Shukla Yajurveda in Tagalog
शुक्ल यजुर्वेद
Vajasaneyi Samhita
The Shukla Yajurveda (Vajasaneyi Samhita): 40 adhyayas of pure sacrificial mantras, separated from Brahmana commentary, covering the complete spectrum of Vedic ritual from Darshapurnamasa to the sublime Isha Upanishad.
Start ReadingAbout This Text
The Shukla Yajurveda represents the “White” or “pure” recension of the Yajurveda, where sacrificial mantras are presented without interspersed Brahmana commentary. The Vajasaneyi Samhita, attributed to the sage Yajnavalkya, is the principal text of this tradition. Its 40 adhyayas systematically cover the ritual liturgy, from the basic Darsha-Purnamasa rites through the elaborate Soma sacrifices, Rajasuya, and Ashvamedha, culminating in the profound Isha Upanishad (Adhyaya 40).
How This Text Is Organised
The Shukla Yajurveda follows a two-level hierarchy of adhyayas and mantras.
Adhyayas
40 chapters
Mantras
Individual verses (yajus)
Available Reading Features
This edition of the Shukla Yajurveda on Vedapath includes:
Samhita Patha (accented Devanagari)
IAST Transliteration
Padapatha (word analysis)
Translations in 31 languages
Ritual context, Vedic cosmology, and philosophical enrichments
Adhyayas of the Shukla Yajurveda
The Vajasaneyi Samhita is divided into 40 Adhyayas (chapters).
Adhyayas 1-25 cover the liturgy of the major sacrifices, while 26-39 deal with supplementary rites. Adhyaya 40 is the celebrated Isha Upanishad.
Adhyaya 1
Inilatag ng Adhyāya 1 ang pasalita at procedural na pundasyon para sa Darśa, Paurṇamāsa (Bagong Buwan at Punoong Buwan) na iṣṭi, na nagtatatag ng rito sa pamamagitan ng mga panata, mga pormula ng pagkuha, pagkakabitan ng mga kasangkapan, at paulit-ulit na mga gawa ng paglilinis. May isang matibay na rakṣoghna (apotropaic) na strand na tumatakbo sa buong kabanata: ang espasyo, mga kagamitan, at mga alay ay “hinubaran” ng proteksyon ni Aditi, sinunog ng tapas ni Agni, at pinatatag upang ang yajña at ang angkan ng yajamāna ay hindi mabigla. Ang pavitra/strainer ay paulit-ulit na itinatag bilang susi na instrumento ng ritwal na pagiging angkop, kasama ang “impulsion” (prasava) ni Savitṛ na tinatawag upang pahintulutan ang bawat gawa. Kaya ang kabanata ay gumagalaw mula sa pagsisimula patungo sa disiplinadong pagsunod hanggang sa tiyak, dalisay na pagiging handa para sa pag-aalay. Mga pundamental na Darśa, Paurṇamāsa setup mantras (mga pagbubukas na procedural yajus ng Śukla Yajurveda) Madalas na Savitṛ-prasava formulas na nagpapahintulot sa mga aksyon (pagkuha, pagkalat, paglilinis) Matibay na rakṣoghna/protective texture: pagsusunog ni Agni, hindi masisirang takip ni Aditi, mga katiyakan ng katatagan Ang sentralidad ng pavitra (strainer) imagery, ang paglilinis bilang enabling technology ng rito Malinaw na ugnayan ng ritwal na kawastuhan sa pagpapatuloy ng kapakanan ng yajamāna at angkan
Adhyaya 2
Ang Adhyāya 2 ay nagpapaunlad sa pagkakasunod-sunod ng Darśa, Pūrṇamāsa mula sa paghahanda patungo sa mga pangunahing kilos ng paghahandog, na binibigyan ang Adhvaryu ng mga operatibong yajus na "nagpapaganap sa rito." Paulit-ulit nitong ginigising, pinapatibay, nililinis, at tinatalian si Agni upang kaya niyang magdala ng mga handog nang ligtas, habang nagpapalawak din ng proteksyon sa espasyo ng yajña sa pamamagitan ng rakṣā at mga apotropaikong pormula. Ang kabanata ay nag-iisa ng kosmikong pagpapatatag, partikular sa pamamagitan ng tatlong hakbang ni Viṣṇu na naaayon sa mga metro, sa agarang ritwal na pragmatika, pagkakasagrado ng barhis, paglalagay ng paridhi, at pagtatakda ng pangako. Ito ay nagtatapos sa pamamagitan ng pagpapalawak ng saklaw ng ritwal sa mga Pitṛ at sa pagpapatuloy ng pagkakabuo, na nag-uugnay sa tamang paghahandog sa angkan at sa pag-unlad ng tao.
Adhyaya 3
Binubuksan ng Adhyāya 3 ang pansalig na agos ng Sakripisyo sa Soma (Agnīṣṭoma) sa pamamagitan ng matibay na pagtatatag kay Agni bilang ang gising, maayos na nakaupong "Bisita" ng rito at ng sambahayan. Isang serye ng mga pormula ng yajus ang nagpapakain at nagpapalakas sa apoy gamit ang samidh at ghee, inaupo siya sa kanyang tamang yoni (pinagmulan), at itinatangi siya bilang kosmikong ulo at tagapagkaloob ng buhay ng mga tubig. Kasama sa mga gawaing ito sa apoy ang mga panawagan sa proteksyon (lalo na kay Brahmaṇaspati) at mga pormula ng kasaganaan at paninirahan na nagpapalawak ng kaayusan ng sakripisyo sa tahanan at lipunan ng nagsasakripisyo. Kaya naman, ang kabanatang ito ay nag-uugnay sa pansalig na paghahanda sa domestikong pagpapalain, na ginagawang magkakaugnay na larangan ng ṛta ang ritwal at ang tahanan. Nagsisimula sa paghahanda ng Sakripisyo sa Soma (Agnīṣṭoma) na may matibay na pormula ng pag-aapoy at pagpapakain ng ghee kay Agni (diin sa samidh/ājya). Paulit-ulit na diin sa "pagapaupo" kay Agni sa kanyang yoni, ang katumpakan ng ritwal bilang kondisyon sa sinag at proteksyon. Naglalaman ng malinaw na proteksyon sa pananalita at papuri sa pamamagitan ni Brahmaṇaspati, na nagbabantay sa yajamāna sa mga mapanirang o baluktot na pananalita. Nag-uugnay sa śrauta na paghahanda sa gṛhya-toned na pagpasok-sa-bahay at mga panawagan sa "Mga Bahay", na nagpapalawak ng pagpapala ng yajña sa tahanan. Kasama ang mga motibo ng pagpapalagay ng kasaganaan (Revatīḥ) at isang siksik na Marut/karambha na proteksyon at paglilinis.
Adhyaya 4
Ang Adhyāya 4 ng Śukla Yajurveda (Vājasaneyī Saṃhitā) ay nakatuon sa pagkakasunod-sunod ng pagbili ng Soma at sa mga paggawa ng Atithya (pagtanggap sa panauhin) na ritwal na "tinatanggap" ang Soma sa sakripisyo bilang isang nabubuhay at soberanong presensya. Ang mga mantra ay paulit-ulit na sinisiguro ang rito laban sa pagkabigo sa pamamagitan ng paggising kay Agni, pagpapanumbalik ng mga kakayahan ng nagsasakripisyo, at pagtatatag ng varcas (maliwanag na bisa) upang ang yajña ay magpatuloy sa ganap na integridad. Isang natatanging bahagi ay ang pag-ayon ng rito sa ṛta sa pamamagitan ng upuan ni Varuṇa at si Sūrya bilang mata nina Mitra, Varuṇa, habang ang Soma ay hinahati sa pamamagitan ng mga dakilang sukat (Gāyatrī, Triṣṭubh, Jagatī). Ang kabanata ay kilala rin sa mga tanyag na pormula ng pag-imbita sa istilong puronuvākyā na nagtatakda ng tono para sa mga alay at paglilipat. Nakatuon sa pagbili ng Soma at Atithya (pagtanggap sa panauhin) bilang isang sagradong pagpapakumbinsa kay Soma. Kilalang mga protektibo at mapagpapanumbalik na yajus: paggising kay Agni, pagpapaalala ng isip/hininga/paningin/pandinig, pagbabantay sa vrata. Matibay na pag-ayon sa ṛta: upuan ni Varuṇa ng ṛta at si Sūrya bilang mata nina Mitra, Varuṇa. Ang mga ritwal na 'bahagi' ni Soma ay inilatay sa mga sukat ng Vedic (Gāyatrī, Triṣṭubh, Jagatī). Diin sa varcas (maliwanag na karangyaan) bilang isang katawang kapangyarihang pang-sakripisyo. Kasama ang mga kilalang pormula ng transisyon sa istilong puronuvākyā/pag-imbita.
