Sarga 57

Verse 1

कथयित्वा सुदुःखार्तस्सुमन्त्रेण चिरं सह।रामे दक्षिणकूलस्थे जगाम स्वगृहं गुहः।।।।

சுமந்திரருடன் நீண்ட நேரம் உரையாடி, ஆழ்ந்த துயரால் வாடிய குகன்—ராமர் தென் கரையை அடைந்தபின்—தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 2

भरद्वाजाभिगमनं प्रयागे च सहाऽसनम्।आगिरेर्गमनं तेषां तत्रस्थैरुपलक्षितम्।।।।

அங்கே இருந்தவர்கள், பிரயாகத்தில் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றடைந்ததையும், அவருடன் அங்கே தங்கியதையும், பின்னர் அங்கிருந்து மலை (சித்ரகூடம்) நோக்கி அவர்கள் சென்ற பயணத்தையும் தெளிவாக அறிந்தனர்.

Verse 3

अनुज्ञातस्सुमन्त्रोऽथ योजयित्वा हयोत्तमान्।अयोध्यामेव नगरीं प्रययौ गाढदुर्मनाः।।।।

அனுமதி பெற்ற சுமந்திரன் சிறந்த குதிரைகளை இணைத்து, ஆழ்ந்த துயரால் கனத்த மனத்துடன் அயோத்தி நகரத்திற்கே புறப்பட்டான்.

Verse 4

स वनानि सुगन्धीनि सरितश्च सरांसि च।पश्यन्नतिययौ शीघ्रं ग्रामाणि नगराणि च।।।।

அவன் மணமிகு வனங்களையும், நதிகளையும், ஏரிகளையும், மேலும் வழியிலுள்ள கிராமங்களையும் நகரங்களையும் நோக்கிக்கொண்டே விரைவாகக் கடந்து சென்றான்।

Verse 5

तत स्सायाह्न समये तृतीयेऽहनि सारथिः।अयोध्यां समनुप्राप्य निरानन्दां ददर्श ह।।।।

பின்னர் மூன்றாம் நாளின் மாலைக்காலத்தில் சாரதி அயோத்தியை அடைந்து, அந்த நகரை மகிழ்வற்றதாகக் கண்டான்।

Verse 6

स शून्यामिव निश्शब्दां दृष्ट्वा परमदुर्मनाः।सुमन्त्रश्चिन्तयामास शोकवेगसमाहतः।।।।

நகரை வெறுமையெனவும் நிசப்தமெனவும் கண்டு சுமந்திரன் மிகுந்த மனவேதனையுற்றான்; துயரத்தின் பெருக்கால் தாக்கப்பட்டு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 7

कच्चिन्न सगजा साऽश्वा सजना सजनाधिपा।रामसन्तापदुःखेन दग्धा शोकाग्निना पुरी।।।।

ராமனின் தாபத்தால் எழுந்த துயரத்தினால் உண்டான சோகஅக்னி—யானைகள், குதிரைகள், மக்கள் மற்றும் அவர்களின் அதிபதி உடனே—இந்தப் புரியைச் சுட்டெரித்துவிடவில்லையா? என்று அல்லவா?

Verse 8

इति चिन्तापरस्सूतो वाजिभिश्शीघ्रपातिभिः।नगरद्वारमासाद्य त्वरितः प्रविवेश ह।।।।

இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்த சாரதி, வேகமாக ஓடும் குதிரைகளுடன் நகர்வாயிலை அடைந்து, விரைவாக உள்ளே நுழைந்தான்।

Verse 9

सुमन्त्रमभियान्तं तं शतशोऽथ सहस्रशः।क्व राम इति पृच्छन्तस्सूतमभ्यद्रवन्नराः।।।।

சுமந்திரன் முன்னேறியவுடன் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் மக்கள் தேரோட்டியிடம் ஓடி வந்து—“ராமன் எங்கே?” என்று கேட்டனர்.

Verse 10

तेषां शशंस गङ्गायामहमापृच्छ्य राघवम्।अनुज्ञातो निवृत्तोऽस्मि धार्मिकेण महात्माना।।।।

கங்கைத் துறையில் நான் ராகவரிடம் விடைபெற்றேன்; அந்த தர்மநிஷ்ட மகாத்மாவின் அனுமதியால் நான் திரும்பிவந்தேன்—என்று அவன் அவர்களிடம் அறிவித்தான்.

Verse 11

ते तीर्णा इति विज्ञाय बाष्पपूर्णमुखा जनाः।अहो धिगिति निश्श्वस्य हा रामेति च चुक्रुशुः।।।।

“அவர்கள் கரை கடந்தார்கள்” என்று அறிந்ததும், கண்ணீரால் முகம் நிறைந்த மக்கள் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு—“அய்யோ, நமக்கு நாணம்!” என்றும் “ஹா ராமா!” என்றும் அலறினர்.

