Mandala 7
मण्डल 7
The Family Book of Vasishtha
Ang Rigveda Mandala 7 ay ang dakilang aklat ng pamilyang Vasiṣṭha, na nagpapakita ng mahigpit na tinig ng pagkasaserdote na nakakaseguro ng soma rite sa pamamagitan ng inspiradong pananalita (brahman), proteksyon, at pagkakaisa ng komunidad. Ito ay kilala sa makasaysayang alaala ng Labanan ng Sampung Hari (Dāśarājña), kung saan ang awtoridad ng ritwal ni Vasiṣṭha at ang kapangyarihang pandigma ni Indra ay magkakaugnay sa kapalaran ng mga tribo at hari. Sa buong tatlong pagkakasama ng anuvāka, ang aklat ay paulit-ulit na nagbibigay-lakas sa sakripisyo sa pamamagitan ng pag-anyaya kay Indra, sa mga Marut bilang iisang pangkat ng bagyo, at sa mga diyos-artesano na Ṛbhus, habang si Savitar ay tinatawag upang itakda ang tamang intensyon at mapalad na pagkilos. Ang mga pilosopiko at kosmolohikal na pagninilay ay lumalabas kasama ang praktikal na layuning liturhiko: pagkapanalo, pagbabantay, at paggawang malawak sa mundo sa pamamagitan ng wastong tinig ng papuri. Isang pangunahing mandala ng pamilyang Vasiṣṭha (Vasiṣṭhā) na may malakas at magkakaugnay na istilong saserdote at agenda ng ritwal. Naglalaman ng tanyag na salaysay ng Dāśarājña (Labanan ng Sampung Hari) at kaugnay na alaala ng hari at tribo. Malakas na diin sa protektibong pagkasaserdote: pagbabantay sa soma, mga patron, at rito sa pamamagitan ng brahman (inspiradong pananalita). Tanyag na teolohiya ng Marut: ang mga Marut ay tinatawag bilang iisang pangkat para sa kapangyarihan, inspirasyon, at pagpapakawala ng nakatagong kasaganaan. Kapansin-pansin na presensya ng Ṛbhus at Savitar sa antas ng anuvāka ng temang arko: pagbibigay-buhay sa ritwal at mapalad na implulso. Mayaman na paghalo ng makasaysayan, kosmolohikal, at materyal na liturhiko na katangian ng hinog na komposisyon ng aklat ng pamilya.
Suktas in Mandala 7
Sukta 1
Sukta 7.1
Binubuksan ng RV 7.1 ang aklat ni Vasiṣṭha sa pamamagitan ng "pagpapasilang kay Agni" mula sa mga araṇis at pagluklok sa kanya bilang gṛhapati (panginoon ng tahanan) at tagapamagitan na pari para sa sakripisyo. Ang himno ay gumagalaw mula sa maliwanag na pagsindi kay Agni at ang kanyang matayong sinag patungo sa mga panalangin para sa proteksyon laban sa mga rākṣasas at mga puwersang kalaban, nagtatapos sa isang kahilingan na itaas ni Agni ang brahman (banal na bigkas) ng makata at siguraduhin ang kagalingan sa pagbibigay at pagtanggap.
Sukta 2
Sukta 7.2
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay nag-aalab kay Agni bilang ang maliwanag na saserdote ng sakripisyo, hinihiling sa kanya na tanggapin ang panggatong, sumiklab paitaas, at lumawak sa pagkakatugma sa mga sinag ni Sūrya. Binubuo nito ang buong kapaligiran ng yajña - ang Bukang-liwayway at Gabi bilang mga kapangyarihang sumusuporta, ang sagradong upuan (barhis), ang proteksyon ni Aditi, at ang pagdating ni Indra at ng mga diyos - upang ang alay ay magdulot ng suvitā (mabuting paglalakbay), kasaganaan, at pagsasaya ng mga diyos.
Sukta 3
Sukta 7.3
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Agni bilang pinakakarapat-dapat na sugo at kapangyarihang saserdote na matibay na nakatayo sa mga mortal ngunit nagbubuhat ng ṛta (Katotohanan-kaayusan). Pinararangalan si Agni sa kanyang maliwanag, solar-matitinding kislap at hinihiling na pagsiklab ng kasaganaan, malinaw na katalinuhan, at pangmatagalang kagalingan para sa mga mang-aawit at kanilang komunidad.
Sukta 4
Sukta 7.4
Ang hymn na ito ni Vasiṣṭha ay nag-aalab kay Agni bilang maliwanag na apoy sa loob at sa labas, na hinihiling sa mga nagsasakripisyo na dalhin sa kanya ang alay (havya) at dalisay na intensyon (mati). Pinupuri si Agni bilang ang marunong na gumagabay sa lahat ng kapanganakan, divino at pantao, na nagkakaloob ng imortalidad, yaman, at kapangyarihang bayani kapag nilapitan nang may lakas at tamang pag-unawa. Ang hymn ay nagtatapos sa isang panalangin para sa pangmatagalang kagalingan (svasti) at mga pagpapala para sa mang-aawit at lahat ng nagpupuri.
Sukta 5
Sukta 7.5
Ang himalang ito ay tumatawag kay Agni bilang Vaiśvānara, ang unibersal na apoy na gumagalaw sa pagitan ng Langit at Lupa at lumalaki sa pamamagitan ng pagiging mapagmasid ng mga gising na mananamba. Pinupuri siya bilang panginoon ng mga mamamayan at ang liwanag na tanda ng bukang-liwayway at araw, pagkatapos ay humihiling sa kanya ng sagana na yaman, tanyag na lakas, at malawak na proteksyon sa pagkakasundo sa mga Rudras at Vasus.
Sukta 6
Sukta 7.6
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Agni bilang sooberanong "asura-power" (panginoong espirituwal na puwersa) na sinisindihan sa sagradong kahoy at nagpapakita bilang inspirador at tagapagtanggol ng mga tao. Si Agni ay ipinagdiriwang sa pagliko sa mga nilalang mula sa karimlan sa kanluran patungo sa silangan ng liwanag, sa pagpapakumbaba sa mga kaaway sa loob at labas, at sa pamamahagi ng yaman mula sa kosmikong kalaliman patungo sa langit at lupa.
Sukta 7
Sukta 7.7
Sa maikling himnong Triṣṭubh na ito, si Vasiṣṭha ay nagpapagising at nagpapuri kay Agni bilang makapangyarihang banal na kabayo at marunong na sugo na nagdadala ng sakripisyo sa mga diyos. Si Agni ay itinatag sa tahanan ng tao bilang viśpati (panginoon ng mga angkan), na matamis magsalita at tapat sa Ṛta, at hinihiling na bigyan ng pagkain, inspirasyon, at pangmatagalang kagalingan ang mga mang-aawit at patron.
Sukta 8
Sukta 7.8
Ang himnong ito ni Vasiṣṭha ay nag-aalab kay Agni bilang ang makaharing, marangal na presensya na nakatayo sa unahan ng mga Bukang-liwayway at tumatanggap ng mga handog na pinakakan ng mantikilya ng ghee na may mapagpitaganang papuri. Ito ay naaalala ang malawak, sikat-araw na kinang ni Agni at ang kanyang mapangprotektang tulong kay Bharata at Pūru sa hidwaan, pagkatapos ay nagtatapos sa isang direktang panalangin para sa pagkain, pagganyak, at pangmatagalang kagalingan para sa mga mang-aawit at mga patron.
Sukta 9
Sukta 7.9
Ang himnong ito kay Agni (Jātavedas) ay nagpapuri sa pari ng apoy na gumigising sa madaling araw, na inilalarawan bilang ang minamahal na tumataas mula sa kandungan ni Uṣas, at isinasagawa ang kanyang gawain bilang tagapamagitan sa pagitan ng mga tao at mga diyos. Hinihiling kay Agni na itama ang "dalawang pagkatao" (panloob at panlabas na buhay), na itatag ang mga alay sa mga diyos, at magkaloob ng yaman, lakas, at pangmatagalang kagalingan sa mga matuwid.
Sukta 10
Sukta 7.10
Ang maikling himno kay Agni ay inilalarawan ang apoy na tila sikat ng bukang-liwayway, nagkakalat ng malawak na liwanag, kumikinang at nagpupukaw ng inspiradong pag-iisip tulad ng mangingibig ni Uṣas. Ipinapakita ni Vasiṣṭha si Agni bilang magandang tagapagdala ng alay na tumutungo nang wasto, at gabay ng tao na nagdadala ng yaman at presensyang banal sa mga gabi ng sakripisyo.
Sukta 11
Sukta 7.11
Ang limang-talang himalang ito ay nananawagan kay Agni bilang pinakaunang Hotṛ na nagpapadulas at nagpapabisa sa sakripisyo, na kung wala ay kahit mga imortal ay hindi nakakamit ang kanilang kagalakan. Hinihiling kay Agni na dumating kasama ang Viśve Devāḥ, na isagawa ang alay "sa paraang pantao," na magsilbing mensahero at tagapangalaga laban sa masasamang pananalita, at sa huli ay itatag ang rito sa gitna ng mga diyos sa langit para sa pangmatagalang kagalingan.