Adhyaya 5
Ang Adhyāya 5 ay nagpapaunlad sa Soma-yāga sa pamamagitan ng Prātaḥsavana (pagpiga sa umaga), na nag-uugnay sa mga proteksyong pagpapakonsagra, pagpapalaki ng Soma, at maayos na pagpapataas ng rito. Pinatatag nito ang mundong ritual sa pamamagitan ng "pagtatakda" ng mga suporta (lupa/espasyo), pagbantay sa mga direksyon, at pag-align ng isip at talino sa ilalim ng utos ni Savitṛ. Isang kilalang Viṣṇu-complex ang nagpapabanal sa sakripisyo sa pamamagitan ng imahen ng "tatlong hakbang," na sumusukat at sinisigurado ang mga mundo habang ang rito ay dumadaan sa mga yugto nito. Ang kabanata ay nagbibigay din ng konteksto sa Bahispavamāna sa pamamagitan ng paghahanda kay Agni, Soma, at ang nagsasakripisyo para sa daloy ng liturhiya sa umaga. Oriyentasyon ng Prātaḥsavana (pagpiga sa umaga) sa loob ng Soma-sakripisyo Integrasyon ng pagtatakda ng Bahispavamāna stotra kasama ang mga direktibong ritual sa antas ng Yajus Matibay na sekwensya ng 'tatlong hakbang' ni Viṣṇu na ginagamit upang sukatin, patatagin, at bigyan ng kapangyarihan ang espasyong ritual Maraming pormula ng proteksyon at pagkaayos: pagbantay sa mga direksyon, pagtatapon ng mainit na tubig, at pagpapadala ng rito patungo sa silangan/paitaas Malinaw na 'pagtatakda' ng mga suporta ng altar-mundo (purīṣa/materyal na pangpuno) bilang katatagan at stability
Adhyaya 6
Ang Adhyāya 6 ay nagpapatuloy ng Soma-yāga patungo sa Madhyandina-savana (pagpiga sa tanghali), na pinalalim ang panloob at panlabas na pagkakahanay ng rito upang ang alay ay tunay na maging "tagadala ng havis." Paulit-ulit nitong ikinokonekta ang kosmikong suporta: ang pinakamataas na hakbang ni Viṣṇu, ang yūpa bilang aksis, ang binabantayang pook ng rito, at ang pinagpapangalinang tubig at liwanag ng araw, sa puso, isip, at kakayahan ng nagsasakripisyo. Ang lakas ng tanghali ay tinatawag sa pamamagitan ni Indra at ng mga Marut (Marutvatīya), habang si Soma ay inaanyayahan bilang hari na bumaba at ibahagi nang wasto, kasama ang sa pamamagitan ng patnī-devatās. Ang pagkakasunod-sunod ay nagtatapos sa mga panalangin para sa pagkain at mga papuri na nakatuon upang matiyak ang tagumpay, proteksyon, at matagumpay na pagdadala ng mga alay sa mga diyos. Malinaw na paglalagay ng rito sa loob ng Madhyandina-savana (pagpiga ng Soma sa tanghali) Presensya ng Marutvatīya at Niṣkevalya na materyal ng litanya, na nagbibigay-diin sa kapangyarihan ni Indra sa tanghali Malakas na mga motibo ng "kosmikong imprastraktura": ang paramam padam ni Viṣṇu, yūpa bilang aksis, binabantayang enclosure, tubig at araw bilang tagadala ng havis Kapansin-pansin na mga pormula ng panloob na pagpapakonsagrasyon na nag-uugnay ng alay sa hṛd (puso) at manas (isip) Pagsasama ng mga diyos na kolektibo (divyā viś) at patnī-devatās upang ganapin ang tamang paglahok at ligtas na paglalakbay ng sakripisyo
Adhyaya 7
Ang Adhyāya 7 ay nakatuon sa Tṛtīya-savana (ikatlong pagpipiga ng Soma) at sa mga pangwakas na kilos ng Soma-yajña, na ginagabayan ang Adhvaryu sa mga pananalitang pampagimbita, pag-aalay, at pag-upo na nagkukumpleto sa rito sa maayos na pagkakasunod-sunod. Ang isang serye ng graha-mantra ay humihikayat sa mga pangunahing diyos na tatanggap, simula sa mabilis na paglapit at tamang pagkauna (halimbawa, si Vāyu; Indra, Vāyu) at umaabot sa mga tagapag-ingat ng ṛta (Mitra, Varuṇa), ang kolektibong Viśve Devāḥ, at si Indra sa maraming makapangyarihang anyo (kasama si Agni, kasama ang Maruts, bilang Mahendra). Kasama sa kabanata ang mga natatanging pangwakas na tono: ang pagpapabanal ng dakṣiṇā (kaloob sa karapat-dapat na Brāhmaṇa) at isang maikling yajus na tumutukoy sa sarili na kinikilala si Kāma bilang parehong nagbibigay at tumatanggap, na nagpapatibay sa panloob na intensyon ng sakripisyo. Sa buod, ito ay isang adhyāya ng pagkukumpleto: tinipon nito ang mga diyos, pinatatag ang ṛta at kasaganaan, at sa ritwal ay "tinatapos" ang serbisyo ng Soma gamit ang tamang bayad at mga panghuling integratibong formula. Nakatuon sa ikatlong pagpipiga at sa mga pangwakas na rito ng Soma, siksik na kumpol ng mga formula ng pagkuha/paglalagay ng kopa ng Soma para kay Indra sa maraming aspekto, kilalang mga kolektibong pananalangin bilang pampagkakaisang pagtatapos, kasama ang Agrayaṇa at Ukthya, at nagtatapos sa pagpapatunay ng dakṣiṇā at isang pilosopikal na yajus ng pag-aalay sa sarili ni Kāma.
Adhyaya 8
Ang Adhyāya 8 ay isang karagdagang Soma-adhyāya na nagpapino sa mga mekanismo at teolohiya ng "pagkuha" (grahaṇa) ng Soma, pag-aalay, at paglahok ng mga saserdote, na may natatanging bigat sa Ṣoḍaśī at mga resonansya ng ritwal sa gabi (Atirātra). Ang mga mantra nito ay paulit-ulit na tinatanghal ang Soma bilang makislap, sariling-namumunong kapangyarihan at bilang inuming ibinabahagi sa buong pambansang diyos - sina Indra, ang mga Āditya, at "lahat ng mga diyos." Kasama sa mga sekwensiyang Soma na ito, ang kabanata ay naglalagay ng mga nagpapatatag na bendisyon (halimbawa, ang vāma ni Savitṛ para sa mga umuulit na araw), kosmikong pag-ugat (Dyāvā-Pṛthivī), at matitibay na pormula ng pagbabayad-sala at muling pagsasama na nagpoprotekta sa ritwal mula sa pagkakamali. Ang pangkalahatang kilos ay mula sa tiyak na pangangasiwa ritwal patungo sa kosmikong pagkakumpleto: ang sakripisyo ay ginawang buo, binantayan, at itinaas sa katulad ng kabuuan ni Prajāpati sa pamamagitan ng pagkakumpleto sa Ṣoḍaśī. Mga karagdagang pormula ng Soma na nagbibigay-diin sa grahaṇa (pagkuha) at pamamahagi sa mga partikular na grupo ng diyos (lalo na ang mga Āditya) Matibay na presensya ng teolohiya ng Ṣoḍaśī, na tahasang kinikilala ang "ikalabing-anim" na pagkakumpleto kay Prajāpati Kulay ng ritwal sa gabi/Atirātra: mga mantra na angkop sa patuloy, gising na pag-aalay at pagpapatuloy sa kabila ng panahon Nakabagong protektibo at pampagwawasto na patong: mga panawagan sa pagbantay ni Viṣṇu at isang komprehensibong pormula ng prāyaścitta (avayajana) Imahen ng kosmikong pagtatotal: ang kadakilaan ng Soma ay inilalarawan sa maayos na paglawak ng mga mundo at mga uri ng nilalang
Adhyaya 9
Ang Adhyāya 9 ay nagsisimula sa Vājapeya ("Inumin ng Lakas"), isang sunod-sunod na royal-sakripisyo na nagpapalit ng ritwal na momentum sa pampublikong tagumpay, kasaganaan, at soberanong katayuan. Ang mga mantra nito ay paulit-ulit na nagkakabit ng "tunay na pagtulak" (Savitṛ-prasava), magkakasundong pananalita ng saserdote, at ang kapangyarihan-brahman ni Bṛhaspati upang makamit ang vāja (premyo) at upang neutralisahin ang mga pwersang kalaban. Kasama ng mga pormula ng tagumpay na nakatuon sa pag-akyat at karera, ang kabanata ay naglalatag ng protektibo at direksyonal na sagradong mapa ng lupa, na nagtatalaga ng mga alay sa mga direksyon at pumapatay sa Rakṣas. Ang pangkalahatang kilos ay mula sa pagpapalakas ng pagsulong at pagkapanalo patungo sa pagtatakda ng kaayusan: ang pananalita ay pinag-iisa, ang mga kapangyarihan ay inilalaan, at ang rito ay binabantayan sa bawat direksyon. Pagbubukas na arko ng Vājapeya na may tahasang bokabularyo ng vāja (premyo/tagumpay) at soberanya. Mga mantra ng tagumpay sa karera ng karo o pagpapatakbo-paunang kasabay ng mga pormula ng pag-akyat-sa-langit. Matinding diin sa vāc: "magsalita rito," "tunay na magkakasundong pananalita," at mga diyos ng kapangyarihan-pananalita. Teolohiyang direksyonal: mga grupo ng diyos na "nakaupo" sa mga ritwal na direksyon, na may mga alay na ibinabahagi ayon sa direksyon. Protektibo o apotropaikong patong: pagtanggal ng pṛtanā (mga labanan), abhimāti (malisya), at ang pagpatay sa Rakṣas. Sistematikong "pagtatalaga" ng mga kapangyarihang dibino sa mga dominyo (pagpiga, kaayusan ng sambahayan, baka, katotohanan, dharma, soberanya).
Adhyaya 10
Ang Adhyāya 10 ay nagpapatuloy sa serye ng Vājapeya habang malinaw na bumubukas sa mga tema ng Rājasūya (royal consecration): soberanya sa espasyo, pampublikong proklamasyon, at enthronement. Ang ritwal ay "sumasakay" at nagpapanatili sa mga direksyon - kaligtasan sa silangan, pagkatapos sa kanluran, timog, hilaga, at sa zenith - sa pamamagitan ng pagtatalaga ng bawat direksyon ng meter at Sāman, sa gayon ay ginagawang ganap ang sakop ng nag-aalay. Pagkatapos ay pinapalakas ang tejas sa pamamagitan ng Soma-protection at abhiṣeka, na nagtatapos sa pagtatatag ng trono/upuan at ang pagpapahayag ng walang katulad na kṣatra. Sa buong proseso, ang kosmikong orden (ṛta) at sukat na espasyo (lalo na sa pamamagitan ni Viṣṇu) ay ginagawang batayan ng pagkahari at tagumpay. Ang direksyonal na "pagsakay" (diśām āroha) na ritwal na nagpapanatili ng soberanya sa mga direksyon at zenith, malinaw na integrasyon ng mga meter (Triṣṭubh, Jagatī, Anuṣṭubh, Paṅkti) at Sāmans bilang tagapangalaga ng espasyo, matibay na Rājasūya kulay: abhiṣeka, proklamasyon ng pagiging "walang karibal", at pagpapabanal ng upuan/trono, apotropaic na proteksyon (mga ahas, Kamatayan/Mṛtyu) kasama ang royal empowerment (kṣatra, indriya, varcas), at ang kosmikong "pagsukat/paglilinis ng espasyo" ni Viṣṇu na ginagamit bilang metaphysical na batayan para sa ritwal na stability at pamumuno.
