Sarga 64

Verse 1

वधमप्रतिरूपं तु महर्षेस्तस्य राघवः।विलपन्नेव धर्मात्मा कौसल्यां पुनरब्रवीत्।।।।

அந்த மகரிஷியின் மிகப் பொருந்தாத வதத்தை நினைத்து, தர்மாத்மா ராகவன் (தசரதன்) புலம்பியவாறே மீண்டும் கௌசல்யையிடம் கூறினான்.

Verse 2

तदज्ञानान्महत्पापं कृत्वाहं सङ्कुलेन्द्रियः।एकस्त्वचिन्तयं बुध्या कथं नु सुकृतं भवेत्।।।।

அந்த அறியாமையால் பெரும் பாவம் செய்த நான், இந்திரியங்கள் கலங்கித் திகைத்தேன்; தனியாக மனத்தில் சிந்தித்தேன்—‘இப்போது ஏதாவது நற்கிரியை, பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு நிகழும்?’

Verse 3

ततस्तं घटमादाय पूर्णं परमवारिणा।आश्रमं तमहं प्राप्य यथाऽख्यातपथं गतः।।।।

பின்னர் நான் பரமப் புனித நீரால் நிரம்பிய அந்தக் குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, சொல்லப்பட்ட பாதையிலேயே சென்று, அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தேன்।

Verse 4

तत्राहं दुर्बलावन्धौ वृद्धावपरिणायकौ।अपश्यं तस्य पितरौ लूनपक्षाविव द्विजौ।।।।तन्निमित्ताभिरासीनौ कथाभिरपरिश्रमौ।तामाशां मत्कृते हीनावुदासीनावनाथवत्।।।।

அங்கே நான் அவன் பெற்றோரை கண்டேன்—பலவீனமும் குருட்தனமும் கொண்ட முதியவர்கள், காப்பாளர் இன்றிப் பறவைகளின் வெட்டப்பட்ட இறகுகள் போல. மகனைப் பற்றிய பேச்சுகளிலேயே அமர்ந்து, என் காரணமாக அந்த நம்பிக்கையை இழந்து, அனாதைகள் போல் மனம் தளர்ந்து இருந்தனர்.

Verse 5

तत्राहं दुर्बलावन्धौ वृद्धावपरिणायकौ। अपश्यं तस्य पितरौ लूनपक्षाविव द्विजौ।।2.64.4।।तन्निमित्ताभिरासीनौ कथाभिरपरिश्रमौ।तामाशां मत्कृते हीनावुदासीनावनाथवत्।।2.64.5।।

அங்கே நான் அவன் பெற்றோரை கண்டேன்—பலவீனமும் குருட்டுத்தனமும் கொண்ட முதியோர், ஆதரவற்றோர்—வெட்டப்பட்ட இறகுகளுடைய பறவைகளைப் போல. அவனைப் பற்றிய பேச்சுகளிலேயே சோர்வின்றி அமர்ந்திருந்தனர்; என் காரணத்தால் நம்பிக்கையை இழந்து, அனாதைகளைப் போல வாடி, மனம் தளர்ந்து இருந்தனர்.

Verse 6

शोकोपहतचित्तश्च भयसन्त्रस्तचेतनः।तच्चाऽश्रमपदं गत्वा भूयश्शोकमहं गतः।।।।

துயரால் நெஞ்சம் நொறுங்கி, அச்சத்தால் மனம் கலங்கிய நிலையில் நான் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கே சென்றதும் என் சோகம் மேலும் பெருகியது।

Verse 7

पदशब्दं तु मे श्रुत्वा मुनिर्वाक्यमभाषत।किं चिरायसि मे पुत्र पानीयं क्षिप्रमानय।।।।

என் பாதஒலி கேட்ட முனிவர் கூறினார்— “மகனே, ஏன் இத்தனை தாமதம்? விரைவாக நீர் கொண்டு வா.”

Verse 8

यन्निमित्तमिदं तात सलिले क्रीडितं त्वया।उत्कण्ठिता ते मातेयं प्रविश क्षिप्रमाश्रमम्।।।।

குழந்தையே, எதற்காகவோ நீ நீரில் இவ்வளவு நேரம் விளையாடினாய்—விரைவாக ஆசிரமத்திற்குள் நுழை; உன் தாய் இங்கே பதற்றமடைந்திருக்கிறாள்.

Verse 9

यद्व्यलीकं कृतं पुत्र मात्रा ते यदि वा मया।न तन्मनसि कर्तव्यं त्वया तात तपस्विना।।।।

மகனே, உன் தாயோ அல்லது நானோ ஏதேனும் மனவருத்தம் தரும் செயல் செய்திருந்தால், அதை மனத்தில் வைத்துக் கொள்ளாதே, குழந்தையே; நீ தவச்சார்ந்த கட்டுப்பாட்டில் பயிற்சி பெற்றவன்.