Sukta 12
Sukta 7.12
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay lumalapit kay Agni nang may "dakilang paggalang," pinupuri siya bilang naguing liwanag na nagliliwanag kapag sinindihan sa kanyang sariling tahanan at ang kanyang kislap ay sumasaklaw sa parehong mga mundo. Tinatawag si Agni bilang Jātavedas, ang nakakaalam ng mga kapanganakan, upang mapagtagumpayan ang lahat ng mga paghihirap at bantayan ang mga sumasamba sa hirap at sa moral na pagkakamali. Sa isang huling pagkakakilanlan, si Agni ay pinupuri bilang nagpapakita ng mga tungkulin nina Mitra at Varuṇa, at hinihiling na bigyan ng mga kayamanan, matagumpay na mga tagumpay, at pangmatagalang kagalingan.
Sukta 13
Sukta 7.13
Ang maikling hymnong tatlong-taludtod ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Agni sa kanyang anyong Vaiśvānara bilang apoy na naglilinis ng lahat, na nagpupuno sa sanlibutan at sumisira sa mga kapangyarihang mapanghimagsik habang nag-aalis ng mga balakid. Pinupuri nito ang kapanganakan ni Agni bilang isang pangyayaring kosmiko na nagpupuno sa kapwa mundo at nagpapalaya sa mga diyos mula sa pang-aapi. Ang himno ay nagtatapos sa isang panalangin na si Agni ay magbunyag ng "landas" para sa brahman (banal na salita/aspirasyon) at ang mga kapangyarihang diyos ay mangangalaga sa mga sumasamba ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 14
Sukta 7.14
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay isang siksik na panawagan kay Agni para sa sakripisyo: ang mga makata ay nag-aalab kay Jātavedas gamit ang samidh (panggatong), papuri, at alay, hinihiling na tanggapin niya ang vaṣaṭ-call at dalhin ang mga diyos. Binibigyang-diin nito ang pagkakakilanlan ng nagsasakripisyo bilang isang mapagpitagan na nagkakaloob (dāśat) at nagtatapos sa isang kahilingan para sa pangmatagalang svasti (kagalingan/proteksyon) sa pamamagitan ng pamamagitan ni Agni.
Sukta 15
Sukta 7.15
Ang himalayang ito ni Vasiṣṭha ay nananawagan kay Agni bilang pinakamalapit at pinakamalapit na kalingang banal, na naroroon sa sakripisyo at sa loob ng tahanan, na sa kanyang bibig ibinubuhos ang alay. Ito ay humihiling kay Agni na magliwanag sa mga gabi at mga bukang-liwayway, na gawing tunay na pumapanabik ng apoy ang mga sumasamba, at na bantayan sila sa kasalanan, pagkakurong, at masasamang hangarin sa araw at sa gabi.
Sukta 16
Sukta 7.16
Ang RV 7.16 ay isang himno ni Vasiṣṭha na nananalangin kay Agni bilang minamahal at pinakamarunong na gabay ng sakripisyo, "ang sugo ng lahat," na nagdadala ng mga alay sa mga diyos at nagbibigay ng kaayusan sa rito. Pinupuri nito si Agni bilang Hotṛ/Vahni, ang nilikha ng mga diyos upang liwanagan ang adhvara, at hinihiling na papaniwalain ang mga mangunguna sa kaginhawaan, na nagkakaloob ng yaman, lakas ng bayani (suvīrya), at tamang pamumuno sa mga tao.
Sukta 17
Sukta 7.17
Ang maikling himno kay Agni na ito ay nag-aanyaya sa apoy na sindihan nang ganap na may mabuting panggatong at maiging kumalat na barhis, upang ang sakripisyo ay maging malawak at angkop para sa mga diyos. Si Agni bilang Jātavedas ay pinupurihan bilang siya na nag-aayos ng rito, nagdadala ng mga imortal, at nagpapalakas sa kanilang mga kapangyarihan sa pamamagitan ng tamang handog, na nagtatapos sa isang dasal para sa ipinamamahaging "kayamanan" (ratna) sa mga sumasamba.
Sukta 18
Sukta 7.18
Ang himalang ito kay Indra, na iniuugnay kay Vasiṣṭha, ay nagpapuri kay Indra bilang sinaunang kanlungan ng mga Bharata, tagapagkaloob ng baka, kabayo, at tagumpay, at naaalala ang kanyang mapagpasyang tulong sa mga tunggalian ng tribo. Ito ay nagpapakita ng pakikipagkaibigan ni Indra sa mga inspiradong manghuhula at isinasalaysay kung paano ang mga kalaban ay ibinabagsak samantalang ang mga pumipili ng alyansa kay Indra ay nakakamit ang "maliwanag na araw," kasaganaan, at matibay na pamumuno.
Sukta 19
Sukta 7.19
Ang hymnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Indra bilang ang makapangyarihang toro na may matatalim na sungay, na nagtatalaga sa mga mamamayan at kapangyarihan sa tamang kilos at namumuno sa nag-aalay patungo sa mas maliwanag na landas. Ito ay nag-uugnay sa mga sinaunang kaloob at tagumpay ni Indra sa kasaganaan ng nag-aalay na hari (si Sudās), na nagbibigkis sa mga kayumangging kabayo ni Indra sa pamamagitan ng mantra at handog upang makamit ang vāja (kasaganaan, lakas). Ang hymno ay nagtatapos sa isang direktang pakiusap para sa patuloy na proteksyon, matatag na kalagayan, at kagalingan sa tulong ni Indra, na "tinutulak ng brahman" (ang salita ng katotohanan).
Sukta 20
Sukta 7.20
Ang Indra-hymn na ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri sa mabangis at kabataang diyos na naghahanda ng tubig at gumagawa ng mga gawaing kapaki-pakinabang sa tao, na nagliligtas sa mga deboto mula sa malaking pagkakasala at kalituhan. Ito ay nagtuturo na ang mapagpitaganang paglilingkod at sakripisyo kay Indra ay nagpapatatag sa tao at isipan, na nagdudulot sa nananatiling kasaganaan na nakaugat sa ṛta (kosmikong kaayusan). Ang hymn ay nagtatapos bilang isang panalangin para sa inspirasyong nakatuon kay Indra (iṣ) at pangmatagalang kagalingan para sa makata at sa mga mapagbigay na patron na nagbibigay-lakas sa rito.
Sukta 21
Sukta 7.21
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Indra sa pagpiga ng soma, na hinihikayat siya na "magising" sa sakripisyo at sa papuri ng makata sa kasayahan ng soma. Ipinagdiriwang nito ang kalawakan at hindi mapipigilang kagalingan ni Indra, lalo na ang pagpatay niya kay Vṛtra, at ginagawa ang kosmikong tagumpay na ito bilang isang praktikal na dasal para sa lakas, kasaganaan, at patuloy na proteksyon para sa mga sumasamba.
Sukta 22
Sukta 7.22
Ang himalang ito ay ang Soma-imbitasyon ni Vasiṣṭha kay Indra: ang piniga na Soma ay hinihimok na inumin upang ang kapangyarihan at malawak na kagalakan ni Indra ay magising para sa tagumpay at proteksyon. Pinupuri ng makata ang mabilis at marangal na pagiging panginoon ni Indra, pinatitibay ang patuloy na pag-alaala sa kanyang pangalan, at hinahanap ang parehong mapagpalang pagkakaibigan na ibinigay ni Indra sa mga mangunguna ng sinauna at ng kasalukuyan. Ito ay nagtatapos sa isang protektibong kahilingan para sa pangmatagalang kagalingan (svasti), na pinapalawak ang apela sa mga kaalyadong kapangyarihang diyos na nagpoprotekta sa sumasamba.
Sukta 23
Sukta 7.23
Sa hymnong itong may anim na taludtod na Triṣṭubh, si Vasiṣṭha (na nagsasalita rin para sa angkan ng Vasiṣṭha) ay nagtataas ng mga panalanging pangtagumpay sa pakikidigma kay Indra, hinihiling na siya'y dumingig, dumating nang mabilis, at magkaloob ng lakas, katanyagan, at proteksyon. Ang hymn ay nag-uugnay ng papuri na galing sa tamang inspirasyon sa ṛta (kosmikong katotohanan/kaayusan), na inilalarawan si Indra bilang ang papalawak na kapangyarihan na nagpapamahagi ng vāja (panalong lakas, kasaganaan) sa mga naglalapit na may dhī (nailawan na pag-iisip). Ito ay nagtatapos sa isang siksik na pagpapala: sana'y itatag ni Indra ang kasaganaang sagana sa mga bayani at sa mga baka, at sana'y ingatan ng mga banal na tagapangalaga ang mga sumasamba sa pangmatagalang kagalingan.
Sukta 24
Sukta 7.24
Ang maikling himno kay Indra ay inaanyayahan ang madalas na tinatawag na Panginoon sa inihandang upuan sa rito, hinihiling sa kanya na dumating kasama ang kanyang mga kapangyarihan, magalak sa brahman (banal na pananalita), at palakasin ang mga sumasamba ng tagumpay na lakas. Ang makata ay humihingi ng proteksyon, pagpapalawak ng espasyo (pag-alis ng mga presyon o balakid), yaman, at ang pwersang nagbibigay-buhay na nagpapanatili sa mga mapagbigay na patron at matatapang na supling. Ito ay nagtatapos sa isang panalangin para sa pangmatagalang kagalingan (svasti) sa ilalim ni Indra at ng kanyang mga katuwang na banal na tumutulong.
Sukta 25
Sukta 7.25
Ang hymnong ito na may anim na talata at sukat Triṣṭubh mula kay Vasiṣṭha ay tumatawag kay Indra bilang mabangis na tagapagtanggol na namumuno sa pakikidigma, na ang kapangyarihang kidlat ay nagpapatibay sa hukbo at nagtitiyak ng tagumpay. Ang makata ay humihingi kay Indra na manatiling nakatuon, na bigyan ng pangmatagalang kanlungan at proteksyon araw-araw, at na punuin ang mga sumasamba ng kasaganaan, lakas, at kagalingan.