Adhyaya 11
Ang Adhyāya 11 ng Śukla Yajurveda ay nakatuon sa mga paghahanda para sa Agnicayana, lalo na ang pagpukaw, pagtatatag, at pagprotekta kay Agni bilang buhay na sentro ng sakripisyo. Ito ay dumadaan sa mga kilos tulad ng pagtungo sa ritwal na lupa, paghila kay Agni mula sa lupa sa pamamagitan ng paghahanda ng dapit-apoy, pagpapahid at pag-"aangat" sa kanya sa aktibong presensya, at pagpapatatag ng altar na may lupang-pampuno at mga suporta. Isang malakas na apotropaic na sinulid ang tumatakbo sa buong kabanata: paulit-ulit na mga pormula ang nagtatakip sa rito mula sa lahat ng panig laban sa Rakṣas, mga magnanakaw, paninirang-puri, at mga banayad na dumi, upang ang alay ay manatiling dalisay at mabisa. Binibigyang-diin din ng kabanata ang Ukhya Agni (ang apoy na pinapanatili sa isang palayok) bilang isang kontrolado, portable na katauhan ng sakripisyal na apoy sa panahon ng altar-construction sequence. Mga mantrang panghahanda na nakatuon sa Agnicayana: pagtungo, paghuhukay/pagtatatag ng dapit-apoy, at pag-activate kay Agni para sa altar construction. Prominenteng Ukhya Agni (apoy-sa-palayok) na oryentasyon sa loob ng Agnicayana workflow. Malalakas na protektibo (rakṣo-han) at sealing formulas: pagpapalayas sa Rakṣas, pagkapoot, pagnanakaw, pag-ambush, paninirang-puri, at maging sa maliliit na dumi. Cosmic-birth na imahen ni Agni (embryo ng dalawang mundo; latent sa mga halaman, manifest sa pag-aapuy) na pinares sa praktikal na altar-stabilization na wika (lupang-pampuno, mga suporta).
Adhyaya 12
Ang Adhyāya 12 ay nagpapatuloy sa gawain ng Agnicayana (dambana ng apoy) na may mga pormula ng paglalagay ng ladrilyo at pagpuno ng espasyo (Lokampr̥ṇā) na nagpapatatag sa dambana bilang isang nabubuhong katawan ni Agni. Sa pamamagitan ng paulit-ulit na mga pagsasamo ng "pagbabalik," si Agni ay tinatawag muli na may sigla, nutrisyon, habang-buhay, at sagana na kasaganaan, upang ang rito ay hindi mawalan ng kanyang mga natamo sa pagitan ng mga sekwensya. Ang kabanata ay naglalaman din ng mga mahahalagang sandali ng pagpapauupo, muling pagpapapupunan, at pagpapawala/pagpapadala kay Agni, na nag-uugnay sa kanya sa Tubig at Lupa bilang mga sumusuportang matris, kasama ang isang makapangyarihang Varuṇa-release para sa pagpapakawala ng mga gapos. Isang maikling motif ng pagtatatag ng soberanya (dhruva) ay lumilitaw, na nag-aayon ng kaayusan ng rito sa katatagan ng lipunan at pulitika sa ilalim ng dharma. Mga mantra ng Lokampr̥ṇā (pagpuno ng espasyo) na "kumukumpleto" sa dambana/kosmos sa pamamagitan ng pagpuno sa mga puwang ng rito. Malakas na motif ng "āvṛtti/upāvṛtti": paulit-ulit na mga panalangin ng pagbabalik at pagpapanumbalik upang mapigilan ang pagkawala ng sigla, pagkain, at yaman. Malinaw na muling pagpapauupo at muling pagpapapupunan kay Agni kasama ang Tubig at Lupa (Mga Ina) pagkatapos hawakan ang apoy. Integrasyon ng protektibong pagpapawala/pagpapadala ni Agni upang ang rito ay magpatuloy nang walang pinsala. Kasama ang isang konsentradong mantra ng Varuṇa-Āditya para sa pagpapakawala ng pāśa (paglaya sa mga gapos) sa loob ng isang sekwensyang pinangungunahan ni Agni. Isang tala ng dhruva/pag-aayos ng soberanya na nag-uugnay ng katatagan ng rito sa katatagang tulad ng pagkahari.
Adhyaya 13
Ang Adhyāya 13 ay nagpapatuloy sa Agnicayana sa pamamagitan ng paghubog sa gitnang mga patong ng dambayan ng apoy, kung saan ang rito ay pinatatag, tinatatak, at ginawang "matamis" (madhu) para sa nag-aalay at para sa mga mundo. Ang kabanata ay paulit-ulit na nagpapalalim sa espasyo ng dambayan bilang Lupa/Aditi na inilagay sa ibabaw ng kosmikong Tubig, habang si Prajāpati at Viśvakarman ay tinatawag upang "muling itayo" at pumigil sa gawain bilang iisang organismo. Ang mga pormulang pangproteksyon ay nagbabantay sa mga hininga, mga direksyon, at mga bagay sa rito, at ang mga mantrang nagpapausad ay nagsasaklob kay Agni upang ang sakripisyo ay umusad nang walang balakid. Ang isang natatanging paksa ay ang pag-uugnay ng metapisikal na muling pagkabuo (si Prajāpati bilang ang kabuuan) sa mga konkretong suportang ritwal, damo, mantikilya, kahoy, at mga kasukasuan ng panahon (gabi/bukang-liwayway), na lahat ay pinagpapala sa pamamagitan ng mga madhu-benediksyon. Ang pagtatayo ng gitnang patong ng dambayan ng Agnicayana altar na may malinaw na mga tema ng muling pagkakabuo kay Prajāpati. Malakas na diin sa dhruvā-stabilidad: ang Lupa bilang matibay na pundasyon, na ipinatong at pinatibay ni Viśvakarman. Mga rakṣā (protektibong pagtatatak) na motibo: pagbabantay sa mga hininga, mga bagay sa rito, at integridad ng nag-aalay. Mga madhu (kagandahang-loob) na benediksyon na sumasaklaw sa panahon (gabi/bukang-liwayway), lupa, kalawakan, at langit. Ekolohiyang ritwal: ang Dūrvā na damo, Vanaspati/kahoy, tubig, at mantikilya ay trinato bilang mga buhay na kapangyarihan sa loob ng yajña. Si Agni bilang kutchero: pagsasaklob at pag-uupo sa Sadas upang ituloy ang rito.
Adhyaya 14
Ang Adhyāya 14 ay nagtatapos sa Agnicayana sa pamamagitan ng ritwal na pagpapatatag sa huling mga patong at suporta (dhruvā/yantra/ukhā), upang ang dambana ng apoy ay maging isang matibay na kosmikong katawan na akma na taglayin ang sakripisyo. Ang mga mantra nito ay paulit-ulit na "pinagtatagpo" ang rito sa pamamagitan ng paglalapat kay Agni sa mga panahon, mga mundo, mga tubig, mga halaman, at ang maraming apoy, at sa pamamagitan ng pagtatatag ng metrikal at stoma-order bilang ang nakatagong arkitektura ng paglikha. Ang kabanata ay naglalaman din ng tanyag na Śatarudrīya (Rudra-hymn), na ginagawang unibersal si Rudra bilang naroon sa lahat ng nilalang at lugar, habang sabay na humihingi ng proteksyon at kaginhawaan. Sa kabuuan, ito ay isang pagsasara na sintesis: kosmikong enumerasyon, ritwal na konsolidasyon, at isang tumatapos na theophany ni Rudra sa loob ng sakripisyal na uniberso. Ang pagtatapos ng Agnicayana na may huling mga pagsasama na nagpapatatag (ukhā, dhruvā, yantra) at mga pormulang "pagtatatagpo" Tahasang pagkakakilanlan ng chandas (mga metrong Vedic) at stoma-counts bilang kosmikong mga prinsipyong nagkakabuo sa mga mundo, mga kakayahan, at mga pagkasoberano Mga proklamasyon sa istilong Devatā-nirdeśa na nagmamapa sa mga pangunahing diyos at mga grupo ng diyos sa mga tungkuling ritwal Kasama ang tanyag na Śatarudrīya, na saligan para sa huling liturhiyang Śaiva at protektibong pagbigkas
Adhyaya 15
Ang Adhyāya 15 ay nagpapatuloy sa debosyonal na intensidad ng Śatarudrīya stream habang pumapasok sa mga agos ng pagkakaloob ng yaman (Vasordhārā), pinaghalo ang pagpapalubag-loob, proteksyon, at kasaganaan sa iisang liturhikal na ark. Isang malakas na Agni-cycle ang nangingibabaw: si Agni ay pinupuri bilang Jātavedas, Hotṛ, mensahero, kutsilyero ng Ṛta, at ang tagapagbantay na "dumarating" sa pamamagitan mismo ng mga himnong binabasa. Kasama rito, ang mga compact na pormula ng tagumpay at proteksyon (lalo na kay Indra) ay nagpapakabanal sa pananalita at isip para sa paglampas sa mga balakid at pagpapatibay ng mga depensa sa hidwaan. Ang kabanata ay nag-ritwal ng isang transisyon mula sa panloob na pagpapakabanal (vāc/manas, kratu) patungo sa panlabas na pagiging epektibo - ligtas na paglalakbay ng mga alay, banal na proteksyon, at ang "agos ng yaman." Pagpapatuloy ng Śatarudrīya-style na debosyonal-propitiatoryong tono na may malinaw na agos ng kasaganaan (Vasordhārā) Masiksik na Agni-stuti cluster na naglalarawan kay Agni bilang kosmikong ulo, mensahero, Hotṛ, at tagapagbantay-kanlungan Compact na tagumpay/proteksyong mantra (Indra; pananakop kay Vṛtra) na nagpapakabanal sa isip at pananalita para sa desisibong aksyon Malakas na ritual-technical focus sa ghṛta, mga kutsara, at ang matagumpay na 'pagpapadala' ng mga alay kasama ang Svāhā Imahen ng kasaganaan (mga baka, kabayo, mga nanalo ng premyo) na paulit-ulit na nauugnay sa tamang rite (ṛta/kratu)
Adhyaya 16
Ang Adhyāya 16 ay nakatuon sa Śatarudrīya na ang tugatog, isang tuloy-tuloy na litanya ng mga namas na nagpapakalma kay Rudra sa pamamagitan ng pagkilala sa kanyang nakakatakot na mga sandata, sa kanyang mga naglalakbay na kasama, at sa kanyang presensya sa bawat direksyon, uri, at kalagayan ng buhay. Ang mga mantra ay paulit-ulit na "nag-aalis ng sandata" kay Rudra, na humihiling na ang kanyang pana ay ibaba at ang kanyang mga palaso ay gawing walang pinsala, habang sabay-sabay na tinatawag ang kanyang śivā (mapalad) na anyo bilang tagapagtanggol at tagapagpagaling. Sa pamamagitan ng pagpapangalan kahit sa mga puwersang nasa hangganan at nakababagabag (mga magnanakaw, mga gumagala sa gabi, mga kapangyarihan sa gubat), ang teksto ay ritwal na pinagsasama-sama ang mga ito sa ilalim ng pagkasoberano ni Rudra, na binabago ang takot sa paggalang. Ang kabanata ay nagtatapos sa pamamagitan ng pagpapatatag ng sakripisyo sa pamamagitan ng pagsamba kay Agni, na tinatapos ang pagpapakalma at nagpapanumbalik ng kaayusan ritwal. Ang Śatarudrīya ay ang sukdulan: siksik na pagkakasunod-sunod ng mga pagbati (namo-namaḥ) na nagpapalaganap ng presensya ni Rudra. Ritwal na "pag-aalis ng sandata" kay Rudra (panang hindi nakabitan, mga palasong naibawi) bilang isang kilos ng pananalita ng śānti. Tahasang pagpaparangal sa mga sandata at armas ni Rudra bilang mapangprotektang hindi mapanirang mga kapangyarihan. Pagsasama ng mga tao sa hangganan o antisosyal at mga puwersa ng ilang bilang mga sakop ni Rudra, na dinadala ang mga ito sa ilalim ng kaayusan ng sakripisyo. Paglipat mula sa pagpapakalma kay Rudra patungo sa pagsamba kay Agni upang patatagin at tapusin ang rito.
