Sarga 109

Verse 1

जाबालेस्तु वचश्श्रुत्वा राम स्सत्यात्मनां वरः।उवाच परया भक्त्या स्वबुद्ध्या चाविपन्नया।।2.109.1।।

ஜாபாலியின் சொற்களை கேட்டபின், சத்தியநிஷ்டர்களில் சிறந்த ஸ்ரீராமன் ஆழ்ந்த பக்தி-மரியாதையுடன், தன் உறுதியான அறிவின் வழியே பதிலுரைத்தான்॥

Verse 2

भवान्मे प्रियकामार्थं वचनं यदिहोक्तवान्।अकार्यं कार्यसङ्काशमपथ्यं पथ्यसम्मतम्।।2.109.2।।

என்னை மகிழ்விக்க எண்ணி நீங்கள் இங்கே சொன்ன சொல், வெளிப்படையில் நல்வழி போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது செய்யத்தகாதது; நன்மை எனக் காட்டப்பட்டாலும் அது தீமையே தருவது.

Verse 3

निर्मर्यादस्तु पुरुषः पापाचारसमन्वितः।मानं न लभते सत्सु भिन्नचारित्रदर्शनः।।2.109.3।।

எல்லை மீறி நடந்து பாபாசாரத்தில் ஈடுபட்டு, நல்லோர்க்கு எதிரான குணநோக்கமுடைய மனிதன்—சத்புருஷர்களிடையே மதிப்பைப் பெறமாட்டான்।

Verse 4

कुलीनमकुलीनं वा वीरं पुरुषमानिनम्।चारित्रमेव व्याख्याति शुचिं वा यदि वाऽशुचिम्।।2.109.4।।

மனிதன் குலீனனாக இருந்தாலும் அகுலீனனாக இருந்தாலும், உண்மையில் வீரனாக இருந்தாலும் வெறும் ஆண்மை அகந்தையுடையவனாக இருந்தாலும், தூயவனாக இருந்தாலும் அசுத்தனாக இருந்தாலும்—இவற்றை வெளிப்படுத்துவது அவனுடைய நற்குணச் சரிதமே ஆகும்।

Verse 5

अनार्यस्त्वार्यसङ्काश श्शौचाद्दीनस्ताथाऽशुचिः।लक्षण्यवदलक्षण्यो दुश्शीलश्शीलवानिव।।2.109.5।।अधर्मं धर्मवेशेण यदीमं लोकसङ्कुरम्।अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम्।।2.109.6।।कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः।बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम्।।2.109.7।।

நான் அனாரியனாக இருந்தும் ஆரியன் போல் தோன்றினால்; தூய்மை அற்றவனாக இருந்தும் தூயவன் போல் தெரிந்தால்; நற்குறிகள் இல்லாதவனாக இருந்தும் நற்குறியுடையவன் போல் தோன்றினால்; தீயொழுக்கமுடையவனாக இருந்தும் நல்லொழுக்கமுடையவன் போல் நடித்தால்—

Verse 6

अनार्यस्त्वार्यसङ्काश श्शौचाद्दीनस्ताथाऽशुचिः।लक्षण्यवदलक्षण्यो दुश्शीलश्शीलवानिव।।2.109.5।।अधर्मं धर्मवेशेण यदीमं लोकसङ्कुरम्।अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम्।।2.109.6।।कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः।बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम्।।2.109.7।।

மேலும் நான் மங்களமானதை விட்டுவிட்டு, தர்மத்தின் வேடத்தில் மறைந்த அதர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டால்—அது உலகில் குழப்பத்தை உண்டாக்கி, விதிப்படி செய்ய வேண்டிய கர்ம-ஆசாரங்களைத் தள்ளிவிடுவது—

Verse 7

अनार्यस्त्वार्यसङ्काश श्शौचाद्दीनस्ताथाऽशुचिः।लक्षण्यवदलक्षण्यो दुश्शीलश्शीलवानिव।।2.109.5।।अधर्मं धर्मवेशेण यदीमं लोकसङ्कुरम्।अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम्।।2.109.6।।कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः।बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम्।।2.109.7।।

அப்போது செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது என அறியும் விவேகமுள்ள எந்த மனிதன், நான் தீயொழுக்கமுடையவனாகவும் சமூகத்திற்குக் களங்கமாகவும் ஆகிவிட்டால், உலகில் என்னை மதிப்பான்?