Sukta 26
Sukta 7.26
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay nagpupumilit kay Indra na tumugon lamang kapag ang Soma ay sadyang piniga at ang papuri-salita (brahman/uktha) ay wastong binuo, na pinatitibay na ang tamang ritwal at ang kanyang inspiradong pananalita ay magkasamang "nagpapaligaya" sa diyos. Ito ay nagpapaalala sa laging bago at nagpapanibagong lakas ni Indra na basagin ang mga "harapan" na mapanghimagsik at alisin ang mga balakid, at nagtatapos sa pamamagitan ng paghingi ng libu-libong lakas, yaman-tagumpay, at pangmatagalang kagalingan para sa mga sumasamba.
Sukta 27
Sukta 7.27
Ang maikling hymno kay Indra ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Indra bilang kapangyarihang pundasyon na tinatawag ng mga naghahanap kapag iniuugnay nila ang kanilang mga isip patungo sa mas mataas na layunin. Pinupuri nito ang pagkahari ni Indra sa iba't ibang mundo at humihiling na itaboy niya ang yaman at proteksyon patungo sa sumasamba, na sinasagisag bilang mga baka, kabayo, at kariton, na nagkakaloob ng malawak na espasyo (varivas) at pangmatagalang kagalingan (svasti).
Sukta 28
Sukta 7.28
Ang maikling himno kay Indra na ito ay isang nakatuong paanyaya sa diyos na ibaling ang kanyang mga kapangyarihan sa sakripisyo ng makata at pakinggan ang kanilang partikular na panawagan sa gitna ng maraming nanganganyon sa kanya. Ito ay pumupuri kay Indra bilang siyang nagtitipon at namumuno sa mga taong nagsisikap, nagigising sa mga walang kilos, at nagkakaloob ng "dakilang yaman" sa mga lumilikha at umaawit ng brahman (ang inspiradong salitang bumubuo). Ang himno ay nagtatapos sa isang kahilingan para sa pangmatagalang proteksyon at kagalingan (svasti).
Sukta 29
Sukta 7.29
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay nag-aanyaya kay Indra sa pagpiga ng Soma, na hinihikayat siyang dumating nang mabilis, uminom ng Somang siksik na napiga, at magkaloob ng mga regalong sagana. Pinaghalo nito ang tiwalang papuri at isang tapat na tanong kung anong handog ang makapagpapalugod kay Indra, pagkatapos ay nagtapos sa isang pangako na sambitin ang tosalong salita ni Indra at isang dasal para sa pangmatagalang kagalingan at proteksyon.
Sukta 30
Sukta 7.30
Ang maikling himno kay Indra mula sa tradisyon ng Vasiṣṭha ay tinatawag ang "makapangyarihan" na dumating na may lakas, palakihin ang yaman ng sumasamba, at itatag ang mapagwaging kapangyarihan sa hidwaan. Ito ay nag-uugnay sa martial na karangyaan ni Indra, na nagtataas ng bandila ng liwanag sa mga labanan, kasama ang panloob na pagkasaserdote ni Agni na tumatawag sa mga diyos para sa kagalingan. Ang himno ay nagtatapos sa pagpapuri kay Indra bilang tagapagkaloob ng dakilang yaman at bilang tiyak na katulong ng mang-aawit na "nagbubuo ng brahman," na nagwawakas sa isang panalangin para sa patuloy na proteksyon at kaginhawaan.
Sukta 31
Sukta 7.31
Ang RV 7.31 ay isang himno ni Vasiṣṭha kay Indra na nagpapalakap sa makapangyarihang "Toro" na marinig ang madaliang pangangailangan ng angkan at protektahan sila sa mapanirang pananalita, sisi, at panggigipit. Ito ay pumupuri kay Indra bilang malawak na kumakalat at matatag sa kanyang mga vrata (mga batas ng kilos), na nagpapatibay na ang tunay na mga seer ay lumilikha ng mabisang brahman (mantrikong kapangyarihan) na akma sa kanyang kaayusan. Ang himno ay gumaganap bilang parehong panawagan at kalasag: nananawagan kay Indra para tumulong, at nagpapalalim sa kratu (kalooban/karunungan) ng mananamba sa kanya.
Sukta 32
Sukta 7.32
Ang Triṣṭubh na himno ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Indra na lumapit sa pagpiga ng soma at makinig nang mabuti sa panalangin ng makata, na pinatitibay na walang mortal ang makakatulad sa diyos na "mayaman sa tulong." Ito ay humihimay ng papuri sa kapangyarihan at kabutihang-loob ni Indra kasama ang isang matibay na sinulid ng śraddhā (tiwala/sampalataya) bilang puwersang nagdadala sa mananamba patungo sa tagumpay at kasaganaan. Ang himno ay nagtatapos bilang isang panalangin ng proteksyon: kasama si Indra bilang kapanalig, sana'y hindi tayo mapasakanila ang mga nakatagong panganib, at sana'y makatawid tayo sa lampas sa mga humahadlang na "tubig" at mga matitibay na pagbaba.
Sukta 33
Sukta 7.33
Ang RV 7.33 ay isang himno ni Vasiṣṭha na tumatawag sa mga seer ng Vasiṣṭha na magtipon sa paligid ng barhis (banal na damo) at protektahan ang rito at ang mang-aawit. Pinupuri nito ang kolektibong kapangyarihan ng mga saserdote, na naglilinaw tulad ni Sūrya, malawak tulad ng Karagatan, at nagtutulak tulad ni Vāta, upang ang stoma (himno) ay makarating sa inilaang komunidad at maging mabisa. Ang pagtatapos ay pumupukaw sa kompleks ng pagpiga ng soma (grāvan, uktha, sāman), na ipinapakita si Vasiṣṭha bilang 'tagabukas ng landas' na nangunguna sa agos ng ritwal.
Sukta 34
Sukta 7.34
Ang RV 7.34 ay isang himno ni Vasiṣṭha na nananalangin kay Manīṣā, ang maliwanag na inspiradong katalinuhan, bilang isang kapangyarihang goddess na nagdadala ng sakripisyo paigpa tulad ng isang mahusay na ginawang karo. Ang mga taludtod ay gumagalaw mula sa pagpapakabanal ng pag-iisip at pananalita patungo sa protektibong sinag na nagtataboy sa pagkapoot at sa mga karamdaman ng katawan, at nagtatapos sa isang malawak na pagpapala na tumatawag sa maraming kapangyarihang banal at natural na magkaloob ng kapayapaan, kanlungan, at pangmatagalang kagalingan.
Sukta 35
Sukta 7.35
Ang himalayang ito ay isang malawak na pagpapala ng śānti (kapayapaan) at svasti (kagalingan) na nananalangin sa maraming banal na mga pares, lalo na si Indra na kasama ng ibang mga kapangyarihan, upang matiyak ang proteksyon, tamang kilos, at tagumpay para sa mga sumasamba. Ito ay lumalawak mula sa mga kaalyado sa ritwal (Indra, Agni, Indra, Varuṇa, Indra, Soma, Indra, Pūṣan) patungo sa mga kosmikong suporta tulad ni Sūrya, ang mga direksyon, mga bundok, mga ilog, at mga tubig, na humihiling na ang lahat ng direksyon ng buhay ay maging mapalad. Ang panalanging pangwakas ay nagtitipon sa "lahat ng imortal na karapat-dapat sa sakripisyo" upang bigyan ng malawakang kaginhawaan at patuloy na pagprotekta.
Sukta 36
Sukta 7.36
Ang himnong ito ay nagbubukas sa siklo ni Vasiṣṭha sa pamamagitan ng paglalagay ng rito sa loob ng ṛta (kosmikong kaayusan): ang inspiradong pananalita ay nagmumula sa luklukan ng Katotohanan, si Sūrya ay nagpapakawala ng mga "baka" ng liwanag, at si Agni ay sinisindihan sa gitna ng altar. Ito ay pumupuri kay Agni bilang nagpapamagitan na liwanag na nagtatatag ng kalinawan, lakas ng buhay, at tamang ugnayan sa pagitan ng mga diyos at mga tao, habang pansamantalang pinapalawak ang pagtawag sa mga kapanalig na kapangyarihan (partikular si Rudra, ang mga Marut, at si Viṣṇu) para sa proteksyon at paglagi. Ang pangkalahatang layunin ay ipagtakdas ang sakripisyo, ang pananalita, liwanag, at apoy na magkakasamang gumagawa, upang ang kagalingan, mga anak, at malawak na lakas ng buhay ay matiyak.
Sukta 37
Sukta 7.37
Ang himalang ito (itinuturo kay Vasiṣṭha) ay nagsisimula sa pamamagitan ng pag-imbita sa mga Ṛbhus, na tinatawag ding Vājas at Ṛbhukṣaṇas, sa mga pagpiga ng Soma sa kanilang walang kapintasan na karo, hinihiling sa kanila na magalak sa tatlong ulit na inumin at magkaloob ng malawak na kapangyarihan. Ang panalangin ay saka sumasaklaw sa iba pang banal na mga ahensya (partikular si Indra sa isang taludtod at si Savitar sa pagtatapos), na humihingi ng mapagpalang sigla, proteksyon, at ang pagdating ng yaman at mga "tulong" (rādhāṃsi) mula sa mga kaitaasan. Sa kabuuan, ito ay isang liturhikal na pagtawag sa rito ng Soma na naghahalo ng papuri sa mga kahilingan para sa kasanayan, kasaganaan, at pangmatagalang kagalingan (svasti).
