Sarga 75
अयोध्याकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः (Sarga 75: Bharata and Kausalya—Reproach, Oaths, and Reconciliation)
अयोध्याकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் இல்லத்தின் உள்ளேயே நீதிமன்றம் போன்ற நெறி மோதல் நிகழ்கிறது. பரதன் மயக்கம் தெளிந்து துயருற்ற தாயை நோக்கி, அமைச்சர்கள் முன்னிலையில் கைகேயியின் செயலைக் கண்டித்து, அரசுரிமை என்பது அறநியாயமான நெறிச்சான்றிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்பதை உணர்த்துகிறான். கௌசல்யை மகன் பிரிவுத் துயரமும் சந்தேகமும் மேலோங்கி, கடும் பரிகாசத்துடன் பரதனை நோக்கி—கைகேயியின் வஞ்சச் செயலால் ‘தடையின்றி’ அரசை பெற விரும்புவது நீயே—என்று குற்றம் சாட்டுகிறாள். பரதன் முறையாக மறுக்கிறான்—தான் அரசை நாடவில்லை; பட்டாபிஷேகத் திட்டம் தமக்குத் தெரியாது; சத்ருக்னனுடன் தூரத்தில் இருந்தேன் என்கிறான். பின்னர் தன் தூய்மையை நிறுவ நீண்ட நிபந்தனைச் சாப-சத்தியங்களை உரைக்கிறான்—ராமனின் வனவாசத்திற்கு யார் சம்மதித்தாரோ அவர்கள்மேல் அந்தப் பாவப் பலன் விழுக; நான் குற்றவாளி என்றால் அந்தத் தண்டனை எனக்கே வருக—என்று, தனிப்பட்ட தற்காப்பை சடங்குபோன்ற சத்திய நிகழ்வாக மாற்றுகிறான். இறுதியில் பரதன் கருணையால் உடைந்து கௌசல்யையின் பாதங்களில் விழுந்து அழுது மீண்டும் மயங்குகிறான்; ஆறுதல் பெறுகிறான். கௌசல்யை அவனது தர்ம-சத்திய நிலைப்பாட்டை உணர்ந்து அணைத்துக்கொள்கிறாள்; துயரும் களைப்பும் நிறைந்த இரவு கடக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
दीर्घकालात्समुत्थाय संज्ञां लब्ध्वा च वीर्यवान्।नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां दीनामुद्वीक्ष्य मातरम्।।।।सोऽमात्यमध्ये भरतो जननीमभ्यकुत्सयत्।
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் வீரமிக்க பரதன் எழுந்து உணர்வு பெற்றான்; கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களால் துயருற்ற தாயை நோக்கி, அமைச்சர்களின் நடுவிலேயே தாயைத் திட்டு கண்டித்தான்।
Verse 2
राज्यं न कामये जातु मन्त्रये नापि मातरम्।।।।अभिषेकं न जानामि योऽभूद्राज्ञा समीक्षितः।विप्रकृष्टेह्यहं देशे शत्रुघ्नसहितोऽवसम्।।।।
நான் ஒருபோதும் அரசாட்சியை விரும்பவில்லை; இதைப்பற்றி என் தாயிடமும் ஆலோசிக்கவில்லை. அரசன் மேற்பார்வையில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் அபிஷேகத்தை நான் அறியேன்; ஏனெனில் நான் சத்ருக்னனுடன் தூர நாட்டில் தங்கியிருந்தேன்.
