Kaumarika Khanda

Vyasa

Mahesvara Khanda66 Adhyayas6432 Shlokas

This section is framed around southern coastal sacred geography (dakṣiṇa-sāgara / southern ocean littoral) and a cluster of five tīrthas presented as potent yet perilous due to aquatic guardians (grāha). The narrative treats the shoreline as a liminal ritual zone where pilgrimage merit, danger, and release (śāpa-mokṣa) converge, and where Kaumāra/Kumāreśa associations mark the region as a site of Skanda-linked sanctity.

Adhyayas in Kaumarika Khanda

66 chapters to explore.

Adhyaya 1

Pañca-Tīrtha Prabhāva and the Grāha-Śāpa Liberation (पञ्चतीर्थप्रभावः ग्राहशापमोचनं च)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் முனிவர்கள் தென் கடற்கரையில் உள்ள ஐந்து புனித தீர்த்தங்களின் மகிமையையும், அவை அனைத்துத் தீர்த்த யாத்திரை பலனையும் தரும் எனப் புகழப்படுவதற்கான காரணத்தையும் கேட்கிறார்கள். உக்ரச்ரவஸ் குமாரனை மையமாகக் கொண்ட புனிதக் கதையை முன்வைத்து, இப் பஞ்சதீர்த்தங்கள் அபூர்வமான சக்தி உடையவை என விளக்குகிறார். பின்னர் அரசவீரன் அர்ஜுனன் (பால்குணன்) அந்தத் தலங்களுக்குச் செல்கிறான். தவசிகள்—அங்கு நீராடுவோரை ‘கிராஹ’ பிடித்துக் கொள்கின்றன; ஆகவே மக்கள் அச்சத்தால் தவிர்க்கிறார்கள்—என்று கூறுகின்றனர். அர்ஜுனன் தர்மத்தை அச்சம் தடுக்கக் கூடாது எனத் தீர்மானித்து, குறிப்பாக சௌபத்ர தீர்த்தத்தில் நீரில் இறங்குகிறான்; கிராஹம் அவனைப் பற்றுகிறது, அவன் அதை வலியுடன் நீரிலிருந்து இழுத்தெடுக்கிறான். உடனே அந்தக் கிராஹம் திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அப்சரையாக மாறுகிறது. அவள்—தானும் தோழிகளும் ஒரு பிராமண தவசரின் தவத்தைச் சிதைக்க முயன்றதால், அவர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் நீர்வாழ் கிராஹங்களாக இருக்கச் சாபமிட்டார்; ஒரு மகாபுருஷன் நீரிலிருந்து இழுத்தெடுத்தாலே விடுதலை எனவும் கூறினார்—என்று சொல்கிறாள். பின்னர் அந்தப் பிராமணன் காமநிக்ரகம், இல்லற ஒழுங்கு, வாக்கு-நடத்தை கட்டுப்பாடு, உயர்ந்த-தாழ்ந்த நடத்தையின் வேறுபாடு ஆகியவற்றை உயிர்ப்பான நெறி உருவகங்களால் போதிக்கிறார். நாரதர் வழிகாட்டியாக வந்து சாபமுற்றவர்களை தென் பஞ்சதீர்த்தங்களுக்கு வழிநடத்துகிறார்; அர்ஜுனனின் தொடர்ச்சியான நீராடலால் அவர்களின் சாபவிமோசனம் நிகழ்கிறது. இறுதியில் அர்ஜுனன்—தர்மப் பாதையில் இத்தகைய தடைகள் ஏன் அனுமதிக்கப்பட்டன, வல்லமைமிக்க காவலர்கள் ஏன் தடுக்கவில்லை—என்று கேள்வி எழுப்பி அடுத்த விளக்கத்திற்குத் துவக்கம் செய்கிறான்.

84 verses

Adhyaya 2

Nārada–Arjuna संवादः: तीर्थयात्रा-नीतिः, स्थाणु-भक्ति, दानधर्मस्य प्रशंसा

இந்த அதிகாரத்தில் தீர்த்தயாத்திரை நெறியும் தானதர்மத்தின் மகிமையும் ஆழமாக விளக்கப்படுகின்றன. சூதர் கூறுகிறார்—அர்ஜுனன் தேவர்களால் போற்றப்படும் நாரதரை அணைகிறான். நாரதர் அர்ஜுனனின் தர்மபுத்தியைப் பாராட்டி, பன்னிரண்டு ஆண்டுத் தீர்த்தயாத்திரையால் சோர்வு அல்லது எரிச்சல் ஏற்பட்டதா என வினவுகிறார். இங்கே முக்கியக் கருத்து நிறுவப்படுகிறது—தீர்த்தபலன் வெறும் பயணத்தால் அல்ல; கை, கால், மனம் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டுடனான முயற்சியால் தான் கிடைக்கும். அர்ஜுனன் தீர்த்தத்தை நேரடியாகத் தொடுதல் சிறந்தது எனக் கூறி, தற்போதைய புனிதச் சூழலின் குணங்களை அறிய விரும்புகிறான். பின்னர் நாரதர் பிரம்மலோகச் செய்தியை இணைக்கிறார்—பிரம்மா தூதர்களிடம், கேட்பதாலேயே புண்ணியம் தரும் அதிசய நிகழ்வுகளைப் பற்றி விசாரிக்கிறார். சுஶ்ரவா, சரஸ்வதி கரையில் காத்யாயனன் கேட்ட கேள்விக்கு சாரஸ்வத முனி உலகின் நிலையற்ற தன்மையை யதார்த்தமாக எடுத்துரைத்து, ‘ஸ்தாணு’ (சிவன்) பக்தியில் சரணடையவும், குறிப்பாக தானம் செய்யவும் உபதேசித்ததாகச் சொல்கிறான். தானம் உழைப்பால் ஈட்டிய செல்வத்தைத் துறக்க வேண்டியதால் மிகக் கடினமான, சமூகத்தில் வெளிப்படையாகச் சான்றாகும் தவமாகக் கூறப்படுகிறது; அது இழப்பு அல்ல, வளர்ச்சி; சம்சாரக் கடலைக் கடக்க உதவும் படகு. இடம்-காலம், பெறுநரின் தகுதி, மனத் தூய்மை ஆகியவற்றின்படி தானம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், புகழ்பெற்ற தானவீரர்களின் எடுத்துக்காட்டுகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் நாரதர் தமது வறுமையையும் தானம் செய்வதிலுள்ள நடைமுறைச் சிக்கலையும் நினைத்து, தூய நோக்கமும் விவேகமும் இந்த நெறியின் மையம் என வலியுறுத்துகிறார்.

