்லை—எல்லாம் நலமே. துயரில் மூழ்கிய நான் மட்டுமே என் இரு புதல்வர்கள் இடரில்பட்டதைக் கண்டு அழுகின்றேன். அவர்களை மெலிந்தவர்களாக, துன்புற்றவர்களாக, சூரியக் கதிர்களின் வெப்பத்தில் வாடியவர்களாக, ஒரு உழவரால் அடிக்கப்படுகின்ற வலிமைமிக்க காளைகளாகக் கண்டு, தேவராஜரே, நான் பேர்துயரில் ஆழ்கிறேன்.

Verse 24

शान्तं पापं न वः किञ्चित्कुतश्चिदमराधिपः।अहं मग्नौ तु शोचामि स्वपुत्रौ विषमे स्थितौ।।2.74.23।।एतौ दृष्ट्वा कृशौ दीनौ सूर्यरश्मिप्रतापितौ।बाध्यमानौ बलीवर्धौ कर्षकेण सुराधिप।।2.74.24।।

அமராதிபரே! உங்களுக்கு எங்கிருந்தும் எந்தத் துன்பமும் வரவில்லை—எல்லாம் நலமே. என் இரு மகன்கள் இடர்நிலையில் இருப்பதால் நான் மட்டுமே துயருறுகிறேன். அந்தக் காளைகளை மெலிந்தும் துன்புற்றும், சூரிய வெப்பத்தில் வாடியும், ஒரு உழவரால் அடிக்கப்படுவதையும் கண்டு, தேவராஜரே, நான் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்குகிறேன்.

Verse 25

ममकायात्प्रसूतौ हि दुःखितौ भारपीडितौ।यौ दृष्ट्वा परितप्येऽहं नास्ति पुत्रसमः प्रियः।।।।

அவர்கள் என் உடலிலிருந்தே பிறந்தவர்கள்; துயருற்று பாரத்தால் நசுங்குகின்றனர். அவர்களைப் பார்த்தால் என் உள்ளம் எரிகிறது—மகனைப் போலப் பிரியமானவர் வேறு யாருமில்லை.

Verse 26

यस्याः पुत्रसहस्रैस्तु कृत्स्नं व्याप्तमिदं जगत्।तां दृष्ट्वा रुदतीं शक्रो न सुतान्मन्यते परम्।।।।

ஆயிரம் புதல்வர்களால் உலகமெங்கும் நிறைந்தவளான அவளை அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்ட சக்கிரன் (இந்திரன்), ‘தன் பிள்ளையைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை’ என்று உணர்ந்தான்.

Verse 27

सदाऽप्रतिमवृत्तायाः लोकधारणकाम्यया।श्रीमत्या गुणनित्याया स्स्वभावपरिचेष्टया।।।।यस्याः पुत्रसहस्राणि साऽपि शोचति कामधुक्।किं पुनर्या विना रामं कौसल्या वर्तयिष्यति।।।।

எப்போதும் ஒப்பற்ற நடத்தையுடையவளாய், உலகங்களைத் தாங்க விரும்புபவளாய், செல்வமிக்கவளாய், நற்குணங்களில் நிலைத்தவளாய், தன் உயர்ந்த இயல்பின்படி செயல்படுபவளான காமதேனுவே—ஆயிரம் புதல்வர்கள் இருந்தும்—துயருறுகிறாள். அப்படியிருக்க, ராமனை இழந்த கௌசல்யா எவ்வாறு வாழ்வாள்? அவள் எப்படிப் பழையபடி நிலைத்திருப்பாள்?

Verse 28

सदाऽप्रतिमवृत्तायाः लोकधारणकाम्यया। श्रीमत्या गुणनित्याया स्स्वभावपरिचेष्टया।।2.74.27।। यस्याः पुत्रसहस्राणि साऽपि शोचति कामधुक्। किं पुनर्या विना रामं कौसल्या वर्तयिष्यति।।2.74.28।।

உலகங்களைத் தாங்குவதில் எப்போதும் ஈடுபட்டவளாய், ஒப்பற்ற நடத்தையுடையவளாய், இயல்பாகவே நற்குணநிலையுடையவளாய், செல்வமிக்கவளான காமதேனுவும்—ஆயிரம் புதல்வர்கள் இருந்தும்—துயருறுகிறாள். அப்படியெனில் ராமனை இழந்த கௌசல்யா என்ன செய்வாள்? அவள் தன் இயல்பில் எவ்வாறு நிலைத்திருப்பாள்?