Verse 3
राज्यं न कामये जातु मन्त्रये नापि मातरम्।।2.75.2।।अभिषेकं न जानामि योऽभूद्राज्ञा समीक्षितः।विप्रकृष्टेह्यहं देशे शत्रुघ्नसहितोऽवसम्।।2.75.3।।
அரசர் ஏற்பாடு செய்த அபிஷேகத்தைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது; ஏனெனில் நான் சத்ருக்னனுடன் தொலைதூர நாட்டில் தங்கியிருந்தேன்।
Verse 4
वनवासं न जानामि रामस्याहं महात्मनः।विवासनं वा सौमित्रे स्सीतायाश्च यथाऽभवत्।।।।
மகாத்மா ராமரின் வனவாசம் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது; சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) மற்றும் சீதாதேவியின் நாடு நீக்கம் எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ அதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை।
Verse 5
तथैव क्रोशतस्तस्य भरतस्य महात्मनः।कौसल्या शब्दमाज्ञाय सुमित्रामिदमब्रवीत्।।।।
மகாத்மா பரதன் இவ்வாறு அழுது புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில், கௌசல்யா அவன் குரலை அறிந்து சுமித்ரையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।
Verse 6
आगतः क्रूरकार्यायाः कैकेय्या भरतस्सुतः।तमहं द्रष्टुमिच्छामि भरतं दीर्घदर्शिनम्।।।।
கொடுஞ்செயல்கள் செய்த கைகேயியின் தொலைநோக்குடைய மகன் பரதன் வந்துவிட்டான். அந்தப் பரதனை நான் காண விரும்புகிறேன்.
Verse 7
एवमुक्त्वा सुमित्रां सा विवर्णा मलिना कृशा।प्रतस्थे भरतो यत्र वेपमाना विचेतना।।।।
சுமித்ரையிடம் இவ்வாறு கூறி, வெளிறி, மாசடைந்து, மெலிந்த கௌசல்யை நடுங்கியவளாய், அறிவு மங்கியவள்போல், பரதன் இருந்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டாள்.
Verse 8
स तु रामानुजश्चापि शत्रुघ्नसहितस्तदा।प्रतस्थे भरतो यत्र कौसल्याया निवेशनम्।।।।
அப்போது ராமனின் இளையோன் பரதன், சத்ருக்னனுடன் சேர்ந்து, கௌசல்யையின் இல்லம் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 9
तत श्शत्रुघ्नभरतौ कौसल्यां प्रेक्ष्य दुःखितौ।पर्यष्वजेतां दुःखार्तां पतितां नष्टचेतसाम्।।।।रुदन्तौ रुदतीं दुःखात्समेत्यार्यां मनस्स्विनीम्।
அப்போது சத்ருக்னனும் பரதனும் கௌசல்யையைப் பார்த்தவுடன் துயரால் தளர்ந்தனர்—துக்கத்தால் வாடி, தரையில் விழுந்து, உணர்விழந்தவள்போல் இருந்தாள். அவர்கள் அந்தப் பூஜ்யமான, உயர்ந்த மனமுடைய ஆர்ய மாதாவை அணுகி, அவள் வேதனையால் அழுதபோது தாமும் அழுதபடியே அவளைத் தழுவினர்।
Verse 10
भरतं प्रत्युवाचेदं कौसल्या भृशदुःखिता।।।।इदं ते राज्यकामस्य राज्यं प्राप्तमकण्टकम्।संप्राप्तं बत कैकेय्या शशीघ्रं क्रूरेण कर्मणा।।।।
மிகுந்த துயருற்ற கௌசல்யை பரதனிடம் கூறினாள்—“அரசாட்சியை விரும்பிய உனக்கு, தடையின்றி இந்த ராஜ்யம் கிடைத்துவிட்டது. அய்யோ! கைகேயி கொடிய செயலில் இதை விரைவில் உனக்காகப் பெற்றுக் கொடுத்தாள்।”
Verse 11
भरतं प्रत्युवाचेदं कौसल्या भृशदुःखिता।।2.75.10।।इदं ते राज्यकामस्य राज्यं प्राप्तमकण्टकम्।संप्राप्तं बत कैकेय्या शशीघ्रं क्रूरेण कर्मणा।।2.75.11।।
மிகுந்த துயருற்ற கௌசல்யை பரதனிடம் கூறினாள்—“அரசாட்சியை விரும்பிய உனக்கு, தடையின்றி இந்த ராஜ்யம் கிடைத்துவிட்டது. அய்யோ! கைகேயி கொடிய செயலில் இதை விரைவில் உனக்காகப் பெற்றுக் கொடுத்தாள்।”
Verse 12
प्रस्थाप्य चीरवसनं पुत्रं मे वनवासिनम्।कैकेयी कं गुणं तत्र पश्यति क्रूरदर्शिनी।।।।
என் மகனைச் சீர்-வல்கல ஆடை அணியச் செய்து வனவாசத்திற்கு அனுப்பி, கொடூர நோக்கமுடைய கைகேயி அங்கே எந்த நன்மையையோ பயனையோ காண்கிறாள்?
