Opening the text

Sukta 10.72
Bṛhaspati / Angirasa-tradition (hymn as cosmogonic revelation; traditional attribution varies in ancillary lists)
Devāḥ (the Gods collectively); underlying cosmogonic powers of manifestation
Triṣṭubh (11-syllable pādas; typical for reflective/cosmogonic statements)
Ang cosmogonic na himalay ay nagmumuni-muni sa mga "kapanganakan" (janma) at pagkakasunod-sunod ng mga Diyos, na nagpapakita ng paglikha bilang isang progresibong pagpapakita na maaaring tunay na "masdan" sa pamamagitan ng inspiradong pananalita at kalaunang pag-unawa. Ito ay sumusubaybay sa isang paradohal na salaysay ng pinagmulan sa paligid nina Dakṣa at Aditi, at nagtatapos sa motibo ng pitong anak ni Aditi at ang pagbabalik ni Mārtāṇḍa, na nagpapahayag kung paanto ang imortalidad at mortalidad ay sabay na umiiral sa loob ng pagpapakita.
Mantra 1
देवानां नु वयं जाना प्र वोचाम विपन्यया । उक्थेषु शस्यमानेषु यः पश्यादुत्तरे युगे ॥
Ngayon ay aming ipahahayag ang mga kapanganakan at gawain ng mga Diyos na may isang maningning at mapagmatayong pananalita; sa mga himno na binibigkas, tunay na nakakakita siya na makakita sa huling panahon, lampas sa mga unang anyo.
Mantra 2
ब्रह्मणस्पतिरेता सं कर्मार इवाधमत् । देवानां पूर्व्ये युगेऽसतः सदजायत ॥
Si Brahmaṇaspati, na parang isang dalub-panday, ay nag-iipon ng mga anyong ito na magkakasama sa pagkakaugnay; sa unang panahon ng mga Diyos, ang Pag-iral ay ipinanganak mula sa Hindi-pag-iral, ang kaayusan ay lumitaw mula sa hindi nabuo.
Mantra 3
देवानां युगे प्रथमेऽसतः सदजायत । तदाशा अन्वजायन्त तदुत्तानपदस्परि ॥
Sa unang siklo ng mga Diyos, ang Pag-iral ay bumangon mula sa hindi nagpapakita; pagkatapos ang mga direksyon ng aspirasyon ay ipinanganak, at kasama nila ang malawak-na-hakbang na mga pundasyon na sa palibot ay maaaring tumayo ang mundo.
Mantra 4
भूर्जज्ञ उत्तानपदो भुव आशा अजायन्त । अदितेर्दक्षो अजायत दक्षाद्वदितिः परि ॥
Ang Lupa ay ipinanganak na kasama ang malawak-na-hakbang na mga basehan; ang kalagitnaang mundo ay lumabas at ang mga direksyon ng aspirasyon ay ipinanganak. Mula kay Aditi ay bumangon si Dakṣa, ang nagbubuong katalinuhan, at mula kay Dakṣa muli si Aditi, ang Kawalang-hanggan ay bumabalik mula sa sarili nitong kapangyarihan ng tamang pagbuo.
Mantra 5
अदितिर्ह्यजनिष्ट दक्ष या दुहिता तव । तां देवा अन्वजायन्त भद्रा अमृतबन्धवः ॥
Sapagkat si Aditi nga ay ipinanganak mula sa iyo, O Dakṣa, bilang iyong anak na babae; at pagkatapos niya ang mga Diyos ay ipinanganak, mababuting kapangyarihan na nakatali sa imortalidad, mga anak ng walang hanggang kalawakan.
Mantra 6
यद्देवा अदः सलिले सुसंरब्धा अतिष्ठत । अत्रा वो नृत्यतामिव तीव्रो रेणुरपायत ॥
Nang ang mga Diyos ay tumayo roon sa ibabaw ng mga tubig, nagkakaisa at determinado, noon, na parang mga mananayaw sa isang konsentradong rito, ang inyong matalim na alabok ng karimlan ay naipalayo: ang takip ay nayanig bago ang gising na kilos.
Mantra 7
यद्देवा यतयो यथा भुवनान्यपिन्वत । अत्रा समुद्र आ गूळ्हमा सूर्यमजभर्तन ॥
Nang ang mga Diyos, bilang disiplinadong mga tagapaghanap, ay nagpuno sa mga mundo, noon sa karagatan ay kanilang ipinanganak ang Araw na nakatago, ang liwanag ay nabawi mula sa pagkakubli sa loob ng malalawak na kalaliman.
Mantra 8
अष्टौ पुत्रासो अदितेर्ये जातास्तन्वस्परि । देवाँ उप प्रैत्सप्तभिः परा मार्ताण्डमास्यत् ॥
Walo ang mga anak ni Aditi na ipinanganak mula sa kanyang katawan: sa pitong anak siya ay lumapit sa mga Diyos, ngunit ang ikawalo, si Martanda, ay kanyang itinapon, ang anyong nananatiling mortal na hindi pa angkop sa kalipunan ng mga banal.
Mantra 9
सप्तभिः पुत्रैरदितिरुप प्रैत्पूर्व्यं युगम् । प्रजायै मृत्यवे त्वत्पुनर्मार्ताण्डमाभरत् ॥
Sa pitong anak si Aditi ay sumulong patungo sa sinaunang siklo; ngunit muling kanyang ibinalik si Martanda, patungo sa kapanganakan at patungo sa kamatayan: ang elementong mortal ay babalik upang iproseso sa katawan hanggang sa maaari itong muling hubugin.
It reflects on how the Gods come into manifestation and how cosmic order (ṛta) is established. It uses the figures of Aditi and Dakṣa to express creation as an unfolding of infinity and organizing power.
The hymn presents a paradox to show that creation is not a simple one-way sequence. Dakṣa stands for formative intelligence, Aditi for unbounded wholeness, and their mutual relation expresses how order and infinity depend on each other in manifestation.
Mārtāṇḍa represents the mortal element within creation. His return “toward birth and toward death” conveys that mortality and repeated embodiment are part of the cosmic process until transformation and full realization are achieved.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.