Sarga 105

Verse 1

ततः पुरुषसिंहानां वृतानां तै स्सुहृद्गणैः।शोचतामेव रजनी दुःखेन व्यत्यवर्तत।।2.105.1।।

பின்பு, நண்பர் வட்டத்தால் சூழப்பட்ட அந்த சிங்கத்தன்மை உடைய வீரர்கள் துயரத்தில் மூழ்கி, இரவு முழுதும் புலம்பியே கழிந்தது.

Verse 2

रजन्यां सुप्रभातायां भ्रातरस्ते सुहृद्वृताः।मन्दाकिन्यां हुतं जप्यं कृत्वा राममुपागमन्।।2.105.2।।

இரவு இனிய விடியலாக மாறியபோது, நல்வாழ்த்துநர்களால் சூழப்பட்ட அந்த சகோதரர்கள் மந்தாகினியில் ஹோமம் செய்து ஜபம் நிறைவேற்றி, பின்னர் ராமனை அணுகினர்.

Verse 3

तूष्णीं ते समुपासीना न कश्चित्किञ्चिदब्रवीत्।भरतस्तु सुहृन्मध्ये रामं वचनमब्रवीत्।।2.105.3।।

அவர்கள் அனைவரும் மௌனமாக ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்; யாரும் சிறிதும் பேசவில்லை. ஆனால் நண்பர்களின் நடுவில் பரதன் ராமனை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 4

सान्त्विता मामिका माता दत्तं राज्यमिदं मम।तद्ददामि तवैवाहं भुङ्क्ष्व राज्यमकण्टकम्।।2.105.4।।

என் தாய் சமாதானம் அடைந்தாள்; இந்த அரசாட்சி எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அதே அரசாட்சியை நான் உனக்கே அளிக்கிறேன்—தடையற்ற அரசை அனுபவிப்பாயாக।

Verse 5

महतेवाम्बुवेगेन भिन्नस्सेतुर्जलागमे।दुरावारं त्वदन्येन राज्यखण्डमिदं महत्।।2.105.5।।

மழைக்காலத்தில் பெரும் நீர்வேகத்தால் அணை உடைவதுபோல், உன்னைத் தவிர இந்தப் பெரும் அரசுப் பகுதியைத் தடுத்து நிலைநிறுத்துவது அரிதாகும்.

Verse 6

गतिं खर इवाश्वस्य तार्क्ष्यस्येव पतत्रिणः।अनुगन्तुं न शक्तिर्मे गतिं तव महीपते।।2.105.6।।

மண்ணின் அரசனே! கழுதை குதிரையின் வேகத்தைத் தொடர இயலாததுபோலும், ஒரு பறவை தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) வேகத்தை எட்ட இயலாததுபோலும், உன் நடைமுறையைப் பின்தொடர எனக்கு வலிமை இல்லை.

Verse 7

सुजीवं नित्यशस्तस्य यः परैरुपजीव्यते।राम तेन तु दुर्जीवं यः परानुपजीवति।।2.105.7।।

ராமா! எவர்மேல் பிறர் எப்போதும் சார்ந்து வாழ்கிறார்களோ அவருடைய வாழ்வு நன்றாகும்; ஆனால் தானே பிறர்மேல் சார்ந்து வாழ்பவனுடைய வாழ்வு கடினமானதாகும்.

Verse 8

यथा तु रोपितो वृक्षः पुरुषेण विवर्धितः।ह्रस्वकेण दुरारोहो रूढस्कन्धो महाद्रुमः।।2.105.8।।स यदा पुष्पितो भूत्वा फलानि न विदर्शयेत्।स तां नानुभवेत्प्रीतिं यस्य हेतोः प्ररोपितः।।2.105.9।।एषोपमा महाबाहो तमर्थं वेत्तु मर्हसि।यदि त्वमस्मान्वृषभो भर्ता भृत्यान्न शाधि हि।।2.105.10।।

ஒருவன் நட்டு வளர்த்த மரம் நாளடைவில் தடித்த தண்டு கொண்ட பெருமரமாகி, குறுநிலையுடையவனுக்கும் ஏறுதல் அரிதாகும் போல.