Verse 8

कस्य दास्याम्यहं वृत्तं केन वा स्वर्गमाप्नुयाम्।आनया वर्तमानो हि वृत्त्या हीनप्रतिज्ञया।।2.109.8।।

இந்த வாழ்வழியில் இருந்து கொண்டே நான் என் விரதத்தை மீறினால், யாருக்கு நான் நல்வழக்கத்தை எடுத்துரைப்பேன்—எந்த வழியால் நான் ஸ்வர்கத்தை அடைவேன்?

Verse 9

कामवृत्तस्त्वयं लोकः कृत्स्न स्समुपवर्तते।यद्वृत्ता स्सन्ति राजानस्तद्वृत्ता स्सन्ति हि प्रजाः।।2.109.9।।

இந்த முழு உலகமும் தன் தன் ஆசைநடையின்படியே இயங்குகிறது. அரசர்கள் எவ்வாறு நடக்கிறார்களோ, குடிகளும் அவ்வாறே நடக்கின்றனர்॥

Verse 10

सत्यमेवानृशंसं च राजवृत्तं सनातनम्।तस्मात्सत्यात्मकं राज्यं सत्ये लोकः प्रतिष्ठितः।।2.109.10।।

சத்தியமும் அன்ருஷம்சமும் (கொடுமையற்ற கருணை) அரசரின் சனாதன நடத்தை. ஆகவே அரசாட்சி சத்தியத்தில் நிலைபெற வேண்டும்; சத்தியத்தின் மீதே உலகம் நிலை கொண்டுள்ளது॥

Verse 11

ऋषयश्चैव देवाश्च सत्यमेव हि मेनिरे।सत्यवादी हि लोकेऽस्मिन्परमं गच्छति क्षयम्।।2.109.11।।

ரிஷிகளும் தேவர்களும் சத்தியத்தையே பரமம் எனக் கொண்டனர். இவ்வுலகில் சத்தியம் பேசுபவன் பரம பதத்தை அடைகிறான்॥

Verse 12

उद्विजन्ते यथा सर्पान्नरादनृतवादिनः।धर्म स्सत्यं परो लोके मूलं स्वर्गस्य चोच्यते।।2.109.12।।

மக்கள் பாம்பைக் கண்டால் எவ்வாறு அஞ்சி விலகுகிறார்களோ, அவ்வாறே பொய் பேசுவோனையும் விலகுகின்றனர். இவ்வுலகில் சத்தியமே பரம தர்மம்; சத்தியமே சொர்க்கத்தின் வேர் எனச் சொல்லப்படுகிறது॥

Verse 13

सत्यमेवेश्वरो लोके सत्यं पद्माश्रिता सदा।सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम्।।2.109.13।।

இவ்வுலகில் சத்தியமே ஈசன்; பத்மா (லக்ஷ்மி) எப்போதும் சத்தியத்திலேயே தங்கியிருக்கிறாள். அனைத்திற்கும் வேர் சத்தியமே; சத்தியத்தைவிட உயர்ந்த பரமபதம் இல்லை॥

Verse 14

दत्तमिष्टं हुतं चैव तप्तानि च तपांसि च।वेदा स्सत्यप्रतिष्ठाना स्तस्मात्सत्यपरो भवेत्।।2.109.14।।

தானம், இஷ்டயாகம், ஹோமம், தவம் மற்றும் தவச்செயல்கள்—வேதங்களும் கூட—சத்தியத்தின் மேல் நிலைபெற்றவை. ஆகவே ஒருவர் சத்தியபரனாக இருக்க வேண்டும்॥

Verse 15

एकः पालयते लोकमेकः पालयते कुलम्।मज्जत्येको हि निरय एक स्स्वर्गे महीयते।।2.109.15।।

ஒருவன் உலகை காக்கிறான்; ஒருவன் தன் குலத்தையே காப்பாற்றுகிறான். ஒருவன் நரகத்தில் மூழ்குகிறான்; ஒருவன் சொர்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறான்—இவை சத்தியமும் அசத்தியமும் தரும் பயன்கள்॥

Verse 16

सोऽहं पितुर्नियोगं तु किमर्थं नानुपालये।सत्यप्रतिश्रव स्सत्यं सत्येन समयीकृतः।।2.109.16।।

நான்—சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையுடையவன்—சத்தியத்தாலேயே கட்டுப்பட்டவன், சத்தியத்திலேயே நிலைபெற்றவன். அப்படியிருக்க, தந்தையின் ஆணையை நான் ஏன் நிறைவேற்றாமல் இருப்பேன்?॥

Verse 17

नैव लोभान्न मोहाद्वा न ह्यज्ञानात्तमोऽन्वितः।सेतुं सत्यस्य भेत्स्यामि गुरो स्सत्यप्रतिश्रवः।।2.109.17।।

பேராசையாலும் அல்ல, மயக்கத்தாலும் அல்ல, அறியாமையின் இருளாலும் அல்ல—தந்தையின் சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையை காத்து, சத்தியத்தின் பாலத்தை நான் ஒருபோதும் உடைக்கமாட்டேன்.