Verse 29

एकपुत्रा च साध्वी च विवत्सेयं त्वया कृता।तस्मात्त्वं सततं दुःखं प्रेत्य चेह च लप्स्यसे।।।।

ஒரே புதல்வனை உடைய இந்த சாத்வி அரசியை நீ பிள்ளையற்றவளாக்கினாய். ஆகவே இவ்வுலகிலும், மரணத்திற்குப் பின்பும், நீ இடையறாத துயரையே அடைவாய்.

Verse 30

अहं ह्यपचितिं भ्रातुः पितुश्च सकलामिमाम्।वर्धनं यशसश्चापि करिष्यामि न संशयः।।।।

நான் உறுதியாக என் அண்ணனுக்கும் தந்தைக்கும் உரிய இந்த முழு அபசாரப் பரிகாரத்தையும் செய்து, அவர்களின் யசஸையும் மானத்தையும் மீண்டும் நிலைநாட்டி மேலும் வளர்த்திடுவேன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 31

अनाययित्वा तनयं कौसल्याया महाबलम्।स्वयमेव प्रवेक्ष्यामि वनं मुनिनिषेवितम्।।।।

கௌசல்யையின் மகாபலமுடைய மகனை நான் மீட்டுக் கொண்டு வர இயலாவிட்டால், நான் தானே முனிவர்கள் வாசிக்கும் அந்த வனத்தில் நுழைவேன்।

Verse 32

न ह्यहं पापसङ्कल्पे पापे पापं त्वया कृतम्।शक्तो धारयितुं पौरैरश्रुकण्ठै र्निरीक्षितः।।।।

ஓ பாப எண்ணமுடைய தீயவளே! கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த குடிமக்கள் முன்னிலையில் நீ செய்த பாபத்தின் பாரத்தை நான் தாங்க இயலேன்।

Verse 33

सा त्वमग्निं प्रविश वा स्वयं वा दण्डकान्विश।रज्जुं बधान वा कण्ठे न हि तेऽन्यत्परायणम्।।।।

நீ தீயில் புகு, அல்லது நீயே தண்டகாரண்யத்திற்குச் செல், அல்லது உன் கழுத்தில் கயிற்றை கட்டு; உனக்கு இனி வேறு சரண் இல்லை।

Verse 34

अहमप्यवनीं प्राप्ते रामे सत्यपराक्रमे।कृतकृत्यो भविष्यामि विप्रवासितकल्मषः।।।।

சத்தியத்தில் நிலைபெற்ற பராக்கிரமமுடைய ராமன் அரசை அடைந்தபோது, நானும் கடமை நிறைவேற்றியவனாகி, நாடுகடத்தலால் ஏற்பட்ட கல்மஷத்திலிருந்து தூய்மையடைவேன்।

Verse 35

इति नाग इवारण्ये तोमराङ्कुशचोदितः।पपात भुवि सङ्कृद्धो निश्श्वसन्निव पन्नगः।।।।

இவ்வாறு சொல்லி பரதன் கோபத்தால் கொதித்தான்; காட்டில் ஈட்டியும் அங்குசமும் கொண்டு விரட்டப்படும் யானையைப் போல। அவன் தரையில் விழுந்து, பாம்புபோல் சீறிச் சுவாசித்தான்॥

Verse 36

संरक्तनेत्र श्शिथिलाम्भरस्तदा विधूतसर्वाभरणः परन्तपः।बभूव भूमौ पतितो नृपात्मजश्शचीपतेः केतुरिवोत्सवक्षये।।।।

அப்போது பகைவரைத் தணிக்கும் அரசகுமாரனின் கண்கள் செம்மையாயின; ஆடை சிதறியது; அணிகலன்கள் அனைத்தும் உதிர்ந்தன. அவன் தரையில் விழுந்தான்—திருவிழா முடிவில் இந்திரனின் கொடி தாழ்வதுபோல்॥