Verse 9

यथा तु रोपितो वृक्षः पुरुषेण विवर्धितः।ह्रस्वकेण दुरारोहो रूढस्कन्धो महाद्रुमः।।2.105.8।।स यदा पुष्पितो भूत्वा फलानि न विदर्शयेत्।स तां नानुभवेत्प्रीतिं यस्य हेतोः प्ररोपितः।।2.105.9।।एषोपमा महाबाहो तमर्थं वेत्तु मर्हसि।यदि त्वमस्मान्वृषभो भर्ता भृत्यान्न शाधि हि।।2.105.10।।

ஒருவன் நட்டு வளர்த்த மரம் நாளடைவில் தடித்த தண்டு கொண்ட பெருமரமாகி, குறுநிலையுடையவனுக்கும் ஏறுதல் அரிதாகும் போல.

Verse 10

यथा तु रोपितो वृक्षः पुरुषेण विवर्धितः।ह्रस्वकेण दुरारोहो रूढस्कन्धो महाद्रुमः।।2.105.8।।स यदा पुष्पितो भूत्वा फलानि न विदर्शयेत्।स तां नानुभवेत्प्रीतिं यस्य हेतोः प्ररोपितः।।2.105.9।।एषोपमा महाबाहो तमर्थं वेत्तु मर्हसि।यदि त्वमस्मान्वृषभो भर्ता भृत्यान्न शाधि हि।।2.105.10।।

ஓ மகாபாஹோ! இந்த உவமையின் பொருளை உணர்வாயாக. ஒருவன் ஒரு மரத்தை நட்டு வளர்த்து பராமரிக்க, அது தடித்த தண்டுடன் பெரிய மரமாகி, குறுவனுக்கும் ஏற இயலாத அளவு உயர்கிறது. ஆனால் அது மலர்ந்தும் கனிகளை வெளிப்படுத்தாவிட்டால், எதற்காக நட்டானோ அந்த நோக்கத்திற்கான மகிழ்ச்சியை நட்டவன் பெறமாட்டான். அதுபோல, ஓ வृषபம் போன்ற காவலனே! நீ எங்கள் பர்த்தா என்றால், உன் சார்ந்த பணியாளர்களான எங்களை ஆள்ந்து வழிநடத்த மறுக்காதே.

Verse 11

श्रेणयस्त्वां महाराज पश्यन्त्वग्य्राश्च सर्वशः।प्रतपन्तमिवादित्यं राज्ये स्थित मरिन्दमम्।।2.105.11।।

ஓ மகாராஜா, அரிந்தமா! எங்கும் உள்ள முதன்மைச் சங்கங்களும் அனைத்து தலைமைக்குழுக்களும், அரசில் நிலைபெற்று சூரியனைப் போல ஒளிரும் உம்மை காணட்டும்.

Verse 12

तवानुयाने काकुत्स्थ मत्ता नर्दन्तु कुञ्जराः।अन्तःपुरगता नार्यो नन्दन्तु सुसमाहिताः।।2.105.12।।

ஓ காகுத்ஸ்தா! நீ முன்னே செல்லும் போது மதம் கொண்ட யானைகள் முழங்கட்டும்; அந்தப்புரத்தில் உள்ள பெண்கள் மனம் ஒருமைப்படுத்தி மகிழட்டும்.

Verse 13

तस्य साध्वित्यमन्यन्त नागरा विविधा जनाः।भरतस्य वच श्श्रुत्वा रामं प्रत्यनुयाचतः।।2.105.13।।

பரதன் ராமனைப் பணிவுடன் வேண்டிக் கூறிய சொற்களைச் செவிமடுத்த நகரின் பல்வேறு மக்களும் மனத்தில்—“சாது! நன்று கூறினான்” என்று எண்ணினர்.