Adhyaya 17
Ang Adhyāya 17 ay nagpapatuloy sa agos ng Vasordhārā at mga kaugnay na ritwal ng apoy, gamit ang prosperity-yajus upang matiyak ang sagana habang pinapanatili ang alay na akma sa kosmikong kaayusan. Ang isang matibay na Agni-cycle (Pāvaka, Devavāhana) ang nagbibigkis sa ritwal: inaanyayahan si Agni mula sa lahat ng kanyang mga luklukan, ginawang mapagprotekta, at ipinagagawad na magdala ng mga diyos at ng nag-aalay patungo sa itaas. Kasama rito ang mga kosmogonikong interogasyon sa istilo ni Viśvakarman/Prajāpati, tungkol sa unang suporta, sa sinaunang "kahoy/puno," at sa "binhi" na tinataguyod ng mga Tubig, upang ang ritwal ay maalala bilang muling pagganap ng paglikha. Ang kabanata ay nagtatapos sa pragmatic na pagtataas ng katayuan at kagalingan, na nagpapakita kung paano ang metapisikal na pananaw at materyal na kasaganaan ay ritwal na pinag-iisa. Ipinapakita rito ang pagpapatuloy ng Vasordhārā na may espesyal na pamamaraan ng apoy na nakatuon sa kasaganaan at paglago (várdhana). Si Agni bilang Pāvaka (tagapadalisay) at Devavāhana (tagapagdala ng diyos) ay prominenteng inaanyayahan mula sa maraming ritwal na tahanan. May kosmogonikong "mga taludtod na tanong" kay Viśvakarman/Prajāpati at sa mga Tubig tungkol sa garbha, unang suporta, at kahoy/puno ng paglikha. May malinaw na panloob na pagbabago: isang babala na ang pagbigkas lamang ay hindi sapat kung hindi hahawak sa tunay na prinsipyong lumilikha (17.31). Mga motif ng ritwalisadong panlipunang pag-angat: mga mantra para sa pagtataas ng katayuan ng isang tao at pagpapakilos ng benepisyaryo patungo sa itaas (17.51, 17.50).
Adhyaya 18
Ang Adhyāya 18 ay nakatuon sa kompleks na Mahāvrata at sa mga panahon at solar na pagbabago nito, lalo na ang Viṣuvat (gitnang punto o solstitial pivot), at kasama ang mga Svarasāmans na nagpapalakas sa sonikong kapangyarihan ng rito. Ang kabanata ay gumagalaw mula sa masasal na mga panalangin na "sa akin magiging..." at "itakda sa ayos" na nag-aayon sa hininga, isip, pananalita, katawan, at panlipunang soberanya sa pamamagitan ng yajña patungo sa mas malawak na mga talaan ng kabuhayan (mga apoy, tubig, halaman, hayop, butil) at sa huli ay sa mga panalangin na nagpapatibay ng pagiging mapagmasid, pagdalo ng mga diyos, at pag-aalay ng ipon na merito. Sa buong arkong ito, ang panloob na kaayusan (ṛta) ng nag-aalay ay paulit-ulit na ikinakabit sa kosmikong kaayusan, upang ang kalusugan, mahabang buhay, kawalan ng takot, kasaganaan, at katanyagan ay lumitaw bilang mga bunga ng sakripisyo sa halip na bilang mga pribadong pag-aari. Sa esensya, ang kabanata ay ginagawang rito ang sandaling bisagra ng taon bilang pagpapanibago ng buhay, politika, at kosmos sa pamamagitan ng tamang binibigkas at tamang inilalagay na yajus. Ang integrasyon ng Mahāvrata sa lohika ng panahon at solar na pista, na binibigyang-diin ang Viṣuvat bilang kosmikong pivot, ang presensya ng mga Svarasāmans na nagbibigay-diin sa intonasyon at sonikong bisa kasabay ng mga yajus-formula, ang matibay na konsentrasyon ng komprehensibo at totalisador na mga panalangin: pag-aayon (saṃhati), pagkakasunod-sunod (kalpana), at mga litanya ng "sa akin magiging", ang malinaw na pag-uugnay ng iṣṭa, pūrta, dakṣiṇā (sakripisyal at kawanggawang merito) sa Agni Vaiśvānara bilang huling pagpapatibay ng merito, at ang kapansin-pansin na estilo ng "imbenaryo" na mantra na naglilista ng mga butil, gamot, hayop, at mga mapagkukunan ng kabuhayan bilang sakripisyal na "angkop".
Adhyaya 19
Ang Adhyāya 19 ay nagbubukas sa serye ng Sautrāmaṇī, isang ritwal na nagpapanumbalik na muling nagtatayo ng lakas na katulad ni Indra sa nag-aalay sa pamamagitan ng mga paglilinis na nakatuon sa Soma, mga pormulang pangproteksyon, at "paglaluklok" ng mga kapangyarihang buhay. Ang mga mantra ay paulit-ulit na tinuturing ang yajña bilang bhaiṣajya (gamot): paglilinis sa pamamagitan ng imahen ng pavitra/pavamāna, pananalitang nagpapagaling, at ang pagkadoktor ng mga Aśvin, habang maingat na iniiral ang kabanalan ng Soma laban sa hiwalay na sakop ng surā. Ang mga domestikong pagkaing havis (dhānā, saktu, karambha, gatas, asim, at iba pa) ay malinaw na kinikilala bilang "mga anyo ng Soma," na nagpapalawak ng bisa ng Soma sa mga nagpapakain at abot-kamay na alay. Ang kabanata ay nagiging etikal at pampamilya rin, nananalangin kay Agni para sa kalayaan mula sa utang sa mga magulang, na nagpapakita na ang kadalisayan ng ritwal ay nagtatapos sa katuwiran na panlipunan-ispiritwal. Nagsisimula sa siklo ng ritwal na Sautrāmaṇī (lakas ni Indra, pagpapanumbalik) Malakas na diin sa paglilinis (pavitra/pavamāna) at wika ng pagpapagaling (bhaiṣajya) Malinaw na hangganan ng Soma, Surā: malinaw na pagbabawal sa paghahalo ng kanilang mga sakop ng ritwal Paglaluklok na istilong dhāraṇā ng mga kapangyarihan (kinang, sigla, lakas, pwersang buhay) sa nag-aalay Muling tinuturing ang mga araw-araw na alay-pagkain bilang malinaw na "rūpa ng Soma," na nag-uugnay ng nutrisyon ng sambahayan sa kabanalan ng Soma Kasama ang motibo ng panalanging-etikal: pagiging anṛṇa (walang utang) sa mga magulang sa pamamagitan ni Agni
Adhyaya 20
Ang Adhyāya 20 ay nagpapatuloy sa agos ng Sautrāmaṇī na may malinaw na diin sa paglilinis, paggagaling, at pagpapatatag ng kapangyarihang royal at sakripisyal. Ito ay lumilipat mula sa consecratory localization ng kṣatra (upuan/sinapupunan/pusod ng kapamahalaan) at ang pag-upo ni Varuṇa sa ṛta, patungo sa abhiṣecana at mga pormula ng self-consecration na nagmamapa ng soberanya sa katawan at kakayahan ng nagsasakripisyo. Ang pagkakasunod-sunod ay tumutungo sa Soma-pressing at mga kilos ng pag-sasala, na may "taking-formulas" na nagtatalaga ng bahagi sa mga pangunahing diyos, na nagtatapos sa mga harmonizing invocations na nag-uugnay sa mga transisyon ng araw sa iisang protektadong sakripisyal continuum. Malakas na tono ng Sautrāmaṇī: paggagaling, pagpapanumbalik, at protektibong lakas kasama ang royal consolidation. Malinaw na imagery ng enthronement/seat (āsana) para sa divine rule at human sāmrājya. Masinsinang ātma-saṃskāra: ang mga bodily at sensory faculties ay ritwal na inaayon sa kṣatra at yajña. Malinaw na Soma workflow: pressing, consecrating, straining (pavitra), at upayāma/taking formulas. Integrasyon ng temporal wholeness: dawn, day, evening, night ay ini-invoke bilang iisang sakripisyal order.