Verse 10

त्वं गतिस्त्वगतीनां चक्षुस्त्वं हीनचक्षुषाम्।समासक्तास्त्वयि प्राणाः किं त्वं नो नाभिभाषसे।।।।

நீயே ஆதரவில்லாதோர்க்கு ஆதாரம்; பார்வையற்றோர்க்கு கண்கள். எங்கள் உயிர்மூச்சே உன்னிடமே பற்றியுள்ளது; அப்படியிருக்க நீ எங்களிடம் ஏன் பேசவில்லை?

Verse 11

मुनिमव्यक्तया वाचा तमहं सज्जमानया।हीनव्यञ्जनया प्रेक्ष्य भीतचित्त इवाब्रुवम्।।।।

அந்த முனிவரைப் பார்த்ததும், பயம் பிடித்தவனைப் போல, தெளிவில்லா குரலில்—தடுமாறி, எழுத்துகள் சிதற—நான் பேசினேன்.

Verse 12

मनसः कर्म चेष्टाभिरभिसंस्तभ्य वाग्बलम्।आचचक्षे त्वहं तस्मै पुत्रव्यसनजं भयम्।।।।

மனத்தை அடக்கி, முயற்சியால் பேச்சின் வலிமையை நிலைநிறுத்தி, அவனிடம் அவன் மகன் இழப்பால் எழுந்த அச்சமூட்டும் பேராபத்தை நான் தெரிவித்தேன்.

Verse 13

क्षत्रियोऽहं दशरथो नाहं पुत्रो महात्मनः।सज्जनावमतं दुःखमिदं प्राप्तं स्वकर्मजम्।।।।

நான் க்ஷத்திரியன் தசரதன்; அந்த மகாத்மாவின் புதல்வன் அல்லன். சஜ்ஜனரின் பார்வையில் நிந்தைக்குரிய இந்தத் துயரம் எனது சொந்தக் கர்மத்தின் பலனாக எனக்கு வந்தடைந்தது॥

Verse 14

भगवंश्चापहस्तोऽहं सरयूतीरमागतः।जिघांसुश्श्वापदं कञ्चिन्निपाने चाऽगतं गजम्।।।।

ஓ பகவனே! வில் கையில் கொண்டு நான் சரயூ நதிக்கரைக்கு சென்றேன். நீர்த்துறைக்கு வந்த ஒரு காட்டுமிருகத்தை—ஒரு யானையை—வேட்டையாட எண்ணி॥

Verse 15

ततश्श्रुतो मया शब्दो जले कुम्भस्य पूर्यतः।द्विपोऽयमिति मत्वाऽयं बाणेनाभिहतो मया।।।।

அப்போது நீரில் குடம் நிரம்பும் ஒலி எனக்குக் கேட்டது. ‘இது யானை’ என்று எண்ணி நான் அவனை அம்பால் தாக்கினேன்॥

Verse 16

गत्वा नद्यास्तत स्तीरमपश्यमिषुणा हृदि।विनिर्भिन्नं गतप्राणं शयानं भुवि तापसम्।।।।

பின்பு நதிக்கரைக்கு சென்று நான் கண்டேன்—மார்பில் அம்பால் குத்தப்பட்டு, உயிர் விலகிக் கொண்டிருக்கும், தரையில் கிடந்த ஒரு தபஸ்வியை॥

Verse 17

भगवच्छशब्दमालक्ष्य मया गजजिघांसुना।विसृप्टोऽम्भसि नाराचस्तेन ते निहतस्सुतः।।।।

ஓ பகவனே! யானையை வேட்டையாட எண்ணி, நீரில் எழுந்த அந்த ஒலியை இலக்காகக் கொண்டு நான் கூரிய அம்பை விட்டேன்; அதனால் தான் உங்கள் புதல்வன் கொல்லப்பட்டான்॥

Verse 18

ततस्तस्यैव वचनादुपेत्य परितप्यतः।स मया सहसा बाण उधृतो मर्मतस्तदा।।।।

அப்போது அவனே சொன்னதின்படி, வேதனையால் துடித்துக் கொண்டிருந்த அவனிடம் நான் சென்று, உடனே அவன் மర్మஸ்தானத்திலிருந்து அந்த அம்பை இழுத்தெடுத்தேன்।

Verse 19

स चोधृतेन बाणेन तत्रैव स्वर्गमास्थितः।भवन्तौ पितरौ शोचन्नन्धाविति विलप्य च।।।।

அம்பு எடுக்கப்பட்டவுடன் அவன் அங்கேயே ஸ்வர்கத்தை அடைந்தான்; உங்களைத் தன் பெற்றோராக எண்ணி வருந்தி, ‘நீங்கள் குருடர்கள்!’ என்று புலம்பினான்।

