Opening the text

मण्डल 10
The Closing Collection
Ang Mandala 10 ang pinakahuli at pinakamalawak na aklat ng Rig Veda, na nag-iingat ng mga himno na lumilipat mula sa ritwal na papuri patungo sa hayag na pilosopiko at panlipunang pagninilay. Naglalaman ito ng mga seminal na kosmogoniko at espekulatibong teksto (partikular ang himnong Nāsadīya), kasama ang mga himno para sa mga rito ng siklo ng buhay tulad ng mga paggunita sa patay at mga panalangin para sa proteksyon at tagumpay. Ang mga tema ng anuvāka ay nagtatampok sa mantra (brahman) bil isang panloob na puwersa na tulad ni Rudra na nagpapanumbalik ng kaayusan sa pamamagitan ng inspiradong pananalita, at isang karagdagang strand ng kosmikong pagbabantay sa pamamagitan ng kanlungan ng Gabi at ang nag-uutos na kapangyarihan ni Agni. Bilang isang huling kompilasyon, ito ay gumagana tulad ng isang capstone: nag-iintegrate ng mga lumang liturhikal na idyom sa mas bago, mas self-conscious na pagninilay sa pinagmulan, batas (ṛta), at lipunang pantao. Pinakahuli at pinakasarisaring mandala; koleksyong "capstone" na may heterogenous na mga tema Pangunahing kosmogoniko at pilosopikong espekulasyon (hal. Nāsadīya; paglikha, pinagmulan, at mga limitasyon ng kaalaman) Kilalang mga himno ng siklo ng buhay at panlipunan (mga rito ng libing, kasal/mga ideal na panlipunan, kondisyon ng tao) Malakas na reflexividad tungkol sa pananalita, mantra (brahman), at ang kapangyarihan ng inspiradong bigkas Madalas na protektibo/apotropaikong mga panalangin (Gabi bilang kanlungan; Agni bilang kumander at tagabantay) Kasama ang maraming himno na itinuturo sa malawak na pagkakalat ng mga seer sa halip na isang solong naghaharing pamilya
Sukta 10.1
Ang RV 10.1 ay nagbubukas sa Mandala 10 sa pamamagitan ng pagtawag kay Agni bilang unang sinag na umusbong mula sa kadiliman, na nakatayo sa harap ng mga Bukang-liwayway at nagpapaliwanag sa lahat ng tahanan. Ang himno ay nagpupuri sa maraming anyo ni Agni, na laging binabago sa pamamagitan ng mga alay, at itinatag siya bilang Hotṛ ng mga angkan ng tao na nagdadala ng mga dasal at nagdadala ng mga diyos sa sakripisyo.
Sukta 10.2
Ang himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang pinakabata at pinakakayahang Hotṛ na nakakaalam ng ṛtu (tamang panahon) at kayang tamaang 'itakda' ang mga diyos sa kanilang tamang ayos sa sakripisyo. Hinihiling kay Agni na pakainin ang mga diyos, itama ang mga pagkukulang ng tao sa mga utos ng diyos, at magningning sa loob ng mga sumasamba, na nakakaalam pati ng landas ng mga ninuno (pitṛyāṇa) at ginagabayan ang rito tungo sa maliwanag na tagumpay.
Sukta 10.3
Ang maikling himno kay Agni na ito ay naglalarawan sa diyos ng apoy bilang isang mabangis ngunit mapalad na kapangyarihan, na may kakayahang tumingin at tumanggap, na ang malawak na sinag ay nagpapalayas sa kadiliman at nagpapatnubot sa nagsasakripisyo patungo sa "bukang-liwayway" ng kalinawan. Ito ay nagniningning kay Agni bilang isang mabuting katuwang at humihiling na siya'y dumating nang mabilis kasama ang kanyang mga kabayong mahusay na nakakabayo, na umupo sa luklokang pang-ritwal at magdala ng alay at hangarin sa pagitan ng Langit at Lupa.
Sukta 10.4
Ang himalay na ito ay nagpapuri kay Agni bilang sinaunang hari at panginoon ng tahanan na nagiging kanlungan sa nag-aalay, tulad ng bukal ng buhay sa tuyong lupa. Ipinamamangha nito ang likas-tago ngunit masiglang kalikasan ni Agni, na nakatago at biglang sumusunggab upang "lasapin" ang alay, habang humihiling na protektahan ang pamilya, ang mga anak, at ang integridad ng katawan at landas ng buhay. Sa kabuuan, ito ay parehong panawagan para sa matagumpay na yajña at panalangin para sa pagpapatibay ng kasaganaan at pagpapatuloy.
Sukta 10.5
Ang palaisipang himalayang ito ay nagmumuni-muni sa isang natatagong kosmikong prinsipyo, na nararanasan bilang Agni-Sūrya, ang panloob na apoy at ang solar na mangunguhit, na nagpapanatili ng sagana tulad ng isang "karagatan" at nagpapakita ng lihim na landas na inilagay sa bukal ng buhay. Ito ay gumagalaw sa larawan ng natatagong pagkain, ang mga landas ng Ṛta (katotohanan-kaayusan), at ang kosmogonikong yakap ng pagiral at di-pagiral sa kalawakan ni Aditi, na nagtatapos sa Agni bilang panganay ng Ṛta at pinagmulan ng lakas at sagana.
Sukta 10.6
Ang himnong ito ay pumupuri kay Agni bilang ang maningning na presensya na nagliliwanag sa lahat, na nagsisilong sa mang-aawit at nagpapaging sa handog. Si Agni ay ipinagdiriwang bilang ang mabilis na sugo na, natutuwa sa mga himno, humihila sa mga diyos patungo sa sakripisyo at siya mismo ay nagiging unang "havya," ang sinaunang handog. Binibigyang-diin ng mga talata ang kadakilaan ni Agni, ang kanyang sinaunang sinag, at ang kanyang papel sa pagpupuklas at pagpapalaki ng mga unang banal na enerhiya.
Sukta 10.7
Ang maikling himno kay Agni na ito ay nananalangin para sa svasti (kagalingan) mula sa langit at lupa, na humihiling kay Agni na itatag ang "pandaigdigang buhay" (viśvāyus) na angkop sa sakripisyo at matayong pamumuhay. Nais nito ang mapusyaw at mapagpalang katalinuhan (dhī) sa ilalim ng pagbabantay ni Agni sa tahanan, at nagtatapos sa paghiling sa kanya na maging katulong, tagapagtanggol, tagapagkaloob ng buhay, at tagapangalaga ng katawan sa tamang landas.
Sukta 10.8
Ang himalang ito ay nagpupuri kay Agni bilang isang kosmikong kapangyarihan na ang liwanag na bandila ay lumalakad sa pagitan ng Langit at Lupa, na lumalaki sa mga Tubig at nagbabantay sa Ṛta (kosmikong kaayusan). Ipinapakita nito ang maraming pagkakakilanlan ni Agni, liwanag na manghuhula, tagapagtaguyod ng batas na tulad ni Varuṇa, Apāṃ Napāt, at ang sugo na nagdadala ng mga alay, habang binabanggit din ang isang mitikong yugto ng tagumpay ni Indra laban kay Viśvarūpa upang bigyang-diin ang pagtatagumpay ng maayos na kapangyarihan laban sa kayabangan.
Sukta 10.9
Ang RV 10.9 ay isang himno sa mga Tubig (Āpaḥ), na pinupuri bilang pinagkukunan ng kasiyahan, pagkain, lakas, malinaw na pananaw, at paggaling. Ang makata ay humihingi sa kanila ng buhay at paglilinis na parang gamot, at nagtatapos sa isang pakikipag-isa sa kanilang rasa (esensya), na tinatanggap si Agni sa muling nabuhay at maliwanag na kalagayan.
Sukta 10.10
Ang dayalogikong himalayin na ito ay nagtatanghal ng tanyag na pagpapalitan nina Yama at Yamī, kung saan si Yamī ay nanghihikayat ng pagkakaisa para sa pagpapatuloy ng sangkatauhan, habang si Yama ay nanindigan sa pagpipigil at pagsunod sa ṛta (kosmikong kaayusan). Ang himalayin ay nagpapakita ng alitan sa pagitan ng pagnanasa at batas, na nagpapakita kung paano ang panlipunan at kosmikong pamantayan ay itinatag sa pamamagitan ng may malay na pagpili at pagpapakasakit sa sarili. Ito ay nagtatapos kay Yama na itinuturo si Yamī patungo sa isang mapalad at matayong pagkakaisa sa ibang lugar, na binibigyang-diin ang pagkakasundo (saṃvid) sa halip na paglabag.
Sukta 10.11
Ang hymnong ito sa huling bahagi ng Maṇḍala 10 ay nag-uugnay sa ganap na kaalaman at pagbabantay ni Varuṇa sa ṛta (kosmikong kaayusan) sa buhay na bigay na kapangyarihan ni Aditi at sa tamang panahon (ṛtu) ng sakripisyo. Pagkatapos ay tumutungo ito kay Agni bilang ang gumaganap na apoy ng saserdote, na humihiling sa kanya na yumabong sa mga panalangin, lumapit na kasama ang sagana, at dalhin ang mga diyos at ang Dalawang Mundo sa ritwal.
Sukta 10.12
Ang himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang Hotṛ (ang pari na tumatawag) sa loob ng malawak na balangkas ng Dyāvā-Pṛthivī (Langit at Lupa), na inilalarawan ang sakripisyo bilang paraan kung saan ang mga mortal ay ginagawang karapat-dapat na lumapit sa mga diyos. Ito ay nagsisimula sa isang sinaunang pangitain ng ṛta (kosmikong katotohanan/kaayusan) at totoong pananalita patungo sa isang mapaghanap na pagsisiyasat sa sarili tungkol sa paglabag sa batas ng diyos, at nagtatapos sa isang direktang pakiusap kay Agni na marinig, na igapos ang kanyang kariton na nagbubuhat ng yaman, at dalhin ang Dalawang Mundo sa rito.
Sukta 10.13
Ang maikling himalay na ito ay nag-uugnay sa isang "sinaunang Salita" (pūrvyaṃ brahma) sa isang kaparehang kapangyarihang diyos (vām), na humihiling na ang linaw na awit ay kumilos tulad ng isang tiyak na landas para sa inspiradong seer. Pagkatapos ay tumuturing ito sa loob sa isang simboliko, halos metrikal-ritwal na pagsusuri ng pananalita at anyo - limang hakbang, isang apat-na-paa na sukat, at ang hindi-nasisirang pantig (akṣara) - upang iayon ang mang-aawit sa ṛta, ang katotohanang-kaayusan. Ang pagtatapos na imahen ng pitong umaagos na batis at isang nagniningning na dualidad ay nagpapakita ng isang nagkakasundo, pinakakain na kabuuan kung saan ang mga karagdagang kapangyarihan ay sama-sama na nagpapanatili sa gawain ng katotohanan.
Sukta 10.14
Ang himnong ito ay ispanalangin sa libing at mga ninuno na nagpapatnubay sa yumao patungo kay Yama Vaivasvata, ang unang "nagpauna" at nakaduklas ng landas para sa marami. Ito ay nananalangin para sa ligtas na paglalakbay, isang mapayapang pahingahan sa gitna ng mga Ama (Pitrs), at ang pagkakasunod-sunod ng kabilang buhay bilang isang makatarungan at maayos na kaharian sa halip na isang kalituhan ng takot.
Sukta 10.15
Ang RV 10.15 ay isang Pitṛ (ninuno) na himno na ritwal na nagtatawag sa mga Ama, mababa, gitna, at mataas, na bumangon at dumalo sa mga buhay, marinig ang kanilang mga tawag at tanggapin ang mga alay. Ito ay nag-uugnay sa Pitṟ-mundo sa Soma, ṛta (kosmikong kaayusan), at pamumuno ni Yama, na humihingi ng proteksyon, pagpapala, at isang mabuting gabay na "landas ng hininga ng buhay" para sa katawang-tao.
Sukta 10.16
Ang RV 10.16 ay isang himno sa libing para kay Agni Jātavedas, na humihingi sa apoy ng kremasyon na baguhin ang yumao nang walang marahas na "pagkakalat," at dalhin ang tao patungo sa mga Pitṛs (mga Ama/mga ninuno). Ito ay inilalarawan si Agni bilang isang maingat na gabay sa kaluluwa: nagluluto/nagpapahinog sa katawan para sa paglalakbay, nagpoprotekta sa hindi dapat masaktan, at nagbubukas ng landas patungo sa daigdig ng mga ninuno. Ang himno ay naglalaman din ng ritwal na imahe ng mga sisidlan/mga alay at isang pampakalma sa huli na pinalalamig at pinagniningning ang apoy upang matapos ang rito sa kaginhawaan.
Sukta 10.17
Ang himalang ito ay naghahabi ng isang mitiko-ritwal na salaysay sa palibot ng paghahanda ng kasal ni Tvaṣṭṛ para sa kanyang anak na babae (si Saraṇyū) at sa Vivasvat, Yama complex, gamit ang imahen ng kasal-at-paglalipatan upang magsalita tungkol sa pagdaan, angkan, at pagkakasunod-sunod ng mga mundo. Pagkatapos ay tumutungo ito sa mga kapangyarihang pangninuno (Pitṛ) at pampadalisay, si Sarasvatī, ang mga tubig, at ang mga damong nagbubuhat ng gatas, na humihingi ng pagkain, walang kapintasan na pagtutulak, at ang paglilinis at pagpapakulay ng pananalita. Sa kabuuan, ito ay gumagana bilang isang liminal na sukta: na nag-uugnay sa kosmikong genealohiya, rito, at panloob na pagbabago.
Sukta 10.18
Ang RV 10.18 ay isang huling panitik ng Rigveda na inaawit sa ritwal ng libing na namamagitan sa hangganan ng mga yumao at ng mga nabubuhay. Pinapaalis nito ang Kamatayan sa komunidad, pinapatnubayan ang tamang paghawak sa bangkay at libingan, at muling nagtatag ng tuloy-tuloy na panlipunan at buhay para sa mga naiwan, lalo na sa sambahayan at sa mga susunod na salinlahi.
Sukta 10.19
Ang RV 10.19 ay isang himnong pangproteksyon at pangpapanumbalik na paulit-ulit na ipinag-uutos sa mga mapanganib na puwersa, maling direksyon, at enas (polusyon/kasalanan) na "bumalik," habang humihingi kay Agni, Soma na muling tatagin ang rayi (kabuuan, kasaganaan, lakas na buhay) sa loob ng sumasamba. Ang wika nito ay gumagana tulad ng isang gamot na pangungusap: binabawing muli ang nawala, inaalaala ang mga naligaw, at nagpapanumbalik ng protektibong kaayusan mula sa lahat ng direksyon.
Sukta 10.20
Ang himnong ito ay nagbubukas sa isang dasal kay Vāta, ang nagpapalakas na Hininga/Hangin, na humihingi na tumanaw sa mga sumasamba ng isang mapalad na impluso (bhadra) na tama ang kilos sa isip. Pagkatapos ay lumiliko ito kay Agni bilang ligtas na landas at kapayapaan ng sakripisyo, na nagtatapos sa handog ng makata ng kanyang kinasasabikang pananalita na humihingi ng pagkain, lakas, at isang matatag na tahanan sa pag-iral.
Sukta 10.21
Ang himalang ito ay pinipili si Agni bilang Hotṛ ng sakripisyo at pinupurihan siya bilang sinagang tagapadalisay na nagpapabisa sa rito at nagpapalawak ng isip. Naalaala nito ang sinaunang kapanganakan ni Agni at mga angkan (Atharvan, Vivasvat, Yama), na ipinakikilala siya bilang sugo sa pagitan ng mga daigdig at bilang kapangyarihang nagtatanim ng bagong "buhay" ng buhay at karunungan sa mga kapamilya at angkan. Ang layunin ay parehong panritwal - matagumpay na yajña sa pamamagitan ng tamang niningas na apoy - at panloob - paggising sa sinagang, matatag na kalooban sa pamamagitan ng nagpapadalisay na liwanag ni Agni.
Sukta 10.22
Ang himnong ito kay Indra ay nagsisimula sa isang kapansin-pansin na tanong tungkol sa kawalan, "Saan naririnig si Indra ngayon?", at ginagawa ang pagdududa na iyon bilang isang panawagan na tinatawag siya sa pamamagitan ng inspiradong pananalita. Ito ay nagpapatuloy sa paghiling kay Indra na talunin ang mga mapanlaban, walang batas na pwersa (dasyu/dāsa) na umaapi sa mga sumasamba, at nagtatapos sa imbitasyon ng handog ng Soma: si Indra ay dapat uminom, protektahan ang mang-aawit, at magkaloob ng sagana, kinang na yaman at kagalingan.