114 verses

Adhyaya 3

Reva-Śuklatīrtha and Stambha-tīrtha: Pilgrimage Purification and Ancestral Rites (Revā–Mahī–Sāgara Saṅgama Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் தீர்த்தயாத்திரையும் உரையாடல் தொடரும் கூறப்படுகிறது. அவர் ரேவா (நர்மதா) கரையில் உள்ள ப்ருகுவின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, ரேவா பரமபாவனி, “அனைத்துத் தீர்த்தங்களையும் தாங்கியவள்” என்றும், தரிசனம்–ஸ்துதி–முக்கியமாக ஸ்நானம் மூலம் பெரும் பலன் தருவாள் என்றும் கேட்கிறார். ரேவாவில் உள்ள சுக்லதீர்த்தம் பாபநாசினி; அங்கு நீராடினால் கடும் அசௌசமும் பெரிய குற்றங்களும் நீங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ப்ருகு பின்னர் மஹீ–சாகர சங்கமமும் புகழ்பெற்ற ஸ்தம்பதீர்த்தமும் பற்றிய கதையை உரைக்கிறார்—அங்கு நீராடும் ஞானிகள் பாவமின்றி யமலோகப் பயத்திலிருந்து விடுபடுவர். தொடர்ந்து, கங்கா–சாகரத்தில் பித்ருத் தர்ப்பணத்தில் ஈடுபடும் கட்டுப்பாடுடைய முனிவர் தேவசர்மாவின் நிகழ்வு வருகிறது; சுபத்ரன் கூறுவதால் மஹீ–சாகர சங்கமத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்த–தர்ப்பணம் பித்ருக்களுக்கு மேலும் நிறைவு தரும் என்பதை அவர் அறிகிறார். மனைவி பயணத்தை மறுப்பதால் தேவசர்மா தன் துரதிர்ஷ்டத்தையும் குடும்ப முரண்பாட்டையும் வருந்துகிறார். சுபத்ரன் தீர்வை அளிக்கிறார்—தேவசர்மாவின் சார்பில் சங்கமத்தில் ஸ்ராத்த–தர்ப்பணத்தைத் தானே நடத்துவதாக; பதிலாக தேவசர்மா தன் சேமித்த தவப்புண்ணியத்தின் ஒரு பங்கைக் கொடுக்க உறுதி செய்கிறார். இறுதியில் ப்ருகு அந்த சங்கமத்தின் அபூர்வ மகிமையை முடிவாகச் சொல்ல, நாரதர் அந்தப் புனிதத் தலத்தைத் தரிசித்து அதன் முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட உறுதியை மீண்டும் எடுக்கிறார்।

86 verses

Adhyaya 4

दानतत्त्व-व्याख्या (Doctrine of Dāna: Intent, Means, and Outcomes) / “Nārada Explains the Taxonomy of Giving”

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் நடைமுறைத் தர்மச் சிக்கல் கூறப்படுகிறது—பாதுகாப்பான இடம்/நிலம் பெற வேண்டுமென்றாலும், பிரதிக்ரஹம் (தோஷமுள்ள ஏற்றுக்கொள்வது) மூலம் அறநெறி கெடாமல் எப்படி நடப்பது என்பதே கேள்வி. தொடக்கத்தில் செல்வம் நெறியியல் அடிப்படையில் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது—சுக்ல (தூய), சபல (கலப்பு), கிருஷ்ண (இருள்/அசுத்த); இவற்றை தர்மத்தில் பயன்படுத்தினால் முறையே தேவத்வம், மனிதத்வம், திர்யக்த்வம் எனக் கர்மபலன் அமையும் என்று விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் சௌராஷ்டிரத்தில் ஒரு பொதுநிகழ்வு: அரசன் தர்மவர்மன் தானதத்துவம் குறித்த மர்மமான செய்யுளைக் கேட்கிறான்—இரண்டு காரணங்கள், ஆறு ஆதாரங்கள், ஆறு அங்கங்கள், இரண்டு ‘விபாகங்கள்’, நான்கு வகைகள், மும்மடங்கு வகைப்பாடு, மேலும் தானத்தை அழிக்கும் மூன்று—இதற்குச் சரியான விளக்கம் அளிப்பவர்க்கு பெரும் பரிசு என அறிவிக்கிறான். முதிய பிராமணர் வேடத்தில் நாரதர் முறையாக விளக்குகிறார்: காரணங்கள்—ஸ்ரத்தா, சக்தி; ஆதாரங்கள்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், வ்ரீடா (லஜ்ஜை), ஹர்ஷம், பயம்; அங்கங்கள்—தானம் செய்பவர், பெறுபவர்/பாத்திரம், தூய்மை, தானப் பொருள், தர்ம நோக்கம், உரிய இடம்-காலம்; விபாகம்—பாத்திரத்தின் தகுதிக்கேற்ப பரலோக/இஹலோக பலன்; வகைகள்—த்ருவ, த்ரிக, காம்ய, நைமித்திக; தரம்—உத்தம/மத்தியம/அதம; நாசகங்கள்—தானத்திற்குப் பின் வருத்தம், ஸ்ரத்தையின்றி தானம், அவமதிப்புடன் தானம். முடிவில் அரசன் நன்றியுடன் நாரதரின் அடையாளத்தை அறிந்து, அவர் கூறிய நோக்கத்திற்காக நிலமும் செல்வமும் வழங்கத் தயாராகிறான்.

