
Sukta 10.18
RV 10.18 is the well-known funeral hymn sequence; r̥ṣi attribution varies by Anukramaṇī but belongs to the late ritual corpus.
Mṛtyu (Death) addressed/apotropaically; protective intent for the living community.
Triṣṭubh.
Ang RV 10.18 ay isang huling panitik ng Rigveda na inaawit sa ritwal ng libing na namamagitan sa hangganan ng mga yumao at ng mga nabubuhay. Pinapaalis nito ang Kamatayan sa komunidad, pinapatnubayan ang tamang paghawak sa bangkay at libingan, at muling nagtatag ng tuloy-tuloy na panlipunan at buhay para sa mga naiwan, lalo na sa sambahayan at sa mga susunod na salinlahi.
Mantra 1
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्ते स्व इतरो देवयानात् । चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमि मा नः प्रजां रीरिषो मोत वीरान् ॥
Magpaka-layo ka, O Kamatayan, sa landas na iyon na sa iyo, na iba sa daan patungo sa mga diyos. Sa iyo na nakakakita at nakakarinig ay ako'y nagsasalita: huwag mong saktan ang aming pagiging, huwag mong salingin ang aming mga lakas.
Mantra 2
मृत्योः पदं योपयन्तो यदैत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः । आप्यायमानाः प्रजया धनेन शुद्धाः पूता भवत यज्ञियासः ॥
Kapag inyong itinago ang bakas ng Kamatayan at nakalampas na rito, pagkatapos, na may mas mahabang buhay at mas maunlad na kilos, kayo'y lumago sa kapunuan sa pamamagitan ng paglago ng kaluluwa, sa supling at sa yaman. Kayo'y maging dalisay at malinaw, na higit na angkop sa sakripisyo.
Mantra 3
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्नभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य । प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ॥
Ang mga buhay na ito ay tumalikod palayo sa mga patay; ngayon ang aming panawagan sa mga diyos ay naging mapalad. Tayo'y sumusulong, sa sayaw at sa kagalakan, na may mas mahabang buhay at mas pasulong na kilos.
Mantra 4
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् । शतं जीवन्तु शरदः पुरूचीरन्तर्मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥
Ang bilog na hangganang ito ay itinatag ko para sa mga buhay: huwag sumampa ang iba sa limitasyong ito patungo sa layuning iyon ng mga patay. Mabuhay sila nang sandaang tag-araw, na marami at puno; ilagay nila ang Kamatayan sa loob, na nakapiit na parang bundok.
Mantra 5
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ ऋतव ऋतुभिर्यन्ति साधु । यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥
Kung paanong ang mga araw ay dumarating sa tamang pagkakasunod-sunod, kung paanong ang mga panahon ay gumagalaw nang tama kasama ang mga panahon, kung paanong ang huli ay hindi pinababayaan ang nauna, gayon din, O Tagapagbuo, ay ayusin mo para sa kanila ang kanilang mga landas ng buhay sa maayos na pagpapatuloy.
Mantra 6
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति ष्ठ । इह त्वष्टा सुजनिमा सजोषा दीर्घमायुः करति जीवसे वः ॥
Tumindig ka, na pinipili ang buhay at ang pagtanda nito; na nagsisikap sa tamang pagkakasunod-sunod, sumulong ka at tumayo. Dito sana si Tvaṣṭṛ, na may kapangyarihan ng mabuting paglikha, sa iisang pagsang-ayon, ay magbigay sa inyo ng mahabang buhay para sa inyong pagkabuhay.
Mantra 7
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं विशन्तु । अनश्रवोऽनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥
Ang mga babaeng ito, na hindi nabalo, na mabuti sa kanilang pagsasama, ay pumasalang magkasama, na pinahiran ng pabango at ng linaw na kayamanan. Na walang masamang usapin, na walang sakit, na may tunay na kayamanan, ang mga ina ay umahon sa sinapupunan muna, na bumabalik sa agos ng buhay.