Verse 20

अज्ञानाद्भवतः पुत्र स्सहसाऽभिहतो मया।शेषमेवं गते यत्स्यात्तत्प्रसीदतु मे मुनिः।।।।

அறியாமையால் உங்கள் மகனை நான் அவசரத்தில் திடீரெனத் தாக்கி வீழ்த்தினேன். இவ்வாறு நடந்தபின் எது மீதமுள்ள கடமையோ, அதை முனிவர் அருளுடன் எனக்குச் சொல்லட்டும்।

Verse 21

स तच्च्रुत्वा वचः क्रूरं मयोक्तमघशंसिना।नाशकत्तीव्रमायासमकर्तुं भगवानृषिः।।।।

பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு நான் கூறிய அந்தக் கடுமையான சொற்களை கேட்டவுடன், பகவான் முனிவர் எழுந்த தீவிரமான துயர வேதனையை அடக்க இயலவில்லை।

Verse 22

स बाष्पपूर्णवदनो निश्श्वसन्शोककर्शितः।मामुवाच महातेजाः कृताञ्जलिमुपस्थितम्।।।।

கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்துடன், நெடுமூச்சு விட்டுக் கொண்டு, துயரால் சோர்ந்த அந்த மகாதேஜஸ்வி தவசி—நான் கைகூப்பி முன்னின்றபோது—என்னிடம் உரைத்தார்।

Verse 23

यद्येतदशुभं कर्म न त्वं मे कथयेस्स्वयम्।फलेन्मूर्धा स्म ते राजन् सद्य श्शतसहस्रधा।।।।

ஓ அரசே! நீயே எனக்கு இந்த அசுபக் கர்மத்தைச் சொல்லவில்லை என்றால், உன் தலை இப்போதே நூறாயிரம் துண்டுகளாகப் பிளந்துபோயிருக்கும்।

Verse 24

क्षत्रियेण वधो राजन् वानप्रस्थे विशेषतः।ज्ञानपूर्वं कृत स्स्थानाच्च्यावयेदपि वज्रिणम्।।।।

ஓ அரசே! க்ஷத்திரியன் செய்த கொலை—குறிப்பாக வானப்ரஸ்தன் எனும் வனவாசியின்மேல்—அறிந்தே செய்தால், அது வஜ்ரதாரி இந்திரனையும் தன் பதவியிலிருந்து வீழ்த்த வல்லது।

Verse 25

सप्तधा तु फलेन्मूर्धा मुनौ तपसि तिष्ठति।ज्ञानाद्विसृजतश्शस्त्रं तादृशे ब्रह्मावादिनि।।।।

ஆனால் தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் அத்தகைய முனிவன்—பிரம்மவாதி, வேதவாக்கியத்தை உரைப்பவர்—அவர்மேல் அறிந்தே ஆயுதம் எறிவவனின் தலை ஏழு துண்டுகளாகப் பிளக்கும்।

Verse 26

अज्ञानाद्धिकृतं यस्मादिदं तेनैव जवसि।अपि ह्यद्य कुलं न स्यादिक्ष्वाकूणां कुतो भवान्।।।।

இது அறியாமையால் செய்யப்பட்டதால்தான் நீ இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாய். அப்படியல்லையெனில், இன்று இக்ஷ்வாகு குலமே நிலைத்திருக்காது—பின் உன்னைப் பற்றி என்ன சொல்ல!

Verse 27

नय नौ नृप तं देशमिति मां चाभ्यभाषत।अद्य तं द्रष्टुमिच्छावः पुत्रं पश्चिमदर्शनम्।।।।रुधिरेणावसिक्ताङ्गं प्रकीर्णाजिनवाससम्।शयानं भुवि निस्संज्ञं धर्म राजवशं गतम्।।।।

அப்போது அரசன் என்னிடம் கூறினான்— “எங்களை அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்; இன்று எங்கள் மகனை இறுதி தரிசனமாகக் காண விரும்புகிறோம்।” அவன் இரத்தம் சிந்தித் தழும்பிய உடலுடன், சிதறிய மான் தோல் ஆடையுடன், தரையில் உணர்விழந்து கிடந்து, தர்மராஜனின் ஆட்சிக்குள் சென்றிருந்தான்।

Verse 28

नय नौ नृप तं देशमिति मां चाभ्यभाषत।अद्य तं द्रष्टुमिच्छावः पुत्रं पश्चिमदर्शनम्।।2.64.27।।रुधिरेणावसिक्ताङ्गं प्रकीर्णाजिनवाससम्।शयानं भुवि निस्संज्ञं धर्म राजवशं गतम्।।2.64.28।।

அப்போது அரசன் என்னிடம் கூறினான்— “எங்களை அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்; இன்று எங்கள் மகனை இறுதி தரிசனமாகக் காண விரும்புகிறோம்।” அவன் இரத்தம் சிந்தித் தழும்பிய உடலுடன், சிதறிய மான் தோல் ஆடையுடன், தரையில் உணர்விழந்து கிடந்து, தர்மராஜனின் ஆட்சிக்குள் சென்றிருந்தான்।