Sukta 10.23
Ang RV 10.23 ay isang siksik na awit kay Indra kung saan ang makata-sakripisyo ay tumatawag kay Indra bilang mandirigma sa karo na may hawak na vajra, na sumisira sa mga hangganan at nagbibigay ng yaman at lakas sa kanyang mga kaalyado. Ang imahe ay buhay at pisikal, ang balbas ni Indra ay nanginginig, ang kanyang mga hukbo ay gumagalaw, ang ulan at hangin ay tumutugon, na nag-uugnay ng kapangyarihang militar sa pertilidad at kasayahan na dulot ng Soma. Ang awit ay nagtatapos sa isang pakiusap na ang pakikipagkaibigan ni Indra sa seer na si Vimadá ay manatiling buo at maging mapalad para sa mga sumasamba.
Sukta 10.24
Ang himalang ito ay isang panawagan sa panahon ng handog ng Soma na humihikayat kay Indra na inumin ang piniga at pulot-pukingan Soma, at itatag sa loob ng mga sumasamba ang isang libong ulit na rayi (yaman, kasaganaan, kabuuan ng buhay). Kasama ng kasiyahan at pagkakaloob ni Indra, naaalala ng himala ang Aśvinā (Nāsatyas) na "nagbubukal" ng nakatagong tamis nang tawagin ni Vimadá, at nagtatapos ito sa isang dasal na ang paglalakbay palabas at ligtas na pagbabalik ay gawing "pulot-pukingan", mapalad, maunlad, at nakasanggalang.
Sukta 10.25
Ang himnong ito ay nagpupuri kay Soma (andhas) bilang inspirador na nagpapahinga ng kaginhawaan sa sumasamba, kalinawan ng isip (manas), kasanayan (dakṣa), at tamang layunin (kratu). Ipinagdiriwang nito ang nakapagpapalakas na "mada" ni Soma na nagpapalawak ng pag-iisip, nagpapalakas sa seer at nagbibigay, at nagdadala sa isang tao sa kabila ng kakulangan (ang "bulag at pilay") patungo sa paglago at pagkamit.
Sukta 10.26
Ang himnong ito ay tumatawag kay Pūṣan bilang banal na gabay sa mga daan at paglalakbay, humihiling na itakda niya ang karo ng enerhiya ng buhay sa isang ligtas at masaganaong landas at pakinggan ang panawagan ng sumasamba. Sa mga taludtod nito, pinag-uugnay ang panlabas na paglalakbay sa panloob na tamang direksyon: maayos na inspirasyon, mahusay na nakakabayoong mga kapangyarihan, at pagtanggal ng mga balakid para sa seer at nag-aalay.
Sukta 10.27
Ang himnong ito ay isang matalim na moral-psikolohikal na pagsuri sa kapangyarihang ginamit nang walang pagkakasunod-sunod na lakas ni Indra: ang mga dumadamay sa lakas o inuming ritwal ngunit nananatiling "anindrāḥ" ay nahuhulog sa karahasan, pagkabaliktad, at sariling sumasalungat na pag-urong. Sa pamamagitan ng mga gnomic na larawan ng pagbabaliktad (nahulog ngunit gising, ulo na nakatungo sa ulo) ito ay nagdidiagnose ng isang baluktot na pagkatao, at pinupukaw ang naghahangad na huwag itago ang panloob na "puwersa-buhay" at pananaw ng Svar (ang daigdig ng Araw), kundi ipakilala ito sa pakikibaka para sa tamang katuparan.
Sukta 10.28
Ang himnong ito ay halos isang pagpapahayag sa sarili sa tinig ni Indra: siya ay ipinanganak na makapangyarihan, gumagawa ng mga kabayanihan sa bawat kilos, at pinupuri sa pagpatay kay Vṛtra at pagpapakawala ng nakapiit na yaman para sa mapagbigay na sumasamba. Kasama sa ganitong kabayanihan, ang sukta ay nagtataglay din ng isang pansin na ritwal panlipunan, pagtanggap sa dumadating na hamon o bisita ng pagkain at Soma at pagpapauwi sa kanya nang nasisiyahan, na ipinapakita ang kapangyarihan ni Indra bilang bagay na nagpoprotekta sa kaayusan, kasaganaan, at tamang pamamahagi.
Sukta 10.29
Pinupuri ng himnong ito si Indra bilang laging mabisang kapanig na ginigising ng isang "dalisay" na stoma (himno) at, sa maraming gabi at araw, kumikilos tulad ng hotṛ para sa mga pamayanang tao, na tumatawag ng liwanag sa gitna ng karimlan. Binibigyang-diin nito ang pagtutulungan: ang inspiradong pananalita at mga alay ay nagpapakain sa isa't isa, at ang sariling lakas ni Indra ay kumakalat at nagkakasunod-sunod sa mga labanan, na naninindigan tulad ng isang karwahe sa gitna ng hidwaan habang itinutulak ng bhadrā sumati (mapalad at matwid na pag-iisip). Sa kabuuan, ang sukta ay humihingi ng pakikipagkasama, tagumpay, at panloob na kaliwanagan mula kay Indra para sa sumasamba sa gitna ng pakikibaka.
Sukta 10.30
Ang himnong ito ay nagpupuri sa Āpaḥ (ang mga Tubig) bilang mga buhay, banal na kapangyarihan na nagdadala ng tamis, paglilinis, at mabuting suporta sa sakripisyo at sa buhay ng tao. Ito ay nag-uugnay sa kabutihan ng mga Tubig sa malawak na "dhāsi" (sustaining support) nina Mitra, Varuṇa, at nagtatapos sa isang ritwal na eksena kung saan ang mga Tubig ay "naaupo" sa barhis habang pinipiga ang Soma para kay Indra.
Sukta 10.31
Ang himnong ito ay tumutugon sa Viśve Devāḥ (Lahat ng mga Diyos) bilang isang nagkakaisang kolektibong mabilis tumulong, na humihiling na ang papuri ng mang-aawit ay makarating sa kanila at na kanilang dalhin ang sumasamba sa kabila ng kapighatihan at mga baluktot na landas. Sa pag-unlad nito, ang sukta ay tumutungo sa kosmikong simbolismo, ang Baka bilang sinaunang, malawak na liwanag o karunungan at ang "sinapupunan ng Asura" bilang isang pinagkukunan, na nagtatapos sa mga pagpapatibay ng ṛta (katotohanan-kaayusan) at ang hindi nababawasang paglagi nito.
Sukta 10.32
Ang RV 10.32 ay isang huling-libro ng himno kay Indra na inaanyayahan ang sagana at mapagbigay na Maghavan na umupo sa pagpiga ng Soma, magising sa pinigang esensya, at ipagkaloob ang "kapwa" - ang pagtanggap ng handog at ang kasaganaang ibinibigay nito. Sa paglalakbay sa mga imahe ng landas sa paghahanap sa diyos, mga protektibong kapangyarihan, at tamis ng sagana, ito ay nagtatapos sa isang pangako na tapusin ang mga mapalad na gawain ng ritwal at itago ang Soma sa loob "sa puso," na pinagsama ang panlabas na sakripisyo at panloob na debosyon.
Sukta 10.33
Ang himalayong ito ay nagpapakita kay Pūṣan bilang panloob na gabay na dala "sa loob," habang ang Viśve Devāḥ ay nananatiling mga kolektibong tagapangalaga laban sa panganib at mga puwersang mapanghimasok. Pinagsasama nito ang motibo ng paglalakbay-at-proteksyon kasama ang isang aral sa moralidad: hindi dapat lumabag sa vrata (kosmikong batas) ng mga diyos, at ang tunay na pagpapalawak ay dumarating sa tamang pag-aakma - disiplinadong pagkakaisa sa banal na kaayusan.
Sukta 10.34
Ang RV 10.34, ang tanyag na "Awit ng Pagsusugal," ay isang panaghoy sa unang panauhan na inilalarawan ang mga dice bilang isang mapang-akit at nakakatakot na kapangyarihan na nagpapalasing sa isip at sumisira ng tahanan, yaman, at reputasyon. Sa pamamagitan ng buhay na pag-amin at realismo sa lipunan, ang awit ay nagiging isang paalalang pang-aral tungkol sa pagkakahumaling, na naghihikayat ng pagpipigil, pagkakasundo, at pagbabalik sa maayos na buhay.
Sukta 10.35
Ang himalang ito ay bumabati sa pagkabuhay ng mga sagradong Apoy sa bukang-liwayway, si Agni sa maraming anyo, na taglay ang kapangyarihang tulad ni Indra upang magdala ng liwanag, kaayusan (Ṛta), at ligtas na paglalakbay patungo sa araw. Pinapalawak nito ang panalangin sa mga kosmikong suporta (Uṣas, Dyāvāpṛthivī, ang mga Tubig), na humihiling na ang banal na "salita ng Ṛta" ay punuin ang sumasamba at na ang kawalan ng takot at kasaganaan ay mangyari sa ilalim ng pagbabantay ng mga diyos.
Sukta 10.36
Ang himnong ito ay isang masaganang panawagan sa Viśvedevāḥ na nagtitipon sa maraming kosmikong kapangyarihan, ang Bukang-liwayway at Gabi, Langit at Lupa, mga Āditya, Indra, Marut, Tubig, at higit pa, sa iisang saklaw ng proteksyon at tamang kaayusan (ṛta) para sa sumasamba. Sa pamamagitan ng paulit-ulit na papuri at pakiusap, ito ay humihingi ng banal na tulong (avaḥ) para sa sakripisyo, lakas ng buhay, at ligtas na paglalakbay sa buhay. Ito ay nagtatapos sa isang direksyonal at sakop na lahat na apela kay Savitar na pukawin ang sarvatāti (kabuuan/kagalingan) at bigyan ng mahabang buhay.
Sukta 10.37
Ang himnong ito ay nagpaparangal kay Sūrya bilang ang "Mata" ni Mitra, Varuṇa na nakakakita nang malayo, tagapanghawak ng ṛta (katotohanan-kaayusan), na ang pagsikat ay nagpapahayag, sumusukat, at nag-iingat sa mga mundo. Ito ay nananalangin para sa malinaw na pananaw, kagalingan, at proteksyon mula sa pagkapoot, at kasama ang isang pagsisisi na ang mga kasalanan na ginawa sa pamamagitan ng pananalita o isipan ay alisin at ilayo mula sa sumasamba.
Sukta 10.38
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ay isang pandigma na pagsasabog kay Indra na umugoy sa sagupaan ng digmaan, tiyakin ang tagumpay, at manalo ng mga "baka/sinag" sa gitna ng kumikinang na pagsalakay. Ito ay humihiling kay Indra na neutralisahin ang anumang kalaban, maging Dāsa o Ārya, na nagbabalak laban sa mga sumasamba, at ito ay nagtatapos sa pamamagitan ng pag-uudyok sa makapangyarihang Toro na kalagan ang kanyang sarili at dumating nang mabilis na tumulong, palayo sa mga karibal na ugnayan.
Sukta 10.39
Ang himalang ito ay tumatawag sa mabilis at laging gumagalaw na karo ng mga Aśvin na dumating sa gabi at sa madaling araw, tumutugon sa panawagan ng nag-aalay na parang ama na tinatawag sa pangalan. Pinupuri nito ang kanilang mga kilos ng pagliligtas at pagpapanumbalik - pagbabalik ng kabataan, pagliligtas sa mga deboto mula sa panganib, at pagpapanumbalik ng kakayahang kumilos at pagiging buo - habang inihaharap ang himalang ito bilang isang maingat na inihandog na alay na layong magbigay galak at hilahin silang malapit.
Sukta 10.40
Ang himalang ito ay isang mapaghunos na pagtawag sa Aśvinau, ang mga diyos na manggagamot na sumasakay sa madaling araw, na nagtatanong kung nasaan sila at sino ang tumatanggap sa kanila ngayon. Pinupuri nito ang kanilang mabilis na karo, ang kanilang kabutihan sa bawat angkan, at ang kanilang tanyag na pagliligtas: tulong sa mahihina, proteksyon sa mga mahina, at pagbubukas ng mga saradong lugar upang ang kasaganaan at paggaling ay makapuso. Ang layunin ng makata ay akitin ang Kambal sa bahay ng nagsasakripisyo sa tamang oras (madaling araw) at makamtan ang kapayapaan, kagalingan, at matagumpay na pagdaan sa mga transisyon ng buhay.
Sukta 10.41
Ang maikling himalayong ito ay nananalangin sa banal na kilos sa panahon ng madaling araw: ang sinagang pagdating ni Uṣas kasama ang kanyang sagisag na karo, at ang mabilis na pagdating ng mga Aśvin sa mga umagang pagpiga ng Soma. Ito ay itinatampok ang madaling araw bilang ang ritwal na hangganan kung kailan nagtatagpo ang inspiradong pananalita, maayos na sakripisyo, at ang pagdating ng mga diyos, na humihingi sa mga diyos na magising at bigyan ng kapangyarihan ang ritwal at ang mga umaawit nito.
Sukta 10.42
Ang himalang ito ay isang pumupukaw na panalangin kay Indra, na pinapatibay ng Soma, na nag-uutos sa mga mang-aawit na itaguyod ang isang makapangyarihang stoma (papuri) na parang isang matibay na paghahagis na nakakamit ng mas mainam na pakinabang. Hinihiling nito kay Indra na palayuin ang mga kaaway, na pagkalooban ng kasaganaan sa mga baka at butil, at na bigyan ng kaisipang inspirado (dhī) na nagiging kayamanan ng lakas (vāja). Ang pangsasara na pormula ng proteksyon ay pinalalawak ang bilog ng kaligtasan sa pamamagitan ng pagtawag kay Bṛhaspati na bantayan mula sa lahat ng direksyon habang si Indra ay nagbabantay sa harapan at sa loobang gitna, na lumilikha ng varivas, malayong espasyo at walang hadlang na kilos para sa mga kaalyado at panloob na kapangyarihan.
Sukta 10.43
Ang himalayin na ito ay isang pinag-isang papuri kay Indra bilang ang sagana at tagapagtagumpay sa pakikidigma, na lubos na hinahanap ng mga inspiradong kaisipan ng seer, tulad ng mga mahal na kasama na yakap-yakap ang minamahal. Hinihiling nito kay Indra na maglakbay sa mga angkan, ipakita ang kasaganaan (mga baka/yaman), at tulungan ang sumasamba na magtagumpay sa pagkapoot sa pamamagitan ng matitibay na alay ng Soma. Ang pagtatapos ay humihingi ng ganap na proteksyon, si Bṛhaspati na nagbabantay sa bawat dako at si Indra na nagbubukas ng "malawak na espasyo" (varivas) para sa kanyang mga kasama sa landas.
Sukta 10.44
Ang himnong ito ay isang panawagan kay Indra bilang ang sarili-sakop, batas-akbay na lakas na nagmamadali sa galak ng Soma at tinalo ang lahat ng paglaban sa pamamagitan ng malawak na vṛṣṇi (bayaning lakas). Hinahabi nito ang papuri kasama ang turo: ang "una, diyos-tinawag" na mga tagapanguna ay nakakamit ng mahirap-tawiran na kaluwalhatian, samantalang ang mga hindi karapat-dapat ay hindi nakasakay sa "bangka" ng sakripisyo at lumulubog. Ang panalangin sa huli ay lumalawak sa proteksyon sa lahat ng direksyon, kasama si Bṛhaspati na nagbabantay sa likuran at si Indra na nagbubukas ng ligtas, malawak na espasyo para sa kanyang mga kasama.
Sukta 10.45
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Agni bilang Jātavedas at Vaiśvānara, na tinutunton ang kanyang "tatlong kapanganakan" mula sa langit, sa mga tao, at sa mga tubig, at inilalarawan kung paano siya patuloy na sinisindihan ng tamang intensyon at kasanayan. Ipinapakita nito si Agni bilang tagapadalisay, gabay, at ang imortal na presensya na inilagay sa loob ng mga mortal, na ang usok at liwanag ay umaakyat sa langit. Ang himno ay nagtatapos sa isang mapayapang panalangin sa Langit at Lupa at isang dasal para sa rayi (kasaganaan/kaginhawaan) na sagana sa tapang na bayani.
Sukta 10.46
Ang himalay na ito ay nagpupuri kay Agni bilang ang orihinal na Hotṛ, na itinatag ng mga diyos at mga tao bilang tagadala ng mga alay at tagapagsaayos ng tamang kaayusan (ṛta) sa pamayanang buhay. Ipinapakita si Agni na nakaupo "sa kandungan ng mga tubig" at nakatago rin sa loob ng mga tahanan at mga lugar na parang sinapupunan, na nagpapalapit sa mga tao at gumagalaw sa kanila sa pamamagitan ng mga "yugto" ng dharma tungo sa kasaganaan at bagong katangian ng mga ninuno.