Verse 14

तमेवं दुःखितं प्रेक्ष्य विलपन्तं यशस्विनम्।रामः कृतात्मा भरतं समाश्वासयदात्मवान्।।2.105.14।।

இவ்வாறு துயரால் தளர்ந்து புலம்பிய புகழ்மிக்க பரதனைப் பார்த்து, உறுதியும் தன்னடக்கமும் கொண்ட ராமன் அவனை ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 15

नाऽत्मनः कामकारोऽस्ति पुरुषोऽयमनीश्वरः।इतश्चेतरतश्चैनं कृतान्तः परिकर्षति।।2.105.15।।

மனிதன் தன் விருப்பப்படி செய்பவன் அல்ல; அவன் சுயாதீனனும் அல்ல. விதி அவனை ஒருபோது இங்கே, ஒருபோது அங்கே இழுத்துச் செல்கிறது.

Verse 16

सर्वे क्षयान्ताः निचयाः पतनान्ता समुच्छ्रयाः।संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम्।।2.105.16।।

எல்லாச் சேமிப்புகளும் இறுதியில் சிதைவையே அடைகின்றன; எல்லா உயர்வுகளும் இறுதியில் வீழ்ச்சியையே. ஒவ்வொரு சேர்க்கையும் பிரிவில் முடிகிறது; வாழ்வு மரணத்தில் முடிகிறது.

Verse 17

यथा फलानां पक्वानां नान्यत्र पतनाद्भयम्।एवं नरस्य जातस्य नान्यत्र मरणाद्भयम्।।2.105.17।।

பழுத்த கனிக்கு விழுதலைத் தவிர வேறு அச்சம் இல்லாததுபோல், பிறந்த மனிதனுக்கும் மரணத்தைத் தவிர இறுதி அச்சம் இல்லை।

Verse 18

यथाऽगारं दृढस्थूणं जीर्णं भूत्वाऽवसीदति।तथैव सीदन्ति नरा जरामृत्युवशं गताः।।2.105.18।।

உறுதியான தூண்களுள்ள இல்லமும் பழுதடைந்தால் சாய்ந்து சிதைவுறுவது போல, மூப்பு மற்றும் மரணத்தின் ஆட்பட்ட மனிதரும் சோர்ந்து சிதைகின்றனர்।

Verse 19

अत्येति रजनी या तु सा न प्रतिनिवर्तते।यात्येव यमुना पूर्णा समुद्रमुदकाकुलम्।।2.105.19।।

கடந்து போன இரவு மீண்டும் திரும்பாது; அதுபோல் நிறைந்த ஓட்டத்துடன் ஓடும் யமுனையும் கடல்நீரை நோக்கியே செல்கிறது, மீளாது।

Verse 20

अहोरात्राणि गच्छन्ति सर्वेषां प्राणिनामिह।अायूंषि क्षपयन्त्याशु ग्रीष्मे जलमिवांशवः।।2.105.20।।

இங்கு எல்லா உயிர்களுக்கும் பகல்-இரவு கடந்து, ஆயுளை விரைவில் குறைக்கின்றன—கோடையில் சூரியக் கதிர்கள் நீரை உலர்த்துவது போல।

Verse 21

आत्मानमनुशोच त्वं किमन्यमनुशोचसि।आयुस्ते हीयते यस्य स्थितस्य च गतस्य च।।2.105.21।।

உன்னைப் பற்றியே நீ வருந்து; பிறரைப் பற்றி ஏன் வருந்துகிறாய்? ஏனெனில் நீ நின்றாலும் நடந்தாலும், உன் ஆயுள் இடையறாது குறைந்து கொண்டே இருக்கிறது।

Verse 22

सहैव मृत्युर्व्रजति सह मृत्युर्निषीदति।गत्वासुदीर्घमध्वानं सहमृत्युर्निवर्तते।।2.105.22।।

மரணம் மனிதனோடு கூடவே செல்கிறது; அவனோடு கூடவே அமர்கிறது. மிக நீண்ட பாதை சென்றுவந்தாலும், மரணத்தோடு சேர்ந்தே அவன் மீள்கிறான்.