Sukta 38
Sukta 7.38
Ang himalang ito ay tumatawag kay Savitar bilang ang banal na Tagapagudyok na nagtataas at nagpapakilos ng "ginintuang kaisipan," na nagpapuklas ng tamang hangarin, kilos, at mapalad na mga simula. Si Bhaga ay naalala bilang ang tagapamahagi ng mga bahagi, na hinihiling na magtalaga ng yaman at kagalingan, habang ang mga kapangyarihan ng Langit at Lupa ay inaanyayahan para sa proteksyon at paglagong kasama. Ang sukta ay nagtatapos sa isang parang-somang katuwaahan: ang mga imortal na kapangyarihang nakakakilala ng katotohanan ay hinihikayat na uminom ng pulot-pulot na diwa at maglakbay sa mga landas ng devayāna (patungo sa diyos).
Sukta 39
Sukta 7.39
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay pumupuri kay Agni bilang apoy na umaakyat at bilang Hotṛ, ang saserdote na nagdadala ng alay sa landas ng ṛta (katotohanan-kaayusan) patungo sa mga diyos. Ipinapakita nito ang mga diyos na nagkakatipon sa karaniwang upuang ritwal at humihiling kay Agni na isagawa ang ninanais na rito, na nagtatapos sa isang pagpapala para sa inspiradong kapangyarihan ng himno (arka) at pangmatagalang kagalingan (svasti).
Sukta 40
Sukta 7.40
Ang himnong ito ay nagsisimula sa pamamagitan ng pagtawag sa vidathyā śruṣṭi, ang tumatanggap na kapangyarihan ng "pakikinig" ng banal na kapulungan, upang ang stoma ng makata ay matanggap nang wasto at mapagkalooban ng kapangyarihan. Pinupuri si Savitṛ bilang ang nag-uudyok na nagpapatakbo ng pagbibigay at maliwanag na kaloob, habang ang himno ay lumalawak sa isang ṛta-centered na pagsamo kay Varuṇa, Mitra, Aryaman, ang mga Tubig, at Aditi upang dalhin ang mga sumasamba sa kabila ng kapighatian. Ito ay nagtatapos sa isang kolektibong pagtawag sa Langit at Lupa at ang mga ṛtāvān na mga diyos na magkaloob ng isang tala ng liwanag na walang katulad at tuluy-tuloy na proteksyon sa pamamagitan ng kagalingan.
Sukta 41
Sukta 7.41
Ang himalay na ito ay isang litanya sa panahon ng pagsikat ng araw na paulit-ulit na tumatawag sa isang bilog ng mga diyos, si Agni, Indra, Mitra-Varuṇa, ang mga Aśvin, si Bhaga, Pūṣan, Brahmaṇaspati, Soma, at Rudra, upang ang araw ay maaaring magsimula sa tamang ayos at mapalad na kapangyarihan. Humihingi ito ng bhaga (bahagi ng kaginhawaan), proteksyon, at "svasti" (kagalingan) sa lahat ng yugto ng araw. Ang pagtatapos ay lumiliko kay Uṣas (ang mga Pagsikat ng Araw), na nananalangin para sa laging bago at masaganang mga pagsikat ng araw na "nagagatas" ng tila-ghee na kasiyahan at nagpapanatili sa lakas-buhay ng nagsasakripisyo.
Sukta 42
Sukta 7.42
Ang anim-taludtod na himno ni Vasiṣṭha ay nagpapausad sa sakripisyo ng Soma sa pamamagitan ng pagtawag sa mga kapangyarihang ritwal na tulad ng Angiras, ang umaagos na mga "baka" ng Soma, at mga batong pampiga, upang matagumpay na simulan ang gawain ng adhvara. Pinupuri si Agni bilang ang tinatanggap na banal na Panauhin na, kapag wastong nakilala at inilagay sa tahanan o espasyong ritwal, ay nagkakaloob ng kanais-nais na yaman at ligtas na pag-unlad. Nagtatapos ang himno sa isang panalangin para sa pinalawak na sigla, yaman, lakas, at pangmatagalang proteksyon sa pamamagitan ng svasti.
Sukta 43
Sukta 7.43
Ang limang-talik na himno ng mga Vasiṣṭha ay nagbubukas sa pagpapuri kay Dyāvā-Pṛthivī (Langit-at-Lupa) bilang ang malawak na pundasyon na pinatibay ng mapagpitaganang pananalita sa yajña. Pagkatapos ay lumilipat ito sa praktikal na liturhiya ng pag-imbita sa mga Diyos sa barhis, na humihingi kay Agni na ipagkonsagra ang rito at protektahan ang "pagiging diyos" ng nagsasakripisyo mula sa pagkapoot. Ang pagtatapos ay isang kolektibong panalangin para sa pangmatagalang kagalingan (svasti), katatagan, at hindi nasasaktang paglahok sa ibinahaging kasaganaan.
Sukta 44
Sukta 7.44
Ang maikling hymn na ito ni Vasiṣṭha ay nagsisimula sa isang malawak at sadyang pagtawag sa mga tumutulong na kapangyarihang diyos, pinangungunahan ni Dadhikrāvan, upang magtatag ng proteksyon, kalinawan, at tamang kilos sa buhay at sa rito. Ito ay nag-uugnay sa paggising sa bukang-liwayway at sa pag-aapoy kay Agni sa pagtatanggal ng duritā (mga mapanganib na pagtawid) at sa pagkakamit ng isang ligtas at ṛta-nakapagabayang landas. Ang layunin ng hymn ay praktikal at espirituwal: upang matiyak ang mapalad na paglalakbay, tamang kaayusan, at mapagmasidang pagdinig ng mga diyos para sa nag-aalay.
Sukta 45
Sukta 7.45
Sa maikling himnong Triṣṭubh na ito, tinatawag ni Vasiṣṭha si Savitṛ bilang banal na Tagapagudyok na naglalakbay sa kalagitnaang espasyo kasama ang kanyang mga kabayo, nagdadala ng mga kaloob at tamang direksyon para sa buhay ng tao. Hinihiling kay Savitṛ na "ilagay" ang mga sumasamba sa angkop na tahanan, pasimulan ang kanilang mga gawa, palawakin ang liwanag na katalinuhan, at bigyan ng mapanatiliang pagkain at malawak na sigla. Nagtatapos ang himno bilang isang pasalitang handog ng papuri, na humihingi ng pangmatagalang kagalingan at proteksyon.
Sukta 46
Sukta 7.46
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay tumutugon kay Rudra bilang makapangyarihang mamamana na ang mabilis at matalim na kapangyarihan ay kayang sumugat at magpagaling. Ang makata ay nakikiusap na ang kidlat-tulad na puwersa at poot ni Rudra ay iligpit, habang tinatawag ang kanyang "libong gamot" para sa proteksyon ng pamilya, supling, at patuloy na buhay. Ang layunin ng sukta ay pagpapakalma at kagalingan sa pamamagitan ng mapagpitaganang papuri at direktang kahilingan ng awa.
Sukta 47
Sukta 7.47
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri sa Āpaḥ (Mga Tubig/Ilog) bilang mga banal na tagapagtisod na ang unang, pulot-pukyutan na alon ay nagiging angkop para kay Indra at para sa handog ng tao. Ito ay humihiling sa mga tubig na umusoy ayon sa landas ng mga diyos at sa mga utos ni Indra, at bigyan ng malawak na espasyo (varivas) at pangmatagalang kagalingan (svasti) ang mga sumasamba.
Sukta 48
Sukta 7.48
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag sa mga Ṛbhus, si R̥bhukṣaṇa at Vāja bilang mga kapangyarihan ng sanay na pagiging perpekto, upang magalak sa piniga na Soma at upang "pakandahin" ang mabisang mga gawang nagdudulot ng lakas at tagumpay. Ito ay nag-uugnay sa kanilang malawak na gawang kasanayan sa bayaning lakas ni Indra, na humihiling na ang sinauna at totoong mga utos ay manaig at ang daya ng kaaway ay mapawalang-bisa. Ang himno ay nagtatapos sa isang unibersal na pagsamo sa Lahat ng mga Diyos, lalo na ang mga Vasus, para sa malawak na kalayaan (varivas), nutrisyon, at patuloy na proteksyon sa pamamagitan ng kagalingan (svasti).
Sukta 49
Sukta 7.49
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay pumupuri sa banal na Tubig (Āpaḥ) bilang sinaunang, sariling nagdadalisay na kapangyarihang gumagalaw sa sanlibutan, at humihingi sa kanila ng agarang proteksyon at kagalingan. Ito ay ikinokonekta ang mga Tubig sa pumupukaw na lakas ni Indra at sa moral na pangangasiwa ni Varuṇa sa katotohanan at kasinungalingan, na ipinapakita ang mga tubig bilang parehong pisikal na tagadalisay at tagapangalaga ng ṛta. Ang himno ay nagtatapos sa pagpapakita na naroon si Varuṇa, si Soma, ang lahat ng mga diyos, at si Vaiśvānara Agni sa loob ng mga Tubig, na ginagawa silang sumusuportang pundasyon ng kosmiko at ritwal na buhay.
Sukta 50
Sukta 7.50
Ang maikling apotropaikong himalay na ito ay tumatawag kay Mitra-Varuṇa bilang mapagmatyag na mga tagapagtanggol upang itaboy ang nakatagong, gumagapang na pinsala, na tinatawag na ajakāva at tsaru, kasama ang lason na nagmumula sa mga puno, ilog, at mga damo. Ang dasal ay lumilipat mula sa pansariling pagprotekta patungo sa mas malawak na paglilinis, na nagtatapos sa isang pagpapala sa mga Tubig at mga ilog upang maging ganap na mabuti at hindi nakakasakit para sa landas ng sumasamba.