Sukta 10.47
Ang himnong ito ay isang patuloy na panalangin kay Indra para sa "citra" (maraming anyo, nagniningning) at "vṛṣan" (masigla, makapangyarihan) na rayi - yaman na sa parehong panahon ay materyal na kasaganaan, mapagwaging lakas (vāja), at nagniningning na paglago. Pinatutunayan ng mga nagsasalita ang kanilang pagiging malapit kay Indra ("hinahawakan namin ang iyong kanang kamay") at pinupuri siya bilang tagapangalaga ng mga baka o sinag, humihingi ng isang dakila at walang katulad na tahanan at matibay na pundasyon na pinagpapala ng Langit at Lupa.
Sukta 10.48
Ang hymnang ito ay ang pagpapahayag ni Indra sa kanyang sarili sa unang panauhan, na ipinababatid ang kanyang sinaunang pagkasoberano sa yaman, tagumpay, at ang tamang pamamahagi ng "kasiyahan" (bhójana) sa nagsasakripisyo. Binabanggit ni Indra ang kanyang pagtatakip sa mga kalaban na nais gamitin ang lakas laban sa kanya, at kanyang ipinapahayag ang kanyang hindi masasalakay na kalagayan sa gitna ng mga banal na uri (mga Āditya, Vasu, Rudriya). Ang sukta ay gumaganap bilang isang hymnang papuri na nagpapatibay ng kumpiyansa sa proteksyon ni Indra at sa bisa ng pag-aalay at tamang pananalita.
Sukta 10.49
Ang Rigveda 10.49 ay isang Indra-ātmastuti: si Indra ay nagsasalita sa unang panauhan, ipinapahayag ang kanyang soberanong kapangyarihan sa likod ng tagumpay, pagpapalawak, at tamang pagkakasunod-sunod ng sakripisyo. Ang himno ay nagpapakita kay Indra bilang nagkakaloob ng sinaunang yaman sa mang-aawit ng papuri, ang nagigising sa yajamāna, at ang mapagpasyang sumisira ng balakid (mga puwersang tulad ni Vṛtra), na nagtatapos sa kanyang pagpapalaganap sa mga diyos at mga tao sa pamamagitan ng hindi mapigilang impluso (cyautna).
Sukta 10.50
Ang himalang ito ay isang Indra-stuti na nagpupuri kay Indra bilang Viśvānara/Viśvabhū, ang kapangyarihang sumasaklaw sa lahat at nagpapanatili ng sanlibutan, na nasisiyahan sa Soma at pinadakila ng brahman (banal na salita). Ipinapakita nito si Indra bilang pangunahing lakas sa bawat pagpiga at bawat pakikibaka ng tao, na ang kanyang katanyagan at kabayanihan ay pinaglilingkuran ng kapwa mundo, at nagtatapos sa pagbibigay-diin sa papel ng mga makatang inspirado na "gumagawa" ng brahman upang bukas ang landas patungo sa biyaya at mga kaloob ni Indra.
Sukta 10.51
Ang himalayong ito ay nagpapakita kay Agni Jātavedas bilang ang apoy na kosmolohiko na pumapasok sa mga tubig na primordial, nagkakaroon ng maraming anyo, at nagiging tagakilala at tagadala ng lahat ng kapanganakan. Pagkatapos ay tumutunto ito sa kasalukuyang ritwal: si Agni ay inaanyayahan na umupo sa pag-aapoy ng tao, buksan ang "mga landas na nagpapatnubay sa mga diyos," at dalhin ang mga alay upang ang buong yajña ay ganap na matatag sa kanya.
Sukta 10.52
Ang maikling himalay na ito ay isang salaysay ng pagpapakilala sa sarili ng Hotṛ kung saan si Agni (bilang tinig ng saserdote) ay humihingi sa Viśve Devāḥ na turuan siya sa tamang landas ng ritwal, ang kanyang katumbas na bahagi, at ang tamang paraan ng pagdadala ng handog. Ang mga Diyos ay nagtatag sa kanya bilang havyavāha (tagadala ng handog) na kayang tawirin ang mga paghihirap at wastong hubugin ang sakripisyo sa mayayos na sukat, na nagtatapos sa kanyang pagluklok bilang Hotṛ sa kalatag na barhis.
Sukta 10.53
Ang himnong ito ay naglalarawan ng paghahanap ng mga nagsasakripisyo sa tunay na Hotṛ, si Agni bilang panloob na nakakaalam ng yajña, na "mas matanda sa atin" at nakaupo sa loob, kayang itatag ang banal na presensya sa mananamba. Pinagtatali nito ang mga imahen ng ritwal (sinulid, paghabi, mga landas ng liwanag) na may panloob na disiplina ng pag-iisip at pananalita, na nagtatapos sa isang pangitain ng malikhaing pagbubuo kung saan ang kapangyarihan ng sakripisyo ay inilalagay sa sinapupunan ng mga pambabae na pwersa at nananalo sa tamang paggawa (kāra).
Sukta 10.54
Ang maikling himno kay Indra na ito ay naaalala ang tanyag na lakas ng diyos: ang Langit at Lupa mismo, na nag-aalaala, ay tumatawag sa kanya, at pinoprotektahan niya ang mga Deva habang sinasaklaw ang mga puwersang Dāsa sa pamamagitan ng kanyang ojas (lakas). Ipinahihiwatig din nito ang mas malalim, "asuric" (soberano) na mga pangalan ni Indra at inilalarawan siya bilang isang prinsipyo ng panloob na paglilinaw, "liwanag na nakalagay sa loob ng liwanag", habang nag-aalok ang makata ng isang makapangyarihang brahman (banal na pormulasyon) upang palakasin ang kasaganaan at ang mga supling.
Sukta 10.55
Ang himnong ito kay Indra (Maghavan) ay naghahalo ng papuri sa makabayaning mandirigma na pinatibay ng Soma at ng mga pabulaang repleksyon tungkol sa mga lihim na pangalan, panahon, at pagbabaliktad (ang kabataan na "nilamon" ng kulay-abo). Naalala nito ang kosmikong suporta ni Indra sa Langit at Lupa at ang kanyang proteksyon sa mga mahihina, na nagtatapos sa kanyang paglaban na nagpapalayas sa mga Dasyus at nagpapanumbalik ng kaayusan. Sa kabuuan, ito ay parehong isang stotra (papuri) at isang pagninilay sa lihim na kapangyarihan ni Indra na bumabaliwas sa karaniwang inaasahan.
Sukta 10.56
Tinatalakay ng himnong ito ang patnubay ng isang "ikatlong Liwanag" na nagpapatnubay sa naghahanap patungo sa isang mas mataas na tagpuan, kung saan ang katawang nilalang ay nagiging maliwanag at minamahal ng mga diyos. Ito rin ay nagmumuni-muni kung paano ang mga kapangyarihang mula sa mga ninuno at mga diyos ay nagtatatag ng kaayusan sa pamamagitan ng pagtitipon ng mga kalat na lakas pabalik sa katawan, na nagpapakay sa ligtas na pagdaan sa mga mahihirap na tawid at sa paglalagay ng mga supling sa iba't ibang mas mababang at mas mataas na mga sakop.
Sukta 10.57
Ang maikling himalang ito ay isang panalangin na pangproteksyon at pangpapanumbalik para sa mga sangkot sa sakripisyo ng Soma, na humihingi kay Indra na ang mga nagsasakripisyo ay hindi lumihis sa tamang landas o hadlangan ng mga pwersang mapagsalungat. Pagkatapos ay tumutungo ito sa loob, na nananalangin sa pagbabalik at pagpapatatag ng manas (isip) para sa tamang kalooban (kratu), katalinuhan (dakṣa), buhay, at ang patuloy na pananaw ng Araw bilang panloob na liwanag. Ang pagtatapos ay nagpapatibay ng pagkaka-ayon sa mga vrata (tamang kilos) ni Soma, na dinadala ang naipapanumbalik na isip sa loob ng katawan at nakakamit ang mabungong likas na pagkabuhay (prajā).
Sukta 10.58
Ang himnong ito ay isang panalangin panggamot na naglalayong muling tawagin at ipuwesto ang palibot na isip (manas) pabalik sa nabubuhay na katawan at sa "tahanan ng buhay" (kṣaya), lalo na kapag ito ay naliligaw patungo kay Yama, ang puwersang humihila patungo sa kamatayan sa larawang ginamit. Ang mga taludtod na parang awitin ay nagbabilang ng maraming lugar na maaaring napuntahan ng isip, at ang mga mang-aawit ay ritwal na "pinapabalik ito" para sa patuloy na buhay, koherensya, at kagalingan.
Sukta 10.59
Ang himnong ito ay isang āyuṣya (panalangin sa pagprotekta ng buhay) na naghahikayat sa lakas-buhay na sumulong patungo sa isang "mas malayo, laging bago" na pagpapatuloy habang pinapatalsik si Nirṛti, ang kapangyarihan ng pagkabulok at pagkawasak. Ito ay humihingi ng pagbabalik ng paningin, hininga, at mahalagang kasiyahan, at ng mahaba at walang hadlang na pagmasdan sa umiiralang Araw - mga tanda ng nabago at pagpapalang sigla. Ang panghuling panalangin ng proteksiyon ay nananalangin sa mga kapangyarihang sumusuporta (at sa implulso ni Indra) na alisin ang paghihirap upang walang pinsala ang sumalanta sa sumasamba.
Sukta 10.60
Ang himnong ito ay nagmula sa mapagpitaganang paglapit sa isang maliwanag, pinupuring kapangyarihan patungo sa isang tiyak na bumubuhay muli at nagpapagaling na anyo: pagtawag muli sa hininga at sigla, pagpapatibay ng pagkakaugnayan, at pag-uudyok sa mga may sakit na "lumabas." Ito ay nagtatapos sa pagpapakonsagra ng kamay ng tao bilang isang unibersal na gamot (viśvabheṣaja), isang mapalad na hipuan na nagpapasa ng kagalingan at kapayapaan.
Sukta 10.61
Ang RV 10.61 ay isang huling himnong triṣṭubh na nagpapakahitganda sa mantra (brahman) bilang isang mabangis na puwersa na katulad ni Rudra, na aktibo sa isang panloob na "labanan," kung saan ang inspiradong pananalita at tamang kalooban ay sumisira sa mga mapanghimok na dibisyon at muling itinatayo ang sakripisyo sa pagkakaisa. Ito ay dumadaan sa imahen ng estilo ng Angiras/Bṛhaspati tungkol sa mapagpalang kapangyarihan ng salita, pinangalanan ang makislap na prinsipyo ng apoy bilang Bharga/Agni na nagaupo sa mga diyos sa isang triple na pundasyon, at nagtatapos sa pamamagitan ng pagtawag sa Viśve Devāḥ na tumulong sa pagkakasundo at malinaw na pagkilala.
Sukta 10.62
Ang himalang ito ay tumatawag sa mga Angirases bilang isang kolektibong angkan ng mga seer-power na, sa pamamagitan ng yajña at dakṣiṇā, ay nakamit ang pagkakaibigan ni Indra at isang bahagi sa "kawalang-kamatayan." Ito ay naaalala ang kanilang maliwanag na kapanganakan mula kay Agni, ang kanilang tanyag na kapisanang bilang Navagvas at Daśagvas, at hinihiling sa kanila na "hawakan" ang taong naghahandog, na pinangangalagaan ang patron na si Manu, pinapabilis ang dakṣiṇā, at pinahahaba ang buhay upang ang komunidad ay makamtan ang vāja (kasaganaan, mapagpalang kapangyarihan).
Sukta 10.63
Ang RV 10.63 ay isang huling, malawak na panalangin sa Viśve Devāḥ na nag-uugat sa kasalukuyang pagsamba sa lipi ng sinaunang at royal-sakripisyal na halimbawa, si Vivasvat, Manu, Yayāti, at Nahusha. Pinipisan ng himno ang maraming diyos (si Indra, Agni, Mitra-Varuṇa, Bhaga, Dyāvāpṛthivī, Maruts, at ang mga Ādityas) upang makamtan ang proteksyon sa hidwaan, tagumpay sa pagkakamit, at isang wasto, inspiradong papuri na nagpapanatili sa nag-aalay na nakahanay sa ṛta.
Sukta 10.64
Ang himnong ito ay nagsisimula bilang isang mapaghunos na panalangin: ang makata ay nagtatanong kung alin sa mga diyos ang tunay na nakikinig, nagkakaloob ng galak, at lumilingon sa sumasamba nang may kaligtasang tulong. Pagkatapos ay lumawak ito sa isang kolektibong apela sa mga kapangyarihang diyos, lalo na sa mga tubig at ilog na nagpapakakapang-buhay, at nagtatapos sa papuri sa mga Āditya at Aditi bilang soberanong tagapanghawak ng kaayusan at proteksyon.
Sukta 10.65
Ang himalang ito ay isang komprehensibong pagsamo sa Viśve Devāḥ, na tahasang pinangalanan ang maraming pangunahing kapangyarihang Vedic at humihiling sa kanila na kumilos nang "isang pagkakaisa" upang itaguyod ang sakripisyo at kapakanan ng tao. Pinagtatali nito ang kosmikong kaayusan (ṛta), ang mga nagpapanatiling magulang na Langit-at-Lupa, at ang mapagprotektang, malawak na pamumuno ng mga diyos, na nagtatapos sa isang panalangin para sa pangmatagalang svasti (kagalingan).
Sukta 10.66
Ang himalayang ito ay tumatawag sa Viśve Devāḥ, "ang Lahat ng mga Diyos", bilang ang malawak na nakikinig, ritwal na nagniningning na mga kapangyarihan na nagtatatag ng sakripisyo at nagpapaunlad sa sumasamba sa kagalingan (svasti). Kasama si Indra bilang pinakapangunahin sa kanila, sila ay pinupuri bilang mga tagapanghawak at tagapagpalaki ng ṛta, na naaalala para sa mga mito ng tagumpay tulad ng pagpapakawala ng mga tubig pagkatapos ng pakikibaka kay Vṛtra. Ang sukta ay nagtatapos sa pagyukod ni Vasiṣṭha sa mga imortal na nakatayo sa lahat ng mga mundo, na humihingi ng malawak, malayong naabot na kasaganaan at patuloy na proteksyon.
Sukta 10.67
Ang himalang ito (RV 10.67) ay nagpaparangal sa kapangyarihang tagumpay ni Indra bilang hindi mapaghihiwalay sa agos ng Angirasa/Bṛhaspati: ang inspiradong Salita (dhī/uktha) ay "natuklasan" at "ipinanganak," pagkatapos ay ginamit upang basagin ang mga nagtatago ng yaman at palayain ang yaman, liwanag, at mga agos ng buhay. Si Ayāsya ay ipinakilala bilang ang mangungulam na nagpapahayag ng ikaapat na sukat/kapangyarihan, habang ang mitolohikong balangkas ay tumatawag muli sa pagbasag sa hadlang (ahi, Arbuda) at pagpapalaya sa pitong ilog. Ang layunin ay parehong papuri at operatibo, na nananalangin kay Indra (at ang kaugnay na brahmanikong puwersa) upang buksan ang kasaganaan at protektahan ang pamayanan.
Sukta 10.68
Ang himnong ito kay Bṛhaspati ay nagpapuri sa sumasalpok na kapangyarihan ng kinasihang pananalita (brahman) na bumubukas sa yungib ng pagkubli at nagpapalaya sa maliwanag na mga baka ng liwanag at katotohanan. Ito ay naaalala ang mitikong tagumpay ng Angiras/Bṛhaspati, pagkatuklas sa lihim na Ngalan, pagbasag sa bato na parang itlog, at pagpapalabas ng maliwanag na kasaganaan para sa mga sumasamba. Ang mga makata ay nagtatapos sa paghahandog ng kanilang natapos na rito at paghiling kay Bṛhaspati na magtatag ng kasaganaan ng buhay, lakas, at kasaganaan ng tao.
Sukta 10.69
Ang himalayang ito ay nagpupuri kay Agni bilang ang mapalad at liwanag na Apoy na nagpapatnubot kay Vadhryaśva at sa kanyang mga tao sa pamamagitan ng tamang pakikipagkaibigan at wastong pag-aapoy sa unahan ng ritwal. Ipinagdiriwang nito ang malawak na kapangyarihan ni Agni, na nilinis sa pamamagitan ng pagsisikap ng tao, na nagliliwanag sa gitna ng mga nagniningning, at nagtatapos sa isang maprotektang panalangin sa sinaunang Vṛtrahan Agni na tumayo sa mga sumasamba laban sa mga puwersang kalaban.
