Sukta 146

Mantra 1

अरण्यान्यरण्यान्यसौ या प्रेव नश्यसि । कथा ग्रामं न पृच्छसि न त्वा भीरिव विन्दती३ँ ॥

O Espiritu ng Kagubatan, O Espiritu ng Kagubatan, ikaw doon na nawawala na para bang tumatakas, bakit hindi ka nagtatanong para sa nayon? Walang takot ang nakakapansin sa iyo, na para bang ikaw ay lampas sa abot ng pangangatog.

Mantra 2

वृषारवाय वदते यदुपावति चिच्चिकः । आघाटिभिरिव धावयन्नरण्यानिर्महीयते ॥

Kapag ang ciccika ay sumisigaw sa dumadagundong na toro habang ito'y lumalapit, at ito ay nagpapatakbo ng mga bagay na para bang may mga kalabog na hampas, kung gayon si Aranyani ay lumalaki, dinadakila ng gumagalaw na buhay ng kagubatan.

Mantra 3

उत गाव इवादन्त्युत वेश्मेव दृश्यते । उतो अरण्यानिः सायं शकटीरिव सर्जति ॥

At doon, na para bang mga baka ang nanginginain; at na para bang isang bahay ang nakikita. At si Aranyani sa hapon ay nagpapakawala ng mga tunog tulad ng pagkalampag ng mga kariton, mga tanda ng buhay na gumagalaw sa malawak na pag-iisa.

Mantra 4

गामङ्गैष आ ह्वयति दार्वङ्गैषो अपावधीत् । वसन्नरण्यान्यां सायमक्रुक्षदिति मन्यते ॥

'Isang baka nga, ito ang tumatawag!' 'Kahoy nga, ito ay bumagsak!' Na naninirahan kay Aranyani, sa hapon ay iniisip ng isa: 'May humiyaw.' Kaya ang kagubatan ay ginagawa ang nag-iisang pandama sa mga presensiyang buhay.

Mantra 5

न वा अरण्यानिर्हन्त्यन्यश्चेन्नाभिगच्छति । स्वादोः फलस्य जग्ध्वाय यथाकामं नि पद्यते ॥

Hindi tumatama si Aranyani, kung ang iba ay hindi lumalapit laban sa kanya. Pagkakain ng matamis na bunga, siya'y humihiga ayon sa kanyang kalooban: ang malawak na kamalayan ay walang sinasaktan, maliban kung lapitan ng pananakit.

Mantra 6

आञ्जनगन्धिं सुरभिं बह्वन्नामकृषीवलाम् । प्राहं मृगाणां मातरमरण्यानिमशंसिषम् ॥

Mabangong may pahid, sagana sa amoy, sagana sa pagkain, hindi pinapakain ng araro, si Aranyani, ina ng mga mailap na nilalang: siya ay ipinahayag ko sa harap, sa papuri.