98 verses

Adhyaya 5

Adhyāya 5: Nārada’s Search for Worthy Recipients and Sutanu’s Doctrinal Replies (Mātṛkā–Gṛha–Lobha–Brāhmaṇa-bheda–Kāla)

இந்த अध्यாயத்தில் நாரதர் ரைவத மலை நோக்கிச் செல்லும் போது ‘பிராமணர்களின் நலனுக்காக’ தானதர்மத்தைப் பற்றிய நெறி விசாரணையைத் தொடங்குகிறார். தகுதியற்றவர்க்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றது; ஒழுக்கமற்ற அல்லது கல்வியற்ற பிராமணன் பிறரை ‘கரை சேர்க்க’ இயலாது—அது துடுப்பில்லா படகைப் போன்றது என உவமையுடன் கூறப்படுகிறது. தானத்தில் இடம், காலம், வழிமுறை, பொருள், நம்பிக்கை (श्रद्धா) ஆகியவை சரியாக இருக்க வேண்டும்; பாத்ரதா வெறும் கல்வியால் அல்ல, கல்வியுடன் ஆச்சாரம் சேர்ந்தாலே நிலைபெறும் என விளக்கப்படுகிறது. நாரதர் பன்னிரண்டு கடினக் கேள்விகளை எழுப்பி காலாபகிராமம் செல்கிறார்; அங்கு பல ஆசிரமங்களும், ஸ்ருதி பயின்ற பிராமணர்கள் விவாதங்களில் ஈடுபட்டும் இருக்கின்றனர். அவர்கள் கேள்விகளை எளிதென எண்ணினாலும், சுதனு என்ற சிறுவன் முறையாக விடைகள் அளிக்கிறான். அவன் ஓங்காரத்துடன் மாத்ரிகா எழுத்துக்களை விவரித்து, ‘அ-உ-ம்’ மற்றும் அரைமாத்திரையை சதாசிவத் தத்துவமாக உரைக்கிறான்; ‘ஐந்து-ஐந்து அதிசய இல்லம்’ என்பதைத் தத்துவத் திட்டமாகக் கூறி சதாசிவம் வரை காட்டுகிறான். ‘பலவடிவப் பெண்’ என்பது புத்தி, ‘மாபெரும் கடல்விலங்கு’ என்பது லோபம் (பேராசை) எனக் கூறி அதன் நெறி விளைவுகளையும் விளக்குகிறான். கல்வி மற்றும் கட்டுப்பாட்டின் அடிப்படையில் பிராமணர்களின் எட்டு வகைப் பிரிவுகளைச் சொல்கிறான்; யுகாதி, மன்வந்தராதி காலக் குறியீடுகள் அழியாப் புண்ணியத்தைத் தரும் எனவும் பட்டியலிடுகிறான். இறுதியில் சிந்தித்துச் செயல் புரிந்து வாழ்க்கையை அமைத்தல், வேதாந்தத்தில் கூறும் அர்சிஸ் மற்றும் தூம—இரு பாதைகள், மேலும் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி நெறிகளுக்கு மாறாக தேவர்கள் மற்றும் தர்மத்தை மறுக்கும் வழிகளைத் துறத்தல் ஆகிய உபதேசங்களுடன் अध्यாயம் நிறைவடைகிறது.

138 verses

Adhyaya 6

Brahmaṇa-parīkṣā, ‘Caurāḥ’ as Inner Vices, and Cira-kārī Upākhyāna (Testing of Brahmins; inner ‘thieves’; the parable of deliberate action)