Sukta 10.70
Ang Triṣṭubh na himno ay nagsisimula sa pagpapaningas kay Agni at paglalagay ng maliwanag na handog sa upuan ni Ilā, na hinihiling sa apoy na tumaon sa Lupa bilang lakas ng tamang katalinuhan na nag-aakyat ng pagsamba. Pagkatapos ay lumalawak ito sa isang bisyon ng ritwal, kung saan ang Bukang-liwayway at Gabi ay inaanyayahan na pauupuin ang mga diyos sa may kaayusan na "sinapupunan" ng rito, na nagtatapos sa papel ni Agni bilang tagatawag na nagdadala kina Varuṇa, Indra, ang mga Marut, at ang Lahat ng mga Diyos sa upuang pang-sakripisyo para sa panloob at panlabas na katuparan.
Sukta 10.71
Ang himalang ito ay nagmumuni-muni sa hiwaga ng Vāc (inspiradong Pananalita) na unang pinagana sa ilalim ng gabay ni Bṛhaspati, kung saan ang tunay na "pangalan" at walang kapintasan na kahulugan ay nakatago na parang kayamanan sa isang yungib. Ito ay naghahambing sa mga taong nakikinig lamang sa walang laman na tunog sa mga taong nananatiling may tamang kasama/gabay at sa gayon ay nakakamit ng bahagi sa Salita. Ito ay nagtatapos sa pamamagitan ng pag-uugnay ng banal na pananalita sa sukat, sa mga tungkulin ng saserdote, at sa tamang pagpapamudmod ng yajña, na nagpapakita kay Vāc bilang ang nag-oorganisa ng katalinuhan ng ritwal at pag-unawa.
Sukta 10.72
Ang cosmogonic na himalay ay nagmumuni-muni sa mga "kapanganakan" (janma) at pagkakasunod-sunod ng mga Diyos, na nagpapakita ng paglikha bilang isang progresibong pagpapakita na maaaring tunay na "masdan" sa pamamagitan ng inspiradong pananalita at kalaunang pag-unawa. Ito ay sumusubaybay sa isang paradohal na salaysay ng pinagmulan sa paligid nina Dakṣa at Aditi, at nagtatapos sa motibo ng pitong anak ni Aditi at ang pagbabalik ni Mārtāṇḍa, na nagpapahayag kung paanto ang imortalidad at mortalidad ay sabay na umiiral sa loob ng pagpapakita.
Sukta 10.73
Ang Triṣṭubh na himno na ito ay nagpapuri sa kapanganakan, paglago, at mapagwaging lakas ni Indra, na binibigyang-diin kung paano pinapatibay siya ng mga Marut (bilang mga kasama at nagpapatibay ng lakas) para sa pagwasak sa mga pwersang humaharang. Mula sa imahen ng kosmolohiya at tagumpay sa digmaan patungo sa panloob na paglilinaw, ang mga rishi ay humihiling kay Indra na alisin ang kadiliman, punan ang mata ng paningin, at palayain sila sa mga gapos na parang nakatagong kayamanan.
Sukta 10.74
Ang himalay na ito ay nagpupuri sa mga kolektibong makapangyarihang liwanag (mga Vasus) bilang iba't ibang banal na katulong na sa pamamagitan nila ay nakakamit ng mga naghahangad ang kasaganaan, sa pamamagitan ng matinding panloob na pagsisikap, naliwanagang pananaw, at gawaing sakripisyo na nag-iisa ng Langit at Lupa. Pagkatapos ay humaharap ito kay Indra bilang ang mapagpasyang puwersa na nagpapahintulot sa pagtawid patungo sa isang mayamang "tindahan" ng liwanag at kasaganaan, kinikilala ang kanyang maraming kapangyarihan at ang kanyang kakayahang tuparin ang hinahanap ng naghahangad.
Sukta 10.75
Ang himnong ito ay isang dakilang papuri sa mga Tubig (Āpas) na may natatanging pagpaparangal sa Sindhu, na ipinagdiriwang bilang pinakamakapangyarihan, pinakamabilis, at pinakamatagumpay sa lahat ng ilog. Binabanggit at tinatawag nito ang isang malawak na network ng mga sagradong ilog na sumali sa stoma ng makata, na inilalarawan ang mga ilog bilang mga buhay na kapangyarihan na nagdadala ng lakas, nutrisyon, at tamang kilos, na ipinahayag "sa trono ni Vivasvat," ang maliwanag na konteksto ng araw ng kaayusan at katotohanan.
Sukta 10.76
Ang himnong ito ay isang huling panahong Rigvedic na papuri na nagpapalakas kay Indra kasama ang mga Marut, nananikin sa kambal na mga Mundo (Rodasī) at sa kambal na mga Araw upang magbukas ng "malawak na espasyo" para sa nagsasakripisyo sa pamamagitan ng pagsikat ng liwanag at kapangyarihan. Ito ay nagdiriwang sa mga pwersang ritual, lalo na ang mga bato na pumipiga ng Soma at ang mga bihasang opisyal, na ang pinagpalong gawain ay nagpapabisa sa alay, upang ang yaman at lakas ay dumaloy sa parehong langit at lupa.
Sukta 10.77
Ang himalang ito ay nagpupuri sa mga Maruts bilang isang maliwanag na pangkat ng bagyo na ang mga "ulap" ay parehong ulan at pagpapala, na gumagalaw may layunin at ayos tulad ng mga mahusay na gabay na sakripisyo. Sa pamamagitan ng masasalaysay na paghahambing, singaw ng ulap, sinag ng araw, mga lawin, at mga malayong tumatakbo, ito ay humihikayat sa kanilang kapangyarihang protektiba upang alisin ang pinsala, palakasin ang inspiradong pag-iisip, at pag-ibayuhin ang ningning ng yajña. Ang panghuling panalangin ay humihingi sa mga pinaka-"karapat-dapat sa yajña" na kapangyarihang ito na bantayan ang inspirasyong mabilis na parang karo at ang kadakilaang lumalaki sa pamamagitan ng rito.
Sukta 10.78
Ang himnong ito ay nagpupuri sa mga Marut bilang mga kapangyarihang walang kapintasan, makikinang, at mabilis na gumagalaw, tulad ng mga inspiradong seer, mga bayaning hari, at mga tumatakbong tubig, na nagdadala ng sigla, kaliwanagan, at mapagpalang pagkilos. Hinahanap nito ang kanilang mabuting presensya sa loob mismo ng awit ng papuri, na humihiling na ang mga kumakanta ay pagpalain at bigyan ng mga "kayamanan" (ratna) na matatag na hawak ng mga Marut mula pa sa sinaunang panahon.
Sukta 10.79
Ang himnong ito ay nagmumuni-muni sa isang nakatatakot ngunit mapagpalang imortal na Kapangyarihang gumagalaw sa mga mortal, na pinakamalinaw na kinikilala bilang Agni sa kanyang sumusunog at nagpapangyaring aspeto. Inilalarawan nito ang Apoy bilang isang “sanggol” na laging gutom na kumakain sa kanyang dalawang Ina (Langit at Lupa), pagkatapos bilang isang pwersang nagpapasakal sa mga magkakaibang enerhiya at nagtatapos sa pagkakaisa at tamang kaayusan (ṛta) sa ilalim ni Mitra at ng mga Vasu.
Sukta 10.80
Ang maikling himno kay Agni na ito ay nagpapuri sa banal na Apoy bilang tagapagkaloob ng mabisang lakas, makabayang kapangyarihan, at masaganang pagkakabuo, na gumagalaw sa pagitan at naghihimay sa dalawang mundo (lupa at langit). Ito ay humihingi kay Agni na iunat ang alay sa mas mataas na sakop, panatilihin ang kanyang maraming istasyon sa pag-iral, protektahan ang mang-aawit, at magkaloob ng isang "dakilang draviṇa" (napakalawak na kasaganaan ng yaman/pag-iral).
Sukta 10.81
Ang himalay na ito ay nagpapuri kay Viśvakarman, ang kosmikong artesano na lumilikha ng lahat, bilang ang mapaningning na Seer na "inalay" ang mga mundo at nagtatag ng sangkalikulan mula sa mga nakatagong kalaliman. Ito ay dumadaan sa mapanghahangang pagtatanong ukol sa kosmogoni, kung paano nabuo ang Langit at Lupa, at nagtatapos sa direktang pagsamo kay Viśvakarman bilang Vācaspati (Panginoon ng Pananalita) upang tanggapin ang pagsamba at magkaloob ng kagalingan at proteksyon.
Sukta 10.82
Ang RV 10.82 ay nagmumuni-muni kay Viśvakarman bilang ang tagong kosmikong artesano na nagtatatag ng mga unang hangganan at sa gayon ay pinahihintulutan ang Langit at Lupa na lumawak sa maayos na espasyo. Ang himno ay gumagalaw sa pagitan ng papuri at pagtatanong: ito ay gumagalang sa mga alay ng sinaunang mga mangungusap sa Tagapaglikha, ngunit nagbababala na ang pagbigkas lamang at haka-haka ay maaaring makaligtaan ang tunay na Manlilikha na natatago sa likod ng mga anyo. Ang layunin nito ay muling sentrohin ang ritwal at pag-iisip sa iisang pormatibong Karunungan na bumubuo ng pagkakamaramihan sa isang magkakaugnay na kabuuan.
Sukta 10.83
Ang himalang ito ay nananalangin kay Manyu, ang banal na poot at sigla, bilang isang kapangyarihang parang diyos na kasapi sa tagumpay ni Indra, na humihiling na ito ay isanib sa sumasamba sa pakikipaglaban sa mga balakid na katulad ni Vṛtra at sa mga puwersang kalaban. Pinupuri si Manyu bilang ipinanganak sa sarili, hindi mapigilan, at aktibo sa lahat ng dako, at hinihiling na "ilagay ang lakas sa amin" para sa panloob at panlabas na mga tunggalian. Ang sukta ay nagtatapos sa isang larawan ng pagiging matalik na karamay, si Manyu sa kanang kamay, na tinatatakdan ng isang handog ng tamis (Soma o inuming pulot) para sa palihim at panloob na pag-inom.
Sukta 10.84
Ang himalang ito ay tumatawag kay Manyu, ang pagsiklab sa digma, matuwid na kasiglahan, at hindi mapipigil na kalooban, bilang isang kapanalig na diyos na nagsasakal sa mga kapangyarihang panggiyera na tulad ng Marut sa isang karwahe at nagpapatakbo nito laban sa mga balakid. Pinasanay nito ang mga angkan para sa tagumpay, ginagawang hindi putol-putol na sigaw ng digma ang pananalita, at hinahanap ang pinag-isang kasaganaan at proteksyon, sa huli ay humihiling na ang mga kaaway ay dakipin ng panloob na takot at umurong.
Sukta 10.85
Ang RV 10.85 ay ang tanyag na himno ng Sūryā-Vivāha (Vedic na kasal) na nagpapakahulugan ng pagpapakasal bil isang gawang kosmiko na nakabatay sa satya (katotohanan) at ṛta (tamang kaayusan). Pinagpapala nito ang mag-asawa ng pagkakasundo, pagkakaroon ng anak, proteksyon mula sa mga pwersang nagtatali, at isang buhay na nakatayo sa maliwanag na batas na pinapanatili ng mga Āditya, Soma, at Sūrya.
Sukta 10.86
Ang RV 10.86 ay isang buhay na dayalogong himno na nakatuon kay Indra at sa palaisipang Vṛṣākapi, kasama si Indrāṇī sa pagpapalitan, na naka-frame sa paulit-ulit na papuri na "si Indra ay mas mataas sa lahat." Sa ilalim ng mapanghalili at pantahanang tono, tinatalakay ng himno ang pagiging karibal, katapatan, at tamang paggamit ng soma-inspired na kapangyarihan upang ang soberanong lakas ni Indra ay mapatibay at maibalik. Ito rin ay nag-iingat ng mga katutubong motibo (pertilidad, paggaling, di-pangkaraniwang kapanganakan) bilang tanda ng kakayahan ni Indra na itaas ang mga nilalang sa kanilang mga limitasyon.
Sukta 10.87
Ang himalang ito ay isang mabangis na panawagan sa proteksyon kay Agni bilang rakṣohaṇa, ang pumatay ng mga Rakṣas at Yātudhānas, na humihiling sa kanya na bantayan ang mga sumasamba sa araw at gabi at wasakin ang mga mapanirang kapangyarihan. Paulit-ulit nitong ginagawa si Agni na isang aktibong "sandata" ng mantra at sakripisyal na apoy, na sinusunog, ibinubunyag, at pinapalayas ang mga hindi nakikitang pinsala, sumpa, at sorcerya. Ang layunin ng sukta ay apotropaiko: paglilinis, proteksyon ng rito, at panloob na pagpapalakas sa pamamagitan ng nagniningning na kalooban ni Agni.
Sukta 10.88
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Agni bilang ang di-tumandaing apoy na sumasalangit, na umiinom ng handog at nagpapanatili sa mga mundo sa pamamagitan ng ṛta (kosmikong kaayusan). Ito ay nagpapaalala kung paanong ang mga diyos ay lumikha at naghubog kay Agni sa isang tatlong anyo, na ginawa siyang tagapagbago ng paglago na nagpapahinog sa mga halaman at nagpapanatili ng buhay. Ang sukta ay nagpapaalala rin kay Mātariśvan bilang tagapagdala ni Agni at nag-uugnay sa paglaganap ng liwanag ng bukang-liwayway sa tamang pagtatatag ng yajña at kaayusan ng mga saserdote.
Sukta 10.89
Ang himalang ito ay isang masusing papuri kay Indra bilang kapangyarihang lumalampas sa lahat, na nagbubukas sa mga maliwanag na mundo, umaapaw sa kabila ng mga "ilog," at nagkakamit ng tagumpay, yaman, at kagalingan para sa kanyang mga mananamba. Ito ay paulit-ulit na pinatutunayan ang soberanya ni Indra sa langit, lupa, tubig, at mga bundok, at humihingi sa kanya na pakinggan ang panawagan sa alitan at sa mapayapang mga rito, na pumupuksa ng mga balakid na katulad ni Vṛtra. Ang layunin ay parehong ipagdiwang at praktikal: ang tumawag sa proteksyon, lakas, at kasaganaan ni Indra sa "pagbubuhat" (bhara) ng buhay at sa pagkakamit ng kasaganaan (vājasāti).
Sukta 10.90
Ang Puruṣa Sūkta ay nagpapakita ng Kosmikong Tao (Puruṣa) bilang sumasaklaw sa lahat, na naglalaman ng buong mundo at nagpapalampas pa rito. Ito ay naglalarawan ng paglikha bilang isang sinaunang sakripisyo kung saan ang sansinukob, ang Veda, at ang mga tungkuling panlipunan-kosmiko ay lumilitaw bilang mga organisadong pagpapahayag ng iisang integral na Pagkatao. Ang layunin ng himno ay pamamaraan at ritwal: upang magtayo ng yajña at dharma sa iisang kosmikong prototype.
Sukta 10.91
Ang RV 10.91 ay isang Agni-hymn na nagpupuri sa Apoy bilang ang laging-gising na presensya sa tahanan at ang unibersal na Hotṛ na nagpapatibay ng sakripisyo. Ipinapakita nito si Agni bilang maliwanag na katalinuhan (mati/medhā) na nagtatatag ng tamang alay, tamang pakikipag-ugnayan sa mga diyos, at nagkakaloob ng masaganang, bayaning yaman sa mga sumasamba.
Sukta 10.92
Ang himalang ito ay nagpupuri kay Agni bilang kutsilyo ng sakripisyo at puring-sacerdote ng angkan (Hotṛ), ang bisitang gabi-gabi na nagniningning sa pamamagitan ng tuyong panggatong at tumataas bilang isang maliwanag na ketu patungo sa langit. Ipinagmamalaki nito ang kanyang hindi mapigilang kapangyarihan, na napakalaki na maging ang kilos ng araw at ang lakad na katulad ni Indra ay binabanggit, habang naaalala ang sinaunang tradisyon ng mga propeta ng Aṅgiras at ang mga kagamitan sa pagpiga ng Soma na nagtatatag ng malinaw na landas para sa rito at para sa karunungan.
Sukta 10.93
Ang himalay na ito ay tumatawag kay Dyāvāpṛthivī, ang Langit at Lupa, bilang ang malawak, matatalik na Dalawa na sumasandalig sa mga mundo at nagbibigay ng tuloy-tuloy na proteksyon laban sa mga puwersang sumasaklaw at marahas. Habang unti-unting bubukas ang sukta, ang panalangin ay lumalawak patungo sa isang bisyon ng maayos na kapangyarihan: ang rito ay nagiging "higit sa tao," at ang kosmikong kaayusan ng maraming puwersa ay pinatutunayan bilang nakatakdong nasa lugar para sa kapakanan ng nagsasakripisyo.