Verse 18

असत्यसन्धस्य सतश्चलस्यास्थिरचेतसः।नैव देवा न पितरः प्रतीच्छन्तीति नः श्रुतम्।।2.109.18।।

பொய்யில் கட்டுண்டு, நிலையற்ற மனத்துடன் அலைபவன் அளிக்கும் அர்ப்பணத்தை தேவர்களும் ஏற்கார், பித்ருக்களும் ஏற்கார் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 19

प्रत्यगात्ममिमं धर्मं सत्यं पश्याम्यहं स्वयम्।भार स्सत्पुरुषाचीर्णस्तदर्थमभिमन्यते।।2.109.19।।

இந்த தர்மம்—சத்தியம்—என் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாகவே நான் காண்கிறேன். சத்புருஷர்கள் கடைப்பிடித்ததால், இந்த வனவாசப் பாரமும் எனக்கு அர்த்தமுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 20

क्षात्रं धर्ममहंत्यक्ष्ये ह्यधर्मं धर्मसंहितम्।क्षुद्रैर्नृशंसैर्लुब्धैश्च सेवितं पापकर्मभिः।।2.109.20।।

‘க்ஷாத்திர தர்மம்’ எனச் சொல்லப்பட்டாலும், அது தர்மத்தின் போர்வையில் மறைந்த அதர்மமே; அதை இழிந்தோர், கொடூரர், பேராசையர், பாவச் செயல்வோர் பின்பற்றுகின்றனர்—அத்தகையதை நான் கைவிடுவேன்.

Verse 21

कायेन कुरुते पापं मनसा सम्प्रधार्य तत्। अनृतं जिह्वया चाह त्रिविधं कर्मपातकम्।।2.109.21।।

மனத்தில் பாவத்தை எண்ணி உறுதி செய்து, உடலால் அதைச் செய்கிறான்; நாவால் பொய்யுரைக்கிறான்—இவ்வாறு பாவச் செயல் மூவகையாகிறது: மனம், உடல், வாக்கு என.

Verse 22

भूमिः कीर्तिर्यशो लक्ष्मीः पुरुषं प्रार्थयन्ति हि। सत्यं समनुवर्तने सत्यमेव भजेत तत:।।2.109.22।।

பூமி, கீர்த்தி, யசஸ், லக்ஷ்மி—இவை உண்மையில் மனிதனை நாடுகின்றன; ஆகவே நடத்தையில் சத்தியத்தைப் பின்பற்றி, சத்தியத்தையே பற்றுக.

Verse 23

श्रेष्ठं ह्यनार्यमेव स्याद्यद्भवानवधार्य माम्।आह युक्ति करैर्वाक्यैरिदं भद्रं कुरुष्व ह।।2.109.23।।

நீங்கள் ‘இது சிறந்தது’ என்று தீர்மானித்து, நுண்ணிய காரணவாக்குகளால் ‘இது மங்கலம்; செய்’ என்று சொன்னது—உண்மையில் அது அநார்யமான, அசிங்கமான செயலாகவே ஆகும்.

Verse 24

कथं ह्यहं प्रतिज्ञाय वनवासमिमं गुरॊ:। भरतस्य करिष्यामि वचो हित्वा गुरोर्वचः।।2.109.24।।

தந்தை-குருவின் முன்னிலையில் வனவாசம் செய்வேன் என்று உறுதி செய்த நான், குருவின் வாக்கை விட்டு பாரதனின் வேண்டுகோளை எவ்வாறு ஏற்க முடியும்?