Mantra 8
उदीर्ष्व नार्यभि जीवलोकं गतासुमेतमुप शेष एहि । हस्तग्राभस्य दिधिषोस्तवेदं पत्युर्जनित्वमभि सं बभूथ ॥
Tumindig ka, O babae, patungo sa mundo ng mga buhay; umalis ka, iwan mo ang itong isa na ang hininga ay nawala, na nakahiga malapit sa iyo. Ito ay para sa iyo: sa pagkuha ng kamay, sa kagustuhang magtatag, ikaw ay muling pumasok sa estado ng pagiging asawa nang ganap.
Mantra 9
धनुर्हस्तादाददानो मृतस्यास्मे क्षत्राय वर्चसे बलाय । अत्रैव त्वमिह वयं सुवीरा विश्वाः स्पृधो अभिमातीर्जयेम ॥
Kinuha ang busog mula sa kamay ng yumao, para sa aming kapangyarihang panginoon, para sa maliwanag na lakas, para sa lakas, manatili ka dito. Dito sana tayong mayaman sa mga kaluluwang bayani, ay mangibabaw sa lahat ng paghihimagsik at sa lahat ng kapangyarihang umaatake na nagdudulot ng pagkakabahagi.
Mantra 10
उप सर्प मातरं भूमिमेतामुरुव्यचसं पृथिवीं सुशेवाम् । ऊर्णम्रदा युवतिर्दक्षिणावत एषा त्वा पातु निॠतेरुपस्थात् ॥
Lumapit ka sa Inang Lupa na ito, ang malawak na kumakalat, ang malapad, ang mapagbigay at mabait. Malambot na parang balahibo ang dalagang binibini, sagana sa kapangyarihang nagkakaloob ng tama; sana siya ay bumantay sa iyo mula sa kaharian ng pagkawasak, mula sa kandungan ni Nirṛti.
Mantra 11
उच्छ्वञ्चस्व पृथिवि मा नि बाधथाः सूपायनास्मै भव सूपवञ्चना । माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि ॥
Mag-angat ka, O Lupa; huwag mong pigaan siya. Maging madaling lapitan para sa kanya, maging maamo sa pagbibigay. Tulad ng isang ina na bumabalot sa kanyang anak gamit ang gilid ng kanyang kasuotan, gayon din, O Lupa, yakapin mo siya.
Mantra 12
उच्छ्वञ्चमाना पृथिवी सु तिष्ठतु सहस्रं मित उप हि श्रयन्ताम् । ते गृहासो घृतश्चुतो भवन्तु विश्वाहास्मै शरणाः सन्त्वत्र ॥
Ang Lupa, na umaangat pataas sa kanyang kapangyarihan, ay tumatayo nang matibay at maayos. Sana ang isang libong sukat na mga patibay ay lumapit at sumandal sa kanya. Ang mga tahanang ito ay maging mga agusan ng mantika, nagpapakain at nagliliwanag; sana sila ay maging mga kanlungan para sa kanya dito sa bawat oras.
Mantra 13
उत्ते स्तभ्नामि पृथिवीं त्वत्परीमं लोगं निदधन्मो अहं रिषम् । एतां स्थूणां पितरो धारयन्तु तेऽत्रा यमः सादना ते मिनोतु ॥
Pataas ko pinapatibay ang Lupa sa paligid mo, inilalagay ang kaayusang pangmundo sa tamang pwesto, sana ay huwag akong masaktan. Hayaan ang mga Ninuno na hawakan nang matatag ang haliging ito; dito sana si Yama ay magtayo para sa iyo ng isang upuan, isang tirahan na nakatatag.
Mantra 14
प्रतीचीने मामहनीष्वाः पर्णमिवा दधुः । प्रतीचीं जग्रभा वाचमश्वं रशनया यथा ॥
Sa mga araw na bumabalik, inilagay nila ako pabalik muli, tulad ng pagkakalagay ng isang dahon. Binalik ko ang Salita, tulad ng pagkahawak sa isang kabayo gamit ang pamalo.
It is primarily a funerary and protective hymn sequence: it ritually sends Death away from the household and helps the living regain stability, strength, and continuity after a death.
Because the hymn treats Death as a power that can be addressed and redirected. The goal is not to deny death, but to prevent its harmful ‘reach’ from extending into the lives of those who must continue.
Yes. A famous verse instructs the woman to rise toward the world of the living (jīvaloka), leaving the breathless body behind—signaling social and psychological reintegration for the survivors.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.