Verse 13
क्षिप्रं मामपि कैकेयी प्रस्थापयितुमर्हति।हिरण्यनाभो यत्रास्ते सुतो मे सुमहायशाः।।।।
பொன்னாபி உடைய, பெரும் புகழ் கொண்ட என் மகன் (ராமன்) எங்கே இருக்கிறானோ, அங்கேயே கைகேயி என்னையும் உடனே அனுப்ப வேண்டும்.
Verse 14
अथवा स्वयमेवाहं सुमित्रानुचरा सुखम्।अग्निहोत्रं पुरस्कृत्य प्रस्थास्ये यत्र राघवः।।।।
அல்லது நான் தானே சுமித்ரையை உடன் அழைத்து, இல்லத்து அக்னிஹோத்ரத்தை முன்னே ஏந்தி, ராகவன் (ராமன்) எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே மகிழ்வுடன் புறப்படுவேன்.
Verse 15
कामं वा स्वयमेवाद्य तत्र मां नेतुमर्हसि।यत्रासौ पुरुषव्याघ्रः पुत्रो मे तप्यते तपः।।।।
அல்லது இன்று நீயே என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே அந்த மனிதப் புலி எனும் என் மகன் தவம் செய்கிறான்.
Verse 16
इदं हि तव विस्तीर्णं धनधान्यसमाचितम्।हस्त्वश्वरथसम्पूर्णं राज्यं निर्यातितं तया।।।।
இந்த விரிந்த பேரரசு—செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தது, யானை, குதிரை, தேர்கள் நிறைந்தது—அவளால் உனக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டது.
Verse 17
इत्यादिबहुभिर्वाक्यैः क्रूरैः सम्भर्त्सितोऽनघः।विव्यथे भरतस्तीव्रं व्रणे तुद्येव सूचिना।।।।
இவ்வாறு பல கொடிய சொற்களால் கண்டிக்கப்பட்ட பாவமற்ற பரதன் மிகுந்த வேதனையால் துடித்தான்—காயத்தில் ஊசி குத்தியதுபோல்.
Verse 18
पपात चरणौ तस्यास्तदा सम्भ्रान्तचेतनः।विलप्य बहुधाऽसंज्ञो लब्धसंज्ञस्ततः स्थितः।।।।
அப்போது மனம் கலங்கியவன் அவளது திருவடிகளில் விழுந்தான். பலமுறை புலம்பி மயங்கினான்; பின்னர் உணர்வு திரும்பி அங்கேயே நின்றான்.
Verse 19
एवं विलपमानां तां भरतः प्राञ्जलिस्तदा।कौसल्यां प्रत्युवाचेदं शोकैर्बहुभिरावृताम्।।।।
இவ்வாறு பல துயரங்களால் மூடப்பட்ட கௌசல்யை புலம்பிக் கொண்டிருக்க, பரதன் கைகூப்பி வணங்கி அவளிடம் இவ்வாறு பதிலுரைத்தான்.
Verse 20
आर्ये कस्मादजानन्तं गर्हसे मामकिल्बिषम्।विपुलां च मम प्रीतिं स्थिरां जानासि राघवे।।।।
ஆர்யே! நான் அறியாமையில் இருந்தேன்; குற்றமற்றவன். அப்படியிருக்க என்னை ஏன் கண்டிக்கிறீர்? ராகவனாகிய (ராமன்) மீது எனக்குள்ள ஆழமான, நிலையான அன்பை நீர் அறிவீர்.