Adhyaya 21
Ang Adhyāya 21 ng Śukla Yajurveda (Vājasaneyī Saṃhitā) ay nagtitipon ng mga mantra na nagtatatag ng isang protektado at maayos na ritwal na sakop at pagkatapos ay inilalapat ang kaayusang ito sa mga espesyal na handog ng hayop (Paśubandha) at sa mga layuning pagpapatawad (prāyaścitta). Ito ay nagsisimula sa tonong pag-amin at pagtatanaw ng saklolo kay Varuṇa at sa mga Āditya, lumalawak sa pagpapatibay ng rito sa pamamagitan ni Aditi, Dyāvā-Pṛthivī, ang mga banal na "pinto" at direksyon, at inaayon ang yajña sa pagbuo ng madaling-araw (Uṣas) at sa Viśve Devāḥ. Isang kapansin-pansing tampok na istruktural ay ang tahasang bandhu sa pagitan ng mga panahon at anyo ng stoma (hal., Śarad sa Ekaviṃśa; Hemanta sa Triṃśa), kung saan ang handog ay "inilalagay" kay Indra bilang buhay na lakas (vayas). Sa kabuuan, ang kabanata ay ginagawang bisa sa ritwal ang proteksyon, pag-amin, at kosmikong pagkakatugma para sa mga konteksto ng paghahandog ng hayop at ang kanilang mga remedyal na pagtatapos. Malakas na pagpapakita ng pag-amin at proteksyon na nakatuon kay Varuṇa sa simula ng kabanata. Kilalang teolohiya ni Aditi (hindi tumanda, maliwanag na ina) bilang pampatatag ng Ṛta sa loob ng rito. Pagpapabanal ng espasyo ng ritwal sa pamamagitan ng mga dinibinong pinto, direksyon, at mga motibo ng binabantayang bakuran. Pagkakatugma sa madaling-araw (Uṣas, Viśve Devāḥ) na may tahasang mga markang chandas (Triṣṭubh, Jagatī). Mga tugma sa pagitan ng panahon at stoma (hal., Śarad, Ekaviṃśa; Hemanta, Triṃśa) na nagtatapos sa mga handog na inilalagay kay Indra bilang vayas. Orientasyong Paśubandha at pagpapatawad (prāyaścitta): mga mantra na dinisenyo upang iwasan ang pagkakamali, galit, at pagtagas ng ritwal.
Adhyaya 22
Ang Adhyāya 22 ay nagsisimula sa Aśvamedha sa pamamagitan ng ritwal na "pagkuha" at pagprotekta sa buhay ng nagsasakripisyo, pagkatapos ay itinatag ang rito sa loob ng Ṛta (kosmikong kaayusan) at sa protektibong, handog-na-nagdadala na kapangyarihan ni Agni. Ito ay itinuturing ang kabayo bilang inialay sa mga Diyos at kay Prajāpati, na naghahanda para sa pagpapakawala nito at sa paglalakbay na pinahihintulutan, habang inaayon ang sakripisyo sa unibersal na pahintulot at mapalad na pagkumpleto. Isang siksik na grupo ng mga panawagan kay Sāvitrī/Savitṛ (kasama ang Gāyatrī) ang nagpapadalisay sa intensyon (sumati), nagtatawag ng diyos na pagtulak (prasava), at nakakamit ang tamang-isip na pamamahala sa malawak na rito. Si Agni ay sinisindihan at inilalagay bilang sugo at havyavāhana, ang pagdaloy na nagpapadalisay ni Soma ay maikling binubuhay, at ang mga handog sa direksyon ay nagsisimulang patatagin ang ritwal na espasyo sa lahat ng direksyon. Nagsisimula sa siklo ng Aśvamedha (Sakripisyo ng Kabayo) na may konsagrasyon ng kabayo at oryentasyon sa pagpapakawala/paglalakbay, konsentradong sekwensya ni Savitṛ (Sāvitrī/Gāyatrī) na nagbibigay-diin sa prasava (diyos na pagtulak) at sumati (tamang-isip), malakas na diin kay Agni bilang havyavāhana at yajña-dūta sa sandali ng pagsindi/paglalagay, tinatawag ang Ṛta bilang isang 'lubid' na hinawakan ng sinaunang mga seer, na nag-aangkla sa rito sa primordial na kaayusan, at maagang espirituwal na pagpapakonsagra sa espasyo sa pamamagitan ng mga handog sa direksyon upang siguraduhin ang ritwal na field para sa isang mahaba, malawak na rito.
Adhyaya 23
Ang Adhyāya 23 ay nagpapatuloy sa Aśvamedha sa pamamagitan ng ritwal na pagtitiyak sa kilos ng kabayo, kagamitan, at hindi masasalanta habang ito ay naglalakbay para sa soberanya. Ang mga mantra ay nagpoprotekta sa rito mula sa pinsala at maling pananalita, inaayon ang pagnanais sa dharma at puṣṭi, at paulit-ulit na 'itinatag' ang sakripisyong konstruksyon sa pamamagitan ng chandas, direksyon, at panahon. Kasama ng mga teknikal na konsagrasyon (kagamitan sa yoke, pag-aayos, distribusyon ng bahagi), ang kabanata ay ipinapakita ang kabayo bilang isang kosmikong katawan na ang tagumpay ay nagtitiyak ng mapalad na tagumpay at maayos na kasaganaan. Ang tono ay parehong administratibo (mga hangganan, bahagi, direksyon) at papalawak (mga sukat at panahon na bumubuo sa katawan at kaharian ng nagsasakripisyo). Mga formula ng proteksyon at soberanya ng Aśvamedha para sa paglalakbay at teritoryal na saklaw ng kabayo Mga talata ng Arthavāda (nindā/pangaral) na nagpapatibay sa mga hangganan ng panlipunan-ritwal at tamang karapatan. Mga pagtawag sa chandas (Gāyatrī hanggang Kakubh; regular at hindi regular na mga sukat) upang patatagin at 'bumuo' ng rito. Ritwal na pagkakasunod-sunod ng espasyo (mga direksyon, kidlat, pananalita) at panahon (mga quincena, buwan, araw, gabi) bilang suporta sa istraktura ng sakripisyong katawan. Nakatuong mga teknikal na konsagrasyon: pagkasya ng kagamitan sa yoke, pag-aayos ng buhok, at maayos na distribusyon ng mga bahagi ng pagkain.
Adhyaya 24
Ang Adhyāya 24 ng Śukla Yajurveda (Vājasaneyī Saṃhitā) ay isang mahalagang kabanata ng Ashvamedha, na nakatuon sa ritwal na "paghawak" (ālambhana/ālambh-) at tamang pag-aalay ng maraming handog na hayop at ibon, bawat isa ay itinatambal sa tamang diyos, panahon, yunit ng oras, o kosmikong rehiyon. Paulit-ulit nitong ginagamit ang nakikitang mga tanda (kulay, anyo, pagkakakilala) bilang pamantayan sa ritwal upang ang sakripisyo ay maging tumpak na mapa ng mga mundo: lupa, kalawangin, langit, mga direksyon, tubig, at ang taon. Kasama sa mga talaang ito ang tanyag na vājina/"kapangyarihan ng kabayo" (vājínam) na agos ng mga mantra at kasama ang materyal na nauugnay sa ritwal ng reyna sa loob ng kompleks ng Ashvamedha. Ang natatanging diin ng kabanata ay ang pagpapalaganap ng soberanya sa pamamagitan ng ritwal na pagkakatawan ng buong kosmos sa pamamagitan ng tamang nakauri na mga nilalang at kanilang mga divine na tumatanggap. Ang pagkakasunod-sunod na nakatuon sa Ashvamedha, kasama ang materyal ng ritwal na nauugnay sa reyna at mga vājínam ("kapangyarihan ng kabayo") na mantra; sistematikong pag-uuri ng mga biktima ayon sa nakikitang mga tanda (kulay, anyo ng katawan, pagkakakilala) upang matiyak ang tamang pag-aalay sa diyos (devatā-yajana); malawak na mga pormula ng ālambhana ("paghawak/pag-agaw") na nagmamapa ng mga nilalang sa mga kosmikong rehiyon, direksyon, panahon, araw/gabi, mga takipsilim, at ang taon; at kilalang pagsasama ng mga kolektibong diyos (Vasus, Rudras, Ādityas, Viśve Devāḥ, Sādhyas) at mga klasipikasyon ng Pitṛ, na nag-iisa sa mga diyos, mga Ama, at oras sa iisang grid ng sakripisyo.
Adhyaya 25
Ang Adhyāya 25 ay nagdadala sa Aśvamedha sa kanyang pangwakas na pagsasara, mula sa mga unibersal na pagpapala at kosmikong pagkakakilanlan patungo sa desisibong handog at maingat na paghihiwa-hiwa (vibhajana) ng inialay na kabayo. Binibiyayaan nito ang bawat gawaing-buhay at kagamitan ng kabayo, ang kanyang mga hakbang, pahinga, mga takip, at mga palamuti, upang walang matirang hindi inialay sa ritwal. Ang kabanata ay nagbibigay rin ng mga pormulang pangproteksyon at pampagawing-tama upang neutralisahan ang mga dungis, amoy, init, o di-sinasadyang pinsala sa kritikal na sandali ng pag-aalay at paghahanda. Kasama sa mga ritwal na gawing ito ang mga pananaw ng soberanya at sakop na "bandhu" (katumbas) na nagbibigay-balangkas sa sakripisyo bilang isang mikrokosmo ng kaayusan ng mundo at unibersal na paghahari.