Sukta 51
Sukta 7.51
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ni Vasiṣṭha ay nananalangin sa mga Āditya kasama si Aditi para sa laging-sariwang proteksyon, kawalan ng sala (anāgas), at matibay na pagtatatag ng sakripisyo sa loob ng ṛta. Ito ay humihingi sa mga pangunahing Āditya, si Mitra, Aryaman, at Varuṇa, na bantayan ang mga sumasamba at uminom ng Soma para sa kanilang pampalakas na tulong, pagkatapos ay lumalawak sa isang unibersal na pagsamo sa lahat ng mga diyos para sa pangmatagalang svasti (kagalingan).
Sukta 52
Sukta 7.52
Ang maikling himalang ito ni Vasiṣṭha ay nananalangin sa mga Āditya, lalo na sina Mitra at Varuṇa, para sa katatagan, proteksyon ng mga linya ng pamilya, at kalayaan mula sa kasalanang minana o dulot ng ibang sanhi. Ito ay humihiling na ang mga sumasamba ay maging "tulad ng pundasyon" gaya nina Dyāvā-Pṛthivī (Langit at Lupa), at nagtatapos sa isang pangitain ng mga Angirases na nakamtan ang kayamanan ni Savitṛ, na ang lahat ng mga diyos ay sumasang-ayon na pagpalain ang nag-aalay.
Sukta 53
Sukta 7.53
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Dyāvā-Pṛthivī, ang Langit at Lupa, na magkasama bilang malawak na banal na mga Magulang na nagpapanatili ng Ṛta, ang kosmikong kaayusan. Hinihiling sa kanila na kunin ang pangunahing lugar sa sakripisyo, na dumating kasama ang "banal na mga tao" o mga kapangyarihang sumusuporta, at ipagkaloob ang sagana na yaman at pangmatagalang kagalingan sa mga sumasamba.
Sukta 54
Sukta 7.54
Ang maikling himalang ito ni Vasiṣṭha ay nananalangin kay Vāstoṣpati, ang namumunong kapangyarihan ng tahanan, upang kilalanin ang sambahayan at gawing mapalad at malaya sa sakit ang pagpasok sa bahay. Ito ay humihingi ng kapayapaan para sa mga tao at hayop, pagdagdag ng buhay at kasaganaan, at pangmatagalang proteksyon sa pamamagitan ng kagalingan sa pang-araw-araw na pamumuhay at tamang pagtutugma ng buhay, trabaho, at pagsamba.
Sukta 55
Sukta 7.55
Ang RV 7.55 ay isang himno ng kapayapaan sa tahanan kay Vāstoṣpati, ang panginoong tagapag-ingat ng tirahan, na tinatawag na pumasok sa tahanan sa lahat ng kanyang "anyo" at mag-alis ng sakit. Ito ay sumasaklaw mula sa proteksyon at kagalingan hanggang sa malawak na pagpapakapayapaan ng mga miyembro ng sambahayan, mga kamag-anak, at ng nakapaligid na komunidad, na nagtatapos sa isang panluluman na tuluyang nagpapahinga sa buong sakop ng tahanan.
Sukta 56
Sukta 7.56
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri sa mga Marut, ang kabataang pangkat ng bagyo ni Rudra, na namamangha sa kanilang nagkakaisang pagsalakay, nagniningning na mga palamuti, at kapangyarihang taga-dala ng sandata na nagdudulot ng ulan at naglilinaw sa langit. Ito ay humihingi ng kanilang proteksyon at kagalingan, na hinihiling na ang kanilang mabangis na lakas ay maging mapalad para sa sumasamba at komunidad. Ang huling talata ay lumalawak sa pagpapala, na tumatawag sa ibang mga kosmikong kapangyarihan (Indra, Varuṇa, Mitra, Agni, Tubig, Mga Halaman, Mga Panginoon ng Gubat) na tanggapin ang alay at bigyan ng kapayapaan sa kanlungan ng mga Marut.
Sukta 57
Sukta 7.57
Ang himnong ito ay nagpupuri sa mga Marut bilang mga diyos ng bagyong may pangalang tila pulot-pukyutan at puno ng lakas, na umaalon sa sakripisyo at kayang yumugyog sa langit at lupa habang nagpapakawala ng mga nakatagong pinagkukunan ng kasaganaan. Pinagsasama nito ang masayang pagtawag at maingat na pakikihingi ng tawad sa mga pagkukulang ng tao, na humihiling na mapanatili ang kanilang kidlat at galit sa malayo at ang kanilang matatag na kabutihan ay magprotekta sa mga sumasamba. Ang sukta ay nagtatapos sa isang panawagan para sa mga Marut na dumating mula sa bawat dako upang palakasin ang mga pinuno ng komunidad at bantayan ang lahat ng may pangmatagalang kagalingan.
Sukta 58
Sukta 7.58
Ang maikling hymng Triṣṭubh na ito ay pumupuri sa mga Marut bilang isang nagkakaisang pangkat ng bagyo na ang lakas ay "itinutulak" ang langit at lupa at inaabot ang kalangitan sa kabila ng pagkasira. Hinihiling ni Vasiṣṭha na sila ay pukawin ang tula, yaman, at mapagtagumpay na kapangyarihang sumisira ng balakid, at sa huli ay itaboy ang pagkapoot nang malayo at protektahan ang mga sumasamba sa pamamagitan ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 59
Sukta 7.59
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag sa Viśve Devāḥ, lalo na si Agni, Varuṇa, Mitra, Aryaman, at ang mga Marut, para sa hakbang-hakbang na proteksyon, ligtas na paggabay, at isang matatag na "kanlungan ng kapayapaan" sa palibot ng sumasamba. Ito ay tumataas patungo sa tanyag na panalangin ni Tryambaka (Mahāmṛtyuñjaya), na humihingi ng paglaya mula sa taling ng kamatayan haban nananatiling nakakapit sa amṛtatva (kabusugang walang kamatayan).
Sukta 60
Sukta 7.60
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay nananawagan kay Sūrya habang siya'y tumatahimik upang ipahayag ang satya (katotohanan) at tinatawag ang mga Āditya, lalo na sina Mitra, Varuṇa, Aryaman, at Aditi, upang gabayan ang mga sumasamba sa banal na landas. Ipinapakita nito ang mga Āditya bilang mapagmatyag na tagapangalaga ng kosmikong kaayusan na namumuno sa di-gising na isipan, nagbibigay ng "tawiran" sa panganib, at nagdadala sa deboto sa kabila ng mga paghihirap patungo sa svasti (kagalingan). Ang layunin ng sukta ay proteksyon, tamang direksyon (devatrā), at ligtas na paglalakbay sa moral at eksistensyal na "mga durgas" sa pamamagitan ng pag-ayon ng pananalita at pag-uugali sa ṛta/satya.
Sukta 61
Sukta 7.61
Ang himnong ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri kina Mitra at Varuṇa bilang mga tagapag-ingat ng ṛta (kosmikong kaayusan) na ang lahat-ng-nakikita "mata," si Sūrya, ay tumataas upang masiyasat ang mga mundo at matukoy ang mga damdamin ng tao. Ito ay nagpapakita ng kanilang malawak na kapangyarihang nagpapanatili sa Langit at Lupa, inihahambing ang maayos na pagdaan ng panahon sa panganib na kinahaharap ng hindi-nag-aalay, at nagtatapos sa isang panalangin na dalhin nang ligtas sa kabila ng lahat ng mahihirap na tawiran at mapangalagaan ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 62
Sukta 7.62
Ang hymnong ito na may anim na talata ni Vasiṣṭha ay nagpupuri sa araw-araw na pagsikat ni Sūrya bilang makikitang tanda ng ṛta (kosmikong kaayusan), na tinitignan ang lahat ng "kapanganakan" at gawain ng tao sa hindi kinikilingan na liwanag. Pagkatapos ay lumalawak ito sa isang panalangin na nakatuon sa Āditya kay Aditi, Langit-at-Lupa, at sa moral na tagapamahal na sina Mitra, Varuṇa, Aryaman para sa proteksyon mula sa pagkakasala, malawak na kalayaan (varivas), at ligtas at mapalad na mga landas para sa sarili at sa mga anak.
Sukta 63
Sukta 7.63
Ang hymnong ito na may anim na talata at sukat na Triṣṭubh mula kay Vasiṣṭha ay nagpapuri kay Sūrya/Savitṛ na tumitindig bilang ang unibersal na liwanag na nakikita ang lahat, na nagbubunyag at nagpapalayas ng nakatagong kadiliman, na nagpapakaya sa gawaing pantao at tamang kaayusan. Ang Araw ay pinupuri bilang "mata" nina Mitra-Varuṇa, na nag-uugnay ng paningin ng araw sa soberanya ng Āditya, katotohanan, at kalinawan ng moral. Ang hymno ay nagtatapos sa isang panalangin kina Mitra, Varuṇa, at Aryaman para sa malawak na espasyo, ligtas na mga landas, at pangmatagalang kagalingan.