Verse 21
कृता शास्त्रानुगा बुद्धिर्माभूत्तस्य कदाचन।सत्यसन्ध स्सतां श्रेष्ठो यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
சாஸ்திரநெறி பின்பற்றும் புத்தியுடையவர்க்கு ஒருபோதும் இவ்வெண்ணம் எழாதிருப்பதாக—“யாருடைய அனுமதியால் என் ஆரிய சகோதரன், சத்தியசங்கல்பன், சத்புருஷர்களில் சிறந்தவன், வனவாசம் சென்றான்” என்று।
Verse 22
प्रेष्यं पापीयसां यातु सूर्यञ्च प्रतिमेहतु।हन्तु पादेन गां सुप्तां यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
யாருடைய அனுமதியால் என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றானோ, அவன் இப்பாபங்களை அடையட்டும்—மிகத் தீயோர்க்கு அடிமைச் சேவை செய்யட்டும், சூரியனை நோக்கி சிறுநீர் கழிக்கட்டும், உறங்கும் பசுவை காலால் உதைக்கட்டும்।
Verse 23
कारयित्वा महत्कर्म भर्ता भृत्यमनर्थकम्।अधर्मो योऽस्य सोऽस्यास्तु यस्याऽर्योऽनुमतेगतः।।।।
யாருடைய ஆலோசனையால் என் ஆரிய சகோதரன் வனத்திற்கு அனுப்பப்பட்டானோ, அவனுக்கு அதர்மக் குற்றம் உண்டாகட்டும்—உரிய பலன் அளிக்காமல் ஊழியனைப் பெரும் வேலை செய்ய வைக்கும் எஜமானன் குற்றம் அடைவதுபோல।
Verse 24
परिपालयमानस्य राज्ञो भूतानि पुयत्रवत्।ततस्नु दुह्यतां पापं यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
பிள்ளைகளைப் போலப் பிரஜைகளைப் பாதுகாக்கும் அரசனைத் துரோகம் செய்தால் எவ்வாறு பாபம் உண்டாகுமோ, அதே பாபம் அவனைச் சேரட்டும்—யாருடைய ஆலோசனையால் என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றானோ।
Verse 25
बलिषड्भागमुद्धृत्य नृपस्यारक्षतः प्रजाः।अधर्मो योऽस्य सोऽस्यास्तु यस्यार्थोऽनुमते गतः।।।।
பிரஜைகளைப் பாதுகாக்காமல் இருந்தும் அரசன் வரியின் நியாயமான ஆறாம் பங்கை எடுத்துக்கொண்டால் எத்தகைய அதர்மம் உண்டாகுமோ, அதே அதர்மம் அவனைச் சேரட்டும்—யாருடைய அனுமதியால் என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றானோ।
Verse 26
संश्रुत्य च तपस्विभ्यस्सत्रे वै यज्ञदक्षिणाम्।तां विप्रलपतां पापं यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசத்திற்கு அனுப்பப்பட்டதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ, அவனுக்கு பாவம் வந்து சேர்க—சத்திர யாகத்தில் தவசிகளுக்கு யாகதட்சிணை தருவேன் என்று சொல்லி, பின்னர் வஞ்சகமாக அதைத் தடுத்து வைத்தால் எவ்வாறு மகாபாபம் உண்டோ, அவ்வாறே।
Verse 27
हस्त्यश्वरथसम्बाधे युद्धे शस्त्रसमाकुले।मा स्म कार्षीत्सतां धर्मं यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
யானை, குதிரை, தேர்கள் நெருக்கமாகவும் ஆயுதங்கள் நிறைந்தும் உள்ள போரில் நுழைந்தும், சத்புருஷர்கள் காக்கும் தர்மக் கடமையைச் செய்யாத வீரனைப் போல, அவனும் தர்மத்தில் தவறி வீழ்க—என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ அவன்।
Verse 28
उपदिष्टं सुसूक्ष्मार्थं शास्त्रं यत्नेन धीमता।स नाशयतु दुष्टात्मा यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
ஞானி ஆசான் முயன்று போதித்த சாஸ்திரத்தின் மிக நுண்ணிய பொருளை தீய மனத்துடன் கெடுக்கும்வன், அவனே அழிவுறுக—என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ அவன்।
Verse 29