Verse 12

शुश्राव च वचस्तेषां बृन्दं बृन्दं च तिष्ठताम्।हतास्म खलु ये नेह पश्याम इति राघवम्।।।।

அவர் கூட்டம் கூட்டமாக நின்றவர்களின் சொற்களையும் கேட்டார்—“நாம் உண்மையிலேயே அழிந்தோம்; இனி இங்கே ராகவனைப் பார்க்க முடியாது.”

Verse 13

दानयज्ञविवाहेषु समाजेषु महत्सु च।न द्रक्ष्यामः पुन र्जातु धार्मिकं राममन्तरा।।।।

தானம், யாகம், திருமணம், பெரிய பொதுக்கூட்டங்கள் ஆகியவற்றிலும்—தர்மநெறி கொண்ட ராமன் இல்லாமல் இனி ஒருபோதும் அவரை நம்மிடையே காணமாட்டோம்.

Verse 14

किं समर्थं जनस्यास्य किं प्रियं किं सुखावहम्।इति रामेण नगरं पितृवत्परिपालितम्।।।।

“இந்த மக்களுக்கு எது நன்மை? எது பிரியம்? எது இன்பம் தருவது?” என்று எண்ணியபடியே, ராமன் தந்தைபோல் நகரை காத்து வளர்த்தான்.

Verse 15

वातायनगतानां च स्त्रीणामन्वन्तरापणम्।रामशोकाभितप्तानां शुश्राव परिदेवनम्।।।।

ராம துயரால் எரிந்த—ஜன்னல்களில் நின்ற பெண்களதும், சந்தைத் தெருக்களில் இருந்தவர்களதும் புலம்பலை அவர் கேட்டார்.

Verse 16

स राजमार्गमध्येन सुमन्त्रः पिहिताननः।यत्र राजा दशरथस्तदेवोपययौ गृहम्।।।।

சுமந்திரன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு அரசப் பெருவழியின் நடுவாகத் தேரை ஓட்டி, தசரத மன்னன் இருந்த அதே அரசமாளிகைக்கே நேராகச் சென்றடைந்தான்.

Verse 17

सोऽवतीर्य रथाच्छीघ्रं राजवेश्म प्रविश्य च।कक्ष्या स्सप्ताभिचक्राम महाजनसमाकुलाः।।।।

அவன் விரைவாகத் தேரிலிருந்து இறங்கி அரசமாளிகைக்குள் புகுந்து, மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த ஏழு முற்றங்களையும் கடந்து சென்றான்.

Verse 18

हर्म्यै र्विमानैः प्रासादैरवेक्ष्याथ समागतम्।हाहाकारकृता नार्यो रामदर्शनकर्शिताः।।।।

மாளிகைகள், உயர்ந்த மாடவீடுகள், அரண்மனைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து கீழே நோக்கி பெண்கள் அவன் வருகையைப் பார்த்தனர்; ராமதரிசனம் இல்லாமையால் வாடிய அவர்கள் ‘அய்யோ, அய்யோ’ என்று அலறி அழுதனர்.

Verse 19

आयतैर्विमलैर्नेत्रैरश्रुवेगपरिप्लुतैः।अन्योन्यमभिवीक्षन्तेऽव्यक्तमार्ततराः स्त्रियः।।।।

மேலும் ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்கிய பெண்கள், கண்ணீரின் வேகத்தால் நிரம்பிய பெரிய தூய கண்களுடன், சொல்லற்றவாறு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 20

ततो दशरथस्त्रीणां प्रासादेभ्य स्तत स्ततः।रामशोकाभितप्तानां मन्दं शुश्राव जल्पितम्।।।।

அப்போது அரண்மனையின் பல பகுதிகளிலிருந்தும், ராமவியோகச் சோகத்தால் எரிந்த தசரதனின் மனைவியரின் மெல்லிய புலம்பல் மொழிகளை அவன் கேட்டான்.

Verse 21

सह रामेण निर्यातो विना राम मिहागतः।सूतः किन्नाम कौसल्यां शोचन्तीं प्रतिवक्ष्यति।।।।

அவன் ராமனுடன் புறப்பட்டான்; ஆனால் ராமன் இன்றியே இங்கு வந்தான்—சோகத்தில் துயருறும் கௌசல்யைக்கு தேரோட்டி என்ன பதில் சொல்ல முடியும்?

Verse 22

यथा च मन्ये दुर्जीवमेवं न सुकरं ध्रुवम्।आच्छिद्य पुत्रे निर्याते कौसल्या यत्र जीवति।।।।

எனக்குத் தோன்றுவது இதுவே—மகன் அவளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு புறப்பட்டபின், கௌசல்யை எப்படியாவது உயிர்வாழ்வது நிச்சயமாக மிகக் கடினம்.