இந்த அத்தியாயம் நாரதர் சாத்தாதபர் முதலிய பிராமணர்களைச் சந்தித்து உரையாடும் வடிவில் அமைந்துள்ளது. பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் விசாரணைக்குப் பின், பூமி‑கடல் சங்கமத்தில் உள்ள மகாதீர்த்தத்தின் அருகே ஒரு சுப பிராமண ஆசனம்/வசதி நிறுவி, அங்குள்ள பிராமணர்களின் தகுதியைச் சோதிப்பதே தன் நோக்கம் என நாரதர் கூறுகிறார். அங்கு ‘திருடர்கள்’ உள்ளனர் என்ற அச்சம் எழுகிறது; ஆனால் கதை அவற்றை வெளித் திருடர்கள் அல்ல, உள்ளார்ந்த பகைவர்கள்—காமம், கோபம் முதலியவை—என்று விளக்குகிறது; அலட்சியத்தால் தவம் எனும் செல்வமும் கவரப்படலாம் என அறிவுறுத்துகிறது. பின்னர் கேதாரத்திலிருந்து கலாப/கலாபக நோக்கி செல்லும் பாதை‑வழிகாட்டல், குஹ/ஸ்கந்த வழிபாடு, கனவு‑ஆணை, புனித மண்‑நீரை கண் அஞ்சனமாகவும் உடல் லேபனமாகவும் பயன்படுத்தி குகை (பில) வழியை உணர்ந்து கடக்கும் முறை கூறப்படுகிறது. அதன் பின் சங்கமத்தில் கூட்டுச் ச்நானம், தர்ப்பணம், ஜபம், தியானம் மற்றும் தெய்வீக சபை வர்ணனை வருகிறது. அதிதி நிகழ்வில் கபிலர் நிலதான ஏற்பாடுகளுக்காக பிராமணர்களை வேண்டுகிறார்; இதனால் அதிதி‑தர்மத்தின் மகிமையும் அலட்சியத்தின் விளைவுகளும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. கோபம்‑அவசரம் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து ‘சிரகாரி’ உபாக்யானம்—தந்தையின் அவசர ஆணையை மகன் உடனே நிறைவேற்றாமல் சிந்தித்து தாமதிப்பதால் பெரும் பாவம் தடுக்கப்படுகிறது—கடின செயல்களில் விவேகத்தைப் புகழ்கிறது. இறுதியில் கலியுகத்தில் சாபங்களின் தாக்கம், பிரதிஷ்டைச் செயல்கள், நிறுவப்பட்ட புனிதத் தலத்திற்கு தெய்வ அங்கீகாரம் கூறப்படுகிறது.

138 verses

Adhyaya 7

Indradyumna-Kīrti-Punaruddhāraḥ (Recovery of Indradyumna’s Fame) and Nāḍījaṅgha’s Account of Ghṛtakambala-Śiva Worship

முன்னர் கேட்ட புகழ்ச்சிக்குப் பின் அர்ஜுனன் நாரதரை வினவுகிறான்—பூமி துன்புறும் நெருக்கடியின் காரணம் என்ன, அதன் விரிவான ஆதிக்கதை என்னவென்று. நாரதர் தானசீலன், தர்மஞானி, மக்கள் நலப் பணிகளில் ஈடுபட்ட இன்றத்யும்னன் என்ற சிறந்த அரசனை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; யாகங்கள், தானங்கள், குளங்கள், ஆலயங்கள் போன்ற பல பொதுப்பணிகளைச் செய்தவன். ஆனால் பிரம்மா அவனிடம்—புண்ணியம் மட்டும் சொர்க்கநிலையை நிலைநிறுத்தாது; மூன்று உலகங்களிலும் பரவிய குற்றமற்ற கீர்த்தி (நிஷ்கல்மஷ கீர்த்தி) வேண்டும், காலம் நினைவைக் கரைத்துவிடும்—என்று அறிவுறுத்துகிறார். இன்றத்யும்னன் பூமிக்கு இறங்கி தன் பெயர் மறக்கப்பட்டதை அறிந்து, நீண்ட ஆயுள் கொண்ட சாட்சியைத் தேடி நைமிஷாரண்யத்தில் மார்கண்டேயரை அணைகிறான். மார்கண்டேயருக்கும் அவன் நினைவில் இல்லை; ஆனால் பழைய நண்பன் நாடீஜங்கனைச் சரணடையச் சொல்கிறார். நாடீஜங்கனும் நினைவுகூராததால், தன் அபூர்வ நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தைச் சொல்கிறான்—குழந்தைப் பருவத்தில் நெய் பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்ட சிவலிங்கத்தை அவமதித்த குற்றம், பின்னர் மனமாறி நெய்யால் லிங்கங்களை மூடி ‘க்ருதகம்பல-சிவ’ வழிபாட்டை மீண்டும் செய்தல்; அதனால் சிவன் அருளால் கணத்துவம் பெறுதல். பின்னர் அகந்தை, காமம் காரணமாக வீழ்ச்சி; காளவ முனிவரின் மனைவியை அபகரிக்க முயன்றதால் சாபம் பெற்று கொக்கு (பக) ஆகுதல், இறுதியில் சாபநிவாரணமாக—மறைந்த கீர்த்தியை மீட்டெடுப்பதில் உதவி செய்து இன்றத்யும்னனின் முக்திப் பயணத்தில் பங்குபெறுதல். இவ்வத்யாயம் அரசநெறி, காலத்தின் தாக்கம், மற்றும் பக்தியுடன் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு அவசியம் என்பதைக் கூறுகிறது.

111 verses

Adhyaya 8

अखण्डबिल्वपत्रार्चन-दीर्घायुः शापकथा च (Unbroken Bilva-Leaf Worship, Longevity, and the Curse Narrative)

இந்த அதிகாரத்தில் பலர் உரையாடும் வழியாக தர்மத் தத்துவம் விரிகிறது. நாரதர் கதைநிலையை அமைக்கிறார்—அரசன் (இந்திரத்யும்னனை அளவுகோலாகக் குறிப்பிட்டு) மார்கண்டேயரின் கடுமையான சொல்லைக் கேட்டு மிகுந்த துயரத்தில் கலங்குகிறான். இங்கு சத்தியமும் மித்ரதர்மமும் முதன்மை; ஒருமுறை அளித்த வாக்குறுதி/பிரதிஞ்ஞை தனக்கே தீங்கு வந்தாலும் காக்கப்பட வேண்டியது என எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அவர்கள் தற்கொலைத் தீயில் திளைக்கும் எண்ணத்தை விட்டு, சிவலோக யாத்திரையாக கைலாசம் சென்று, பிராகாரகர்ணன் என்ற ஆந்தையை அணுகுகிறார்கள். அவன் முன்ஜன்மத்தில் ‘கண்டா’ என்ற பிராமணன் என்றும், அகண்ட பில்வபத்திரங்களால் லிங்கார்ச்சனை செய்து திரிகால பக்தி செய்த பலனால் அபூர்வ நீண்ட ஆயுள் பெற்றேன் என்றும் கூறுகிறான். சிவன் நேரில் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; பின்னர் கதை சமூக-நெறி மீறலுக்கு மாறுகிறது—பலவந்தமான கந்தர்வவிவாகம் போன்ற செயல் காரணமாக சாபம் வந்து அவன் ‘இரவுச்சரன்’ ஆந்தையாக மாறுகிறான். இந்திரத்யும்னனை அடையாளம் காண உதவினால் பழைய உருவம் மீளும் என்ற நிபந்தனையுடன் சாபம் கூறப்படுகிறது; இவ்வாறு பில்வபத்திர பூஜை, கர்மபலன், வாக்குறுதி காப்பு, திருமணநெறி ஆகியவை ஒன்றாக பின்னப்படுகின்றன।