Sukta 64
Sukta 7.64
Ang limang-taludtod na Triṣṭubh na himno ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Mitra, Varuṇa kasama si Aryaman bilang mga Āditya na nagpapanatili ng ṛta (kosmiko at moral na kaayusan) sa langit, sa kalawakan, at sa lupa. Ito ay humihiling sa mga soberanong kapangyarihang ito na tanggapin ang alay, akayin ang sumasamba sa pamamagitan ng "pinakamainam na mga landas," tabanan ang poot, at patuloy na magkaloob ng svasti (kagalingan) habang pinapatibay ang inspiradong pag-iisip (dhī) tungo sa ninanais na layunin.
Sukta 65
Sukta 7.65
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ay tumatawag kay Mitra, Varuṇa sa pagsikat ng araw, pinupuri ang kanilang dalisay na pasya at makapangyarihang pagbabantay na gumagalaw sa lahat ng mga landas ng sanlibutan. Humihingi ito sa kambal na panginoon ng ṛta na magsilbing tulay laban sa kasinungalingan at bilang ligtas na daan sa gitna ng kasawian, na nagtatapos sa isang panalangin para sa pangmatagalang kagalingan at proteksyon.
Sukta 66
Sukta 7.66
Ang himnong ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri kay Mitra, Varuṇa bilang kambal na Ādityas na nagpapanatili ng ṛta (kosmikong kaayusan) sa pamamagitan ng katotohanan, batas, at mapagmasid na pamamahala. Ito ay humihingi sa kanila na tanggapin ang mga alay, palakasin ang katuwirang pag-iisip, at magdulot ng proteksyon, katatagan, at maayos na panlipunang kaayusan sa mga sumasamba. Ang sukta ay nagmumula sa mapagpitagang papuri tungo sa buhay na mga larawan ng ṛta-sustaining na mga kapangyarihan, na nagtatapos sa isang tahasang imbitasyon na pumarito at uminom ng Soma.
Sukta 67
Sukta 7.67
Sa hymnong Triṣṭubh na ito, tinatawag ni Vasiṣṭha ang mga Aśvin na dumating nang mabilis sa kanilang karo at tanggapin ang alay, na nakikipag-usap sa kanila ng may pagiging matalik na parang anak na nagsasalita sa kanyang mga magulang. Humihingi ng proteksyon ang makata para sa mga panloob na kakayahan, mataba at hindi nasaktang likhang-silikap, kasaganaan sa mga anak at angkan, at isang landas na pinapatnubayan ng diyos na minarkahan ng kagalingan (svasti). Nagtatapos ang sukta sa isang direktang pakiusap para sa mga kayamanan, ang pagkahinog ng mga mangngangaral, at patuloy na pagprotekta ng mapagpakaling presensya ng mga Aśvin.
Sukta 68
Sukta 7.68
Ang himnong ito ay isang imbitasyon sa Aśvinau, ang maliwanag na kambal na manggagamot, na dumating nang mabilis sa kanilang sariling mga kabayo, tanggapin ang mga mantra ng makata, at kunin ang kanilang lugar sa sakripisyo. Naalala nito ang kanilang kamangha-manghang mga kaloob na nagpoprotekta sa buhay (lalo na ang tulong nila kay Atri) at nagtatapos sa pamamagitan ng paghahanap ng matatag na kagalingan, pagkain, at proteksyon sa madaling araw para sa mang-aawit at komunidad.
Sukta 69
Sukta 7.69
Ang himalayang ito ay ang panawagan ni Vasiṣṭha sa bukang-liwayway sa Aśvinau, na tinatawag ang kanilang gintong karo, na sinasabing nagpapakilos sa Langit at Lupa, na dumating nang mabilis sa pinakatuwid na landas. Ipinagdiriwang nito ang kanilang maningning na landas na tila batong ghee at hinihiling na sila'y pumasok sa sakripisyo na nagdadala ng kapayapaan, kagalingan, yaman, at pagpapalakas sa mga rishi at mga patron.
Sukta 70
Sukta 7.70
Sa maikling himalang ito, tinatawag ni Vasiṣṭha ang Aśvinau na "pumarito sa amin," kunin ang kanilang lupaing upuan, at dalhin ang mabilis, gumagaling, kayamanan-taglay na tulong. Pinupuri ang kambal na intikong kapangyarihang gumagalaw sa tubig at halaman, nagkakaloob ng mga gamot, kasaganaan, at tamang patnubay, habang nag-aalay ang makata ng mahusay na hinimay na panalangin para sa pangmatagalang svasti (kagalingan).
Sukta 71
Sukta 7.71
Ang maikling himno sa Aśvinau ay nakalagay sa maliwanag na hangganan kung saan ang Gabi ay sumusuko sa Bukang-liwayway, at tinatawag ang banal na Kambal na dumating nang mabilis sa kanilang matitingkad na karo. Inaanyayahan sila ni Vasiṣṭha bilang mga tagapagtanggol na nagpapalayo sa pinsala "araw at gabi," at bilang mga tagapagdala ng sigla, yaman, at kagalingan. Ang sukta ay nagtatapos sa paghahandog ng maingat na hinabi na papuri at paghiling ng patuloy na pagprotekta sa pamamagitan ng svasti (pagpapala).
Sukta 72
Sukta 7.72
Ang maikling himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag sa Aśvinau (Nāsatyā) na dumating nang mabilis sa kanilang maliwanag na karo, napalilibutan ng kanilang mga kapangyarihang nakayugo, na nagdadala ng kagandahan, proteksyon, at kasaganaan. Ito ay nag-uugnay sa kanilang pagdating sa pagkabuhay ng papuri at kay Uṣas (Siyang Bukang-liwayway), at nagtatapos sa isang unibersal na panawagan sa mga Kambal na bantayan ang sumasamba mula sa bawat direksyon na may svasti (kagalingan).
Sukta 73
Sukta 7.73
Ang maikling himnong Triṣṭubh na ito ay nananawagan sa Aśvinau (Nāsatyā) na dumating nang mabilis mula sa bawat direksyon bilang mga tagapagligtas na nagdadala ng sumasamba sa kabilang panig ng "kadiliman" patungo sa isang mas malayong at mas ligtas na pampang. Naghahandog si Vasiṣṭha ng isang mahusay na binuo na papuri habang ang sakripisyo ay tinutuloy sa tamang mga landas, na humihiling sa kambal na manggagamot na magdala ng limang beses na kasaganaan at tuloy-tuloy na proteksyon.
Sukta 74
Sukta 7.74
Ang maikling himalayang ito ay tumatawag sa Aśvinau sa sandali ng bukang-liwayway, kapag ang mga "ilaw ng bukang-liwayway" ay tumataas at ang mga naghahanap ng nagniningning na langit ay nanalangin sa kanilang mabilis na tulong. Binibigyang-diin nito ang kilos na kabutihan ng Kambal, na dumadating sa mabilis na mga kabayo sa bahay ng mapagbigal na mananamba, at inilalarawan sila bilang mga tagapagtanggol na nagpapatibay ng sigla ng tao at nagpapanatili ng kapayapaan sa mga komunidad.
Sukta 75
Sukta 7.75
Sa himnong ito para sa Bukang-liwayway, pinupuri ni Vasiṣṭha si Uṣas bilang ipinanganak sa langit at pinapatnubayan ng ṛta, na ang pagpapakita ay nagbubunyag ng kadakilaan, nagtatakda sa mga landas ng mundo, at nagpapawi sa mapanghimok na kadiliman. Ipinagdiriwang ng makata siya bilang sinagang nobya ni Sūrya at tagapagkaloob ng yaman at sigla, pagkatapos ay lumiliko sa panalangin para sa mga baka, kabayo, matatapang na anak, at di-pigilang kagalingan para sa nagsasakripisyo at sa upuang ritwal.
Sukta 76
Sukta 7.76
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay pumupuri kay Uṣas (Siyang Bukang-liwayway) bilang tagapaghayag ng sanlibutan, ang "Mata" na ipinanganak sa kaloobang banal, na nagtataas ng walang kamatayang liwanag na pangkalahatan. Si Savitṛ at Viśvānara ay nananangan bilang mga tagailaw ng kosmos, na ipinapakita ang bukang-liwayway hindi lamang bilang pang-araw-araw na pangyayari kundi bilang pagpapakita ng Ṛta (katotohanan-kaayusan) at gising na pananaw. Ang mga makata ay naaalala ang sinaunang mga manghuhula at mga Ama na nakatuklas ng liwanag na nakatago at "ipinanganak ang Bukang-liwayway" sa pamamagitan ng tunay na mga mantra, at sila ay nagtatapos sa pamamagitan ng paghingi ng yaman, mabuting kapangalan, at pangmatagalang proteksyon.
Sukta 77
Sukta 7.77
Ang maikling himno kay Uṣas ni Vasiṣṭha ay pumupuri sa Bukang-liwayway bilang ang sinagang kabataan na nagdadala ng kilos, buhay, at bagong kaayusan, na nagbubukas ng malawak at ligtas na landas para sa gawain ng tao. Ang pagbangon ng Bukang-liwayway ay hindi mapaghihiwalay sa pagsindi kay Agni: habat kumakalat ang liwanag, itinataboy ang kadiliman at ang nagsasakripisyo ay pinapatungo sa yaman (rayi), proteksyon, at kagalingan.