Verse 29

अथाहमेकस्तं देशं नीत्वा तौ भृशदुःखितौ।अस्पर्शयमहं पुत्रं तं मुनिं सह भार्यया।।।।

பின்னர் நான் ஒருவனாகவே, மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கிய அந்த இருவரையும் அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அந்த முனிவரும் அவரது மனைவியும் தங்கள் மகனின் உடலைத் தொடுமாறு செய்தேன்।

Verse 30

तौ पुत्रमात्मन स्स्पृष्ट्वा तमासाद्य तपस्विनौ।निपेततुश्शरीरेऽस्य पिता चास्येदमब्रवीत्।।।।

தங்கள் மகனிடம் சென்று அவன் உடலைத் தொட்டவுடன், அந்த இரு தவசிகளும் அவன் உடலின் மீது விழுந்தனர்; பின்னர் அவன் தந்தை இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 31

नाभिवादयसे माद्य न च माऽमभिभाषसे।किं नु शेषे तु भूमौ त्वं वत्स किं कुपितो ह्यसि।।।।

“மகனே, இன்று என்னை வணங்காமல் ஏன் இருக்கிறாய், என்னிடம் பேசாமல் ஏன் இருக்கிறாய்? நீ ஏன் தரையில் படுத்திருக்கிறாய்—எங்கள்மேல் கோபமா?”

Verse 32

न त्वहं ते प्रियं पुत्र मातरं पश्य धार्मिक।किं नु नालिङ्गसे पुत्र सुकुमार वचो वद।।।।

ஹே தர்மாத்மா மகனே! நான் இனி உனக்குப் பிரியமில்லையெனினும், உன் தாயையாவது நோக்கு. மென்மையான குழந்தையே, என்னை ஏன் அணைத்துக் கொள்ளவில்லை? ஒரு வார்த்தையாவது சொல்.

Verse 33

कस्य वाऽपररात्रेऽहं श्रोष्यामि हृदयङ्गमम्।अधीयानस्य मधुरं शास्त्रं वान्यद्विशेषतः।।।।

இரவின் கடைசி யாமத்தில் இனி நான் யாரிடமிருந்து இதயத்தை மகிழ்விக்கும் அந்த இனிய பாராயணத்தை—சாஸ்திரமோ அல்லது வேறு நூலோ—கேட்பேன்?

Verse 34

को मां सन्द्यामुपास्यैव स्नात्वा हुतहुताशनः।श्लाघयिष्यत्युपासीनः पुत्र शोकभयार्दितम्।।।।

ஹே மகனே! துயரும் அச்சமும் வாட்டும் என்னை—சந்த்யாவந்தனம் செய்து, நீராடி, புனித அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி—என் அருகில் அமர்ந்து இனி யார் ஆறுதல் கூறுவார்?

Verse 35

कन्दमूलफलं हृत्वा को मां प्रियमिवातिथिम्।भोजयिष्यत्यकर्मण्यमप्रग्रहमनायकम्।।।।

கிழங்கு-வேர்-பழங்களை கொண்டு வந்து, பிரிய விருந்தினரைப் போல என்னை யார் உணவளிப்பார்—நான் உதவியற்றவள், வேலை செய்ய இயலாதவள், தேவையானதைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாதவள், துணையற்றவள்?

Verse 36

इमामन्धां च वृद्धां च मातरं ते तपस्विनीम्।कथं वत्स भरिष्यामि कृपणां पुत्रगर्धिनीम्।।।।

குழந்தையே! உன் தாய்—குருடும் முதுமையும் உடையவள், தவவாழ்வினளாயினும் துன்புறுபவள், மகனை மட்டுமே ஏங்குபவள்—அவளை நான் எவ்வாறு காப்பேன்?

Verse 37

तिष्ठ मां मागमः पुत्र यमस्य सदनं प्रति।श्वो मया सह गन्तासि जनन्या च समेधितः।।।।

மகனே, என்னுடன் தங்கு; யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்லாதே. நாளை நீ என்னுடனும் உன் தாயுடனும் சேர்ந்து, மங்களமுடன் செல்லலாம்.

Verse 38

उभावपि च शोकार्तावनाथौ कृपणौ वने।क्षिप्रमेव गमिष्यावस्त्वया हीनौ यमक्षयम्।।2.4.38।।

நீ இல்லாமல், வனத்தில் நாங்கள் இருவரும் துயரால் நொறுங்கி, ஆதரவற்ற துன்புறுவோராகி, விரைவில் யமலோகத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 39

ततो वैवस्वतं दृष्ट्वा तं प्रवक्ष्यामि भारतीम्।क्षमतां धर्मराजो मे बिभृयात्पितरावयम्।।।।

பின்னர் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) முன்னே நான் கூறுவேன்—‘தர்மராஜா, என்னை மன்னிப்பீராக; இந்தப் பையன் எங்கள் பெற்றோரைக் காத்துப் பேணட்டும்.’