71 verses

Adhyaya 9

इंद्रद्युम्नपरिज्ञानोपाख्यानम् (The Inquiry into King Indradyumna: Friendship, Vow, and the Gṛdhra’s Past)

அத்தியாயம் 9 உரையாடல் வழியாக அறநெறி–இறையியல் கருத்துகளை முன்னெடுக்கிறது. முன்ஜன்மக் காரணங்களை கேட்ட பின், நாடீஜங்கன் ‘இந்திரத்யும்னன்’ அரசனை அறிதல்/கண்டுபிடித்தல் இன்னும் நிறைவேறவில்லை என்று வருந்தி, நண்பன்-தர்மத்திற்கும் எடுத்த உறுதியை முடிப்பதற்கும் துணையர்களுடன் தீப்பிரவேசம் செய்வதே வழி எனக் கடுமையாக முன்வைக்கிறான். அப்போது உலூகன் தடுத்து, வேறு வழி கூறுகிறான்—கந்தமாதன மலையில் நீண்ட ஆயுளுடைய ஒரு கழுகு (கிருத்திரன்) வாழ்கிறது; அது அவனுடைய அன்புத் தோழன், தேடப்படும் அரசனைப் பற்றி அறிந்திருக்கலாம் என்று. அவர்கள் கழுகை அணுகி கேட்க, அது பல கல்பங்களிலும் இந்திரத்யும்னனை கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை எனச் சொல்லி அனைவரையும் மேலும் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது. பின்னர் அது தன் முன்ஜன்ம வரலாற்றை உரைக்கிறது—ஒருகாலத்தில் சஞ்சலமான குரங்காக இருந்து, சிவனின் தாமனகத் திருவிழாவில் பொன்னூஞ்சலும் லிங்கத்தின் அருகிலும் அறியாமல் கலந்து, பக்தர்களின் அடியால் அங்கேயே இறந்து, பின்னர் காசியின் அரசனின் மகனாக ‘குசத்வஜன்’ எனப் பிறந்து, தீட்சை பெற்று யோக ஒழுக்கத்தால் சிவபக்தனானான். பிறகு காமவெறியால் அக்னிவேஷ்யரின் மகளைக் கடத்த, முனிவரின் சாபத்தால் கழுகாக மாறினான். ‘இந்திரத்யும்னன் அரசனை அடையாளம் காண உதவும்போது தான் சாபவிமோசனம்’ என முனிவர் நிபந்தனை விதித்தார். இவ்வாறு நட்பு-அறம், உறுதி/விரதத்தின் தர்க்கம், திருவிழாப் புண்ணியம், சாப–மோட்சத்தின் நிபந்தனை இயங்குமுறை ஆகியவை இவ்வத்தியாயத்தில் இணைக்கப்படுகின்றன.

58 verses

Adhyaya 10

Indradyumna–Mantharaka-saṃvādaḥ (Dialogue of Indradyumna and the Tortoise Mantharaka)

நாரதரின் வரலாற்றைக் கேட்ட அரசன் இந்திரத்யும்னன் துயரமும் வியப்பும் கொண்டு கலங்குகிறான். கழுகு கூறிய சொற்றொடரின் பொருளை விசாரித்து, நெருங்கும் மரணத்தின் காரணத்தை அறிய விரும்புகிறான். அனைவரும் புகழ்பெற்ற மானஸ சரோவரத்திற்குச் சென்று, மறைந்தவற்றை அறியும் மந்தரகன் என்னும் ஆமைக்கு ஆலோசனை கேட்கின்றனர். அவர்கள் அணுகியவுடன் மந்தரகன் நீரில் ஒளிகிறான்; அப்போது கௌசிக முனிவர் இதை ஆதி́த்ய-தர்ம மீறல் எனக் கண்டித்து, விருந்தோம்பலின் உயர்வையும் விருந்தினரை வெறுப்பது பாவம் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார். மந்தரகன் பதிலளிக்கிறான்—விருந்தோம்பலை நான் அறிவேன்; ஆனால் இந்திரத்யும்னனைப் பார்த்து அஞ்சுகிறேன். முன்பு ரௌசகபுரத்தில் அரசன் செய்த யாகத்தில் யாகாக்னி என் முதுகைச் சுட்டது; அந்தக் காயம் இன்னும் உள்ளது; மீண்டும் எரியும் அச்சத்தால் விலகினேன். இவ்வாறு கூறியவுடன் வானில் மலர்மழை பொழிந்து, தெய்வ இசை ஒலிக்கிறது; அரசனின் மீண்டும் எழுந்த கீர்த்தி உலகறிய உறுதிப்படுகிறது. உடனே தெய்வ ரதம் தோன்றி, தேவதூதன் இந்திரத்யும்னனின் கீர்த்தி புதுப்பிக்கப்பட்டது என அறிவித்து, பிரம்மலோகத்திற்கு அழைக்கிறான்; பூமியில் கீர்த்தி நிலைக்கும் வரை சொர்க்கவாசமும் நீடிக்கும் என்றும், குளம், கிணறு, தோட்டம் போன்ற ‘பூர்த்த’ பணிகள் புண்ணியத்தை வளர்க்கும் என்றும் விளக்குகிறான். அரசன் நட்பு-நம்பிக்கையால் தன் துணையர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமெனக் கேட்கிறான். தூதன் அவர்கள் சாபத்தின் முடிவை எதிர்நோக்கும் வீழ்ந்த சிவகணங்கள்; மகாதேவரின்றி சொர்க்கம் வேண்டார் எனச் சொல்கிறான். இந்திரத்யும்னனும் மீண்டும் வீழ்ச்சி அச்சம் தரும் சொர்க்கத்தை மறுத்து, சிவகணங்களின் அணியையே விரும்புகிறான். பின்னர் ஆமையின் நீண்ட ஆயுளின் காரணம் கேட்டபோது, மந்தரகன் ‘தெய்வீக, பாபநாசக’ சிவமகாத்மியக் கதையையும் பலश्रுதியையும் தொடங்கி—நம்பிக்கையுடன் கேட்பது தூய்மையளிக்கும்; தன் நீண்ட ஆயுளும் ஆமை வடிவமும் சம்புவின் அருளால் ஏற்பட்டவை என உரைக்கிறான்.