मा च तं व्यूढबाह्वंसं चन्द्रार्कसमतेजसम्।द्राक्षीद्राज्यस्थमासीनं यस्यार्योऽनुमतेगतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ, அவன் ஒருபோதும் அவரை—பரந்த புஜங்களும் தோள்களும் உடையவர், சூரிய-சந்திரன் போன்ற ஒளியுடையவர்—அரச சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதை காணாதிருக்கட்டும்।
Verse 30
पायसं कृसरं छागं वृथा सोऽश्नातु निर्घृणः।गुरूंश्चाप्यवजानातु यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ, அந்த இரக்கமற்றவன் பாயசம், க்ருசரம், ஆட்டிறைச்சி ஆகியவற்றை வீணாக—யாகப் பயனின்றி—உண்ணட்டும்; மேலும் தன் குருமார்களையும் அவமதிக்கட்டும்।
Verse 31
गाश्च स्पृशतु पादेन गुरून्परिवदेत्स्वयम्।मित्रे द्रुह्येत सोऽत्यन्तं यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாருடைய ஆலோசனையோ, அவன் மிகக் கொடிய குற்றங்கள் செய்யட்டும்—மாடுகளை காலால் உதைக்கட்டும், குருமார்களைத் தானே பழிக்கட்டும், நண்பர்களை முற்றிலும் துரோகிக்கட்டும்।
Verse 32
विश्वासात्कथितं किञ्चित्परिवादं मिथः क्वचित्।विवृणोतु स दुष्टात्मा यस्याऽर्योऽमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் அனுப்பப்பட்டதற்கு யாருடைய சம்மதமோ, அந்த தீய மனத்தவன் நம்பிக்கையால் தனிப்பட்டதாக ஒருவருக்கொருவர் சொன்ன சிறு பழிச்சொல்லையும் எங்கோ யாரிடமோ வெளிப்படுத்தட்டும்; நம்பிக்கைத் துரோகப் பாவத்தை அடையட்டும்।
Verse 33
अकर्ता ह्यकृतज्ञश्च त्यक्ताचाऽत्मा निरपत्रपः।लोके भवतु विद्विष्टो यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாருடைய சம்மதமோ, அவன் உலகில் வெறுக்கப்படட்டும்—உதவி செய்யாதவன், நன்றியறியாதவன், நல்லொழுக்கம் கைவிட்டவன், வெட்கமற்றவன் என।
Verse 34
पुत्रैर्दारैश्च भृत्यैश्च स्वगृहे परिवारितः।स एको मृष्टमश्नातु यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாருடைய சம்மதமோ, அவன் தன் வீட்டில் மகன், மனைவி, பணியாளர்கள் சூழ இருந்தாலும் தனக்கே தனியாகச் சிறந்த உணவை உண்ணட்டும்; அதற்குரிய பழியையும் அடையட்டும்।
Verse 35
अप्राप्य सदृशान् दाराननपत्यः प्रमीयताम्।अनवाप्य क्रियां धर्म्यां यस्याऽर्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் தகுந்த மனைவியைப் பெறாமல், பிள்ளையில்லாதவனாய் இறக்கட்டும்; தர்மத்திற்குரிய கடமைக் கிரியைகளையும் ஒருபோதும் நிறைவேற்றாதவனாகட்டும்।
Verse 36
माऽत्मनस्सन्ततिं द्राक्षीत्स्वेषु दारेषु दुःखितः।आयुस्समग्रमप्राप्य यऽस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் துயருற்றவனாய் தன் மனைவியினால் உண்டாகும் தன் சந்ததியை ஒருபோதும் காணாதவனாகட்டும்; முழு ஆயுளையும் அடையுமுன் சுருங்கி அழியட்டும்।
Verse 37
राजस्त्रीबालवृद्धानां वधे यत्पापमुच्यते।भृत्यत्यागे च यत्पापं तत्पापं प्रतिपद्यताम्।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் அரசன், பெண், குழந்தை, முதியவர் ஆகியோரைக் கொன்ற பாவம் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறும் பாவத்தையும், சார்ந்தவர்களைத் துறந்த பாவத்தையும்—அனைத்தையும் அடையட்டும்।
Verse 38
लाक्षया मधुमांसेन लोहेन च विषेण च।सदैव बिभृयाद्भृत्यान्यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் அரக்கு, மதுபானம், மாமிசம், இரும்பு, விஷம் ஆகியவற்றின் வாணிபத்தால் மட்டுமே எப்போதும் சார்ந்தவர்களைப் போஷிக்கட்டும்; அந்தக் கர்மத் தோஷத்தையும் அடையட்டும்।