Sukta 78
Sukta 7.78
Ang maikling himalang Uṣas na ito ay nagdiriwang sa unang nakikitang mga tanda ng Bukang-liwayway habang kumakalat ang kanyang maliwanag na anyo at muling tumatahik ang sanlibutan patungo sa liwanag. Ito ay nagpupuri sa mga Bukang-liwayway sa pagpapalabas ni Sūrya, sa muling pagbibuhay kay Agni at sa yajña, at sa pagtaboy sa hindi kanais-nais na kadiliman. Ang makata ay nananalangin na ang mga kisap-matang Bukang-liwayway ay magkaloob ng kanais-nais na mga biyaya, mag-alsa ng mga kalituhan, at mangalaga sa mga mang-aawit ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 79
Sukta 7.79
Ang maikling himalang ito sa Bukang-liwayway ay nagpupuri kay Uṣas habang kanyang tinatangkal ang mga landas ng buhay, ginigising ang limang tribo ng tao, at inilalagay ang sanlibutan sa tamang kilos sa pamamagitan ng kanyang mga malinaw na sinag. Ang makata ay nag-uugnay ng kanyang pagsikat sa pagpapalawak ni Sūrya ng dalawang mundo, at humihiling kay Bukang-liwayway na pukawin ang panloob na kabanalan, tapat na inspirasyon, at kagalingan para sa matagumpay na pagkilos at pakinabang.
Sukta 80
Sukta 7.80
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay bumabati kay Uṣas (Siyang Bukang-liwayway) bilang unang gumigising sa mga seer at nagpapakita ng lahat ng mundo, na pumipihit sa dalawang kaharian at nagpapakita ng pag-iral. Pinupurihan ang Bukang-liwayway sa pagbabago ng buhay, pagkukubli ng kadiliman sa liwanag, at pagpapatnubay ng pananaw patungo kay Sūrya, Agni, at sa yajña. Ang panalangin sa huli ay humihiling na ang mga Bukang-liwayway ay bumangon araw-araw na may kapalaran, na nagdadala ng lakas, liwanag, at buhay na bayani, at nagpoprotekta sa mga sumasamba sa pamamagitan ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 81
Sukta 7.81
Ang maikling Uṣas-hymn na ito ni Vasiṣṭha ay nagpaparangal sa biglaang pagpapakita ng Bukang-liwayway: siya ay dumarating "sa harap ng ating mga mata," nagkakalat ng tubig at ng saklaw ng paningin, at pinapalitan ang karimlan ng gabi ng nagniningning na kaayusan. Ang makata ay humihiling na ang kanyang mapagpalang pagsikat ay magkaloob ng malinaw na pananaw sa nagniningning na mundo, ng bahagi sa kanyang "mga kayamanan" (kasaganaan, lakas, katanyagan), at ng pagtanggal ng kasungkitan, kabiguan, at mga panloob na balakid.
Sukta 82
Sukta 7.82
Ang hymnong ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag sa pinagsamang kapangyarihan ni Indra, Varuṇa upang makamtan ang "mahi śarma" (malawak na proteksyon) para sa sakripisyo, sa mamamayan, at sa komunidad, at upang matiyak ang tagumpay sa mga kaaway. Pinagpapalit-palit nito ang lakas sa digmaan (Indra) at ang moral-kosmikong kaayusan (Varuṇa), na ipinapakita ang kanilang pagkakaisa bilang batayan ng katatagan, pag-unlad, at tamang pamamahala. Ang pagtatapos ay lumalawak sa bilog ng Āditya (Mitra, Aryaman, Aditi) at si Savitṛ, na humihingi ng hindi naputol na liwanag na nagpapanatili ng Ṛta.
Sukta 83
Sukta 7.83
Ang himalang ito ay tumatawag kay Indra, Varuṇa bilang isang pinag-isang kapangyarihan ng tagumpay at tamang kaayusan, na pinupuri ang kanilang tulong kay Sudās at sa mga Tṛtsus sa tanyag na labanan laban sa Sampung Hari. Naalala nito kung paano sila nagwasak ng mga balakid na tulad ni Vṛtra at mga paglaban ng Dāsa, pagkatapos ay ginawang panalangin ang makasaysayang tagumpay para sa panloob at panlabas na kasaganaan, liwanag na pinapatnubayan ng katotohanan, at malawak na kapayapaan.
Sukta 84
Sukta 7.84
Sa maikling himnong Triṣṭubh na ito, tinatawag ni Vasiṣṭha sina Indra at Varuṇa nang magkasama bilang "dalawang hari," itinuturo sila patungo sa sakripisyo ng may galang na alay at ang ningning na agos ng mantikilya. Binibigyang-diin ng makata ang matagumpay na pagkumpleto ng rito at mantra, magaganda sa mga pagpupulong, at nananalangin para sa kasaganaang dulot ng diyos, mapagprotektang tulong, at kagalingan para sa supling at angkan. Nagtatapos ang himno ng may kumpiyansang katiyakan na ang awit ay nakarating sa mga diyos, humihingi ng kanilang patuloy na pagbabantay sa svasti (kagalingan).
Sukta 85
Sukta 7.85
Ang maikling himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag sa magkatambal na kapangyarihan na sina Indra, Varuṇa upang tumanggap ng Soma at protektahan ang mananamba "sa paglalakbay," kapwa sa panlabas (maligtas na paglalakbay, kagalingan) at sa panloob (paglago ng supling/mga panloob na kapangyarihan). Ito ay binibigyang-diin ang kanilang pagpapakita ng soberanya: ang isa ay nagpapatatag at nagpapanatili sa mga tao at kaayusan, habang ang isa ay sumasalakay sa mga balakid at paglaban, kung saan ang mga Tubig mismo ay inilalarawan na naglaluklok sa kanila bilang mga banal na awtoridad.
Sukta 86
Sukta 7.86
Ang Varuṇa-hymnong ito ni Vasiṣṭha ay nagpapuri sa Soberanong kosmiko na nagtatag ng langit at lupa at nagpapanatili ng ṛta (ang moral-cosmic order). Mula sa pananaw na iyon ng malawak at maayos na nilalang, ang makata ay tumutungo sa pagsisisi at pagmamakaawa, humihingi ng kalayaan mula sa mga kasalanang minana at sariling gawa, at nagtatapos sa isang pagpapala para sa kapayapaan, proteksyon, at kagalingan.
Sukta 87
Sukta 7.87
Ang himnong ito kay Varuṇa, binibigkas ni Vasiṣṭha, ay nagpupuri sa diyos bilang tagapanghawak ng ṛta na nag-ukit sa landas ng Araw at nagtakda sa mga ilog na dumaloy sa maayos na kurso. Ito ay lumilipat mula sa kosmikong pamamahala tungo sa esoterikong turo - si Varuṇa ay nagbubunyag ng isang ingatang lihim ng "inviolate Cow" at ang nakatagong hakbang ng Salita - pagkatapos ay nagtatapos sa isang panalangin para sa awa, kawalan ng kasalanan, at pangmatagalang kagalingan sa ilalim ng mga batas ni Aditi.
Sukta 88
Sukta 7.88
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ay ang matapat na papuri ni Vasiṣṭha kay Varuṇa bilang ang malawak, karapat-dapat sambahin na tagapangalaga ng ṛta (kosmikong kaayusan) at ang mapagpalang tagapagpalaya ng mga tanikala. Ito ay naaalala ang espesyal na pabor ni Varuṇa sa seer, paglalagay sa kanya "sa bangka" at paggawa sa kanya bilang isang ṛṣi, at nagtatapos sa isang panalangin na loosenn ni Varuṇa ang mga tanikala ng kasalanan at na ang mga Āditya ay bantayan ang mga sumasamba sa pamamagitan ng pangmatagalang kagalingan.
Sukta 89
Sukta 7.89
Ang maikling himno na ito ay ang matinding pakiusap ni Vasiṣṭha kay Varuṇa para sa habag, kalayaan mula sa kasalanan (enas), at proteksyon mula sa "bahay na luwad" (kamatayan). Ipinapahayag nito ang pagkakamali ng tao, ang maling kalooban at di-sinasadyang paglabag sa batas ng diyos (dharma), at paulit-ulit na humihingi sa soberanong dalisay na Varuṇa na "maging mapagbigay."
Sukta 90
Sukta 7.90
Ang himalok na ito ay isang panawagan sa Soma na pangunahing nakatuon kay Vāyu, madalas bilang ang tambalang Indra, Vāyu, na hinihikayat silang dumating nang mabilis kasama ang kanilang mga yoked team at uminom ng honey-rich pressed Soma na inihanda ng mga adhvaryus. Kasabay ng panawagang ritwal, ang makata ay pumupukaw sa bukang-liwayway at ang lumalawak na liwanag, na nag-uugnay sa pagdating ng mga diyos sa pagbubukas ng luminous spaces at ang pagdaloy ng mga Tubig. Ito ay nagtatapos sa panalangin ng mga Vasiṣṭha para sa lakas, paglagong, katanyagan, at pangmatagalang proteksyon sa pamamagitan ng kagalingan (svasti).
Sukta 91
Sukta 7.91
Ang himnong ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Vāyu sa malapit na pakikipagsama kay Indra, Vāyu, inaanyayahan sila sa handog ng Soma at humihingi ng proteksyon, lakas, at kagalingan. Naalala ang sinaunang, walang kasalanan na mga diyos na tumulong kay Manu sa panahon ng hadlang sa pamamagitan ng pagtatatag ng Bukang-liwayway kasama ang Araw, isang larawan ng pagpapanumbalik ng tamang kaayusan at malinaw na pananaw para sa landas ng tao. Ang mga makata (ang mga Vasiṣṭha) ay nagtatapos sa pamamagitan ng paghiling ng pangmatagalang svasti (maayos na kagalingan) sa pamamagitan ng kanilang mahusay na papuri.