41 verses

Adhyaya 11

Kūrma’s Past-Life Account: Śiva-Temple Merit, Ethical Lapse, and the Curse into Tortoisehood

இந்த अध्यாயத்தில் கூர்மன் இந்திரத்யும்ன அரசனிடம் தன் முன்ஜன்மக் கதையைத் தர்ம-நெறி போதனையாகச் சொல்கிறான். சிறுவயதில் அவன் சாண்டில்யன் என்ற பிராமணனாக இருந்து, மழைக்காலத்தில் மணல்-களிமண்ணால் பஞ்சாயதன அமைப்புடன் சிவாலயம் அமைத்து, லிங்கத்தின் முன் மலர்பூஜை, பாடல், நடனம் செய்தான். பின்னர் பிறவிகளிலும் சிவபக்தி, தீக்ஷை, சிவாலய நிர்மாணம் மிகப் பெரிய புண்ணியம் எனக் கூறி, பல்வேறு பொருட்களால் சிவகிரகம் கட்டுவதன் பலன்களையும் உரைக்கிறது. அஜரத்துவம் என்ற அபூர்வ வரம் பெற்ற பின் அதே பக்தன் ஜயதத்தன் என்ற அரசனாகி நெறி தளர்ந்து, பிறர் மனைவியரை நாடி தர்ம எல்லைகளை மீறுகிறான்; இதுவே ஆயுள், தவம், புகழ், செல்வம் சிதைவதற்கான முதன்மைக் காரணம் என விளக்கப்படுகிறது. தர்மம் குலைந்ததைப் பார்த்த யமன் சிவனை முறையிட, சிவன் அவனை கூர்மயோனியாகச் சபித்து, எதிர்காலத்தில் வேறு ஒரு கல்பத்தில் விடுதலை உண்டாகும் எனவும் நிர்ணயிக்கிறார். யஜ்ஞத்துடன் தொடர்புடைய எரிச்சுவடுகள் கூர்மனின் முதுகில் நினைவாகக் கூறப்படுகின்றன; தீர்த்தம் போன்ற சுத்திகரிப்பு விளைவும் சுட்டப்படுகிறது. இறுதியில் இந்திரத்யும்னன் விவேகம்-வைராக்யம் கொண்டு நீண்ட ஆயுளுடைய லோமச முனிவரிடம் உபதேசம் பெறத் தீர்மானித்து, தீர்த்தத்தைவிட சத்சங்கமே உயர்ந்தது என உணர்கிறான்।