Sukta 10.94
Ang himnong ito ay tao na pinapalagay ang mga bato na nagpipiga ng Soma (Grāvāṇaḥ/Adrayaḥ) bilang mga kapangyarihang buhay at nagsasalita, na ang ritmikong kalansay ay nagiging isang awit na inihahandog kay Indra. Ito ay nagpapuri sa mga mekanismo at kabanalan ng pagpipiga ng Soma, ang tunog nito, bilis nito, at maayos na kilos, habang ipinapakita ang mga bato bilang mga ahente na nagpapakawala ng diwa ng Soma at nagpupukaw sa inspiradong pananalita (Vāc) sa loob ng sakripisyo.
Sukta 10.95
Ang RV 10.95 ay isang dramatikong diyalogo sa pagitan ng mortal na hari na si Purūravas (Aiḷa) at ng apsaras na si Urvāśī, na nagtatanaw sa pagkapit sa pagitan ng pantaong pagnanais at mga kondisyong divine. Sa pamamagitan ng matalas na pagpapalitan, ito ay nagpapakita ng pag-ibig bilang isang kapangyarihang maaaring mag-angat o magwasak, at ito ay nagtatapos sa pamamagitan ng paglalagay sa taong katuwang sa ilalim ng mortalidad habang pinahihintulutan pa rin ang isang landas sa makalangit na paglahok sa pamamagitan ng supling at sakripisyo.
Sukta 10.96
Ang RV 10.96 ay isang huling-maṇḍala Indra-stuti na nag-aanyaya kay Indra, lalo na bilang Harivat, "ang may tagap na kayumanggi," na pumasok sa himno sa pamamagitan ng inspiradong pananalita at uminom ng pulot-patnong na Soma. Ang himno ay paulit-ulit na nag-uugnay sa dalawang Harīs ni Indra (kambal na kabayo/kapangyarihan) sa mabilis at mapagpalang dinamika na natutupad ang aspirasyon, nagpapatatag sa naghahangad, at nagdudulot ng kasiyahan, lakas, at tagumpay. Ito ay nagtatapos sa isang direktang ritwal na pagtawag na itabi ang mga naunang pagpiga at angkinin ang kasalukuyng handog na Soma bilang pag-aari ni Indra.
Sukta 10.97
Ang RV 10.97 ay isang panalangin ng paggagamot na nananalangin sa mga Oṣadhīs, ang mga gamot na halaman bilang isang kolektibong kapangyarihang banal, na hinihiling sa kanila na pumanibot sa katawan at palayain ang sakit, lalo na ang yakṣma (konsumpsyon/afliksiyon). Ipinagdiriwang nito ang mga halaman bilang sinauna, maraming anyo, at banal na inilagay, at itinatampok ang paggagamot sa halaman bilang parehong pisikal na lunas at banal na proteksyon laban sa pinsala at paghamak.
Sukta 10.98
Ang himnong ito ay isang panalangin sa ulan na nakapaloob bilang isang sagradong salaysay: si Devāpi, na kumikilos bilang pari para kay Haring Śaṃtanū, ay tumatanggap ng kapangyarihang pananalita mula kay Bṛhaspati upang buksan ang pagdating ng mga ulan ni Parjanya. Pinupuri si Bṛhaspati bilang puno ng mantra at banal na koordinasyon, na kayang gumana sa pamamagitan ng mga kaalyadong diyos (Mitra, Varuṇa, Pūṣan, Ādityas, Vasus, Maruts) upang ang mga tubig, pertilidad, at kabutihang pangkomunidad ay maibalik. Ang panghuling bahagi ay lumiliko kay Agni para sa proteksyon at para sa "kasaganaan ng mga tubig" na ilabas mula sa karagatan at langit.
Sukta 10.99
Ang himalay na ito ay nagpapuri kay Indra sa pamamagitan ng klasikong balangkas ng pagpatay kay Vṛtra: ang pagpapanday at pagpapatakbo ng vajra, ang pagbasag sa mga kapangyarihang humaharang, at ang pagbubukas ng kasaganaan para sa sumasamba. Pinaghalo nito ang bayaning mito at ang etikal at panlipunang kahulugan, si Indra ay nagpoprotekta sa mga tapat, sinisira ang mga muog ng mga kaaway, at nagkakaloob ng iṣa (pagtutulak), ūrj (lakas ng buhay), at sukṣiti (matibay na tahanan). Ang panghuling larawan ng "langgam" na lumalapit kay Indra ay nagbibigay-diin sa mapagpakumbaba at matiyagang debosyon bilang paraan upang makamtan ang paglago mula sa diyos at ang unibersal na sinag.
Sukta 10.100
Ang himalang ito ay isang matibay na panalangin kay Indra na "tumayo nang matatag," magising sa pamamagitan ng Soma, at bigyan ng mapagtagumpayang kasiyahan, paglago, at proteksyon ang mga sumasamba. Kasama ang kabayanihan ni Indra, tinatawag si Savitṛ na gabayan at ingatan ang ritwal, at si Aditi ay paulit-ulit na pinili bilang malawak na "kabuuan" na nag-iingat ng katotohanan, pagkabuo, at kalayaan mula sa takip ng kasinungalingan.
Sukta 10.101
Ang himalayin na ito ay isang kolektibong pagpukaw sa isang pangkat ng mga kasama na may iisang layunin upang sabay-sabay na pagsindihan si Agni at simulan ang sakripisyo, na nananalangin kay Dawn (Uṣas) at kay Dadhikrāvan, kasama si Indra bilang makapangyarihang kakampi (indra-vat). Sa pamamagitan ng mga buhay na larawan ng paggawa ng karo, pagbibigay-lakas sa mga "kabayo" (manggagamit na kapangyarihan), at pagpuno ng mga sisilyan o lalagyan, itinatampok nito ang yajña bilang magkaisa at marunong na gawain na nakakamit ng lakas, kasaganaan, at mapagpalang pagkilos. Nagtatapos ito sa paghikayat ng determinadong pagsisikap at tahasang pagtawag kay Indra na uminom ng Soma at magkaloob ng tulong.
Sukta 10.102
Ang himulang ito kay Indra ay gumagamit ng masasalitang talinghaga ng isang paligsahan ng kariton, na humihingi sa diyos na bantayan ang karera, ang koponan, at ang tagumpay ng karangalan at yaman. Ito ay nagpapuri kay Indra bilang puno ng kasanayan, bilis, at mapagpalang sigla, ang nakakakita ng buong gumagalaw na sanlibutan at nagpapalakas sa mga pwersang magkasama na nanalo sa karera. Sa ilalim ng dayagramang panlabas, ito ay isang dasal para sa tamang patnubay, mabisang paraan, at pagwawagi sa mga balakid sa pakikidigma at sa mga gawain ng buhay.
Sukta 10.103
Ang hymnong ito ay isang panalangin sa digma kay Indra bilang ang mabilis, hindi-kumukurap, nag-iisang kampeon na sumisira sa mga kalaban at nagbubukas ng mga hadlang na espasyo para sa komunidad ng Arya. Ito ay nananalangin para sa tagumpay sa labanan, proteksyon sa mga tropa, at ang lakas ng loob at pagkakaisang kailangan upang sumulong at magwagi sa pamumuno ni Indra.
Sukta 10.104
Ang himalang ito ay isang mapagpakumbabang imbitasyon kay Indra, na "madalas na tinatawag" at sinasakyan ng mga kayumangging kabayo, na dumating nang mabilis sa yajña at uminom ng sariwang piniga na Soma. Pinupuri si Indra bilang tagapakinig ng dasal, tagatala ng landas ng rito, at tagapagtagumpay na pumatay ng mga hadlang na kapangyarihan, na hinahanap para sa tulong sa pakikibaka at para sa pagkakamit ng yaman, lakas, at sagana.
Sukta 10.105
Ang himnong ito ay isang masiglang papuri kay Indra (tinatawag gamit ang epithet na "Vasu"), na nagtatanong kung kailan tunay na "bibigyang-lugod" siya ng stotra at nananawagan sa pagpiga ng Soma bilang nagpapakalakas na batayan ng kanyang tulong. Naalala nito ang likhang kapangyarihan at kasanayan ni Indra (itinutulad kay Ṛbhu at Mātariśvan) at nagtatapos sa mga alaala ng kanyang pagprotekta kay Kutsa at mga tagumpay sa pagpatay sa Dasyu, na pinatitibay na ang papuri at alyansa ang humihikayat ng kanyang mapagpasyang tulong.
Sukta 10.106
Ang himalay na ito ay isang panawagan sa Kambal na Kapangyarihang Diyos, na nauunawaan bilang mga Aśvins, na hinihiling sa kanila na dumating kasama ang kanilang karo, palawakin ang kaisipang kinasasangkutan, at pukawin ang mga mahahalagang lakas tulad ng mga bihasang artesano. Pinupuri nito ang kanilang mabilis at nakapagpapahalus na kilos at nananalangin para sa lakas (vāja), kasiyahan, at isang "hindi tumandaong" pagdagdag ng lakas-buhay, na nagtatapos sa isang kahilingan na kanilang katuparin ang pinakamalalim na pagnanais ng sumasamba.
Sukta 10.107
Ang himnong ito ay nagpapuri sa Dakṣiṇā, ang sagradong handog na wastong itinatag at nagtatapos sa sakripisyo (pūrtí), at nagdadala sa sumasamba mula sa kadiliman patungo sa maliwanag na landas. Ipinapakita nito na ang pagbibigay ay hindi lamang kawanggawa kundi isang pinagpapala na kapangyarihan na nagpapero sa mga tungkulin ng pari, nagpapanatili ng kaayusan sa lipunan, at nagbibigay ng proteksyon, kasaganaan, at tagumpay.
Sukta 10.108
Ang RV 10.108 ay nagtatanghal ng isang dramatikong diyalogo kung saan si Saramā, ang mabilis na sugo ni Indra, ay humaharap sa mga Paṇi na nagtago ng mga "baka" (ilaw/yaman/kayamanan) sa kabilang ibayo ng ilog Rasā. Ang himno ay umiikot sa panghihikayat, pagtanggi, at babala: ang mga Paṇi ay sumusubok na suhulan at linlangin, habang si Saramā ay kumakatawan sa ṛta (katotohanan-kaayusan) at sa karapatang mabawi ang mga itinagong kayamanan. Ang konklusyon ay tumuturo sa kapangyarihang pahayag ni Bṛhaspati na nakakakita ng mga bagay na itinago: mga baka, Soma, mga sagradong kasangkapan, at ang mga mangunguna mismo, upang ang ilaw ay makapaglakbay.
Sukta 10.109
Ang himalayin ito ay tumatalakay sa isang mabigat na "brahma-kilbiṣa" (pagkakasala laban sa banal na kaayusan at sa kabanalan ng Brahman), at nagpapakita kung paano ang mga kosmikong kapangyarihan, lalo na ang mga Tubig na gumagalaw sa Ṛta, ay unang nagsasalita tungkol sa pagkakamali at sa kagamutan nito. Binibigyang-diin nito ang pagbabayad-puri (pagbabalik ng hindi tamang kinuha), pagdadalisay sa pamamagitan ng banal na Āpaḥ, at muling pagpasok sa pagkakasundo sa mga diyos, na nagtatapos sa panibagong pagsamba at tamang katayuan sa Ṛta.
Sukta 10.110
Ang himnong ito ay nakatuon kay Agni Jātavedas bilang ninding apoy sa tahanan na gumaganap bilang Hotṛ at banal na sugo, na nagdadala ng handog at layunin ng tao sa mga diyos. Ito ay nagpapakita ng sakripisyo bilang isang maayos na kilos sa Ṛta, kung saan ang mga kapangyarihang tulad ng Bukang-liwayway at Gabi ay sumusuporta sa ritmo ng rito, at nagtatapos sa isang handog na inihanda ng svāhā para sa mga diyos na makinabang.
Sukta 10.111
Ang himalayong ito ay nananawagan sa mga inspiradong isip na itaas ang kanilang manīṣā (nahubog na kabatiran) at, sa pamamagitan ng katotohanan at natapos na gawa, na "pakilosin si Indra" tungo sa tagumpay at proteksyon. Naalala nito ang arketipal na gawa ni Indra, ang pagbasag kay Vṛtra gamit ang vajra at ang pagkakalat ng māyā ng mga walang Diyos, pagkatapos ay ginawang kasalukuyang pakinabang ang kosmikong tagumpay: mga ilog na dumadaloy patungo sa dagat, mga yaman na dumarating, at totoong pananalita (sūnṛtā) na dumarating sa sumasamba.
Sukta 10.112
Ang himalayang ito ay isang panalangin sa Soma sa umaga kay Indra, na hinahimok siyang inumin ang pinigaong Soma bilang kanyang "unang inumin" at gisingin ang kanyang mapagpalang lakas laban sa mga kaaway. Pinupuri nito ang sinaunang karapatan ni Indra sa sisidlan ng Soma, ipinagdiriwang ang nais ng mga diyos na makamtan ang pulot na inumin, at nagtatapos sa pakiusap na si Indra ay tumingin sa mga sumasamba, bigyan ng tagumpay sa labanan, at maglaan ng yaman mula sa tila walang nagmamay-ari.
Sukta 10.113
Ang himalang ito ay nagpupuri sa pag-alab ng lakas ni Indra habang ang Langit at Lupa at ang Lahat ng mga Diyos ay sumusuporta sa kanyang kapangyarihan, lalo na pagkatapos ng Soma na bigyan ng lakas ang kanyang kalooban at katalinuhan. Ito ay nag-aalaala sa kanyang gawa ng pagpatay kay Vṛtra, pagputol sa kadiliman na humaharang sa mga tubig, at ginagawa ang tagumpay na iyon bilang isang dasal para sa kasalukuyang proteksyon, ligtas na paglalakbay sa kabila ng mga paghihirap, at isang malawak at matatag na pundasyon para sa mga sumasamba.
Sukta 10.114
Ang RV 10.114 ay isang himno na parang palaisipan tungkol sa nakatagong kayarian ng yajña (sakripisyo): kung paano ang Apoy (Mātariśvan) at ang mga kapangyarihang nakaaalam (Viśve Devāḥ) ay nagtatag ng kaayusan sa pamamagitan ng sukat, numero, at inspiradong pananalita. Ito ay nagsasalita ng "pagsusukat" sa gawain, pagtatakda ng chandas, pag-aayos ng kosmikong bilang, at pagpapausad ng karo ng sakripisyo sa pamamagitan ng Ṛk at Sāman, upang ang makalangit na pagkain at tamang pamamahagi ng gawain at tadhana ay masiguro.
Sukta 10.115
Ang hymong ito kay Agni ay pumupuri sa diyos ng apoy bilang isang kamangha-manghang "bata" na ang paglago ay lumalampas sa kanyang dalawang Ina at agad na ginagampanan ang dakilang papel bilang mensahero sa pagitan ng mga tao at mga diyos. Binibigyang-diin nito ang kapangyarihan ni Agni na itatag at protektahan ang kaayusan ng ritwal, magdala ng mga alay, at bantayan ang mga mang-aawit at mga pinunong seer, lalo na ang linya ng Kaṇva, na nagtatapos sa isang liturhikal na pagsikat kasama ang mga sigaw ng vaṣaṭ at paulit-ulit na namas.
Sukta 10.116
Ang himnong ito ay isang madaliang panawagan kay Indra na uminom ng Soma at bumangon sa kanyang pinakapuno at mapagwaging kapangyarihan, upang kanyang masira ang mga pumipigil na puwersa (ang paglaban na tulad ni Vṛtra) at protektahan ang kasaganaan ng mga sumasamba. Pinaghalo nito ang mga larawang pandigma, ang pagpugol sa mga mapaghimagsik at may salamangkang kapangyarihan, kasama ang isang ritwal-poyetikong gawa: ang pananalita ng seer ay inilunsad na parang isang bangka, na nagdadala ng papuri sa mga diyos para sa yaman, pagbubukas, at ligtas na paglalakbay.
Sukta 10.117
Ang Rigveda 10.117 ay isang huling, didaktikong himno na nagtuturo ng dharma ng pagkabukas-palad: ang yaman ay nilayon na umikot, at ang tumatangging magbahagi ay nagiging espirituwal at panlipunang pinabayaan. Ito ay tinatampok ang pagbibigay (pṛṇ-) bilang pagkakahanay sa ṛta (kosmikong kaayusan), na nagbababala na ang pag-iipon at pagpapabaya sa nangangailangan ay nagdudulot ng pagkasira, habang ang pagbabahagi ay nagpapanatili sa parehong nagkakaloob at komunidad.
Sukta 10.118
Ang maikling himno kay Agni na ito ay naglalarawan sa sakripisyong apoy na umaakyat kapag wastong sinindihan, nagagalak sa mantika, at binabantayan ang alay sa pamamagitan ng pagtalo sa masamang "maninila" (atriṇa). Ito ay nagpupuri kay Agni bilang ang imortal na gṛhapati (panginoon ng tahanan), na tinatawag sa mga tao upang bumantay, maglinis, at itatag ang rito sa tamang ayos.