Verse 40

दातुमर्हति धर्मात्मा लोकपालो महायशाः।ईदृशस्य ममाक्षय्या मेकामभयदक्षिणाम्।।।।

அந்த தர்மாத்மா, பெரும் புகழுடைய உலகபாலன் (யமன்), என்னைப் போன்றவனுக்கு ஒரு அழியாத வரத்தை அருள வேண்டும்—அபயம், அச்சத்திலிருந்து காப்பு.

Verse 41

अपापोऽसि यदा पुत्र निहतः पापकर्मणा।तेन सत्येन गच्छाऽऽशु ये लोकाश्शस्त्रयोधिनाम्।।।।

மகனே, நீ பாவமற்றவன்; ஆயினும் பாவச் செயல்வனாலே கொல்லப்பட்டாய். அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் விரைந்து, ஆயுதம் தாங்கிய வீரர்களுக்குரிய உலகங்களுக்குச் செல்.

Verse 42

यान्ति शूरा गतिं यां च सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनः।हतास्त्वभिमुखाः पुत्र गतिं तां परमां व्रज।।2.64.42।।

போரில் பின்வாங்காத வீரர்கள் அடையும் நிலையும், எதிரியை எதிர்நோக்கி வீழ்பவர்கள் பெறும் பரம நிலையும்தான்—மகனே, நீ அந்தப் பரம கதியையே அடை.

Verse 43

यां गतिं सगरश्शैब्यो दिलीपो जनमेजयः।नहुषो दुन्दुमारश्च प्राप्तास्तां गच्छ पुत्रक।।।।

சகரன், ஷைப்யன், திலீபன், ஜனமேஜயன், நஹுஷன், துந்துமாரன் ஆகியோர் அடைந்த அதே கதியையே, அன்பு மகனே, நீயும் அடைந்து அங்கே செல்.

Verse 44

या गति स्सर्वसाधूनां स्वाध्यायात्तपसाच या।या भूमिदस्याहिऽताग्नेरेकपत्नी व्रतस्य च।।।।गोसहस्रप्रदातृ़णां या या गुरुभृतामपि।देहन्यासकृतां या च तां गतिं गच्छ पुत्रक।।।।

அன்பு மகனே, எல்லா சாது மக்களும் அடையும் கதியை—வேதப் பயிற்சி (ஸ்வாத்யாயம்) மற்றும் தவத்தால்; நிலதானம் செய்தவர்களால்; நித்திய அக்னிகளைப் பேணுபவர்களால்; ஒரே மனைவி விரதம் காக்கும்வர்களால்; ஆயிரம் பசுக்கள் தானம் செய்பவர்களால்; குருமார்களையும் மூத்தோர்களையும் தாங்கி சேவிப்பவர்களால்; தாமே உடலைத் துறப்பவர்களால் பெறப்படும் அந்தக் கதியையே நீ அடை.

Verse 45

या गति स्सर्वसाधूनां स्वाध्यायात्तपसाच या।या भूमिदस्याहिऽताग्नेरेकपत्नी व्रतस्य च।।2.64.44।।गोसहस्रप्रदातृ़णां या या गुरुभृतामपि।देहन्यासकृतां या च तां गतिं गच्छ पुत्रक।।2.64.45।।

இந்த குலத்தில் பிறந்தவர் எவரும் அசுப கதியடைவதில்லை. ஆனால் யாரால் நீ கொல்லப்பட்டாயோ—அவன் என் உறவினனே ஆனாலும்—அவனே தீய கதியை அடைவான்.

Verse 46

न हि त्वस्मिन्कुले जातो गच्छत्यकुशलां गतिम्।स तु यास्यति येन त्वं निहतो मम बान्धवः।।।।

இந்த குலத்தில் பிறந்தவர் எவரும் அசுப கதியடைவதில்லை. ஆனால் யாரால் நீ கொல்லப்பட்டாயோ—அவன் என் உறவினனே ஆனாலும்—அவனே தீய கதியை அடைவான்.

Verse 47

एवं स कृपणं तत्र पर्यदेवयतासकृत्।ततोऽस्मै कर्तुमुदकं प्रवृत्तस्सहभार्यया।।।।

இவ்வாறு அவன் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் கருணையுடன் புலம்பினான். பின்னர் மனைவியுடன் சேர்ந்து தன் மகனுக்காக உதகக் கிரியை (பிண்டோதகம்) தொடங்கினான்.