Adhyaya 26
Binubuksan ng Adhyāya 26 ang pagkakasunod-sunod ng Purushamedha, na nagtatanghal ng isang simbolikong "alay ng tao" na ginagawang unibersal ang lipunan at kosmos bilang yajña, at ito ay kulayan ng mga koncepsyon ng istilong Purusha-sūkta tungkol sa isang Sakop na Tao. Sa loob ng balangkas na ito, ang kabanata ay dumadaan sa mga mahahalagang sandali ng rito ng Soma, pag-imbita kay Indra, pagtatakda at pag-aalay ng Ṣoḍaśin graha para kay Mahendra, at pag-uugnay ng mga papel ng saserdote, habang paulit-ulit na pinagtatayoan ng bisa si Agni Vaiśvānara bilang ang lahat-pumupusyaw na apoy at tagapagtanggol. Ang Panahon (Mga Panahon, Mga Buwan, Taon) ay tinitawag upang palawigin at patatagin ang sakripisyo, at ang kinalulubdang karunungan (dhī → vipra) ay inilalarawan bilang nagmumula sa mga sagradong pook sa hangganan. Kaya ang adhyāya ay nagtatali ng kosmikong kaayusan (ṛta), kabuuan ng lipunan, at liturhikal na katumpakan sa iisang bisyon ng sakripisyo. Sinisimulan ang siklo ng Purushamedha (simbolikong sakripisyo ng tao), kung saan ang mga baryasyon ng Purusha-sūkta ang humuhubog sa abot-tanaw ng kabanata. Malakas na pagtatampok kay Agni bilang Vaiśvānara, ang unibersal na apoy na nauugnay sa Araw at sa liwanag ng ṛta (kapansin-pansin sa konteksto ng Gharma). Diin sa rito ng Soma: pokus kay Mahendra/Indra, paglalagay ng Ṣoḍaśin graha, mga imbitasyon ng Soma, at imahen ng pavamāna (sariling nagdadalisay) na Soma. Malinaw na pagpapabanal ng Panahon (Mga Panahon, Mga Buwan, Taon) bilang isang kapangyarihang nagpapanatili ng yajña. Malinaw na pag-uugnay ng mga opisyal at mga pahiwatig ng rito (hal., Nestr̥/Gnāvā, Draviṇodāḥ) kasama ang mga mataas na talang papuri (stuti).
Adhyaya 27
Ang Adhyāya 27 ay nagpapatuloy sa mga pormula ng handog na nakatuon sa Puruṣamedha sa pamamagitan ng pagpapalawak ng yajña bilang isang kosmikong prusisyon ng mga diyos na "nagdadala" ng rito, pagbubukas ng mga threshold nito, pagbigkas ng papuri nito, at pag-angat nito patungo sa langit. Ang tuwid na pagsisindi ni Agni ay nagtatatag ng aksis ng sakripisyo, na sinusundan ng mga kapangyarihang magkakapareha at kolektibo (Mga Pinto, Bukang-liwayway, Gabí, mga diyos na Hotṛ, Iḍā, Sarasvatī, Bhāratī, Viśve Devāḥ) na nagpapatatag ng pananalita, kaayusan, at pagpapakumbinsa sa loob ng espasyong ritwal. Isang matibay na serye ni Vāyu ang nagtutulak sa kilos ng Soma sa pamamagitan ng mga yoked na koponan niyut, na nakakamit ng yaman, proteksyon, at walang hadlang na pagsulong, at si Indra ay tinatawag para sa tagumpay at premyo. Sa buong kabanata, ang adhvara ay itinuturing bilang isang simbolikong mikrokosmos na ang matagumpay na "pag-akyat" ay sumasalamin sa kosmikong pagkakaisa (ṛta). Pagpapatuloy ng mga pormula ng handog na Puruṣamedha na may malinaw na simbolismo ng kosmikong sakripisyo, kilalang kumpol na nakatuon kay Vāyu (mga koponan niyut, pagdating, proteksyon) na humuhubog sa daloy ng Soma, arkitekturang ritwal na binibigyang-diin: Dvāraḥ (Mga Pinto), upuan barhis ni Iḍā, Sarasvatī, Bhāratī, at pagbigkas ng Hotṛ, diin sa "pagdadala paitaas" ng sakripisyo, pananalita, apoy, at hininga bilang mga ascending vector ng yajña, mga diyos na magkakapareha (Uṣas, Naktā) at mga kolektibo (Viśve Devāḥ) na ginagamit upang matiyak ang pagpapatuloy at pagtanggap.
Adhyaya 28
Ang Adhyāya 28 ay nagpapakita ng Sarvamedha ("Sakripisyo ng Lahat") bilang isang komprehensibong paglalahok kung saan ang mga handog, paanyaya, at pormula ng proteksyon ay iniaalay sa buong banal na kaayusan. Ang kabanata ay paulit-ulit na inaupo at nagpapatibay kay Indra sa pamamagitan ng mga handog na ājya, metrikal na pagpapalakas, at ang magkakatulad na gawain ng mga tungkuling saserdote tulad ng Hotṛ at Nārāśaṁsa. Ang mga diyos na nagbubukas, nagpapatatag, nagpapagaling, at nagpapalago sa ritwal, mga Pinto, Bukang-liwayway at Gabi, at ang tatlo nina Idā, Sarasvatī, Bhāratī, ay tinatawag upang ang sakripisyo ay maging isang walang hadlang na daan patungo sa kaginhawaan. Sa katunayan, ang Sarvamedha ay inilalarawan bilang isang ritwal na mikrokosmo ng kabuuan: ang lahat ng kapangyarihan ay pinipisan, pinagkakaisa, at iniaalay muli sa pamamagitan ng yajña. Oriyentasyon ng Sarvamedha: mga pormula na sadyang isinasama at "binubuod" ang buong banal na sakop sa iisang arkong sakripisyal. Matibay na pagpapokus kay Indra: paulit-ulit na mga paanyaya, pagpaupo sa barhis, at pagpapalakas sa pamamagitan ng ghi at papuri. Ang mga diyos na "imprastruktura" ng ritwal ay kilala (Dvārāḥ/Mga Pinto, Barhis, Nārāśaṋsa), na nagbibigay-diin sa mga tarangkahan, hangganan, at tungkulin ng papuri ng ritwal. Mga motibo ng paggaling at sigla: ang banal na pares ng Hotṛ bilang mga manggagamot, si Tvaṣṭṛ bilang parang manggagamot na nagkakaloob ng indriya (mga kapangyarihang buhay). Tahasang metrikal na mga pagpapalakas (hal., Triṣṭubh, Jagatī, Anuṣṭubh, Paṅkti) na ginagamit bilang mga sasakyan ng lakas (ang chandas bilang śakti).
Adhyaya 29
Ang Adhyāya 29 ay isang liminal na kabanata na nag-uugnay ng soberanya ng royal-sacrificial sa libingan, na gumagalaw sa pagitan ng Aśvamedha consecrations at sa Pitr̥medha/death-mantra sphere kung saan tinatawag si Yama at ang mga Ama. Ang mga talata ng Aśvamedha nito ay itinataas ang kabayo sa isang kosmikong anyo, solar, patungo sa langit, at Indra-impelled, upang ang rite ay maging mapa ng ordered power sa halip na pag-aalay lamang ng hayop. Sa ancestral at death-rite material nito, ang parehong Vedic order (ṛta) ay inilalapat sa paglampas sa buhay, na naghahanap ng ligtas na paglalakbay, tamang istasyon, at pagpapatuloy ng lahi. Ang panloob na tema ng kabanata ay controlled transition: mula sa buhay patungo sa kamatayan, mula sa earthly kingship patungo sa cosmic rule, at mula sa impulse patungo sa guided, ritually-correct motion. Pinag-isa ang Aśvamedha (royal horse-sacrifice) imagery sa Pitr̥medha/death-ritual mantras sa iisang adhyāya, na lumilikha ng malakas na 'threshold' character. Prominente ang Yama orientation: ang soberanya ay framed laban sa mortality at sa batas ng mga Ama. Ang kosmikong identification ng sacrificial horse (Āditya/Sūrya, Indra-imbued, heaven-racer) ay ginagawa ang biktima bilang theological symbol ng ṛta at tagumpay. Kapansin-pansin ang operational-poetic consecrations ng martial/vehicular instruments (reins, bow-ends, quiver), na nagbibigay-diin sa disciplined direction at proteksyon.
Adhyaya 30
Ang Adhyāya 30 ng Śukla Yajurveda (Vājasaneyī Saṃhitā) ay nakatuon sa Pravargya, ang handog ng Gharma (initang gatas), kung saan ang init, sinag, at lakas ng buhay ay itinatanging banal bilang kapangyarihang nagpapatakbo sa ritwal. Kasama ng mga Gharma-mantra at mga pormula ng Savitṛ-pravartana na "nagpapatakbo sa sakripisyo," ang kabanata ay naglalaman ng mga pinalawig na talaan ng niyoga (pagtatalaga sa ritwal) na nagmamapa ng mga uri ng tao, mga hanapbuhay, mga taong nasa laylayan, at maging ang mga anyo ng tunog sa mga prinsipyong kosmiko at mga diyos. Ang kabuuan ay isang kosmolohiyang isinasaayos sa ritwal: ang lipunan, katawan, at buhay pandama ay pinipisan, inuuri, at inihahandog upang ang sakripisyo ay magnas at magpapanatag sa sansinukob. Ang adhyāya ay pinagsasama ang matinding simbolismo ng init na pang-konsagrasyon at isang sakripisyal na taksonomiya ng pantao at kosmiko. Pagtutuon sa Pravargya kasama ang mga mantra ng Gharma (mainit na paso / mainit na gatas) na nagbibigay-diin sa tapas (init sa ritwal) at karilagan, kilos ng Savitṛ-pravartana (pagtutulak) na naglalapit ng kapasyahan, timing, at mabungang pagkakatupad, mga talaan ng niyoga na nagtatalaga ng mga hanapbuhay, mga ekstremidad ng katawan, mga kalagayan moral-psikolohikal, at mga tao sa laylayan ng lipunan sa mga devatā at mga kapangyarihang abstrakto, hindi pangkaraniwang pagsama ng mga "anyo ng tunog" (dayandang, ingay, musika, tambuli, huni ng gubat) bilang mga handog na maitatawag sa sakripisyo, at pagmamapa kosmiko sa pamamagitan ng mga katumbas na istilo ni Prajāpati (lupa, kalawangang, langit; araw, buwan, mga bituin; araw/gabi).
