
Sukta 10.14
Yama Vaivasvata (often with Pitṛs as associated powers)
Trishtubh (standard for many RV 10.14 verses; requires verification)
Ang himnong ito ay ispanalangin sa libing at mga ninuno na nagpapatnubay sa yumao patungo kay Yama Vaivasvata, ang unang "nagpauna" at nakaduklas ng landas para sa marami. Ito ay nananalangin para sa ligtas na paglalakbay, isang mapayapang pahingahan sa gitna ng mga Ama (Pitrs), at ang pagkakasunod-sunod ng kabilang buhay bilang isang makatarungan at maayos na kaharian sa halip na isang kalituhan ng takot.
Mantra 1
परेयिवांसं प्रवतो महीरनु बहुभ्यः पन्थामनुपस्पशानम् । वैवस्वतं संगमनं जनानां यमं राजानं हविषा दुवस्य ॥
Paghimpitin ng alay si Haring Yama, anak ni Vivasvat, siya na nauna sa paglalakbay sa malalaking paang pababa, na nakita ang landas para sa marami, ang dapitang tagpo kung saan ang mga tao ay nagkikita sa kabilang buhay.
Mantra 2
यमो नो गातुं प्रथमो विवेद नैषा गव्यूतिरपभर्तवा उ । यत्रा नः पूर्वे पितरः परेयुरेना जज्ञानाः पथ्या अनु स्वाः ॥
Si Yama ang unang nakakita sa atin ng daanan; itong landas ng mga sinag ay hindi maaaring alisin. Kung saan ang aming mga naunang mga Ama ay nagdaan, sa mga sariling-buhay na landas na iyon, kami rin, na nakikilala ang mga ito, ay sumusunod.
Mantra 3
मातली कव्यैर्यमो अङ्गिरोभिर्बृहस्पतिॠक्वभिर्वावृधानः । याँश्च देवा वावृधुर्ये च देवान्त्स्वाहान्ये स्वधयान्ये मदन्ति ॥
Si Mātalī kasama ang mga Kavya; si Yama kasama ang mga Angiras; si Bṛhaspati kasama ang mga mangangaral na kumakanta, na lumalakas, at ang mga pinatibay ng mga diyos, at ang mga nagpapaligaya sa mga diyos, ang ilan ay sa svāhā at ang ilan ay sa svadhā, ay pumapasok sa kasiyahan ng sarili nilang batas.
Mantra 4
इमं यम प्रस्तरमा हि सीदाङ्गिरोभिः पितृभिः संविदानः । आ त्वा मन्त्राः कविशस्ता वहन्त्वेना राजन्हविषा मादयस्व ॥
O Yama, pumarito at umupo sa ibabaw ng upuang ito na inilatag; makiisa ka sa may malayong pagkakaunawaan sa mga Angiras at sa mga Ama. Hayaang dalhin ka rito ng mga mantra, na pinupuri ng mga mangangaral; O Hari, matuwa ka sa alay na ito.
Mantra 5
अङ्गिरोभिरा गहि यज्ञियेभिर्यम वैरूपैरिह मादयस्व । विवस्वन्तं हुवे यः पिता तेऽस्मिन्यज्ञे बर्हिष्या निषद्य ॥
O Yama, pumarito kasama ang mga Angiras na karapat-dapat sa sakripisyo, kasama ang makapangyarihang mga lakas; matuwa ka rito. Tinatawag ko si Vivasvat, na siyang iyong Ama, umupo ka sa banal na upuan sa alay na ito.
Mantra 6
अङ्गिरसो नः पितरो नवग्वा अथर्वाणो भृगवः सोम्यासः । तेषां वयं सुमतौ यज्ञियानामपि भद्रे सौमनसे स्याम ॥
Ang aming mga Ama ay ang mga Angiras, ang mga Navagva, ang mga Atharvan, ang mga Bhrigu, sila mga nasisiyahan sa Soma. Nawa ay kami ay mapasailalim sa mabuting kalooban ng mga ito na karapat-dapat sa sakripisyo; nawa ay makapasok kami sa marangal na pagkakaisa ng isipan.
Mantra 7
प्रेहि प्रेहि पथिभिः पूर्व्येभिर्यत्रा नः पूर्वे पितरः परेयुः । उभा राजाना स्वधया मदन्ता यमं पश्यासि वरुणं च देवम् ॥
Magpatuloy, magpatuloy sa sinaunang mga landas kung saan ang ating mga naunang mga Aming Ay nakarating na. Doon, ang dalawang hari ay nagagalak sa svadhā; masasalubong mo si Yama at si Varuṇa, ang diyos.
Mantra 8
सं गच्छस्व पितृभिः सं यमेनेष्टापूर्तेन परमे व्योमन् । हित्वायावद्यं पुनरस्तमेहि सं गच्छस्व तन्वा सुवर्चाः ॥
Magkaisa sa mga Ama, magkaisa kay Yama, kasama ang iyong natapos na mga gawa sa pinakamataas na kalawakan. Pagkatapos iwan ang pagkakamali, bumalik sa iyong tahanan; magkaisa sa isang katawang may ningning na sinag.