Verse 48

स तु दिव्येन रूपेण मुनिपुत्रस्स्वकर्मभिः।स्वर्गमध्यारुहत्क्षिप्रं शक्रेण सह धर्मवित्।।।।

ஆனால் தர்மத்தை அறிந்த முனிவரின் மகன், தன் கர்மப் புண்ணியத்தின் பலனால் தெய்வீக ரூபம் கொண்டு, சக்கிரன் (இந்திரன்) உடன் விரைவாக ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான்.

Verse 49

आबभाषे च वृद्धौ तौ सह शक्रेण तापसः।आश्वास्यच मुहूर्तं तु पितरौ वाक्यमब्रवीत्।।।।

சக்கிரன் (இந்திரன்) உடன் அந்தத் தபஸ்வி அந்த இரு முதிய பெற்றோரிடம் பேசினான். சிறிது நேரம் அவர்களை ஆறுதல் கூறி, பின்னர் வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 50

स्थानमस्मि महत्प्राप्तो भवतोः परिचारणात्।भवन्तावपि च क्षिप्रं मम मूलमुपैष्यतः।।।।

‘நீங்கள் இருவரையும் பணிவுடன் சேவித்ததனால் நான் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தேன்; நீங்களும் விரைவில் என் மூலத் தாமம்—அதே உயர்ந்த உலகம்—அடைவீர்கள்.’

Verse 51

एवमुक्त्वा तु दिव्येन विमानेन वपुष्मता।आरुरोह दिवं क्षिप्रं मुनिपुत्रो जितेन्द्रियः।।।।

இவ்வாறு கூறிய பின், இந்திரியங்களை வென்ற முனிவின் புதல்வன் ஒளிமிகு தெய்வ விமானத்தில் ஏறி விரைவாக விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 52

स कृत्वा तूदकं तूर्णं तापस स्सह भार्यया।मामुवाच महातेजाः कृताञ्जलिमुपस्थितम्।।।।

அந்த மகாதேஜஸ்வி தபஸ்வி மனைவியுடன் விரைவாக உதகக் கிரியையை நிறைவேற்றி, கைகூப்பி நின்ற என்னை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 53

अद्यैव जहिं मां राजन्मरणे नास्ति मे व्यथा।यच्छरेणैकपुत्रं मां त्वमकर्षीरपुत्रकम्।।।।

அரசே, இன்றே என்னைக் கொன்று விடு; மரணத்தில் எனக்கு வேதனை இல்லை. ஏனெனில் உன் அம்பு, ஒரே மகனை உடைய என்னை மகனற்றவனாக்கிவிட்டது.

Verse 54

त्वया तु यदविज्ञानान्निहतो मे सुतश्शुचिः।तेन त्वामभिशप्स्यामि सुदुःखमतिदारुणम्।।।।

நீ அறியாமையால் என் தூய்மனத்தையுடைய மகனை கொன்றாய்; அதற்காகவே உன்னை மிகுந்த துயரமும் கொடிய வேதனையும் தரும் சாபத்தால் சபிப்பேன்.

Verse 55

पुत्रव्यसनजं दुःखं यदेतन्मम साम्प्रतम्।एवं त्वं पुत्रशोकेन राजन्कालं करिष्यसि।।।।

மகன் இழப்பால் இப்போது நான் அனுபவிக்கும் இந்தத் துயரம்போலவே, அரசே, நீயும் உன் மகன் பற்றிய சோகத்தினாலேயே இறுதிக்காலத்தை அடைவாய்.

Verse 56

अज्ञानात्तु हतो यस्मात्क्षत्रियेण त्वया मुनिः।तस्मात्त्वां नाविशत्याशु ब्रह्महत्या नराधिप।।।।

அறியாமையால் நீ க்ஷத்திரியனாய் அந்த முனிவரை கொன்றாய்; ஆகையால், ஓ நராதிபா, பிரம்மஹத்தி பாவம் உன்னை உடனே பற்றிக் கொள்ளாது।

Verse 57

त्वामप्येतादृशो भावः क्षिप्रमेव गमिष्यति।जीवितान्तकरो घोरो दातारमिव दक्षिणा।।।।

ஆயினும் இத்தகைய கொடிய, உயிரை முடிவுறச் செய்யும் நிலை விரைவில் உன்னை வந்தடையும்—யாகத் தக்ஷிணை தானம் செய்தவனை நிச்சயமாகச் சேர்வதுபோல்।

Verse 58

एवं शापं मयि न्यस्य विलप्य करुणं बहु।चितामारोप्य देहं तन्मिथुनं स्वर्गमभ्ययात्।।।।

இவ்வாறு என்ன்மேல் சாபத்தை வைத்துவிட்டு, மிகுந்த கருணையுடன் அழுது புலம்பி, அந்த தம்பதி தங்கள் உடல்களுடன் சிதையில் ஏறி ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர்।

Verse 59

तदेतच्छिन्तयानेन स्मृतं पापं मया स्वयम्।तदा बाल्यात्कृतं देवि शब्दवेध्यनुशिक्षिणा।।।।