Verse 25

स्थिरा मया प्रतिज्ञाता प्रतिज्ञा गुरुसन्निधौ।प्रहृष्यमाणा सा देवी कैकेयी चाभवत्तदा।।2.109.25।।

குருவெனத் திகழும் தந்தையின் முன்னிலையில் நான் உறுதியான பிரமாணம் செய்தேன்; அப்போது அந்த தேவி கைகேயி மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

Verse 26

वनवासं वसन्नेव शुचिर्नियतभोजनः। मूलपुष्पफलैः पुण्यैः पित्रून् देवांश्च तर्पयन्।।2.109.26।। सन्तुष्टपञ्चवर्गोऽहं लोकयात्रां प्रवर्तये। अकुह श्श्रद्धधानस्सन्कार्याकार्यविचक्षणः।।2.109.27।।

இவ்வாறு வனவாசத்தில் வாழ்ந்து, தூய ஒழுக்கத்துடன் அளவான உணவினனாகிய நான், புனிதமான வேர்‑மலர்‑கனிகளால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்துவேன்।

Verse 27

वनवासं वसन्नेवं शुचिर्नियतभोजनः।मूलैः पुष्पैः फलैः पुण्यैः पित्रून् देवांश्च तर्पयन्।।2.109.26।।सन्तुष्टपञ्चवर्गोऽहं लोकयात्रां प्रवर्तये।अकुह श्श्रद्धधानस्सन्कार्याकार्यविचक्षणः।।2.109.27।।

ஐம்புலன்களையும் திருப்தியுடன் அடக்கி வைத்து நான் வாழ்க்கை யாத்திரையை நடத்துவேன்—வஞ்சனையற்றவனாய், நம்பிக்கையுடனாய், செய்யவேண்டியது‑செய்யக்கூடாதது என அறியும் விவேகியாய்।

Verse 28

कर्मभूमिमां प्राप्य कर्तव्यं कर्म यच्छुभम्।अग्निर्वायुश्च सोमश्च कर्मणां फलभागिनः।।2.109.28।।

இந்த ‘கர்மபூமி’யை அடைந்தபின் செய்யவேண்டிய நற்கடமையைச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அக்னி, வாயு, சோமன் ஆகியோரும் கர்மங்களின் பலனில் பங்குபெறுவோர் ஆவர்।

Verse 29

शतं क्रतूनामाहृत्य देवराट् त्रिदिवं गतः।तपांस्युग्राणि चास्थाय दिवं याता महर्षयः।।2.109.29।।

நூறு யாகங்களை நிறைவேற்றி தேவராஜன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான்; அதுபோல மகரிஷிகளும் கடுந்தவங்களை மேற்கொண்டு திவ்யலோகத்தை அடைந்தனர்।

Verse 30

अमृष्यमाणः पुनरुग्रतेजाः निशम्य तं नास्तिकवाक्यहेतुम्।अथाब्रवीत्तं नृपतेस्तनूजो विगर्हमाणो वचनानि तस्य।।2.109.30।।

உக்கிரத் தேஜஸுடைய இளவரசன், நாத்திகச் சொற்களில் மறைந்த அந்தக் காரணவாதத்தை கேட்டவுடன் பொறுக்க இயலவில்லை. அப்போது அரசன் மகன் அவன் சொற்களை கண்டித்து உரைத்தான்.

Verse 31

सत्यं च धर्मं च पराक्रमं च भूतानुकम्पां प्रियवादितां च।द्विजातिदेवातिधिपूजनं च पन्थानमाहुस्त्रिदिवस्य सन्तः।।2.109.31।।

சான்றோர் கூறுவர்—சத்தியம், தர்மம், வீரியம், உயிர்கள்மேல் கருணை, இனிய மொழி, மேலும் இருபிறப்பினர், தேவர்கள், விருந்தினர்கள் ஆகியோருக்கு மரியாதை செய்து பூசித்தல்—இதுவே விண்ணுலகப் பாதை.

Verse 32

तेनैवमाज्ञाय यथावदर्थमेकोदयं सम्प्रतिपद्य विप्राः।धर्मं चरन्त स्सकलं यथावत्काङ्क्षन्ति लोकागममप्रमत्ताः।।2.109.32।।

ஆகையால் பிராமணர்கள் பொருளை முறையாக அறிந்து, ஒரே பரம இலக்கை ஏற்று, விதிப்படி முழு தர்மத்தையும் கடைப்பிடிக்கின்றனர்; அவர்கள் விழிப்புடன் இருந்து உயர்ந்த உலகங்களை அடைய விரும்புகின்றனர்.