Sukta 92
Sukta 7.92
Ang maikling himno ni Vasiṣṭha ay isang imbitasyon kay Vāyu na dumating nang mabilis kasama ang kanyang maraming niyuts (mga koponan ng kalabaw), umupo sa sakripisyo, at uminom ng Soma bilang "unang-umiiinom." Paulit-ulit nitong ikinokonekta ang pagdating at kaligayahan ni Vāyu sa mga tunay na pagpapala: yaman, lakas/kapangyarihang bayani, baka, kabayo, at patuloy na proteksyon sa pamamagitan ng svasti (kagalingan). Ang layunin ay parehong liturhikal (pagtawag sa diyos sa pagpiga) at praktikal (pagtitiyak ng kasaganaan at kaligtasan para sa mga sumasamba).
Sukta 93
Sukta 7.93
Ang himalóng itó ay tumatawag sa magkakaparehang kapangyarihan na sina Indra at Agni bilang magkasamang pumatay kay Vṛtra, hinihiling sa kanila na tanggapin ang isang sariwa at dalisay na awit ng papuri at bigyan ng agarang lakas, tagumpay, at masaganang "vāja" ang sumasamba. Inilalagay nito ang kanilang tulong sa konteksto ng sakripisyo at pakikipagtagisan ng komunidad, na pinapalakas silang puksain ang mga walang-diyos na oposisyon at protektahan ang mga tao sa kagalingan, na may huling pagtanaw sa mga kapanigang diyos (si Viṣṇu, ang mga Marut) upang hindi mapabayaan ang nagsasakripisyo.
Sukta 94
Sukta 7.94
Ang himnong ito kay Indra-at-Agni ay nagpapakita ng papuri bilang isang "sinaunang" inspirasyon na tumatawid tulad ng ulan mula sa ulap, pagkatapos ay ginagawa ang nag-anyayang pananalita sa isang praktikal na pagsasamo para sa proteksyon at tagumpay. Paulit-ulit nitong hinihiling sa magkaparehong kapangyarihan - puwersa (Indra) at sagradong apoy (Agni) - na dumating kasama ang tulong, tiyaking mapangalagaan ang mga sumasamba sa gitna ng mga tao, at ibagsak ang mapanirang pananalita, masamang hangarin, at rakṣasic na balakid.
Sukta 95
Sukta 7.95
Ang himnong ito ay nagpupuri kay Sarasvatī bilang ang makapangyarihan, nagtutulak na kapangyarihan ng ilog na lumalampas sa lahat ng ibang tubig, matatag at "bakal ang pundasyon," na tumutugon parin sa isang karo. Pagkatapos ay humahantong mula sa kosmikong paglalarawan patungo sa panalangin ng sakripisyo: sana siya'y duminggin, lumapit, magkaloob ng yaman at lakas, at buksan ang "mga pinto ng ṛta" (katotohanan/kaayusan) para kay Vasiṣṭha at sa kanyang mga kasama.
Sukta 96
Sukta 7.96
Ang anim-na-talik na himno ni Vasiṣṭha ay pumupuri kay Sarasvatī bilang soberanong ilog na nagbibigay-buhay, na ang inspiradong agos ay lumalapad sa dalawang mundo at nagpapakain sa pananalita, lakas, at kasaganaan. Ang makata ay tumatawag kay Sarasvatī (at Sarasvant) para sa kapangyarihang lumilikha, supling, paglago, at pagkakakain na sumusuporta, na inaalarin siya bilang isang kitang-kitang, umaapaw na utong kung saan ang pamayanan ay maaaring makibahagi. Sa kabuuan, ang sukta ay gumagana bilang isang panawagan para sa kasaganaan, tamang pananalita, at mabungong pagpapatuloy sa ilalim ng paglilinis na agos ng diyos.
Sukta 97
Sukta 7.97
Ang himalang ito ni Vasiṣṭha ay tumatawag kay Bṛhaspati/Brāhmaṇaspati bilang ang banal na Kaibigan at kapangyarihang saserdotal na nagpapabisa sa sakripisyo, naglilinis ng pananalita, at nagbubukas ng landas patungo sa kasaganaan. Inilalagay nito ang papuri sa loob ng pagpiga ng Soma kung saan tinatanggap din si Indra, na humihiling na ang mga sumasamba ay maging "walang kasalanan" sa harap ng mapagbigay na Tagapagkaloob at tumanggap ng lakas, kagalakan, at tamang patnubay.
Sukta 98
Sukta 7.98
Ang himalang ito ay nagpapaalala sa mga pari ng Adhvaryu na ihandog ang mapulang Soma na ginatasan kay Indra, na inilalarawan bilang ang laging bumabalik na naghahanap ng inuming piniga at ang pinuno-toro ng mga tao. Pagkatapos ay tumutungo ito sa tulong ni Indra sa pakikidigma, pagtatagumpay sa mga kalabang nagpapanggap na "dakila", at nagtatapos sa isang panalangin kay Indra at Bṛhaspati para sa yaman, karangalan, at pangmatagalang kagalingan.
Sukta 99
Sukta 7.99
Ang himnong ito ay nagpapuri kay Viṣṇu bilang ang hindi masusukat na kapangyarihang sumasaklaw sa lahat, na ang kadakilaan ay walang makakamtan nang lubos, at nakakakilala sa pinakamataas na kaharian. Naalala ang kanyang mga gawang nagtatag ng kaayusan sa mundo, paglikha ng malawak na espasyo para sa sakripisyo, pagtatatag ng Araw, Bukang-liwayway, at Apoy, at pagtagumpay sa mga mapanlinlang na kaaway, at nagtatapos sa isang pormal na vaṣaṭ na pagsamo na humihingi ng pangmatagalang proteksyon at kagalingan.
Sukta 100
Sukta 7.100
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ay nagpapuri kay Viṣṇu bilang ang kapangyarihang sumasaklaw sa lahat, na "lumalakad" sa lupa at nagtatatag ng malawak at matatag na lugar para sa buhay ng tao at banal na gawain. Ipinakikita ni Vasiṣṭha ang pagsamba bilang may layuning paglapit, kaloob, papuri, at ang vaṣaṭ-tawag, na humihingi ng proteksyon ni Viṣṇu, kagalingan (svasti), at isang ligtas na tahanan.
Sukta 101
Sukta 7.101
Ang himnong ito kay Parjanya ay nagpapuri sa kulog na Kapangyarihan ng Ulan bilang vṛṣabha (Toro) na ang puwersang nagdadala ng binhi ay nagbibigay-buhay sa mga halaman, nagpupuno sa mundo ng tamis, at nagtatag ng pagkakaunlad. Itinatag ni Vasiṣṭha ang ulan bilang isang kosmikong pamamahagi ng mga tubig at esensya, na may tatlong anyo sa kilos at hugis, na nagtatapos sa isang dasal na ang Ṛta (katotohanan-kaayusan) at svasti (mapayapang kagalingan) ay magproprotekta sa sumasamba para sa mahabang buhay.
Sukta 102
Sukta 7.102
Ang maikling hymnong Gāyatrī na ito ay tumatawag kay Parjanya, "anak ng Langit," bilang ang mapagbigay na tagadala ng ulan na nagpupuklas sa pastulan, mga halaman, at ang pertilidad ng mga baka at kabayo. Pinupuri nito ang kanyang kapangyarihang nagbibigay-buhay, pagkatapos ay lumilipat sa isang direktang instruksyon sa ritwal: mag-alay ng matamis na obasyon kay Parjanya upang kanyang ipagkaloob ang maayos na paglago (Iḷā) at kagalingan.
Sukta 103
Sukta 7.103
Ang RV 7.103 (Maṇḍūka-sūkta) ay naglalarawan sa mga palaka bilang mga "brahmin" na tumatupad sa pangako na nanatiling tahimik sa buong panahon ng tagtuyo at pagkatapos, ginising ng ulan ni Parjanya, ay sumabog sa maraming-boses na pananalita. Sa pamamagitan ng buhay na tanawin ng tag-ulan, ang himno ay pumupuri sa buhay-naibibigay na kapangyarihan ng ulan at nag-uugnay sa koro ng mga palaka sa ritwal na pagbigkas at sa pagpiga ng Soma, nananalangin para sa yaman at pinahabang buhay.
Sukta 104
Sukta 7.104
Ang RV 7.104 ay isang makapangyarihang panalangin pangproteksyon kay Indra at Soma na humihingi na masunog at mapalayas ang mga rakṣas, mga puwersang yātu, at mga panloob na "mamumulsol" na humaharang sa tamang pananaw at sakripisyo. Pinagsasama nito ang pagtawag kasama ang matitibay na utos, tumingin, magising, pumalo, upang ang katotohanan, kalinawan, at landas ng yajña ay manatiling walang balakid. Itinatampok din ng himno ang etikal-espirituwal na kaayusan: ang maling pananalita at baluktot na hangarin ay napapailalim sa itinuturong kapangyarihan ni Indra, habang sinusuportahan ni Soma ang matuwid at maliwanag.
Frequently Asked Questions
Mandala 7 is a ‘family book’ attributed to the Vasiṣṭhas, whose hymns share a distinctive priestly voice focused on protecting and empowering the soma sacrifice through brahman (inspired, effective speech) and loyal ritual solidarity.
The Dāśarājña narrative (most famously RV 7.18) remembers a major inter-tribal conflict in which Indra’s victory is framed as being won and secured through correct ritual leadership and the patron’s alliance with the Vasiṣṭha priestly tradition.
Indra and Agni dominate the book: Indra embodies victory, protection, and the securing of patrons, while Agni anchors the rite as messenger and sacrificial fire. The Maruts appear as a unified storm-host granting force and inspiration, and Varuṇa (often with Mitra) introduces a profound ethical-psychological register of bonds, guilt, and release.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.