தேவி, இப்போது சிந்திக்கையில், அப்போது இளமையில் ஒலியைக் கேட்டு அம்பெய்தும் பயிற்சியில் இருந்தபோது நான் செய்த அந்தப் பாவம் எனக்கே நினைவுக்கு வருகிறது।

Verse 60

तस्यायं कर्मणो देवि विपाकस्समुपस्थितः।अपथ्यैस्सहम्भुक्ते व्याधिरन्नरसे यथा।।।।

தேவி, அந்தக் கர்மத்தின் பழுத்த விளைவு இப்போது என்மேல் வந்து சேர்ந்தது—அபத்தியமான அன்னரசத்தை உட்கொண்டால் நோய் எழுவது போல.

Verse 61

तस्मान्मामागतं भद्रे तस्योदारस्य तद्वचः।यदहं पुत्रशोकेन सन्त्यक्ष्याम्यद्य जीवितम्।।।।

ஆகையால், பத்திரே, அந்த உயர்ந்த தவசியின் வாக்கு என்மேல் உண்மையாய் வந்தடைந்தது—இன்று புத்ரசோகத்தால் நான் உயிரைத் துறப்பேன்.

Verse 62

चक्षुभ्यां त्वां न पश्यामि कौसल्ये साधु मां स्फृश।इत्युक्त्वा स रुदंस्त्रस्तो भार्यामाह च भूमिपः।।।।

“கௌசல்யே, என் கண்களால் உன்னைப் பார்க்க முடியவில்லை; மென்மையாக என்னைத் தொடு.” என்று சொல்லி, அஞ்சியும் அழுதும் இருந்த அரசன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்.

Verse 63

एतन्मे सदृशं देवि यन्मया राघवे कृतम्।सदृशं तत्तु तस्यैव यदनेन कृतं मयि।।।।

தேவி, நான் ராகவனுக்கு செய்ததற்கேற்ப அதேபோல இப்போது என்மேல் திரும்பி வந்துள்ளது; அவன் என்மேல் செய்தது அவனுக்கே உரிய, அவன் தன்மைக்கே ஏற்றதாய் உள்ளது.

Verse 64

दुर्वृत्तमपि कः पुत्रं त्यजेद्भुवि विचक्षणः।कश्च प्रव्राज्यमानो वा नासूयेत्पितरं सुतः।।।।

இந்த உலகில் எந்த விவேகி, மகன் தீயொழுக்கமுடையவனாயினும், அவனைத் துறப்பான்? மேலும், நாடுகடத்தப்படும்போது எந்த மகன் தந்தையின்மேல் மனவருத்தம் கொள்ளாமல் இருப்பான்?

Verse 65

यदि मां संस्पृशेद्रामस्सकृदद्य लभेत वा।यमक्षयमनुप्राप्ता द्रक्ष्यन्ति न हि मानवाः।।।।

நான் உயிர் நீங்குமுன் இன்று ராமன் ஒருமுறையாவது என்னைத் தொடுவானோ, அல்லது என் அருகே வந்து நிற்பானோ? யமனின் அழியாத உலகை அடைந்தபின் மனிதர் தம் அன்பினரை மீண்டும் காணார்.

Verse 66

चक्षुषा त्वां न पश्यामि स्मृतिर्मम विलुप्यते।दूता वैवस्वतस्यैते कौसल्ये त्वरयन्ति माम्।।।।

ஓ கௌசல்யா, என் கண்களால் உன்னைப் பார்க்க இயலவில்லை; என் நினைவு மங்குகிறது. வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) தூதர்கள் என்னை விரைந்து அழைத்துச் செல்கின்றனர்.

Verse 67

अतस्तु किं दुःखतरं यदहं जीवितक्षये।न हि पश्यामि धर्मज्ञं रामं सत्यपराक्रमम्।।।।

இதற்கும் மேலான துயரம் என்ன? உயிரின் இறுதியில், தர்மத்தை அறிந்தும் சத்தியத்தில் நிலைத்த வீரத்தையும் கொண்ட ராமனை நான் காண இயலவில்லை.

Verse 68

तस्यादर्शनजश्शोकस्सुतस्याप्रतिकर्मणः।उच्छोषयति मे प्राणान्वारिस्तोकमिवातपः।।।।

ஒப்பற்ற செயல்களுடைய அந்த மகனை காணாத துயரம், வெயில் சிறு நீர்த்தடாகத்தை உலர்த்துவது போல என் உயிர்மூச்சையே உலர்த்துகிறது.

Verse 69

न ते मनुष्या देवास्ते ये चारुशुभकुण्डलम्।मुखं द्रक्ष्यन्ति रामस्य वर्षे पञ्चदशे पुनः।।।।

பதினைந்தாம் ஆண்டில் ராமன் மீண்டும் திரும்பி வரும்போது, அழகிய மங்களக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன் முகத்தை காண்போர் சாதாரண மனிதர் அல்லர்; தேவர்க்கு ஒப்பானவர்கள்.