Adhyaya 31
Ang Adhyāya 31 ng Śukla Yajurveda (Vājasaneyī Saṃhitā) ay nagtatanghal ng tanyag na Puruṣa-sūkta sa loob ng Pravargya, na nagpapatuloy ng solar at sakripisyal na simbolismo patungo sa isang dakilang kosmolohiya. Ipinapakita nito ang Kosmikong Tao (Puruṣa/Prajāpati) bilang parehong kabuuan ng panahon at ang transendenteng batayan ng manifestadong mundo, kung saan mula sa kanya ang kosmos, ang Veda, at ang panlipunan-sakripisyal na kaayusan ay umuusbong. Ang kabanata ay paulit-ulit na kinikilala ang paglikha sa yajña: ang primordial na "lahat-ng-alay" ay nagiging arketipo kung saan ang mga diyos, mundo, at dharma ay itinatag. Sa ganitong paraan, ito ay pinagpapala ang ritwal na espasyo, mga alay, mga panahon, mga hayop, at mga tungkulin ng tao bilang mga sangkap at bunga ng isang kosmikong sakripisyo. Naglalaman ito ng tanyag na Puruṣa-sūkta (VS 31), isang pangunahing kosmogoniya na nag-uugnay ng paglikha sa sakripisyo. Tahasang doktrina ng self-referential na primacy ng yajña: "sa pamamagitan ng sakripisyo ay inialay ng mga diyos ang sakripisyo" (yajñena yajñam ayajanta). Inimamapa nito ang kosmos, Veda (Ṛk/Sāman/Yajus at mga sukat), mga panahon, mga hayop, at varṇas sa katawan ng Kosmikong Tao. Pinagsasama nito ang solar-sakral na atmospera ng Pravargya sa isang unibersal na metapisika ng Puruṣa/Prajāpati.
Adhyaya 32
Ang Adhyāya 32 ay isang siksik na kabanata ng mataas na teolohiya na nagsisimula sa isang malawak na pagpapahayag ng pagkakaisa (na kinikilala ang Isa sa mga pangunahing kosmikong kapangyarihan) patungo sa mga tumutumbok na pagpapatibay ng walang-imahen at hindi-maisuring transendensiya ng Kataas-taasan. Pagkatapos ay tumutungo ito kay Prajāpati/Hiraṇyagarbha bilang ang sariling-ipinanganak, laganap na Panginoon ng sakripisyo na sumasaklaw sa mga direksyon, mundo, at nilalang, habang ang mga talata ng pagtatanong na "Ka, kasmai devāya" ay nagpapatalas sa tanong tungkol sa tunay na tatanggap ng handog. Ang huling bahagi ay nagtitipon ng praktikal na karagdagang yajus: mga petisyon ng medhā (banal na katalinuhan), isang Sadasaspati svāhā, at isang panalangin ng pagkakaisa para sa brahman at kṣatra, na nag-iintegrate ng metapisikal na pananaw sa ritwal at panlipunang kaayusan. Tanyag na pagpapahayag ng ekatva (pagkakaisa) na kinikilala ang Isa kay Agni, Āditya, Vāyu, Candra, Tubig, Brahman, at iba pa. Malakas na apopatikong diin: ang Kataas-taasan ay walang imahen, walang katulad o sukat (walang pratima/kawangis). Pagsasama ng motif ng pagtatanong na "Ka, kasmai devāya" (Kanino?) sa loob ng isang tagpuan ng Yajus. Kosmiko-sakripisyal na unibersalisasyon: si Prajāpati bilang ang sumasaklaw sa lahat na Panginoon ng mga direksyon, mundo, at nilalang. Nagtatapos sa maigsi, praktikal na mga pormula para sa medhā (katalinuhan), Sadasaspati, at pagkakasundo ng brahman, kṣatra.
Adhyaya 33
Ang Adhyāya 33 ay isang siksik ngunit malawak na kalipunan ng karagdagang mantra para sa ritwal, na nakatuon sa mga gamit para sa espesyal na okasyon sa loob ng balangkas ng Śrauta. Paulit-ulit nitong itinatag si Agni bilang ang sinaunang Hotṛ at kutchero ng ritwal, pagkatapos ay dumaan sa mga pormula ng pag-imbita at pag-kumpirma para sa mga diyos na nagtitiyak ng kaayusan (ṛta), pagiging nakikita, at tagumpay, lalo na sina Mitra, Varuṇa, Sūrya, at ang Viśve Devāḥ. Ang paradiigma ni Indra sa pagpatay kay Vṛtra ay tinitawag bilang modelo para sa pag-alis ng balakid at pagpapanumbalik ng kasaganaan, habang ang mga imbitasyon kay Soma (lalo na kay Vāyu) ay nagpapabanal sa sandali ng pag-aalay at paglahok. Sa buong kabanata, ang pangangasiwa at moral na pananagutan (ang "mata" ni Varuṇa) ay pinapares sa mga motibo ng kasaganaan (baka, sinag, katas), na ginagawang hindi mapaghihiwalay ang bisa mula sa tamang kaayusan. Karagdagang mantra na ginagamit para sa mga ritwal ng espesyal na okasyon sa loob ng repertoire ng śrauta ng Śukla Yajurveda. Malakas na pokus kay Agni: pag-iilaw, pagkasaserdote (Hotṛ), at kosmikong pagpapalitaw ng Vaiśvānara. Ang pagpatay ni Indra kay Vṛtra ay ginagamit nang hayag bilang paradiigma ng sakripisyo para sa paglampas sa balakid. Malinaw na diin sa ṛta at banal na pagmamatyag (sina Mitra, Varuṇa at ang lahat-nakikitaang mata ni Varuṇa) bilang kondisyon para sa tagumpay ng ritwal. Ang mga imbitasyon kay Soma (halimbawa kay Vāyu) ay nagbibigay-diin sa sandali ng pag-aalay at sa mabilis na pagdating ng mga diyos. Ang imahen ng kasaganaan (mga baka o sinag, katas, pagtawid sa isang protektadong espasyo) ay pinagsama sa etikal na kaayusan.
Adhyaya 34
Ang Adhyāya 34 ng Vājasaneyī Saṃhitā ay nagpapalawak ng kasanayan sa Soma-at-Agni gamit ang mga svāhā/formula ng handog na may mahigpit na balangkas at mga panalangin sa umaga na nag-uugnay ng kalooban sa yajña ng araw. Binubuksan nito ang pagpapabanal sa Manas (isipan) bilang tunay na tagatupad ng rito, pagkatapos ay dumaan sa pagsang-ayon (Anumati), mga kapangyarihan ng pertilidad (Sinīvālī), at isang bilog ng mga diyos sa umaga na nagpapatatag ng kaayusan, kasaganaan, at proteksyon. Mayroong matibay na diin sa prātar (bukang-liwayway) sa pamamagitan ni Uṣas, habang si Bhaga at Pūṣan ay paulit-ulit na hinihiling na magtalaga ng mga mapalad na bahagi, gabayan ang landas, at panatilihin ang hindi nasasaktan ang nagsasakripisyo. Ang kabanata ay nagtatapos sa kosmikong pagbabase sa pamamagitan ni Dyāvā, Pṛthivī, na nagpapakita ng sakripisyo bilang pakikilahok sa pinananatiling kaayusan (dharma/ṛta) ng langit at lupa. Mapagnilay na pagbubukas na nagpapabanal sa Manas bilang panloob na makina ng bisa ng ritual, kitang-kitang tekstura ng prātar (umaga): si Uṣas at isang bilog ng diyos na estilo ng prātar-anuvāka, paulit-ulit na teolohiya ng bahagi-at-kapalaran sa pamamagitan ni Bhaga (nakalaang bahagi) at proteksyon/gabay sa pamamagitan ni Pūṣan, siksik at panalanging isang-mantra na angkop sa tumpak na mga sandali ng handog gamit ang mga svāhā-formula, at kosmikong pag-angkla sa pamamagitan ni Dyāvā, Pṛthivī at ang nagpapanatiling utos ni Varuṇa (ṛta/dharma).
Adhyaya 35
Ang Adhyāya 35 ay naglilipon ng mga konklusyon na yajus-formula na "nagtatapos" sa isang sekwensya ng pag-aalay sa pamamagitan ng muling pagkakasunod-sunod ng espasyo, pagpapatibay ng mga hangganan, at pagpapabuti sa mga di-mabuting pwersa. Ang mga mantra ay nagpapantay sa mga direksyon, tubig, ilog, at kalawakan sa kabutihan, habang tinatawag ang mga mapagprotektang kapangyarihan upang bantayan ang buhay, angkan, hayop, at apoy. Mayroong malakas na apotropaik at pagsisisi: ang kamatayan ay idinudirekta sa ibang direksyon, ang mga pagkakamali ay nililinis, at ang hindi dalisay na Agni (Kravyād) ay pinaghihiwalay sa dalisay na tagapagdala ng alay (Jātavedas). Ang kabanata ay gumagana bilang isang ritwal na paglilinis at ligtas na transisyon patungo sa naibalik na normalidad pagkatapos ng masusing konsagrasyon at gawaing apoy. Konklusyon/orientasyon sa paglilinis: dispersal, pagtatakda ng hangganan, at proteksyon pagkatapos ng rito. Kosmikong "muling pagkakasunod-sunod" ng mundo ng nag-aalay (mga direksyon, tubig, ilog, kalawakan) sa kabutihang pagkakahanay. Malinaw na apotropaik na antas: hayagang pagdedirekta kay Mṛtyu (Kamatayan) palayo sa nag-aalay at angkan. Pagsisisi sa pamamagitan ng Apāmārga bilang kapangyarihan ng halaman para sa pagtanggal ng pagkakamali, karumihan, sorcery, at masamang tanda. Doktrinal na malinaw na paghihiwalay ni Agni sa Kravyād (hindi dalisay, kumakain ng laman) kumpara kay Jātavedas (dalisay, nagdadala ng alay). Mga formula ng transisyon at ligtas na pagdaan para sa pagtawid sa mga nahaharangan/liminal na espasyo. Proteksyon sa hayop at apoy sa pamamagitan ng ritwal na pag-ikot at pagtatakda (tema ng pari-/paridhi).