Verse 33

निन्दाम्यहं कर्म कृतं पितुस्तद्यस्त्वामगृह्णाद्विषमस्थबुद्धिम्। बुद्ध्याऽनयैवंविधया चरन्तं सुनास्तिकं धर्मपथादपेतम्।।2.109.33।।

என் தந்தை செய்த அந்தச் செயலை நான் கண்டிக்கிறேன்—வஞ்சகமும் அபாயமும் நிறைந்த புத்தியுடைய உன்னை அவர் ஏற்றுக் கொண்டார். இத்தகைய மனநிலையுடன் அலைகின்ற நீ கடும் நாத்திகன்; தர்மப் பாதையிலிருந்து விலகியவன்.

Verse 34

यथा हि चोर: स‌ तथा हि बुद्धस्तथागतं नास्तिकमत्र विद्धि। तस्माद्धि य: श‌ङ्क्यतमः प्रजानाम् न नास्तिकेनाभिमुखो बुध: स्यात्।।2.109.34।।

திருடன் எவ்வளவு சந்தேகத்திற்குரியவனோ, அதுபோலவே இந்த ‘புத்தன்’; இங்கு ததாகதனை நாத்திகன் என்று அறிக. ஆகவே மக்களிடையே மிகுந்த அவநம்பிக்கைக்குரிய நாத்திகனை நோக்கி அறிவுடையவன் முகம் திருப்பக் கூடாது.

Verse 35

त्वत्तो जनाः पूर्वतरे  द्विजाच्श्र शुभानि कर्माणि बहूनि चक्रुः। जित्वा सदेमं च परं च लोकं तस्माव्दिजा स्व‌स्ति हुतं कृतं च।।2.109.35।।

ஏ இருபிறப்பருள் சிறந்தவரே! உன்னைவிட முன்னோர் பல நற்கருமங்களைச் செய்து, இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டையும் வென்றடைந்தனர். ஆகையால் இருபிறப்போர் அனைவரின் நலனுக்காக ஹோமத்தில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்கின்றனர்.

Verse 36

धर्मे रता: स‌त्पुरुषै: स‌मेतास्तेजस्विनो दानगुणप्रधानाः। अहिंसका वीतमलाश्च लोके भवन्ति पूज्या मुनयः प्रधानाः।।2.109.36।।

தர்மத்தில் நிலைத்து, சத்புருஷர்களின் சங்கத்தில் இருந்து, தேஜஸ்விகளாய், தானத்தில் முதன்மையாய், அஹிம்சையுடன், களங்கமற்றவர்களாய் விளங்கும் உயர்ந்த முனிவர்கள் இவ்வுலகில் போற்றப்படுவர்.

Verse 37

इति ब्रुवन्तं वचनं सरोषं रामं महात्मानमदीनसत्त्वम्। उवाच पथ्यं पुनरास्तिकं च सत्यं वच: सानुनयं च विप्रः।।2.109.37।।

மகாத்மாவும் தளராத மனத்தையும் உடைய ராமன் கோபமுடன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த பிராமணன் மீண்டும் பணிவுடன், நன்மை தரும், ஆஸ்திக்யத்தை உறுதிப்படுத்தும், சத்தியத்தோடு ஒத்த சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 38

न नास्तिकानां वचनं ब्रवीम्यहं न नास्तिकोऽहं न च नास्ति किञ्चन।समीक्ष्य कालं पुनरास्तिकोऽभवं भवेय काले पुनरेव नास्तिकः।।2.109.38।।

நான் உண்மையில் நாஸ்திகர்களின் கொள்கையைப் பேசவில்லை; நான் நாஸ்திகன் அல்ல, எதையும் இல்லை என்று மறுப்பதும் இல்லை. காலநிலையை ஆராய்ந்து மீண்டும் ஆஸ்திகனானேன்; வேறு நேரத்தில் சூழ்நிலையால் வேறுபடச் சொல்லவும் நேரலாம்.

Verse 39

न चापि कालोऽय मुपागतश्शनैर्यथा मया नास्तिकवागुदीरिता।निवर्तनार्थं तव राम कारणात् प्रसादनार्थं च मयैतदीरितम्।।2.109.39।।

இப்போது மெதுவாக உரிய காலம் வந்துள்ளது; அதனால் நான் முன்பு நாஸ்திகச் சொற்களைப் போல உரைத்தேன். ஓ ராமா! அது உன் நலனுக்காகவே—உன்னைத் திருப்பி நிறுத்தவும், உன் அருளைப் பெறவும்—நான் கூறியதாகும்.