Verse 70

पद्मपत्रेक्षणं सुभ्रु सुदंष्ट्रं चारुनासिकम्।धन्या द्रक्ष्यन्ति रामस्य ताराधिपनिभं मुखम्।।।।

தாமரை இதழ்போன்ற கண்கள், அழகிய புருவம், சமமான பற்கள், மனோகர மூக்கு உடைய ஸ்ரீராமரின் சந்திரனை ஒத்த முகத்தை காண்போர் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 71

सदृशं शारदस्येन्दोः पुल्लस्य कमलस्य च।सुगन्धि मम नाथस्य धन्या द्रक्ष्यन्ति तन्मुखम्।।।।

சரத்காலச் சந்திரனைப் போலவும், முழுமையாக மலர்ந்த தாமரையைப் போலவும், நறுமணம் பொங்கும் என் நாதனின் அந்த முகத்தை காண்போர் பாக்கியவான்கள்.

Verse 72

निवृत्तवनवासं तमयोध्यां पुनरागतम्।द्रक्ष्यन्ति सुखिनो रामं शुक्रं मार्गगतं यथा।।।।

வனவாசம் முடித்து அயோத்திக்கு மீண்டும் வந்த ஸ்ரீராமரை மகிழ்வோர் காண்பர்—தன் பாதையில் செல்லும் சுக்கிரனைப் போல.

Verse 73

कौसल्ये चित्तमोहेन हृदयं सीदतीव मे।वेदये न च संयुक्तान् शब्दस्पर्शरसानहम्।।।।

கௌசல்யையே, இந்த மனமயக்கம் காரணமாக என் இதயம் தாழ்ந்து போகிறது; ஒலி, தொடுதல், சுவை ஆகியவற்றின் சேர்க்கை உணர்வையும் நான் இனி முறையாக உணர முடியவில்லை.

Verse 74

चित्तनाशाद्विपद्यन्ते सर्वाण्येन्द्रियाणि मे।क्षीणस्नेहस्य दीपस्य संसक्ता रश्मयो यथा।।।।

என் சித்தம் சிதைந்தவுடன் என் எல்லா இந்திரியங்களும் தளர்கின்றன—எண்ணெய் தீர்ந்த தீபத்தின் கதிர்கள் ஒன்றாகவே மங்குவது போல.

Verse 75

अयमात्मभवश्शोको मामनाथमचेतनम्।संसादयति वेगेन यथा कूलं नदीरयः।।।।

என்னிடமிருந்தே எழுந்த இந்தச் சோகம் என்னை—அநாதனாகவும் உணர்விழந்தவனாகவும்—வேகமாகச் சிதைக்கிறது; நதியின் ஓட்டம் கரையை விரைவில் அரிப்பது போல.

Verse 76

हा राघव महाबाहो हा ममाऽयासनाशन।हा पितृप्रिय मे नाथ हाऽद्य क्वासि गतस्सुत।।।।

அய்யோ ராகவா, மகாபாஹுவே! அய்யோ என் துயர்-நாசகனே! அய்யோ தந்தைக்கு அருமையானவனே—என் நாதா, என் மகனே! இன்று நீ எங்கே சென்றாய்?

Verse 77

हा कौसल्ये नशिष्यामि हा सुमित्रे तपस्विनि।हा नृशंसे ममामित्रे कैकेयि कुलपांसनि।।।।

அய்யோ கௌசல்யா! அய்யோ சுமித்ரையே, தவமுடையவளே! அய்யோ கொடூரமானவளே—என் பகைவரான—கைகேயீ, குலக்கழுக்கே! நான் அழிகிறேன்.

Verse 78

इति रामस्य मातुश्च सुमित्रायाश्च सन्निधौ।राजा दशरथ श्शोचञ्जीवितान्तमुपागमत्।।।।

இவ்வாறு ராமனின் தாயும் சுமித்ரையும் முன்னிலையில், அரசன் தசரதன் புலம்பிக்கொண்டே உயிரின் இறுதியை அடைந்தான்.

Verse 79

यदा तु दीनं कथयन्नराधिपः प्रियस्य पुत्त्रस्य विवासनातुरः।गतेऽर्धरात्रे भृशदुःखपीडितस्तदा जहौ प्राणमुदारदर्शनः।।।।

அன்புப் புதல்வனின் வனவாசத்தால் மிகுந்த துயருற்ற மனிதரின் அரசன் கருணையுடன் புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்; அரைநிசி கடந்தபின் கடும் சோகத்தால் வாடிய அந்த உயர்ந்த உள்ளமுடைய அரசன் அப்போது உயிரைத் துறந்தான்.