Mantra 9
अपेत वीत वि च सर्पतातोऽस्मा एतं पितरो लोकमक्रन् । अहोभिरद्भिरक्तुभिर्व्यक्तं यमो ददात्यवसानमस्मै ॥
Umalis, umurong, tumakas mula rito. Para sa kanya ang mga Ama ay naglikha ng mundong ito, malinaw na inayos sa pamamagitan ng mga araw, tubig, at mga gabi. Si Yama ay nagbibigay sa kanya ng pahingahan, isang matibay na pundasyon.
Mantra 10
अति द्रव सारमेयौ श्वानौ चतुरक्षौ शबलौ साधुना पथा । अथा पितॄन्त्सुविदत्राँ उपेहि यमेन ये सधमादं मदन्ति ॥
Lampasan ang dalawang asong Sarameya, apat ang mata, may batik, sa pamamagitan ng mabuting landas. Pagkatapos ay lumapit sa mga Ama, ang mga madaling matagpuan, na nagagalak sa ibinahaging kasiyahan kasama si Yama.
Mantra 11
यौ ते श्वानौ यम रक्षितारौ चतुरक्षौ पथिरक्षी नृचक्षसौ । ताभ्यामेनं परि देहि राजन्त्स्वस्ति चास्मा अनमीवं च धेहि ॥
O Yama, ang dalawang aso na iyong mga tagapangalaga, apat ang mata, mga bantay ng landas, mga tagamasid ng mga tao, sa pamamagitan nila ay saklawin ang isa ito, O Hari; itakda sa kanya ang kaginhawaan, at itakda din ang kawalan ng panloob na paghihirap.
Mantra 12
उरूणसावसुतृपा उदुम्बलौ यमस्य दूतौ चरतो जनाँ अनु । तावस्मभ्यं दृशये सूर्याय पुनर्दातामसुमद्येह भद्रम् ॥
Malapad ang ilong, uhaw sa buhay, Udumbala, ang dalawang sugo ni Yama, ay gumagalaw na sumusunod sa mga tao. Nawa'y ang dalawang iyon ay magbigay sa atin, para sa pagkakita sa Araw, ng hininga ng buhay dito ngayon, mapalad at buo.
Mantra 13
यमाय सोमं सुनुत यमाय जुहुता हविः । यमं ह यज्ञो गच्छत्यग्निदूतो अरंकृतः ॥
Pindutin ang Soma para kay Yama; alayin ang handog para kay Yama. Sapagkat ang sakripisyo ay talagang pumupunta kay Yama, kasama si Agni bilang kanyang sugo, wastong inihanda at ginawang mabisa.
Mantra 14
यमाय घृतवद्धविर्जुहोत प्र च तिष्ठत । स नो देवेष्वा यमद्दीर्घमायुः प्र जीवसे ॥
Alayin kay Yama ang handog na sagana sa kalinawan; at tumayo sa pasulong na kilos. Nawa'y kanyang ipagpalawig para sa atin, sa gitna ng mga diyos, ang mahabang buhay upang tayo ay mabuhay nang patuloy.
Mantra 15
यमाय मधुमत्तमं राज्ञे हव्यं जुहोतन । इदं नम ऋषिभ्यः पूर्वजेभ्यः पूर्वेभ्यः पथिकृद्भ्यः ॥
Alayin kay Yama ang Hari ang handog na pinakasagana sa tamis. Ito ang aming paggalang sa mga manghuhula, ang mga unang ipinanganak, ang mga sinauna na gumawa ng mga landas.
Mantra 16
त्रिकद्रुकेभिः पतति षळुर्वीरेकमिद्बृहत् । त्रिष्टुब्गायत्री छन्दांसि सर्वा ता यम आहिता ॥
Sa tatlong kadruka ito ay lumilipad; anim na malawak na lawak, ngunit iisa ang kalawakan. Triṣṭubh, Gāyatrī, lahat ng mga sukat: ang lahat ng ito ay nakatakda at natatag kay Yama.
The hymn opens by honoring Yama as the one who went before and discovered the path, inviting him with offerings as king of the beyond and meeting-place of humans.
It develops the vision of an ordered post-mortem realm: the Pits have fashioned a world for the departed, structured by cosmic rhythms, and hostile/obstructive presences are commanded to depart.
The peak is the assurance that Yama grants avasānaṃŋō a settled resting-placeō and that the departed is received into a realm already prepared and regulated.
It closes with a metapoetic-cosmic affirmation of measure and establishment (chandas/meter imagery), implying that even death is encompassed by a greater order in which Yama is a stabilizing principle.
vaivasvataṃ saṃgamanaṃ janānām
yamo dadāty avasānam asmai
त्रिकद्रुकेभिः पतति षळुर्वीरेकमिद्बृहत् । त्रिष्टुब्गायत्री छन्दांसि सर्वा ता यम आहिता ॥Yama is the king of those who have died and the one who went first, discovering the path that others follow. He is also called the gathering-place where humans meet beyond.
The Pits are presented as the ancestral community that has prepared a realm for the departed. They are invoked as protectors and as those who help the newly dead find belonging and order.
In funerary contexts, the mantra language pushes away obstacles and harmful presences so the rite can proceed safely. It expresses the wish that the departed reaches a clear, well-arranged resting-place without disturbance.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.