Verse 23

गात्रेषु वलयः प्राप्ता श्श्वेताश्चैव शिरोरुहाः।जरया पुरुषो जीर्णः किं हि कृत्वा प्रभावयेत्।।2.105.23।।

உடலுறுப்புகளில் சுருக்கங்கள் தோன்றுகின்றன; தலைமுடி வெண்மையடைகிறது. முதுமையால் சிதைந்த மனிதன், இத்தகைய சக்திகள்மேல் எதைச் செய்து ஆட்சி செலுத்த முடியும்?

Verse 24

नन्दन्त्युदित आदित्ये नन्दन्त्यस्तमितेऽहनि। आत्मनो नावबुध्यन्ते मनुष्या जीवितक्षयम्।।2.105.24।।

சூரியன் உதயமானால் மக்கள் மகிழ்கிறார்கள்; நாள் அஸ்தமித்தாலும் மகிழ்கிறார்கள். ஆனால் தங்களுடைய வாழ்நாள் மெதுவாகக் குறைந்து கொண்டிருப்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.

Verse 25

हृष्यन्त्यृतुमुखं दृष्ट्वा नवं नवमिहागतम्।ऋतूनां परिवर्तेन प्राणिनां प्राणसङ्क्षयः।।2.105.25।।

பருவத்தின் தொடக்கத்தையும் அதில் வரும் புதுமையையும் கண்டு மக்கள் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனால் பருவங்கள் மாறுவதால் உயிரினங்களின் உயிர்வளமும் மெதுவாகக் குறைகிறது.

Verse 26

यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महार्णवे। समेत्य च व्यपेयातां कालमासाद्य कञ्चन।।2.105.26।। एवं भार्याश्चपुत्राश्च ज्ञातयश्च धनानि च। समेत्य व्यवधावन्ति ध्रुवो ह्येषां विनाभवः।।2.105.27।।

பெருங்கடலில் ஒரு மரத்துண்டு இன்னொரு மரத்துண்டுடன் சேர்ந்து சிறிது காலம் ஒன்றாய் இருந்து, காலம் வந்தபோது மீண்டும் பிரிந்து போவதுபோல.

Verse 27

यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महार्णवे। समेत्य च व्यपेयातां कालमासाद्य कञ्चन।।2.105.26।। एवं भार्याश्चपुत्राश्च ज्ञातयश्च धनानि च। समेत्य व्यवधावन्ति ध्रुवो ह्येषां विनाभवः।।2.105.27।।

அதுபோல மனைவி, மகன், உறவினர், செல்வம் ஆகியவை எல்லாம் சேர்ந்து சில காலம் இருந்து, பின்னர் பிரிந்து செல்கின்றன; இவர்களின் பிரிவு உறுதியானதே.

Verse 28

नात्र कश्चिद्यथाभावं प्राणी समभिवर्तते।तेन तस्मिन्न सामर्थ्यं प्रेतस्या स्त्यनुशोचतः।।2.105.28।।

இவ்வுலகில் எந்த உயிரும் தன் விருப்பம்போல் அனைத்தையும் நடத்த இயலாது; ஆகவே இறந்தவருக்காக அழுது புலம்புவதால் எந்த ஆற்றலும் பயனும் இல்லை.

Verse 29

यथा हि सार्थं गच्छन्तं ब्रूयात्कश्चित्पथि स्थितः।अहमप्यागमिष्यामि पृष्ठतो भवता मिति।।2.105.29।।एवं पूर्वैर्गतो मार्गः पितृपैतामहो ध्रुवः।तमापन्नः कथं शोचेद्यस्य नास्ति व्यतिक्रमः।।2.105.30।।

வழியோரம் நின்ற ஒருவர் செல்லும் வணிகக் கூட்டத்திடம்— ‘நானும் உங்களுக்குப் பின்னால் வருவேன்’ என்று சொல்வதுபோல்.