Verse 39
सङ्ग्रमे समुपोढे स्म शत्रुपक्षभयङ्करे।पलायामानो वध्येत यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் போர் உச்சத்துக்கு வந்தபோது, எதிரிப்படைக்கு அச்சமூட்டுபவனாக இருந்தும், ஓடிப்போகும் நிலையில் கொல்லப்படட்டும்; ரணத்தில் புலம்பெயர்ந்து வதம் அடையட்டும்।
Verse 40
कपालपाणिः पृथिवीमटतां चीरसंवृतः।भिक्षमाणो यथोन्मत्तो यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் கபாலத்தை கையில் ஏந்தி, சீராடை போர்த்து, பூமியெங்கும் அலைந்து திரியட்டும்; பித்தனெனப் பிச்சை யாசித்து உலாவட்டும்।
Verse 41
मद्ये प्रसक्तो भवतु स्त्रीष्वक्षेषु च नित्यशः।कामक्रोधाभिभूतस्तु यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் எப்போதும் மதுவிலும், பெண்களிலும், சூதாட்டத்திலும் ஆசக்தனாக இருக்கட்டும்; காமமும் கோபமும் அவனை ஆட்கொள்ளட்டும்।
Verse 42
मास्म धर्मे मनो भूयादधर्मं स निषेवताम्।अपात्रवर्षी भवतु यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவனுடைய மனம் தர்மத்தில் ஒருபோதும் நிலைக்காததாக இருக்கட்டும்; அவன் அதர்மத்தைச் செய்து, தகுதியற்றவர்கள்மேல் தானத்தை வீணாகப் பொழியட்டும்।
Verse 43
सञ्चितान्यस्य वित्तनि विविधानि सहस्रशः।दस्युभिर्विप्रलुप्यन्तां यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு நீங்கச் சென்றதற்கு யாரின் சம்மதமோ, அவன் ஆயிரமாயிரம் வகையாகச் சேர்த்துவைத்த பலவித செல்வங்கள் திருடர்களால் பல முறைகளில் கொள்ளையடிக்கப்படட்டும்।
Verse 44
उभे सन्ध्ये शयानस्य यत्पापं परिकल्प्यते।तच्चपापं भवेत्तस्य यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல அவனுடைய சம்மதம் காரணமானவனுக்கு, விடியற்காலமும் மாலைக்காலமும் ஆகிய இரு சந்திகளிலும் உறங்குவதால் ஏற்படும் பாவமே அதேபோல் ஏற்படுக.
Verse 45
यदग्निदायके पापं यत्पापं गुरतल्पगे।मित्रद्रोहे च यत्पापं तत्पापं प्रतिपद्यताम्।।।।
தீவைத்தவனுக்கும், குருவின் படுக்கையை மீறியவனுக்கும், நண்பனைத் துரோகம் செய்தவனுக்கும் எத்தகைய பாவமோ—அத்தகைய பாவமே அவனுக்கு ஏற்படுக.
Verse 46
देवतानां पित्रूणां च मातापित्रोस्तथैव च।मा स्म कार्षीत्स शुश्रूषां यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல அவனுடைய சம்மதம் காரணமானவன், தேவர்கள், பித்ருக்கள், மேலும் தாய்-தந்தையருக்கு உரிய சேவையை ஒருபோதும் செய்யாதவனாக இருக்கட்டும்.
Verse 47
सतां लोकात्सतां कीर्त्या स्सञ्जुष्टात्कर्मणस्तथा।भ्रश्यतु क्षिप्रमद्यैव यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல அவனுடைய சம்மதம் காரணமானவன், இன்றே உடனே சஜ்ஜனர்களின் உலகிலிருந்தும், அவர்களின் புகழிலிருந்தும், நல்லோர் ஏற்ற செயல்களிலிருந்தும் வீழ்ச்சியடையட்டும்.
Verse 48
अपास्य मातृशुश्रूषामनर्थे सोऽवतिष्ठताम्।दीर्घबाहुर्महावक्षा: यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
நீண்ட கரங்களும் பரந்த மார்பும் உடைய என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல அவனுடைய சம்மதம் காரணமானவன், தாய்சேவையை விட்டு வீண் பயனற்ற காரியங்களில் நிலைத்திருப்பானாக.
