Sukta 117

Mantra 1

न वा उ देवाः क्षुधमिद्वधं ददुरुताशितमुप गच्छन्ति मृत्यवः । उतो रयिः पृणतो नोप दस्यत्युतापृणन्मर्डितारं न विन्दते ॥

Ang mga diyos ay hindi nagtalaga ng gutom na maging isang pagpatay; gayunpaman, ang mga kamatayan ay lumalapit sa isa na hindi pinakakain. Ngunit ang kasaganaan ay hindi nabigo sa isa na nagpupuno sa iba; at ang hindi nagpupuno ay walang nakikitang manggagamot at tagapagligtas.

Mantra 2

य आध्राय चकमानाय पित्वोऽन्नवान्त्सन्रफितायोपजग्मुषे । स्थिरं मनः कृणुते सेवते पुरोतो चित्स मर्डितारं न विन्दते ॥

Sinuman, bagama't may pagkain, ay nagpapaligiran ng kanyang isip laban sa nangangailangang manlalakbay na dumating na naghahanap ng inumin at kabuhayan, siya ay naglilingkod lamang sa kanyang sariling makitang harapan; kahit na gayon ay hindi siya nakakakita ng manggagamot, kahit na sa huli.

Mantra 3

स इद्भोजो यो गृहवे ददात्यन्नकामाय चरते कृशाय । अरमस्मै भवति यामहूता उतापरीषु कृणुते सखायम् ॥

Siya lamang ang tunay na nasisiyahan na nagbibigay sa kanyang tahanan sa payat na manlalakbay na naghahanap ng pagkain. Para sa kanya, ang mga paglalakbay na tinatawag ng pangangailangan ay nagiging diretso at sapat; at kahit sa pinakamalalayong daanan, siya ay gumagawa ng isang kaibigan.

Mantra 4

न स सखा यो न ददाति सख्ये सचाभुवे सचमानाय पित्वः । अपास्मात्प्रेयान्न तदोको अस्ति पृणन्तमन्यमरणं चिदिच्छेत् ॥

Siya ay hindi kaibigan na hindi nagbibigay sa pagkakaibigan sa kasama na dumating na naghahanap ng kabuhayan. Dapat umalis sa kanya; iyon ay hindi tunay na tahanan. Mangyaring humanap ng iba, ang nagpupuno, bagama't siya ay isang dayuhan.

Mantra 5

पृणीयादिन्नाधमानाय तव्यान्द्राघीयांसमनु पश्येत पन्थाम् । ओ हि वर्तन्ते रथ्येव चक्रान्यमन्यमुप तिष्ठन्त रायः ॥

Pumuno siya sa nangangailangan; mangyaring tumingin siya sa mas malayo at mas malawak na landas. Sapagkat ang kayamanan ay gumagalaw at bumabalik tulad ng mga gulong sa kalsada; sila ay dumarating at tumatayo ngayon sa isa, ngayon sa iba.

Mantra 6

मोघमन्नं विन्दते अप्रचेताः सत्यं ब्रवीमि वध इत्स तस्य । नार्यमणं पुष्यति नो सखायं केवलाघो भवति केवलादी ॥

Sa walang saysay ang hindi gising na tao ay nakakamit ng pagkain; sinasabi ko ang isang katotohanan - ang kapahamakan ang kanyang bahagi. Hindi niya pinapalago si Aryaman, ni ang isang kaibigan; siya ay nagiging purong kasalanan at isang kumakain na nag-iisa.

Mantra 7

कृषन्नित्फाल आशितं कृणोति यन्नध्वानमप वृङ्क्ते चरित्रैः । वदन्ब्रह्मावदतो वनीयान्पृणन्नापिरपृणन्तमभि ष्यात् ॥

Kahit ang araro, kapag nagtatrabaho, ay gumagawa ng pagkain; sapagkat nililinaw nito ang daan sa kanyang mga paglalakbay. Ang nagsasalitang brahman ay mas mabuti kaysa sa tahimik; ang nagpupuno ay isang tunay na tumutulong - siya ay dapat tumayo laban sa hindi nagpupuno.

Mantra 8

एकपाद्भूयो द्विपदो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् । चतुष्पादेति द्विपदामभिस्वरे सम्पश्यन्पङ्क्तीरुपतिष्ठमानः ॥

Mula sa may isang paa ay gumagalaw itong muli patungo sa may dalawang paa; mula sa may dalawang paa ay sumusunod ito at umaabot sa may tatlong paa. Patuloy itong pumupunta sa may apat na paa, na tumutunog pabalik sa may dalawang paa; nakikita ang mga nakaayos na hanay, ito ay tumatayo malapit at inookupa ang kanyang pwesto.

Mantra 9

समौ चिद्धस्तौ न समं विविष्टः सम्मातरा चिन्न समं दुहाते । यमयोश्चिन्न समा वीर्याणि ज्ञाती चित्सन्तौ न समं पृणीतः ॥

Kahit ang dalawang kamay na tila magkatulad ay hindi gumagalaw na may pantay na lakas; kahit ang dalawang ina ay hindi nagbibigay ng gatas na magkatulad. Kahit sa mga kambal, ang mga lakas ay hindi magkakapantay; kahit sa mga kamag-anak na magkasama, walang pantay na pagbibigay.