Verse 30

यथा हि सार्थं गच्छन्तं ब्रूयात्कश्चित्पथि स्थितः।अहमप्यागमिष्यामि पृष्ठतो भवता मिति।।2.105.29।।एवं पूर्वैर्गतो मार्गः पितृपैतामहो ध्रुवः।तमापन्नः कथं शोचेद्यस्य नास्ति व्यतिक्रमः।।2.105.30।।

அதேபோல் தந்தையரும் பிதாமகர்களும் முன்பே சென்ற பாதை உறுதியானது. தவிர்க்க இயலாத அந்தப் பாதையில் புகுந்தவன் எவ்வாறு துயருற முடியும்?

Verse 31

वयसः पतमानस्य स्रोतसो वाऽनिवर्तिनः।आत्मा सुखे नियोक्तव्यस्सुखभाजः प्रजाः स्मृताः।।2.105.31।।

திரும்பாத ஓடையைப் போல வயது சரிந்து போகையில், நிலையான நல்வாழ்வைத் தரும் நற்காரியத்தில் ஆத்மாவை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் மக்கள் சுகத்தை நாடி, சுகத்தில் பங்குபெறுவோர் என சாஸ்திரம் கூறுகிறது।

Verse 32

धर्मात्मा स शुभैः कृत्स्नैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः।स्वर्गं दशरथः प्राप्तः पिता नः पृथिवीपतिः।।2.105.32।।

தர்மாத்மாவான தசரதன்—எங்கள் தந்தை, பூமிபதி—முழுமையான மங்கள யாகங்களைச் செய்து, விதிப்படி தக்ஷிணை அளித்து, ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தார்।

Verse 33

भृत्यानां भरणात्सम्यक्प्रजानां परिपालनात्।अर्थादानाच्च धर्मेण पिता न स्त्रिदिवंगतः।।2.105.33।।

பணியாளர்களை முறையாகப் போஷித்து, குடிகளைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்து, தர்மப்படி வரி/வருவாயை ஏற்று நடத்தினதால் எங்கள் தந்தை திரிதிவம் (ஸ்வர்க்கம்) அடைந்தார்।

Verse 34

कर्मभि स्तु शुभैरिष्टैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः।स्वर्गं दशरथः प्राप्तः पिता नः पृथिवीपतिः।।2.105.34।।

இஷ்டமான மங்களகர செயல்களாலும், யாகங்களாலும், விதிப்படி அளித்த தக்ஷிணையுடனும், எங்கள் தந்தை பூமிபதி தசரதன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தார்।

Verse 35

इष्ट्वा बहुविधैर्यज्ञैर्भोगां श्चावाप्य पुष्कलान्।उत्तमं चायुरासाद्य स्वर्गतः पृथिवीपतिः।।2.105.35।।

பலவகை யாகங்களைச் செய்து, தர்மப்படி நிறைவான போகங்களை அனுபவித்து, சிறந்த ஆயுளை அடைந்த பின், பூமிபதி அரசன் ஸ்வர்க்கம் சென்றான்।

Verse 36

आयुरुत्तममासाद्य भोगानपि च राघवः।स न शोच्यः पिता तात स्वर्गत स्सत्कृत स्सताम्।।2.105.36।।

தாதா, நம் தந்தை ராகவர் உயர்ந்த ஆயுளையும் போகங்களையும் அடைந்து, சத்புருஷர்களால் மதிக்கப்பட்டு ஸ்வர்க்கம் சென்றார்; ஆகையால் அவர் புலம்பத் தகுதியல்லர்।

Verse 37

स जीर्णं मानुषं देहं परित्यज्य पिता हि नः।दैवीमृद्धिमनुप्राप्तो ब्रह्मलोकविहारिणीम्।।2.105.37।।

நம் தந்தை ஜீர்ணமான மனித உடலைத் துறந்து, தெய்வீக செல்வநிலையை அடைந்து, பிரம்மலோகத்தில் வியாபரிப்பவராயினார்।