Verse 49
बहुपुत्रो दरिद्रश्च ज्वररोगसमन्वितः।स भूयात्सतत क्लेशी यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் அனுமதி காரணமோ, அவன் பல புதல்வர்களின் பாரத்துடன், வறுமையாலும் காய்ச்சல்‑நோய்களாலும் பீடிக்கப்பட்டு எப்போதும் துன்பத்தில் வாழ்வானாக।
Verse 50
आशामाशंसमानानां दीनानामूर्ध्वचक्षुषाम्।अर्थिनां वितथां कुर्याद्यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் அனுமதி காரணமோ, அவன் மேல்நோக்கி எதிர்பார்த்து நிற்கும் ஏழை யாசகர்களின் நம்பிக்கையை வீணாக்கும் பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 51
मायया रमतां नित्यं परुषः पिशुनोऽशुचिः।राज्ञो भीतस्त्वधर्मात्मा यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் அனுமதி காரணமோ, அவன் எப்போதும் வஞ்சகத்தில் மூழ்கி—கடுஞ்சொல்லன், பழிசொல்லி, அசுத்தன், அதர்ம உள்ளத்தவன், அரச தண்டனைக்குப் பயந்து நடுங்குபவனாக இருப்பானாக।
Verse 52
ऋतुस्नातां सतीं भार्यामृतुकालानुरोधिनीम्।अतिवर्तेत दुष्टात्मा यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றதற்கு யாரின் அனுமதி காரணமோ, அவன் மாதவிடாய் முடிந்து நீராடிய சதியான, காலத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனைவியை அலட்சியப்படுத்தும் துஷ்டனுக்குரிய பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 53
सधर्मदारान्परित्यज्य परदारान्निषेवताम्।त्यक्तधर्मरतिर्मूढो यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் நாடு கடத்தப்படுவதற்கு யாரின் அனுமதி காரணமாயிற்றோ, அவன் தர்மசகோதரியான மனைவியைத் துறந்து பரஸ்திரீசேவையில் ஈடுபட்டு தர்மரதியை விட்ட மயக்கமுற்றவனுக்குரிய பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 54
विप्रलुप्तप्रजातस्य दुष्कृतं ब्राह्मणस्य यत्।तदेव प्रतिपद्येत यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல யாரின் அனுமதி காரணமாயிற்றோ, அவன் வம்சம்/பரம்பரை சிதைந்து கொடிய துஷ்கிருதம் செய்கிற பிராமணனுக்குரிய அதே பாபபலனை அடைவானாக।
Verse 55
पानीयदूषके पापं तथैव विषदायके।यत्तदेकस्स लभतां यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல யாரின் அனுமதி காரணமாயிற்றோ, அவன் ஒருவனே குடிநீரை மாசுபடுத்துவோருக்கும் விஷம் அளிப்போருக்கும் உரிய அந்தப் பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 56
ब्राह्मणायोद्यतां पूजां विहन्तु कलुषेन्द्रियः।बालवत्सां च गां दोग्धु यस्यार्यो ऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல யாரின் அனுமதி காரணமாயிற்றோ, அவன் மாசுற்ற இந்திரியங்களுடையவன் போல பிராமணருக்காகத் தயாரித்த பூஜையைத் தடை செய்து, கன்றுள்ள பசுவை பால் கறக்கும் ஒருவனுக்குரிய பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 57
तुर्ष्णार्तं सति पानीये विप्रलम्भेन योजयेत्।लभेत तस्य यत्पापं यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் செல்ல யாரின் அனுமதி காரணமாயிற்றோ, அவன் நீர் இருந்தும் தாகத்தால் வாடுபவனை வஞ்சித்து நிவாரணத்தை மறுக்கும் ஒருவனுக்குரிய பாவத்தை அடைவானாக।
Verse 58
भक्त्या विवदमानेषु मार्गमाश्रित्य पश्यतः।तस्य पापेन युज्येत यस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
எவருடைய அனுமதியால் என் ஆரிய சகோதரன் வனவாசம் சென்றானோ, அவன் அந்தப் பாவத்தால் கட்டுப்படுக—வாதிடுவோர் நடுவே பார்த்துக்கொண்டே பக்திவசத்தால் பக்கச்சார்பு வழியைப் பற்றிக் கொண்டு ஒருபக்கத் தீர்ப்பை நடத்துவோர்க்குரிய பாவம்.