Sukta 10.119
Ang himalang ito ay isang buhay at sariling-pagninilay na pagsigla ng kumpiyansang inspirado: nararamdaman ng nagsasalita ang kapangyarihan, pakinabang, at pagkakapantay-pantay sa mundo na tumatawid sa loob, na paulit-ulit na nagtatanong kung ito ay nagmumula "sa mga Tubig ng Soma." Sa pamamagitan ng tuloy-tuloy na ritmo, inilalarawan nito ang Soma hindi lamang bilang piniga na inumin kundi bilang isang maliwanag at maalat na bukid ng kasiyahan na nagtataas ng pag-iisip, lakas ng loob, at kakayahan. Ang sukta ay nagtatapos sa pagiging handa para sa banal na paglilingkod, na nagiging "isang mahusay na gawang bahay," akma sa pagdadala ng mga alay sa mga diyos.
Sukta 10.120
Ang RV 10.120 ay isang marangal at mandirigmang himno na nagdiriwang ng bagong umusbong, pandaigdigang nangungunang kapangyarihang mananakop, si Indra sa kanyang Ugra (mabangis) na anyo, na agad na sumasakop sa mga kaaway at naglilinis ng mga balakid. Ipinapakita ng makata ang mantra (brahman) bilang isang aktibong kapanig na nagpupatalas sa mga sandata at sigla ng diyos, na naguugnay ng panloob na inspirasyon sa panlabas na tagumpay. Ang pagtatapos ay nagpapakita kay Indra bilang isang kosmikong katauhan na pinatutunayan ng Atharvanikong awtoridad, na pinapanatili at pinalalaki ng mga sumusuportang kapangyarihan ng ina/kapatid na babae.
Sukta 10.121
Tinatalakay ng himnong ito ang unang prinsipyo ng paglikha - si Hiraṇyagarbha, ang "Gintong Binhi" - bilang tanging Panginoon na nagpapanatili ng langit at lupa at kung saan nagmumula ang lahat ng nilalang. Ang bawat talo ay nagtatapos sa paulit-ulit na tanong na "kasmai devāya haviṣā vidhema" ("sa aling Diyos tayo mag-aalay?"), na nagpapakita ng pagmamangha sa Isa na nasa likod ng marami. Ang huling talo ay lumulutas sa pagtatanong sa pamamagitan ng pagpapangalan kay Prajāpati bilang ang sumasakop na Panginoon, kung saan ipinagkakatiwala ang mga pagnanasa at alay para sa kasaganaan at kasaganaan.
Sukta 10.122
Ang himnong ito ay pumupuri kay Agni bilang mapalad at hindi mapagkaaway na "panauhan" ng bahay at ang hindi maikukulang na Hotṛ na nagdadala ng mga alay at pagpapala sa pagitan ng mga tao at mga diyos. Ito ay humihingi kay Agni na magpalabas ng sagana na "mga agos" ng yaman at sigla, na sindihan at dalisayin sa tahanan ng nag-aalay, at tiyakin ang pangmatagalang kapakanan at paglago para sa mga yajamāna. Ang angkan ng Vasiṣṭha ay hayagang ipinahahayag ang pagsamo, na inilalagay ang himno sa loob ng isang buhay na tradisyon ng pamilya ng ritwal na papuri at proteksyon.
Sukta 10.123
Ang RV 10.123 ay umaawit kay Vena bilang isang maliwanag na tagapamagitan na kapangyarihan, na madalas basahin bilang isang Gandharva, Sūrya complex, na nagtutulak sa kapanganakan, paghahayag, at pag-iisa ng mga kosmikong magkasalungat. Ang mga taludtod ay gumagalaw sa mga kapansin-pansin na imahe ng liwanag sa sinapupunan, ang pagsasama ng mga Tubig at Araw, at isang erotiko-simbolikong langit na pag-iisa, na nagtatapos sa "patak/sinag" na nagtatatag ng kaayusan sa tatlong kaharian.
Sukta 10.124
Ang himalong ito ay pangunahing nananalangin kay Agni na dumating sa sakripisyo bilang nangungunang apoy na nagdadala ng alay, na umaunahan at nagpapalabo sa matagal na kadiliman sa nagtatagal na liwanag. Sa pag-unlad ng mga talata, ang himalo ay lumalampas kay Agni patungo sa mga temang may kaugnayan sa soberanya, si Ṛta laban sa kasinungalingan (Varuṇa), ang paghina ng mga kapangyarihang kalaban, at isang tumatapos na pagkilala kay Indra sa pamamagitan ng simbolikong larawan, na nagpapakita ng huling-Rigvedikong tendensiya na pagsamahin ang maraming diyos sa iisang ritwal-espirituwal na kilos.
Sukta 10.125
Ang RV 10.125 ay ang tanyag na Devī-sūkta kung saan si Vāk (Ang Salita) ay nagsasalita sa unang panauhan bilang ang lahat-pumupusyaw na banal na kapangyarihan na kasama at sumusuporta sa bawat diyos at kosmikong tungkulin. Ang himno ay nagpapahayag na ang inspiradong salita ay nagkakaloob ng kapangyarihan, nagpapaging ṛṣi o brahmā, at lumalawak pa sa langit at lupa, na nagpapakita na ang Salita ang espirituwal na prinsipyo sa likod ng paglikha, kaalaman, at soberanya.
Sukta 10.126
Ang himnong ito ay isang panalangin para sa proteksyon at kalayaang nakatuon sa mga Āditya, si Varuṇa, Mitra, at Aryaman, na, gumagalaw "sa iisang pagkakasundo," nagpapatnubay sa sumasamba sa lampas ng poot, kasalanan, at kapahamakan. Ito ay lumalawak sa mas malawak na koalisyon ng mga katulong na diyos (si Rudra kasama ang mga Marut, si Indra, si Agni, at ang mga Vasus), humihingi ng kagalingan (svasti), pagpapalaya mula sa mga gapos/kahirapan, at ligtas na paglalakbay patungo sa mas buo at matatag na lakas ng buhay.
Sukta 10.127
Ang himnong ito ay nagpupuri kay Rātrī (Ang Gabi) bilang isang kapangyarihang diyos na nagpapakita na may maraming ilaw, nagtitipon ng lahat ng karangyaan, at pinapanatag ang sanlibutan sa katahimikan at kaligtasan. Ito ay humihiling sa Gabi na pumanatag sa mga gumagalaw na nilalang at sa kaguluhan sa loob, na protektahan ang tahanan, at tanggapin ang himno ng makata bilang handog ng isang naghahanap para sa kapayapaan at kagalingan.
Sukta 10.128
Ang himnong ito ay isang panalangin para sa tagumpay at proteksyon na nakatuon kay Agni bilang panloob at panlabas na kumander ng lakas (varcas) sa hidwaan, na humihiling na ang lahat ng direksyon at kapangyarihan ay maging kanais-nais. Ito ay lumalawak mula sa pagkasoberano ni Agni patungo sa mas malawak na koalisyon ng mga diyos, mga Diyosa, Lahat-ng-mga-Diyos, Soma, Indra, Agni, at mga klase ng mga diyos (Vasus, Rudras, Ādityas), upang matiyak ang supling, integridad ng katawan, at ang pagkatalo ng mga karibal.
Sukta 10.129
Ang Nā́sadīya Sūkta ay nagmumuni-muni sa misteryo ng mga pinagmulan, tumatangging magbigay ng madaling katiyakan tungkol sa kung ano ang umiral "bago" ang pagiral at hindi pagiral. Sinusubaybay nito ang isang banayad na kilos mula sa hindi natatanging pagkubli patungo sa mga unang paggising ng isipan at pagnanais, habang paulit-ulit na pinagtanong ang mga limitasyon ng kaalaman. Ang layunin ng himno ay hindi upang salaysayin ang kosmogoniya nang dogmatiko, kundi upang pagpalain ang pagmamangha, pagsisiyasat, at mapagpitaganang agnostisismo sa harapan ng Ganap (tad ekam).
Sukta 10.130
Ang himalay na ito ay nagpapakita sa yajña (sakripisyo) bilang isang kosmikong habihan: isang lambat na unat sa lahat ng direksyon ng mga banal na "gawain," hinabi ng mga Ama at tinataguyod ng mga inspiradong seer. Ito ay nag-aalok din ng isang mapagmuning pagtatambis sa pagitan ng mga diyos at mga sukat Vediko (chandas), na nagpapahiwatig na ang tamang ritwal na pananalita at tamang sukat ay mismong kaayusan ng mundo (ṛta) sa pagkilos.
Sukta 10.131
Ang huling himnong ito ng Rigveda ay tumatawag kay Indra bilang tagapagtanggol sa apat na direksyon, na nagpapalayas ng mga puwersang kalaban mula sa bawat sulok upang ang mga sumasamba ay makapagaluwalhati sa kanyang malawak na kanlungan. Pinagsasama nito ang isang panalangin na pangproteksyon at pangtaboy ng kasamaan na may paggunita ng mga mito, kabilang ang pangyayari kay Namuci kasama ang mga Aśvin, upang patotohanan ang mapagwaging kapangyarihan ni Indra at tiyakin ang kagalingan ng pamayanan. Nagtatapos ang himno sa pagnanais na manatili sa mabuting kalooban ng diyos at ipalayo ang kahit na anumang pagkakabighani.
Sukta 10.132
Ang maikling himalang ito ay nagpapuri sa mga Ashvin bilang mabilis at mapagpalang tumutulong na nagpapalakas sa tunay na nagsasakripisyo, kung saan ang Langit at Lupa ay inilalarawan bilang mga kosmikong kapangyarihang sumusuporta at nagpapalago sa kasaganaan ng sumasamba. Kasama rin dito ang isang kapansin-pansing royal-etikal na tala na tumatawag kay Varuṇa bilang hari ng lahat na nagpipigil sa kasalanan at nagwawakas sa maling gawa. Ang himala ay nagtatapos sa isang personal na testimonya ng paglampas sa kasawian, na humihingi sa mga tulong ng Ashvin na sumusulong upang dalhin ang mga mang-aawit sa gitna ng kalumbayan.
Sukta 10.133
Ang pitong-talik na Indra hymn na ito ay isang panalangin sa pakikidigma para sa proteksyon at tagumpay: ang mga mang-aawit ay pumukaw kay Indra bilang tagalikha ng sanlibutan at pumatay kay Vṛtra upang tumayo sa kanilang tabi sa malapitang laban at lituhin ang mga kaaway. Tulad ng paulit-ulit na dasal, ito ay humihiling na ang mga pana ng kalaban ay manghina at ang mga mananalakay ay ituloy pababa, habang nagtatapos sa isang biyaya ng kasaganaan, ang kaloob ni Indra na dumadaloy tulad ng isang baka ng sagana na may libong agos patungo sa papuriang makata.
Sukta 10.134
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Indra bilang ang malawak na soberano na nagpapalawak ng mundo, na ang kapangyarihan ay hindi lamang matapang kundi pati na rin lumilikha, ipinanganak ni Devī Janitrī, ang mapalad na Inang-kapangyarihan. Ito ay nag-uugnay sa mga kosmikong gawa ni Indra (pagpapalawak ng Langit at Lupa, pagwawagayway ng oposisyon) sa konkretong tulong sa tagapiga ng Soma, na nagkakaloob ng rayi (kasaganaan at kapunuan). Ito ay nagtatapos sa isang panata ng hindi pangkat-sekta na pagpipitagan, hino-hindian ang anumang diyos, at isang pagsasampa sa loob sa pamamagitan ng "pagdinig sa mantra," parang kumakandado sa pamamagitan ng tamang pakikinig.
Sukta 10.135
Ang maikli at misteryosong himalang ito ay nagmumuni-muni sa kaharian ni Yama at sa sinaunang landas ng mga ninuno: ang mga Ama ay inilalarawan sa isang puno ng magagandang dahon kung saan nakikipag-ugnayan si Yama sa mga diyos, at ang yumao nang ama ay nagagalak sa sinaunang daan. Sa pamamagitan ng litong-tulang imahen ng isang kabataan na nagpapatakbo ng kariton at ang pag-awit ng Sāman na sumusunod bilang tagapagdala, ang sukta ay nagpapahiwatig kung paano ang maayos na banal na pananalita at tamang handog ay nagpapapatnubay sa paglalakbay at pagpapalaya ng kaluluwa.
Sukta 10.136
Ang himnong ito ay nagpapuri sa Keśin o Muni, ang mahabà-buhok na inspiradong asetiko, na inilalarawan bilang isang liminal, luminosong nilalang na nagdadala ng magkakasalungat (apoy at lason) at malayang gumagalaw sa mga mundo. Ipinapakita nito ang Muni bilang hangin-pinalakas, diyos-pinalakas, at kapanalig ng "Diyos ng mga diyos," na nagpapakita ng isang Vedikong ideal ng inspiradong panloob na kalayaan at mapanuring pananaw.
Sukta 10.137
Ang maikling himilong pangpagagaling na ito ay nananalangin sa mga diyos na sama-sama bilang kapangyarihang panggagaling upang itaas ang isang nahulog na tao pabalik sa lakas, kahit na ang sakit ay may kaugnayan sa pagkakamali o pagkakatisod. Pinagsasama nito ang panalangin, pagpapalang pampagtatangkilik, at ang gawaing ritwal-psikolohikal ng "paghipo-sa-mantra", na nagpapalayas sa yakṣma (sakít na nakapapahina) at nagpapanumbalik ng pagiging buo (anāmaya).
Sukta 10.138
Ang maikling himalang ito kay Indra ay naaalala ang mga tanyag na tagumpay ng diyos: kanyang sinisira ang mga pwersang nakapipigil (Vala), pinapalaya ang Bukang-liwayway at ang mga tubig, at nakakamit ng tagumpay para kay Kutsa laban sa ahas na pagkakabigkis. Ito rin ay nagtataas kay Indra mula sa pagiging panginoon ng digmaan patungo sa kosmikong tagapag-ayos, na ipinakikilala sa kanya ang pagtatatag ng utos ng panahon (ang mga buwan) at pagbabago sa "hindi-nagsasakripisyo" upang maging karapat-dapat sa yajña.
Sukta 10.139
Ang himalang ito ay nag-uugnay sa pag-udyok ni Savitṛ sa madaling araw, ang kanyang matatag na pagsikat bilang liwanag, sa gabay at proteksiyong kilos ni Pūṣan na "nakakakita" at nag-aalaga sa lahat ng mga mundo. Pagkatapos ay lumalawak ito sa isang mitiko-ritwal na pangitain kung saan ang mga Tubig, ang Gandharva (Viśvāvasu), at si Indra ay lumalahok sa paghayag ng Ṛta: ang mga nakatagong hangganan, ang mga liwanag na abot-tanaw, at ang pagpapalaya sa mga nahaharang na yaman (amṛta/mga enerhiya) mula sa mga mukha-bato na piitan.
Sukta 10.140
Ang hymnong ito na may anim na taludtod ay nagpupuri kay Agni bilang ang malawak na nagniningning, ang kapangyarihang naglilinaw sa lahat, na ang kanyang mga sinag at lakas ay nagtatag ng mananaig na kasaganaan (vāja) sa sumasamba. Ito ay humihiling kay Agni na lumawak sa gitna ng mga tao, pagyamanin ang nag-aalay ng sakripisyo ng yaman at mabising kalooban (kratu), at pinatitibay na ang sangkatauhan sa bawat panahon ay naglalagay kay Agni sa unahan para sa pagpapala, na inaawitan siya bilang ang banal, ṛta-tagapagdala na pinuno.
Sukta 10.141
Ang maikling himalang ito ay isang pananalangin ng pamayanan na nagtitipon sa mga pangunahing kapangyarihang Vedic, si Agni, Soma, ang mga Āditya, si Viṣṇu, si Sūrya, at lalo na si Indra-Vāyu kasama si Bṛhaspati, na hinihiling sa kanila na tumingin sa mga sumasamba nang may pagpapala at tulong. Ang praktikal na layunin nito ay kasaganaan at proteksyon, at ang panlipunang layunin nito ay pagkakaisa: na sa pagpupulong ay ang lahat ng tao ay maging "may iisang mabuting kalooban" sa kanilang pagkakatipon.
Sukta 10.142
Ang maikling himno kay Agni na ito ay nagpapakita ng ganap na pag-asa ng sumasamba kay Agni bilang tanging tiyak na kanlungan, humihingi ng "tatlong beses na bantay" na proteksyon laban sa pinsala at mga lumalabag. Ipinapakita naman si Agni bilang isang nagkakaisa at nagpapatibay na kapangyarihan, na nagdadala ng maraming kilos sa iisang tamang landas, at nagtatapos sa larawan ng mapalad na paglago at tubig (dūrvā na damo, mga lawa, mga lotus) na dumadalo sa pagdating at pag-alis ng diyos.