Verse 38

तं तु नैवंविधः कश्चित्प्राज्ञ श्शोचितुमर्हति।तत्विधो मद्विधश्चापि श्रुतवान्बुद्धिमत्तरः।।2.105.38।।

இத்தகைய கல்வியுடைய, மேலும் பேரறிவுடைய அவருக்காக, உன்னைப் போன்றோ என்னைப் போன்றோ எந்த ஞானியும் புலம்புதல் உரியதல்ல।

Verse 39

एते बहुविधा शोका विलापरुदिते तथा। वर्जनीया हि धीरेण सर्वावस्थासु धीमता।।2.105.39।।

இந்தப் பலவகைத் துயரங்கள்—புலம்பலும் அழுகையும் உடனானவை—திடமுள்ள ஞானியால் எல்லா நிலையிலும் விலக்கப்பட வேண்டியவை।

Verse 40

स स्वस्थो भव मा शोचेर्यात्वा चावसतां पुरीम्।तथा पित्रा नियुक्तोऽसि वशिना वदतां वर।।2.105.40।।

நீ அமைதியுடன் நலமாய் இரு; வருந்தாதே. திரும்பிச் சென்று அந்த நகரில் வாழ். சொல்வல்லவரில் சிறந்தவனே! நம் தன்னடக்கமுள்ள தந்தை உன்னை இவ்வாறே நியமித்தார்.

Verse 41

यत्राहमपि तेनैव नियुक्तः पुण्यकर्मणा।तत्रैवाहं करिष्यामि पितुरार्यस्य शासनम्।।2.105.41।।

மேலும், அந்தப் புண்ணியகர்மன் என்னையும் எங்கே நியமித்தானோ, அங்கேயே நம் ஆரியத் தந்தையின் ஆணையை நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 42

न मया शासनं तस्य त्यक्तुं न्याय्य मरिन्दम। स त्वयापि सदा मान्यं स वै बन्धु स नः पिता।।2.105.42।।

எதிரியடக்குவோனே! அவருடைய ஆணையை நான் விட்டு விடுவது நியாயமல்ல. நீயும் அதை எப்போதும் மதிக்க வேண்டும்; அவரே நம் உறவினர், அவரே நம் தந்தை.

Verse 43

तद्वचः पितुरेवाहं सम्मतं धर्मचारिणः।कर्मणा पालयिष्यामि वनवासेन राघव।।2.105.43।।

ஆகையால், ராகவனே! தர்மத்தைப் பின்பற்றும் தந்தையின் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க அந்த வாக்கை நான் வனவாசம் என்னும் செயலால் காத்து நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 44

धार्मिकेणानृशंसेन नरेण गुरुवर्तिना।भवितव्यं नरव्याघ्र परलोकं जिगीषता।।2.105.44।।

மனிதப் புலியே! மறுலோகத்தை வெல்ல விரும்புவோர் தர்மமுள்ளவராய், கருணையுள்ளவராய், குருமார்களுக்கும் மூத்தோருக்கும் கீழ்ப்படியும் மனிதராக இருக்க வேண்டும்.

Verse 45

आत्मानमनुतिष्ठत्वं स्वभावेन नरर्षभ।निशाम्यतु शुभं वृत्तं पितुर्दशरथस्य नः।।2.105.45।।

மனிதருள் சிறந்தவனே! எங்கள் தந்தை தசரதரின் நல்வழக்கத்தை நோக்கி, நீ உன் இயல்புத் தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து, உன் ஆத்துமத் தர்மத்தைப் பின்பற்று.

Verse 46

इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा पितुर्निदेश प्रतिपालनार्थम्।यवीयसं भ्रातरमर्थवच्च प्रभुर्मुहूर्ताद्विरराम रामः।।2.105.46।।

இவ்வாறு அர்த்தமுள்ள சொற்களைச் சொல்லி, தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு மகாத்மா ராமன் இளைய சகோதரனை உரைத்துப் பின்னர் ஒரு கணத்தில் மௌனமானான்.