55 verses

Adhyaya 12

कूर्माख्यानम् (Kūrmākhyāna) — The Discourse on Kūrma and the Teaching of Lomaśa

இந்த அத்தியாயம் நாரதரின் உரையால் தொடங்கி பலர் பேசும் தெய்வீக உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. இந்திரத்யும்னன் முதலியோர் ‘மைத்ர’ மார்க்கத்தைப் பின்பற்றும் மகாதபஸ்வியைச் சந்திக்கின்றனர்—அஹிம்சையும் வாக்கியக் கட்டுப்பாடும் கொண்ட அவரை விலங்குகளும் வணங்கும் அளவுக்கு மதிக்கின்றன. கூர்மன் இந்திரத்யும்னனை அறிமுகப்படுத்தி, அவர் சொர்க்க ஆசையால் அல்ல; புகழ் மீட்பு மற்றும் ஆன்ம நன்மைக்காக வழிகாட்டலை நாடும் சீடன் எனக் கூறி லோமசரிடம் உபதேசம் வேண்டுகிறார். லோமசர் உலகக் கட்டுமானமும் பற்றுதலும் குறித்து கடுமையாக அறிவுறுத்துகிறார்—வீடு, வசதி, இளமை, செல்வம் ஆகியவற்றில் நிலைக்கும் முயற்சிகள் அனைத்தும் நிலையற்றவை; மரணம் எல்லாவற்றையும் பறிக்கிறது, ஆகவே வைராக்யமும் தர்மநடையும் மட்டுமே உறுதியான அடித்தளம் என்கிறார். பின்னர் இந்திரத்யும்னன் லோமசரின் அபூர்வ நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தை வினவுகிறான். லோமசர் முன்ஜன்மக் கதையைச் சொல்கிறார்—ஒருகாலத்தில் வறுமையில் இருந்தபோது, ஒருமுறை உண்மையான பக்தியுடன் சிவலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து தாமரைகளால் பூஜை செய்தார்; அந்த ஒரே நற்கருமத்தால் நினைவுடன் மறுபிறவி பெற்று தவ-பக்தி வழியில் முன்னேறினார். சிவன் அவருக்கு முழு அமரத்துவம் அல்ல; கல்பச் சுழற்சி வரையிலான நீண்ட ஆயுள் வரம் அளித்தான்; காலம் நெருங்கும்போது உடல் ரோமம் உதிர்வது அதன் குறி. முடிவில் ரகசியமாக—தாமரைப் பூஜை, பிரணவ ஜபம், சிவபக்தி ஆகியவை பெரும் பாவங்களையும் சுத்திகரிக்கும் எளிய சாதனைகள் என்றும், பாரதத்தில் மனிதப் பிறவி, சிவபக்தி போன்ற ‘அரிதுகள்’ நினைவூட்டி, நிலையற்ற உலகில் சிவபூஜையே பாதுகாப்பான சரணமும் முதன்மை செயற்பாடும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.

63 verses

Adhyaya 13

Mahī–Sāgara-saṅgama Māhātmya and the Indradyumneśvara Liṅga (महीसागर-संगम-माहात्म्य एवं इन्द्रद्युम्नेश्वर-लिङ्ग)

இந்த அத்தியாயம் பலரின் உரையாடல்களாக விரிந்து, பக்தி, தல-மகிமை, மற்றும் வழிபாட்டு விதிகளை எடுத்துரைக்கிறது. அரசன் லோமச முனிவரின் அருகிலேயே தங்க உறுதி செய்து, சிவ-தீட்சை பெற்று லிங்கப் பூஜை செய்ய விரும்புகிறான்; சத்சங்கம் தீர்த்தசேவையைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது எனப் புகழப்படுகிறது. சாபத்தால் வாடும் பறவை/விலங்கு வடிவ உயிர்கள் விடுதலைக்காக எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் தரும் இடத்தை வேண்டுகின்றன; நாரதர் அவர்களை வாராணசியில் உள்ள யோகி சம்வர்த்தரை அணுகச் சொல்லி, இரவு வழியில் காணும் தனிச்சின்னத்தால் அவரை அறிய வழிகாட்டுகிறார். சம்வர்த்தர் மஹீ–சாகர சங்கமத்தின் பரம மகிமையை உரைக்கிறார்—மஹீ நதியின் புனிதத்தையும், அங்கு ஸ்நானம்-தானம் முதலியவற்றின் பலன் பிரயாகம், கயா போன்ற புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களுக்கு இணையானதோ அதிகமோ எனப் பலவுரைகளால் கூறுகிறார். அமாவாசையில் சனி-யோகம், வ்யதீபாதம் போன்ற விசேஷ யோகங்கள், சனி-சூரியருக்கு அர்ப்பணம், அர்க்ய மந்திரங்கள், மேலும் நீரில் இருந்து வலது கையை உயர்த்தி சத்தியப் பரிசோதனை செய்யும் விதி போன்ற நடைமுறைகளும் தரப்படுகின்றன. யாஜ்ஞவல்க்ய–நகுல உரையாடலில் கடுஞ்சொல்லின் குறை, நல்லொழுக்கம், ஒழுக்கமின்றி கல்வி பயனற்றது என்பதும் போதிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் லிங்கம் நிறுவப்பட்டு ‘இந்திரத்யும்னேஸ்வர’ (மஹாகால தொடர்புடைய) எனப் பெயரிடப்படுகிறது; சிவன் பக்தர்களுக்கு சாயுஜ்ய/சாரூப்யம் போன்ற அருள்பலனை அளித்து, சங்கமத்தின் அபூர்வ மோட்சதாயக சக்தியை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

218 verses

Adhyaya 14

कुमारेश्वर-माहात्म्यप्रश्नः तथा वज्राङ्गोपाख्यान-प्रस्तावः (Inquiry into the Glory of Kumāreśvara and Prelude to the Vajrāṅga Narrative)