Sukta 10.143
Ang maikling himno sa mga Aśvin ay nananawagan sa Nā́satyā bilang mabilis na tagapagligtas at tagapapanibago na nagpapanumbalik ng lakas, kakayahan, at tamang kilos sa buhay. Sa pag-alala sa kanilang nagpapabuhay-muli na tulong sa mga manghuhula tulad nina Atri at Kakṣīvant, ang makata ay humihiling sa mga Kambal na pumaroon sa "malawak na upuan" ng sumasamba at dalhin ang pamayanan nang ligtas sa kabila ng mga paghihirap, pinupuno sila ng sagana at lubos na kabutihan.
Sukta 10.144
Ang maikling himalayong ito ay nagdiriwang sa piniga na Soma (Indu) bilang isang buhay, humaharurot na kapangyarihang inialay sa isang "imortal" na tumatanggap, na tahasang nagtatapos kay Indra, na pinalalakas at ginagawang tagumpag ng Soma. Ipinapakita si Soma bilang mabilis na parang kabayo, nagpapanatili ng buhay at mapagkilala (dakṣa), at bilang kayamanang minsang dinala mula sa malayong lampas ng Suparṇa/Śyena motif. Ang layunin ng himalayo ay italaga ang Soma bilang puwersang nagpapalaki ng sigla, kalooban (kratu), at banal na tagumpay.
Sukta 10.145
Ang maikling himalayong ito ay isang praktikal na oṣadhi-sūkta: isang anting-anting na tumatawag sa makapangyarihang kapangyarihan ng halaman upang alisin ang isang "sapatnī" (karibal/hadlang na presensya) at ibalik ang atraksyon, pagkakaisa, at tamang pagkakaisa. Ang nagsasalita ay ritwal na "naghuhukay" at inilalapat ang halaman bilang isang mapuwersa, tagapagkaloob ng tagumpay na pwersa upang ang isip ng ninanais na tao ay bumalik, tulad ng baka sa kanyang guya, habang ang karibal ay ipinapadalang malayo.
Sukta 10.146
Ang maikling himalay na ito ay nagpupuri kay Araṇyānī, ang nagiging presensya ng gubat, na inilalarawan siya bilang walang takot, mahirap mahanap, at sagana sa panustos ngunit lampas sa buhay sa nayon. Binibigyang-kahulugan nito ang misteryosong tanawin-panlugin ng gubat, mga panawag, mga putol, at mga tinig na guniguni, na binabago ang pag-iisa sa isang banal at nag-aalabay na kapaligiran. Ang himalay ay nagtatapos sa pag-awit kay Araṇyānī bilang mabango, sagana, at ina ng mga mailap na nilalang, na hindi ginagalaw ng araro.
Sukta 10.147
Ang maikling himalang ito ay nagpapuri kay Indra sa pamamagitan ng kanyang Manyu, ang kanyang panganay na kapangyarihang galit na sumira kay Vṛtra at nagpalaya sa mga tubig na nakapiit, na nagpatibok maging sa Langit at Lupa. Pagkatapos ay tumutunghayan ito sa larangan panlipunan at ritwal, humihingi kay Indra na pakinggan ang mga mapagbigay na patron at palawakin ang espasyo, yaman, proteksyon, at makatarungang hatian ng mga sumasamba, tulad ng isang mapagkawanggawang ama.
Sukta 10.148
Ang maikling himno kay Indra ay nakatuon sa papuri ng mga nagpipiga ng Soma, na humihingi kay Indra na dalhin ang suvita (isang "mabuting pagdaan" at tamang tagumpay) at ang pumupusyaw na vāja na kasama ng kanyang malawak na kapangyarihang bayani. Itinatagubilin ng makata ang pagsamba bilang isang kapwa kagalakan: ang mga tao ay nagpapaligaya kay Indra ng Soma at mga handog na nagpapakabusog, at si Indra bilang ganti ay nagpapanatili ng kanilang panloob na lakas at katawang buhay. Ang himno ay nagtatapos sa isang buhay na pagtawag mula sa malawak na lupa, na may mabilis na mga kabayo na nagdadala ng kanyang inspiradong pananalita patungo sa upuan ni Indra na tila sinisinag ng mantikilya.
Sukta 10.149
Ang maikling himno kay Savitṛ (ang banal na Tagapukilos) ay pumupuri sa kanyang kosmikong kapangyarihang "pagbibigkis" kung saan ang Lupa at Langit ay nakatayo sa tamang ayos at ang kalagitnaang espasyo at karagatan ay nakatali sa loob ng hindi masisirang batas. Ito ay tumutukoy sa ibong sagisag ni Savitṛ (si Garutmān) na gumagalaw ayon sa dharma, at nagtatapos sa mapagmasid at debosyonal na pagiging gising ng makata, na naghihintay sa pasimulang impluso ni Savitṛ tulad ng paghihintay sa nagniningning na sinag ng Soma.
Sukta 10.150
Ang maikling himalang ito ay tumatawag kay Agni Jātavedas, ang havya-vāhana (tagapagdala ng mga alay), na dumating kasama ang pangunahing mga anghelang banal, mga Āditya, Rudra, at Vasu, na nagdadala ng mṛḻīka (mapagpalang paggaling). Pinupuri si Agni bilang ang laging bago at sinisindihang apoy na tumatawag sa mga diyos at nagtatatag ng mapagpanglaw at mapagpalang presensya para sa mga sumasamba. Ang huling talata ay tumatandaol kay Agni sa kanyang dating tulong sa mga kilalang seer at hari, na nagpapalalim sa kahilingan ng tulong sa naunang naganap.
Sukta 10.151
Ang maikling himalayin na ito ay nagtatao kay Śraddhā (Pananampalataya/Pagsang-ayon) bilang ang nakatagong kapangyarihang nagpapabisa sa sakripisyo, sinisindihan si Agni, itinataas ang alay, at nakakamtan ng mapalad na bahagi sa pamamagitan ni Bhaga. Ito ay humihiling na ang parehong matibay na kumpyansa na itinatag ng mga diyos sa gitna ng mga puwersang mapanghimok ay itatag sa mga layunin ng nagsasakripisyo. Ang Pananampalataya ay tinatawag sa tatlong sangang-dalian ng araw, madaling-araw, tanghali, at paglubog ng araw, upang ang hangaring nakatuon sa katotohanan ay maging matibay sa loob ng puso.
Sukta 10.152
Ang maikling hymno kay Indra na ito ay nananalangin sa banal na Kapangyarihang Tagapamahala bilang isang hindi pumapalyang kapanig na nagpapawalang-talo sa kanyang kasama. Ito ay humihiling kay Indra na wasakin ang mga pumipigil na puwersa (rakṣas, mṛdhaḥ, Vṛtra), palagan ang mapoot na galit, at magtatag ng malawak na kanlungan (śarma) laban sa atingin ng mga kaaway. Sa kabuuan, ito ay gumagana bilang isang siksik na panalangin ng proteksyon at tagumpay para sa mga nahaharap sa hidwaan, paglalaban, at panloob na kaguluhan.
Sukta 10.153
Ang maikling hymno kay Indra na ito ay nagpupuri sa bagong gising na presensya ng diyos sa gitna ng mga masugid na "gumagawa ng gawain," na lumalapit sa kanya upang makibahagi sa makabayaning kapangyarihan (suvīrya). Naalala nito ang klasikong kosmikong gawa ni Indra, ang pagpatay kay Vṛtra, ang pagpapalawak ng kalawakan, at ang pagtatayo ng langit, pagkatapos ay nagtatapos sa pagdedeklara sa kanya bilang ang nangingibabaw na puwersa na lumalampas sa lahat ng nilalang sa pamamagitan ng ojas (ipinong lakas). Ang layunin ng hymno ay tumawag sa mapagtagumpay na enerhiya ni Indra para sa proteksyon, lakas, at matagumpay na pagkakamit.
Sukta 10.154
Ang maikling himalang ito ay isang panalangin para sa yumao at mga ninuno, na humihiling na ang yumao ay akayin sa pinagpalang kapisanan kung saan ang Soma ay dumadaloy bilang tamis, sinisining kagandahan, at sagradong handog. Binabanggit nito ang mga uri ng "mabubuting yumao" (matatapang sa digmaan, mga nagbuwis ng sarili, mga dakilang nagkakaloob, mga propetang ipinanganak sa tapas) at nananalanging ang kaluluwa ay makamtan ang kanilang maningning na kaharian sa ilalim ng pamamahala ni Yama.
Sukta 10.155
Ang maikling himnong apotropaiko na ito ay isang matibay na pagpapalayas kay Arāyi, ang pagkukulang, mapoot na kagustuhan, at kapahamakan, na utosang umalis patungo sa malalayong lugar na walang nakatira (bundok, malayong pampang ng ilog). Ito ay tumatawag sa katulong na kapangyarihang si ŚirimbiṢha bilang isang pwersang nagtutulak at humahampas upang itaboy ang sakit, at nagtatapos ito sa isang kumpiyadong pahayag ng proteksyon sa paligid ni Agni at ang "baka/liwanag," na ipinapahayag na ang bilog ng proteksyon ay hindi masasalakay.
Sukta 10.156
Ang maikling himno kay Agni na ito ay nangangailangan na ang mga inspiradong kaisipan at papuri ay mag-udyok kay Agni na sumulong tulad ng isang mabilis na kabayo sa paligsahan, upang ang sumasamba ay manalo ng paulit-ulit na kasaganaan (dhanam-dhanam). Ito ay humihiling kay Agni na magdala ng malawak at matibay na yaman - liwanag, baka, at mabilis na kapangyarihan - habang binabangon ang panloob na Paṇi (ang pag-iimbak at sumasalangsang na tendensiya) at nagigising sa himno bilang ang bandila-liwanag ng mga tao.
Sukta 10.157
Ang maikling himalang ito ay tumatawag kay Indra kasama ang Viśve Devāḥ upang "itakda ang mga sanglibutan sa tamang kaayusan," na nagtatatag ng pagkakaisa sa mga antas ng pag-iral at buhay ng tao. Ito ay humihiling na si Indra, kasama ang mga Āditya at Marut, ay maging tagapangalaga ng ating katawang sigla, at nagtatapos sa isang panloob na pagbabaling ng banal na sinag-awit (arká) na nagpapanumbalik ng svadhā, isang likas na batas at nagpapanatiling lakas.
Sukta 10.158
Ang maikling himalang ito ay isang panalangin ng proteksyon at pagpapagaling na tumatawag sa isang tatluhan ng mga kosmikong tagapangalaga, si Sūrya sa langit, si Vāta sa kalagitnaang rehiyon, at si Agni sa lupa, upang siguraduhin ang sumasamba sa bawat antas. Pagkatapos ay humahantong ito sa pagpapanumbalik at pagpapalawak ng paningin (cakṣus), na humihiling sa mga kapangyarihang diyos na nagtatakda, nagpapatatag, at nagpapatibay ng paningin na bigyan ng malinaw na panlabas at panloob na pagkakakita. Ang himala ay nagtatapos sa pagnanais na masdan si Sūrya na "ganap na nakikita," at makakita nang malawak tulad ng mga taong ang pantao nilang paningin ay naliwanagan.
Sukta 10.159
Ang maikling himalayaw na ito ay nagsasalita sa pananaw ng pambabaeng unang-tao, madalas binabasa bilang isang nobya o asawa, na tumatawag sa tumataas na Sūrya at Bhaga (ang nagkakaloob ng nararapat na bahagi) upang matiyak ang pagkakaisa sa kasal, kasaganaan, at soberanya sa lipunan. Ito ay gumagana bilang isang anting-anting ng tagumpay laban sa "mga karibal" (sapatnī) at mga puwersang nakakasira na nagabala sa kapayapaan, na iniuugnay ang pambahay na kapalaran sa mapagtagumpong kapangyarihang ipinapakita ni Indra.
Sukta 10.160
Ang maikling hymno kay Indra ay isang nakatuong imbitasyon sa diyos na manatili sa kasalukuyang nagsasakripisyo at protektahan ang sariwang piniga at makapangyarihang Soma. Hinihiling kay Indra na magbitaw ng kanyang mga kabayo sa rito, huwag paakit ng mga karibal na patron, at igawad sa mananamba ang klasikong mga kaloob ni Indra: mga baka, kabayo, at mapagwaging lakas. Binibigyang-diin ng hymno na ang buong-pusong handog na naglalangoy sa diyos ay nakakamtan ang pabor at kasaganaan ni Indra.
Sukta 10.161
Ang maikling himnong panggagamot na ito ay nananalangin sa kapangyarihan ng magkasamang si Indra at Agni upang palayain ang isang nagdurusa mula sa mga sakit na humahawak at nakakapanghina, at mula sa hindi nakikitang "humahawak" (grāhi). Sa pamamagitan ng lakas ng havis (alay) at banal na pananalita, ang pasyente ay simbolikong "ibinabalik," ipinapanumbalik sa paningin, mga sangay, at haba ng buhay, at pinapatnubayan sa lampas sa durita (kasawian, kapahamakan, maling kilos).
Sukta 10.162
Ang maikling himnong pangproteksyon na ito ay nananikinik kay Agni bilang rakṣohā (pumatay ng mga puwersang mapanira), na pinagkakalooban ng kapangyarihan ng brahman, upang palayasin ang isang nakapapahina at masamang nilalang na pinaniniwalaang pumasok sa sinapupunan at nagbabanta sa paglilihi at sa inapo. Binabanggit nito ang maraming paraan ng pagsalakay: pisikal na pagtatago, paggagapang sa loob ng yoni, at panlilinlang sa pamamagitan ng panaginip at kadiliman, at paulit-ulit na iniuutos sa puwersang nagpapalayas na tabisin ang panganib. Ang sukta ay gumaganap bilang isang panalangin pang-ekorsismo at panggagamot na naglalayong protektahan ang pertilidad, pagbubuntis, at ang pagpapatuloy ng linya ng pamilya.
Sukta 10.163
Ang maikling awit ng pagpapagaling na ito ay isang pormula ng "pagbunot" (vṛh-) na naglalayong bunutin ang yakṣman, isang salot na nakapapahina, mula sa bawat bahagi ng katawan ng pasyente. Taludtod ayon sa taludtod ay tinutukoy nito ang mga rehiyon ng katawan, mula sa ulo at mga pandama pababa sa balakang, mga biyas, buhok, at mga kasu-kasuan, na ritwal na pinaghihiwalay ang sakit at ibinabalik ang pagiging buo. Ang kapangyarihang tinatawag ay pangunahin ang mismong mantra at ang gawaing terapeutiko ng pagbibigay ng pangalan, pagtukoy, at pagpapalabas ng karamdaman.
Sukta 10.164
Ang RV 10.164 ay isang himnong pananggalang at pagsisisi na nagpapalayo ng isip mula sa Nirṛti (kasiraan, pagkasira, at masamang kapalaran) at muling itinutuwid ang kamalayan patungo sa buhay, lawak, at mabuting direksyon. Ito ay nananalangin na ang mga pagkukasalang nagawa sa paggising o pagkatulog, sa pamamagitan ng takot, sumpa, o maling hangarin, ay alisin ng mga kapangyarihang nagdadalisay (lalo na si Agni), na tinatapos ang rito sa isang protektibong paglilipat ng masamang hangarin palayo sa nagsasakripisyo.
Sukta 10.165
Ang maikling himnong pang-proteksyon na ito ay nakatuon sa mga Deva nang sama-sama upang iwasan ang isang masamang palatandaan: ang pagpapakita ng isang kalapati bilang posibleng mensahero ni Nirr̥ti (kasawian, pagkawasak). Sa pamamagitan ng mantra (ṛc), ang himno ay gumaganap ng isang "pagpapalaya" (niṣkṛti), na humihingi ng proteksyon para sa lahat ng nabubuhay na kasaganaan, mga may dalawang paa at may apat na paa, lalo na sa paligid ng espasyong ritwal ng apoy.
Sukta 10.166
Ang maikling himalang ito ay ising mapagpalang panlaban sa sarili na humihingi ng pagiging mataas sa mga karibal: na maging "toro" sa mga katulad, ang mananakit sa mga kaaway, at ang tagapagtaglay ng kasaganaan at katayuan. Pinagsasama nito ang pananalita ng pagpapalang tulad ni Indra kasama ang isang direktang apela kay Vācaspati (Panginoon ng Pananalita) na pigilan ang mga salita ng mga kalaban, na nagtatapos sa isang buhay na imahe ng mga karibal na napipilitang sumigaw mula sa ibaba na parang mga palakang umahon mula sa tubig.