Verse 23

सत्यरूपं तु तद्वाक्यं राज्ञ: स्त्रीणां निशामयन्।प्रदीप्तमिव शोकेन विवेश सहसा गृहम्।।।।

அரசனின் மனைவியரின் உண்மையுருவான அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், சோகத்தால் அந்த இடம் தீப்பற்றியதுபோல் தோன்ற, அவன் உடனே அந்த உள்மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 24

स प्रविश्याष्टमीं कक्ष्यां राजानं दीनमातुरम्।पुत्रशोकपरिम्लानमपश्यत्पाण्डुरे गृहे।।।।

எட்டாவது முற்றத்தில் நுழைந்து, வெளிறிய அறையில் அரசனை அவன் கண்டான்—துயருற்று, கலங்கியவனாய், மகன் சோகத்தால் வாடியவனாய்.

Verse 25

अभिगम्य तमासीनं नरेन्द्रे मभिवाद्य च।सुमन्त्रो रामवचनं यथोक्तं प्रत्यवेदयत्।।।।

அப்போது சுமந்திரன் அமர்ந்திருந்த நரேந்திரரிடம் சென்று, பக்தியுடன் வணங்கி, ராமனுடைய சொல்லை அவர் சொன்னபடியே அப்படியே அறிவித்தான்.

Verse 26

स तूष्णीमेव तच्छ्रुत्वा राजा विभ्रान्तचेतनः।मूर्छितो न्यपतद्भूमौ रामशोकाभिपीडितः।।।।

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அரசன் மௌனமாகவே இருந்தான்; மனம் சுழன்று கலங்க, ராமன் துயரால் நெஞ்சம் நொறுங்கி மயங்கி தரையில் விழுந்தான்.

Verse 27

ततोऽन्तःपुरमाविद्धं मूर्छिते पृथिवीपतौ।उद्धृत्य बाहू चुक्रोश नृपतौ पतितेक्षितौ।।।।

பூமிபதி மயங்கி தரையில் விழுந்தவுடன் அந்தப்புரம் கலங்கியது; பெண்கள் கைகளை உயர்த்தி உரக்க அலறி அழுதனர்.

Verse 28

सुमित्रया तु सहिता कौसल्या पतितं पतिम्।उत्थापयामास तदा वचनं चेदमब्रवीत्।।।।

அப்போது சுமித்ரையின் துணையுடன் கௌசல்யை விழுந்திருந்த கணவரை தூக்கி எழுப்பி, இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 29

इमं तस्य महाभाग दूतं दुष्करकारिणः।वनवासादनुप्राप्तं कस्मान्न प्रतिभाषसे।।।।

ஓ மகாபாக அரசே! அரிய செயல்களைச் செய்பவன் அந்த (ராமன்) அனுப்பி வனவாசத்திலிருந்து வந்த இந்த தூதனை நீ ஏன் கேள்வி கேட்கவில்லை, ஏன் பதில் சொல்லவில்லை?

Verse 30

अद्यैवमनयं कृत्वा व्यपत्रपसि राघव।उत्तिष्ठ सुकृतं तेस्तु शोके नस्या त्सहायता।।।।

ஓ ராகவா! இன்று இவ்வநியாயத்தைச் செய்து இப்போது வெட்கப்படுகிறாயா? எழுந்திரு; வாக்குறுதி காத்த புண்ணியம் உனக்கே ஆகுக, ஆனால் துயரத்தில் அதனால் உதவி இல்லை.

Verse 31

देव यस्या भयाद्रामं नानुपृच्छसि सारथिम्।नेह तिष्ठिति कैकेयी विस्रब्धं प्रतिभाष्यताम्।।।।

ஓ தேவா (அரசே)! யாரின் பயத்தால் நீ சாரதியிடம் ராமனைப் பற்றி கேட்கவில்லை, அந்த கைகேயி இங்கு இல்லை; அச்சமின்றி மனம்விட்டு பேசுக.

Verse 32

सा तथोक्त्वा महाराजं कौसल्या शोकलालसा।धरण्यां निपपाताऽशु बाष्पविप्लुतभाषिणी।।।।

இவ்வாறு மகாராஜனிடம் கூறிய கௌசல்யை—துயரத்தில் மூழ்கி, கண்ணீரால் நனைந்த குரலுடன்—உடனே தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 33

एवं विलपतीं दृष्ट्वा कौसल्यां पतितां भुवि।पतिं चावेक्ष्य ता स्सर्वा सुस्वरं रुरुदुः स्त्रियः।।।।

தரையில் விழுந்து புலம்பும் கௌசல்யையைப் பார்த்தும், தங்கள் கணவர் (அரசன்) நிலையையும் நோக்கியும், அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் ஒன்றாக உரத்த குரலில் அழுதனர்.

Verse 34

तत स्तमन्तःपुरनादमुत्थितं समीक्ष्य वृद्धा स्तरुणाश्च मानवाः।स्त्रियश्च सर्वा रुरुदु स्समन्ततः पुरं तदासीत्पुनरेव सङ्कुलम्।।।।

அந்தப்புரத்திலிருந்து எழுந்த பெண்களின் அழுகுரலைக் கண்டதும் முதியவர்களும் இளையவர்களும், எல்லாப் பெண்களும் நாலாபுறமும் கதறி அழுதனர்; நகரம் மீண்டும் துயருற்ற கூட்டத்தால் நெருக்கமடைந்தது.