Verse 59
विहीनां पतिपुत्राभ्यां कौसल्यां पार्थिवात्मजः।एवमाश्वासयन्नेव दुःखार्तो निपपात ह।।।।
கணவனும் மகனும் இழந்த கௌசல்யையை இவ்வாறு ஆறுதல் கூறிக்கொண்டே, துயரால் துடித்த அரசகுமாரன் பரதன் அவளது திருவடிகளில் விழுந்தான்.
Verse 60
तथा तु शपथैः कष्टै श्शपमानमचेतनम्।भरतं शोकसन्तप्तं कौसल्या वाक्यमब्रवीत्।।।।
இவ்வாறு சோகத்தால் எரிந்த பரதன் உணர்விழந்தவனாய் கடுமையான சபதங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, கௌசல்யை அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।
Verse 61
मम दुःखमिदं पुत्र भूयस्समुपजायते।शपथै श्शपमानो हि प्राणानुपरुणत्सि मे।।।।
மகனே, என் இந்தத் துயரம் மேலும் மேலும் பெருகுகிறது; ஏனெனில் இவ்வாறு சபதம் செய்து கொண்டிருப்பதால் நீ என் உயிர்மூச்சையே அடக்குவது போல இருக்கிறது।
Verse 62
दिष्ट्या न चलितो धर्मादात्मा ते सहलक्ष्मणः।वत्स सत्यप्रतिज्ञो ते सतां लोकमवाप्स्यसि।।।।
குழந்தையே, தெய்வ அருளால் உன் உள்ளம் தர்மத்திலிருந்து சலிக்கவில்லை—லக்ஷ்மணனுடையதும் அப்படியே. நீ சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையுடையவன்; ஆகவே நீ சத்புருஷர்களின் உலகை அடைவாய்।
Verse 63
इत्युक्त्वा चाङ्कमानीय भरतं भ्रातृवत्सलम्।परिष्वज्य महाबाहुं रुरोद भृशदुःखिता।।।।
இவ்வாறு கூறி, அண்ணன்பால் பேரன்புடைய பரதனைத் தன் மடியில் இழுத்துக் கொண்டாள்; மகாபாகுவான அவனைத் தழுவி, மிகுந்த துயரால் அவள் அழுதாள்।
Verse 64
एवं विलपमानस्य दुःखार्तस्य महात्मनः।मोहाच्च शोकसम्रोधाद्बभूव लुलितं मनः।।।।
இவ்வாறு துயரால் வாடிய மகாத்மா பரதன் புலம்பிக்கொண்டிருக்க, மயக்கமும் சோகத்தின் அழுத்தமும் காரணமாக அவன் மனம் கலங்கி நிலையிழந்தது.
Verse 65
लालप्यमानस्य विचेतनस्य प्रणष्टबुद्धे: पतितस्य भूमौ।मुहुर्मुहुर्निश्श्वसतश्च घर्मं सा तस्य शोकेन जगाम रात्रिः।।।।
பூமியில் விழுந்து மயங்கியவனாய், அறிவு மங்கிய பரதன் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி, அடிக்கடி சூடான நீண்ட நெடுமூச்சுகளை விட்டுக் கொண்டிருந்தான்; அவனைச் சூழ்ந்த சோகத்திலேயே அந்த இரவு கழிந்தது.
Frequently Asked Questions
Bharata faces a dharma-sankat of legitimacy: he must refute the charge that he desired or colluded in the usurpation and exile, while honoring his mother and addressing the ministers—balancing filial respect with public moral accountability.
The sarga teaches that righteous intent must be demonstrable in public life: truth is asserted not only by speech but by willingness to accept moral consequences (oath-forms), and reconciliation becomes possible when grief yields to verified integrity.
The setting is the Ayodhya palace/residential quarters (Kauśalyā’s nivēśana) with the ministerial assembly as audience; culturally, the agnihotra (sacred domestic fire) and exile markers like bark-robes (cīra) function as ritual and social signifiers.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.