Sukta 10.167
Ang maikling hymno kay Indra ay binuo bilang isang panalangin sa pagpiga ng Soma: ang matamis na Soma ay ibinubuhos para kay Indra, na tinatawag na panginoon ng sisidlan ng piniga at tagapagkaloob ng rayi (kasaganaan na may bayaning lakas). Ito ay nag-uugnay sa tagumpay ni Indra, ang pagkapanalo sa svah (ang liwanag na langit), sa kaayusan ng ritwal na pinapanatili ng Soma, Varuṇa, at Bṛhaspati, at nagtatapos sa pamamagitan ng pagbibigay-diin sa aktibong papel ng makata sa paghahanda ng alay at paghubog sa stoma (hymno).
Sukta 10.168
Ang maikling himnong ito na nagpupuri kay Vāta ay nagpapakita sa Hangin bilang isang kapangyarihang hindi nakikita ngunit tiyak: ang kanyang karwahe ay umuugong parang kulog, sumasalpok sa langit, at nagtataas ng alabok ng lupa. Ipinamamalas nito ang walang humpay na kilos ni Vāta sa kalawakan at ang kanyang misteryosong pinagmulan, at nagtatapos sa pagkilala sa kanya bilang "Sarili" ng mga diyos at sinapupunan ng sanlibutan, karapat-dapat sa handog.
Sukta 10.169
Ang maikling himalang ito ay isang panalangin para sa pagpapagaling at pagpapalago na nananawagan sa hangin na nagdudulot ng kasiyahan (Vāta) na humihip nang paborable upang lumakas at maging nutrisyunan ang mga halamang nagbibigay-buhay (Oṣadhīs). Ito ay nag-uugnay ng kagalingang pangkatawan sa suportang kosmiko: si Rudra ay hinihilingan ng mapagprotektang biyaya, habang ang mga "Kapangyarihang" nagpapakain ay inaanyayahan manirahan sa secure na goṣṭha (isang simbolo ng protektado at maliwanag na larangan ng buhay at sigla) sa ilalim ng mas malawak na pahintulot nina Indra, Soma, at Prajāpati.
Sukta 10.170
Ang maikling himno na ito ay pumupuri kay Sūrya bilang kataas-taasang Liwanag na sumasalalay sa lahat ng bagay, na umiinom ng Soma-pulot-pukyutan at sa gayon ay nagpapatibay sa puwersa-buhay at sa sakripisyo. Ipinapakita nito ang Araw bilang nagpapanatili sa sarili, pinapaandar ng hangin sa kanyang kilos, nagbabantay sa mga nilalang, at nagkakalat ng liwanag sa maraming paraan habang pinapanatili ang lahat ng mga mundo sa pamamagitan ng kosmikong pagkakabuo at ng tulong mula sa Lahat ng mga Diyos.
Sukta 10.171
Ang maikling himno kay Indra ay paulit-ulit na tinutukoy ang diyos bilang yaong "nagpapausad" sa anumang natigil o nakatago, kariton, hangarin, at maging ang Araw mismo. Pinupuri ng makata si Indra sa pagdinig sa panawagan ng nag-aalay ng Soma, sa pagpapakawala sa mortal mula sa mga limitadong bigkis, at sa pagpapausad ng kaliwanagan lampas sa mga kapangyarihang humahadlang.
Sukta 10.172
Ang maikling himalang ito ay nag-uugnay sa pagdating ng Bukang-liwayway sa muling pagbubukas ng tamang "landas" (vartani) para sa buhay at sakripisyo: itinataboy ang kadiliman, nagkakatipon ang mga sinag o baka, at ang gawain ay muling isinasaayos. Ipinapakita nito ang pagbabago bilang kapwa isang kosmikong pangyayari (si Uṣas na nagpapanumbalik ng liwanag) at isang ritwal-psikolohikal na gawa (muling pagtatatag ng "sinulid" ng pagpapatuloy sa yajña at sa kamalayan).
Sukta 10.173
Ang maikling himalang ito ay isang rāṣṭra (kapangyarihang soberano) na dasal-panggagamot na ritwal na "iniluluklok" ang isang pinuno (o ang prinsipyo ng pamumuno) sa matatag na katatagan (dhruva), upang ang kaharian ay hindi maagaw. Inaayos nito ang pampulitikang kaayusan sa kosmikong kaayusan, ang langit, lupa, mga bundok, at ang gumagalaw na mundo ay tinatawag bilang mga huwaran ng katatagan, pagkatapos ay tinatawag si Soma at Indra (kasama ang mga kaakibat na royal na diyos sa tradisyon) upang siguraduhin ang kusang-loob na pagkampi at tributo ng mga tao.
Sukta 10.174
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ay isang panalangin para sa soberanya at pagtatagumpay na humihiling kay Brahmaṇaspati na ituro ang sumasamba patungo sa maayos na pamumuno at tagumpay, gamitin ang mapagpalang pag-ikot ni Indra bilang huwaran. Hinahanap nito ang protektasyon mula sa mga karibal at mga pwersang sumasalungat, at nagtatapos sa katiyakan ng pagiging asapatna, walang kalaban, sa pamamagitan ng bisa ng inialay na handog at pabor ng diyos.
Sukta 10.175
Ang maikling ritual hymn na ito mula sa huling maṇḍala ay tumutugon sa grāvāṇaḥ (mga bato na pampiga ng Soma), na pinapayuhan na kunin ang kanilang mga lugar sa mga tabla ng pagpiga at ipahayag ang Soma. Tinatawag si Savitṛ, ang Banal na Tagapagudyok, upang ilagay ang mga kagamitan sa tamang at matayong kilos (dharmaṇā), upang ang pagpiga ng nag-aalay ay magbigay ng lakas at kaligayahan para sa mga diyos, lalo na sa "Ang Malakas" (karaniwang si Indra).
Sukta 10.176
Ang maikling himalang ito ay tumatawag sa mga R̥bhus, maka-dibinong kapangyarihan ng mga artesano, at sa kanilang mga "anak" bilang mga puwersang nagpapalawak at nagpaperpekto sa dakilang gawa, na humihingi ng kabuhayan mula sa Lupa bilang isang inang-baka. Pagkatapos ay tumutuwid ito sa mismong ahensya ng pag-aalay: ang Hotṛ na naghahanap ng diyos at si Agni, na gumagalaw tulad ng isang mabuting ginagabayan na karo at "ginawa" sa atin para sa proteksyon, na nagpapalawak ng buhay patungo sa isang imortal na pinagmulan.
Sukta 10.177
Ang maikli ngunit lubos na mistikong himalayong ito ay naglalakbay-isip kay Pataṅga, ang "may pakpak" na prinsipyong solar, bilang ang nakatagong Araw ng kamalayan na nadarama ng mga rishi sa pamamagitan ng puso at isipan. Ito ay ikinokonekta ang Ibon-araw sa māyā ni Asura (ang soberanong kapangyarihang humuhubog), sa mga Marīcī (mga sinag ng liwanag), at sa Vāk (ang inspiradong Salita) na binabantayan sa himpilan ng Ṛta (katotohanan-kaayusan).
Sukta 10.178
Ang maikling hymnong ito na may dalawang talata ay tumatawag kay Tārkṣya bilang isang mabilis na tagapagtanggol na pinangungunahan ng diyos, na nagtitiyak ng ligtas na paglalakbay at tagumpay sa gitna ng mga panganib ng pagbiyahe at hidwaan. Ang makata ay humihingi ng kagalingan, na inihahambing ang hinahanap na tulong sa kaloob ni Indra at sa isang bangka na nagdadala ng ligtas sa kabilang dako, na walang pinsala sa pagparito o pagpunta.
Sukta 10.179
Ang maikling himalay na ito ay isang ritwal na pagtawag na bumangon, tumingin, at ihandá ang nararapat na bahagi ni Indra sa tamang oras ng sakripisyo. Binibigyang-diin nito ang pagiging handa ng alay, lalo na ang pagpiga sa tanghali, at inaanyayahan si Indra na dumating, maupo sa mga kasama, at uminom ng alay ng gatas o piniga na may kasiyahan, na tinitiyak na ang gawa ay ayon sa Ṛta, ang kosmikong kaayusan.
Sukta 10.180
Ang maikling himno kay Indra na ito ay nananawagan sa madalas na tinatawag na bayani upang mangibabaw sa mga kaaway at upang "magdala ng yaman sa pamamagitan ng kanang kamay," ibig sabihin, sa pamamagitan ng mapalad at lehitimong kapangyarihan. Si Indra ay inilalarawan bilang isang nakakatakot na mabangis na gumagala sa mga bundok na nagpapatulis sa kanyang mga sandata, nagkakalat ng mga puwersang kalaban, at nagbubukas ng isang malawak at ligtas na saklaw kung saan ang mga diyos (at ang mas mataas na kapangyarihan ng sumasamba) ay maaaring kumilos.
Sukta 10.181
Ang maikling himalay na ito ay nagmumuni-muni kung paano ang kapangyarihan ng sakripisyo ay "dinadala" at ginagawang mabisa sa pamamagitan ng tamang pagbabalangkas, metro (Anuṣṭubh), inspiradong pagtuklas, at tamang pananalitang yājñika (yajus). Ipinapakita nito ang bisa ng rito sa isang tatlo ng mga banal na pinagmulan, si Dhātṛ bilang tagapagutos, si Savitṛ bilang tagapagudyok, at si Viṣṇu bilang tagapaglawak, kung saan ang mga nakatagong upuan ng yajña, mga sinaunang pormula, at ang solar na "gharma" (sakripisyong init) ay natutuklasan at ibinabalik sa larangan ng ritwal.
Sukta 10.182
Ang maikling himalaw na ito ay tumatawag kay Narāśaṃsa upang protektahan ang nagsasakripisyo sa panahon ng mga handog bago (prayāja) at mga handog pagkatapos (anuyāja), na tinitiyak ang kapayapaan at kagalingan sa rito. Ito ay humihiling na ang nakapipinsalang pananalita (aśasti) at masamang hangarin (durmati) ay itapon, at ang mga pwersang kalaban, lalo na ang mga Rakṣasas na sumasalungat sa brahman (banal na pormulasyon), ay sunugin at wasakin ng isang nagliliyab na protektibong kapangyarihan.
Sukta 10.183
Ang maikling huling-Rigvedic na himalay na ito ay tumatawag sa isang kapangyarihang nagmula sa tapas na "ipanganak" at magkaloob ng supling, lalo na ang ninanais na anak na lalaki, kasama ng kasaganaan. Inaangkin ng manghuhula ang panloob na pananaw sa puwersang ito bilang may-kamalayan, nagtatrabaho ayon sa panahon, at may katawan, na nagtatapos sa unang-tao na pahayag ng isang manlilikhang nananahanan na naglalagay ng embryo sa mga halaman at nagpapanatili ng kapanganakan sa iba't ibang mundo.
Sukta 10.184
Ang RV 10.184 ay isang maikling ngunit makapangyarihang himalang nagbubunga na nananalangin sa maraming banal na artesano ng paglikha upang itatag at protektahan ang isang pagbubuntis. Ito ay humihingi kay Viṣṇu na "ihanda ang sinapupunan," kay Tvaṣṭṛ na hubugin ang anyo, kay Prajāpati at Dhātṛ na bigyan ng buhay at ilagay ang embryo, at pagkatapos ay tumatawag kina Sinīvālī, Sarasvatī, at sa mga Aśvins upang siguraduhin ang paglilihi at dalhin ang bata sa buong panahon ng kapanganakan sa ikasampung buwan.
Sukta 10.185
Ang maikling himnong ito na may tatlong taludtod ay tumatawag sa 'Tatlong' Āditya, si Mitra, Aryaman, at Varuṇa, bilang malawak na suhay ng ṛta (kosmikong kaayusan) at bilang mga tagapangalaga ng buhay ng tao. Ito ay humihingi ng kanilang nagniningning na lakas at hindi masasakop na pagbabantay upang ang mga puwersang mapanghimasok at masamang pananalita ay hindi makakamit ng kapangyarihan sa landas ng isang tao. Ang himno ay nagtatapos sa pangako na ang mga anak ni Aditi ay nagkakaloob ng tuloy-tuloy na liwanag at lakas ng buhay sa mortal na kanilang pinapaboran.
Sukta 10.186
Ang maikling tatlong-taludtod na himalok ay nananikin sa Vāta (Hangin) bilang isang mapagpalang manggagamot na nagdadala ng kapayapaan at kasiyahan sa puso at nagdadala ng hininga ng buhay patungo sa kasapatan ng buhay. Pinapalalim nito ang ugnayan sa pamamagitan ng pagtawag sa Vāta bilang ama, kapatid, at kaibigan, at sa huli ay humihingi ng bahagi sa "kayamanan ng imortalidad" na pinaniniwalaang nakatago sa sariling tahanan ni Vāta, iyon ay isang nakapagpapanatili at walang kamatayang sigla para sa patuloy na pamumuhay.
Sukta 10.187
Ang maikling himno kay Agni ay paulit-ulit na tinatawag ang Apoy bilang makapangyarihang "toro" ng mga mundo at hinihiling na dalhin niya ang sumasamba sa kabila ng mga pwersang mapanlaban, kapwa panlabas na mga kalaban at panloob na mga pagtutol. Pinupurihan si Agni bilang maliwanag na kapangyarihan na sumisira sa mga rakṣas (mga pwersa ng pagbaluktot) sa pamamagitan ng kanyang dalisay na liwanag at bilang isang transendenteng apoy na "ipinanganak sa kabilang pampang," na ginagabay ang sakripisyo at pananalita patungo sa kaligtasan at tagumpay.
Sukta 10.188
Ang maikling himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang Jātavedas, na hinihikayat ang kanyang "kabayo" (ang kanyang mabilis at mabisang kapangyarihan) na dumating at umupo sa inihandang barhis, ang sagradong lupa ng ritwal. Ang makata ay nagbibigay ng magandang papuri kay Agni, ang mapagbigay na nagkakaloob, at sa huli ay tumatawag sa mga sinag ni Agni, ang mga nagdadala ng mga alay sa mga diyos, upang ituloy at matagumpay na tapusin ang sakripisyo.
Sukta 10.189
Ang maikling at lubos na simbolikong himalay ito ay sinusundan ang paggalaw ng isang maliwanag na "baka" ng makulay na liwanag, madalas na binabasa bilang Bukang-liwayway o ang liwanag ng Araw, na yumayakap sa harap ng Ina (Lupa) at nagpatuloy sa Ama (Langit). Ipinapakita nito ang kosmikong Kapangyarihang "humihinga palabas at papasok," na nagpapakita ng langit sa pamamagitan ng may ritmong paggalaw, at nagtatapos sa pangitain ng solar na "ibon" (pataṅga) kung saan nakalagay ang Vāk (ang Salita), na nagliliwanag sa maraming saklaw sa bawat bukang-liwayway at araw.
Sukta 10.190
Ang maikling cosmogonic hymn na ito ay tinutunton ang isang maayos na pagkakabuo ng nilalang: mula sa tapas (malikhang init) ay nagmumula ang Ṛta at Satya, pagkatapos ang Gabi at ang kosmikong Karagatan, at mula roon ang Taon na sumusukat sa mga araw at gabi. Ito ay nagtatapos kay Dhātṛ, ang Tagapag-ayos, na naglalagay ng Araw at Buwan at nagtatatag ng mga patong-patong na mundo: langit, lupa, kalagitnaan, at svah, na pinatitibay na ang kosmos ay nakatayo sa mauunawaang kaayusan.
Sukta 10.191
Ang maikling himalang ito ay nag-uugnay sa pagsisindi kay Agni sa pagsisindi ng pagkakaisa sa mga tao: kung paano ang apoy ay dinadala sa kasapatan sa pamamagitan ng tinipong panggatong, gayon din ang komunidad ay pinatatibay sa pamamagitan ng tinipong hangarin. Ito ay nananalangin para sa iisang pananalita, iisang isipan, at iisang rito, na ipinapakita ang yajña bilang praktikal na paraan upang mabuo ang "iisang kamalayan" sa marami.
It is widely regarded as a late compilation because it gathers many seers and styles and includes more explicit philosophical speculation, social themes, and life-cycle rites than the family books. Its contents range from ritual praise to reflective hymns on creation, speech, law (ṛta), and death.
The best-known are RV 10.129 (Nāsadīya Sūkta on creation and uncertainty), RV 10.121 (Hiraṇyagarbha on the cosmic origin), RV 10.125 (Vāc Sūkta on the divinity of speech), and RV 10.14–10.15 (Yama and the Fathers in funerary context).
They emphasize two complementary strands: mantra (brahman) as an inner, forceful power that breaks hostile divisions and restores right order through inspired speech, and protection/victory through cosmic guardianship—especially Night’s shelter and Agni’s commanding, protective agency. Together they frame Mandala 10 as both reflective and practical: metaphysical inquiry alongside rites and safeguards for human life.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.