Adhyaya 36
Ang Adhyāya 36 ay nagbubukas sa agos ng Pitrmedha, na nagtatakda ng mga kondisyon sa ritual at panloob para sa mga rito ng libing at mga ninuno, kabilang ang mga mantra na ginagamit sa konteksto ng kremasyon. Kasabay ng abot-tanaw na panglibing, ang kabanata ay matibay na inilalantad ang mga śānti-prayogas, mga panalangin na pampakalma at pampatatag na nagtitiyak ng kaayusan sa panahon (araw/gabi), espasyo (mga direksyon), at mga elemental na suporta (hangin, araw, ulan, tubig). Ang soberanya ni Indra, ang sinag ni Savitṛ (sa pamamagitan ng Sāvitrī kasama ang vyāhṛtis), at ang mga tagapangalaga ng ṛta (Mitra, Varuṇa, Aryaman, Bṛhaspati, Viṣṇu) ay tinatawag upang protektahan ang buong saklaw ng nagsasakripisyo, ang may dalawang paa at may apat na paa, nakikita at hindi nakikita. Ang resulta ay isang liturhikal na balangkas ng "ligtas na paglalakbay": ang rito ay nagpapatuloy sa ilalim ng itinama na intensyon, itinalagang pananaw, at isang kapaligiran ng kawalang-takot at kagalingan. Nagsisimula sa pagkakasunod-sunod ng Pitrmedha (libing/ninuno); kasama ang mga mantra na nakatuon sa kremasyon sa mas malawak na konteksto ng adhyāya. Masiksik na kumpol ng mga śānti-mantra na nagpapakalma sa panahon, direksyon, panahon, at mga puwersang elemental bago/sa paligid ng aksyong panglibing. Kilalang paggamit ng Sāvitrī (Gāyatrī) kasama ang vyāhṛtis upang magtatag ng maliwanag na pagkakabukod sa simula pa lamang. Matibay na wikang soberanya na nakatuon kay Indra na inilawig sa buong dominyo ng nagsasakripisyo (may dalawang paa/may apat na paa). Kapansin-pansing diin sa hindi mapaghamak na pagtingin at panlipunang pagkakasundo sa pamamagitan ng "mata ni Mitra," na nag-uugnay sa kapayapaan ng ritual sa etikal-relasyonal na kaayusan.
Adhyaya 37
Ang Adhyāya 37 ay nagpapatuloy sa atmospera ng Śrāddha/rito ng mga ninuno habang nakatuon sa ritwal na "paglaluklok" at pagprotekta sa ulo ni Makha, yaon ay, ang sakripisyong kinatawan, sa devayajana na nakikilala sa Lupa. Ang mga kandikā ay lumilipat mula sa pagkuha at pagpapabanal ng mga kasangkapan at sangkap patungo sa matibay na pagtatatag ng rito sa katuwiran, pagprotekta dito sa lahat ng direksyon, at pag-angat nito patungo sa Araw at langit bilang mga saksi. Sa daan, ang init/apoy at mga handog ay inialay sa mga kapangyarihan tulad ni Yama, Sūrya, ang mga Marut, Araw at Gabi, at ang kapangyarihang humuhubog na si Tvaṣṭṛ, na lumilikha ng isang protektado at matatag na sakripisyal na lugar. Ang kabanata ay nagtatapos sa mga oblasyon na nagpapatatag, nagpoprotekta, at nauugnay sa siklo ng araw-gabi na ritwal na nagkakaisa sa nagsasakripisyo, ang layuning pang-alaala ng mga ninuno, at ang kosmikong kaayusan. Paulit-ulit na pagkilala at pagtatatag ng "ulo ni Makha" (śiras) bilang kinatawang sentro ng rito Matibay na diin sa devayajana bilang Lupa, ang sakripisyal na lupain ng mga diyos, na ginagawang spatial at kosmikong nakakawak ang rito Protektibong pagpapatibay sa "lahat ng direksyon" ng nagsasakripisyo/rito, kasama ang pag-angat sa Araw/langit bilang mga saksi Pagsasama ng pagpapabanal sa init/apoy (kasama si Yama, Makha, Sūrya) kasabay ng mga oblasyon sa Araw, Gabi, na nag-uugnay ng rito sa siklo ng panahon at kamatayan Ang tono ng Śrāddha (pang-alaala/ninuno) ay ipinapahayag sa pamamagitan ng katatagan, pagprotekta, at tamang paglalagay sa halip na pagpupuri sa salaysay
Adhyaya 38
Ang Adhyāya 38 ay nagtitipon ng mga karagdagang yajus na nagpapalakas sa kompleks ng Pravargya/Gharma at nagpapalawak ng bisa nito sa proteksyon, pagiging soberanya, at kagalingan ng komunidad, habang nagpapanatili rin ng mga karagdagang pormula ng Pitṛ-tarpaṇa (pagpapakasasa sa mga ninuno). Ang pagkakasunod-sunod ay nagsisimula sa pagkuha ng mga kasangkapan sa ilalim ng impluso ni Savitṛ, hanggang sa pag-anyaya kina Iḍā, Aditi, Sarasvatī, pagpapalaki ng alay sa pamamagitan nina Aśvins/Sarasvatī/Indra, at pagtatatakda ng Gharma ng kapangyarihan ng chandas (Gāyatrī, Triṣṭubh). Pagkatapos ay lumalawak ito sa kosmikong pagbabantay (Vāta, Tubig, Mga Halaman, "pusod" ng Ṛta), kṣatra na nakaseguro sa ilalim ng brahman, at nagtatapos sa isang proklamasyon ng pag-ahon mula sa kadiliman patungo sa mas mataas na langit. Ang tekstura ng kabanata ay kapwa teknikal (mga tumpak na pagkakakilanlan sa ritwal) at malawak (kosmikong sukat, hindi pagkasira, pagpapatuloy ng mga ninuno).
Adhyaya 39
Ang Adhyāya 39 ay nagtitipon ng mga siksik, karagdagang yajus na nagsisilbing pagsasara ng ritwal na "mga tatak" bago ang pilosopikong kasukdulan ng akda. Ito ay nagdudalisay sa tagapagsakripisyo mula sa loob (hininga at mga kakayahan) at mula sa labas (mga direksyon, tubig, mga araw), habang inilalatag ang katawan at ang biktima bilang mga tirahang banal. Isang malakas na daloy ng prāyaścitta ang dumadaloy dito: ang pagkapagod, karumihan, at maging ang brahmahatyā ay ritwal na tinutugunan, at ang kabanata ay nagtatapos sa pagdalisay na init ng tapas at gharma/pravargya na imahen. Ang pangkalahatang kilos ay mula sa mikrokosmos patungo sa makrokosmos, mula sa mga bahagi ng katawan patungo sa kosmikong kaayusan, na nagtatapos sa pagiging kumpleto ng pagbabayad-sala at pagiging handa para sa huling aral. Mga huling karagdagang (parisiṣṭa-like) mantra na "nagsasara" ng mga sinulid ng ritwal bago ang pilosopikong konklusyon. Pagmamapa ng mikrokosmos-makrokosmos: hininga, mga pandama, mga bahagi ng katawan, katawan ng biktima, mga direksyon, tubig, at kalendaryong pagkakasunod-sunod ay pinapaging banal. Malakas na tono ng prāyaścitta at apotropaic: mga estado ng pagkapagod, mga bahagi ng katawan, mga nakakatakot na epithet ni Rudra, at pagbabayad-sala sa brahmahatyā ay tinutugunan. Kitang-kitang simbolismo ng tapas/gharma (pravargya) na init na nagtatapos sa imahen ng pagdalisay na "mainit na inumin."
Adhyaya 40
Ang Adhyāya 40, ang Īśāvāsya Upaniṣad na nakaukit sa Śukla Yajurveda Saṃhitā, ay nagtuturo na ang buong gumagalaw na sansinukob ay pinagpapalaganapan ng Īśa at samakatuwid ay dapat tamasahin sa pamamagitan ng pagpapakawala at hindi-pag-aangkin. Pinag-iisa nito ang buhay ng tamang kilos (karma) na may mapagpalaya na kaalaman (vidyā), na nagbababala laban sa mga isahang paksiy tulad ng purong ritwalismo, purong intelektwalismo, o nihilistikong pagtanggi sa Sarili. Ang kabanata ay nagtatapos sa maliwanag na di-dwalang pananaw, pagtingin sa lahat ng nilalang sa Sarili at ang Sarili sa lahat ng nilalang, at sa panalanging rurok na alisin ang "gintong takip" na nagtatakip sa Katotohanan. Bilang pilosopikong korona ng Saṃhitā, muling binibigyang kahulugan nito ang buhay ng ritwal na Vedic bilang isang panloob na landas patungo sa mokṣa habang pinapanatili ang dharma sa mundo. Ang tanging Upaniṣad na direktang nakaukit sa loob ng isang Saṃhitā ng Veda (Śukla Yajurveda). Pinagsasama ang karma (tamang kilos) at jñāna/vidyā (mapagpalayang kaalaman) sa iisang disiplina. Realisasyong di-dwal: lahat ng nilalang sa Sarili at ang Sarili sa lahat ng nilalang bilang gamot sa kalumbayan. Matitibay na babala laban sa mga paksiy: ātma-hatya (pagtanggi sa Sarili), vidyā-mātra, at avidyā-mātra. Panalanging rurok kay Savitṛ/Sūrya na magbunyag ng satya (Katotohanan) sa pamamagitan ng pag-alis ng "hiraṇmaya pātra" (gintong takip).
Ask anything about Shukla Yajur Veda
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Shukla Yajur Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
Vedapath Gold
Reading stays free, with or without Gold. It is for when you would rather listen: Sanskrit recitation and a spoken translation in 10 languages across the library, on this site and in the app, plus weekly Mudras for your questions and every comic and video episode open.