இந்த அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனன் குமாரநாத/குமாரேஸ்வரரின் மாஹாத்மியத்தையும், அதனுடன் தொடர்புடையவர்களின் தோற்ற வரலாறையும் விரிவாகவும் துல்லியமாகவும் கேட்கிறான். நாரதர்—குமாரேஸ்வர தரிசனம், ஸ்ரவணம், தியானம், பூஜை, வேதவிதி வழிபாடு ஆகியவை மிகப் புனிதம் அளிப்பவை என்று கூறி, இதனை தெய்வவியல் உரையாடலாகவும் நெறி-ஆசார வழிகாட்டுதலாகவும் அமைக்கிறார். பின்னர் கதை வம்ச-பிரபஞ்ச வரிசையாக விரிகிறது—தக்ஷனின் புதல்விகள், அவர்கள் தர்மன், கஷ்யபன், சோமன் முதலியோருக்கு அளிக்கப்படுதல், அதனால் தேவர்கள் மற்றும் பிற குலங்கள் தோன்றுதல். திதியின் புதல்வ இழப்பு, அவளின் தவம், இந்திரன் தலையீட்டால் மருத்களின் பிறப்பு, மீண்டும் திதி ஒரு அசைக்க முடியாத மகனை வேண்டுதல் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன; கஷ்யபன் வரத்தால் வஜ்ரம் போன்ற அழிக்க முடியாத உடலுடன் வஜ்ராங்கன் பிறக்கிறான். வஜ்ராங்கன் இந்திரனுடன் மோதும்போது பிரம்மா நெறியை அறிவுறுத்துகிறார்—சரணடைந்த பகைவனை விடுவிப்பதே வீரதர்மம்; அரச ஆசையை விட்டு தவத்தில் நிலைபெறு. பிரம்மா வராங்கி என்ற துணைவியையும் அளிக்கிறார்; நீண்ட தவத்தில் இந்திரன் அவளின் விரதத்தை குலைக்க முயன்றாலும் அவள் பொறுமை, உறுதி, நிலைத்தன்மையுடன் தாங்குகிறாள்—தவமே உயர்ந்த ‘செல்வம்’ என நிறுவப்படுகிறது. இறுதியில் வஜ்ராங்கன் துயருற்ற மனைவியை ஆறுதல் கூறி, இல்லற நெறியும் தவ இலட்சியமும் ஒன்றாகப் போற்றப்படுவதை உறுதிப்படுத்தி, குமாரேஸ்வர தொடர்பான பலன்களின் தொடர்ச்சிக்கான பாதையைத் திறக்கிறான்.

95 verses

Adhyaya 15

Tārakotpattiḥ, Tapasā Vara-prāptiś ca (Birth of Tāraka and the Boon Earned through Austerity)

இந்த அத்தியாயத்தில் கௌமாரக் கதாச் சுழற்சிகளின் காரணத் தொடர் வெளிப்படுகிறது—துன்பம் வேண்டுதலை எழுப்புகிறது; வேண்டுதல் தர்மச் சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது; சிந்தனை தவமாகி உலகின் சக்திச் சமநிலையை மாற்றுகிறது. கைவிடப்பட்ட துயரத்தில் வராங்கி அழுது, தன் அச்சமும் அவமானமும் நீங்கச் செய்யும் மகனை வேண்டுகிறாள். அசுரத் தலைவன் என வர்ணிக்கப்பட்டாலும், கணவன்-தர்மத்தின் பாதுகாப்பை நெறிமுறையுடன் வலியுறுத்துகிறான்; மனைவியை ‘ஜāyā, bhāryā, gṛhiṇī, kalatra’ போன்ற தர்மநிறைந்த பெயர்களால் கூறி, துன்புறும் துணையைப் புறக்கணித்தல் பாவகரமான ஆபத்து எனச் சொல்கிறான். பிரம்மா மிகக் கடுமையான தவச் சபதத்தைத் தணித்து, ‘தாரக’ என்ற பேராற்றல் மிக்க மகன் கிடைப்பான் என வரம் அளிக்கிறார். வராங்கி ஆயிரம் ஆண்டுகள் கருவைத் தாங்குகிறாள்; தாரகன் பிறப்பில் உலகளாவிய கலக்கம், அசாதாரண நிகழ்வுகள் தோன்றி, அவன் வருகையின் பெரும் விளைவைக் காட்டுகின்றன. அசுர அரசனாக நிறுவப்பட்ட தாரகன், முதலில் இன்னும் கடுமையான தவம் செய்து, பின்னர் தேவர்களை வெல்லும் திட்டத்தை ஏற்கிறான். பாரியாத்திரத்தில் பாசுபத தீட்சை பெற்று ஐந்து மந்திரங்களை ஜபித்து, நீண்ட தவங்களும் தன் உடலைக் காயப்படுத்தும் ஹோமங்களும் செய்து, தவத் தேஜஸால் தேவர்களை அச்சுறுத்துகிறான். பிரம்மா மகிழ்ந்தாலும் மரணநியமத்தால் முழு அவத்யத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறார்; தாரகன் நிபந்தனை வரம் பெறுகிறான்—ஏழு நாட்களைக் கடந்த வயதுடைய ஒரு குழந்தையால் மட்டுமே அவன் வதம் செய்யப்பட வேண்டும். இறுதியில் தாரகனின் செழுமையான அரசவைக் காட்சி, வளமும் அதிகாரச் சேர்க்கையும் கூறி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

62 verses

Adhyaya 16

Tāraka’s Mobilization and Bṛhaspati’s Nīti: The Deva–Asura War Preparations (तारक-सेनासंयोजनं बृहस्पति-नीतिविचारश्च)

இந்த அத்தியாயத்தில் தேவர்–அசுரர் பெரும்போருக்கு முன் இருபுறமும் படைத் தயாரிப்பை விரிவாகக் காட்டுகிறது. முதலில் தாரகன் மனித ஒழுக்கச் சிதைவைக் கண்டித்து—அரசாட்சி குமிழிபோல் நிலையற்றது என்றும், பெண்கள், சூதாட்டம், மது போன்ற இன்பங்களில் மயக்கம் ‘பௌருஷம்’ (தீர்மானவலிமை/செயலாற்றல்) அழிவதற்குக் காரணம் என்றும் கூறுகிறான். பின்னர் தேவர்களுடன் தொடர்புடைய திரிலோகச் செல்வத்தைப் பறிக்க விரைந்து படை திரட்ட உத்தரவிட்டு, மாபெரும் ரதமும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிச் சின்னங்களையும் நிர்ணயிக்கிறான். நாரதர் அறிவிப்பதாவது, அசுர சேனாதிபதி கிராசனன் ரதங்கள், வாகனங்கள், பல தலைவர்களைச் சேர்த்து, மிருக–ராக்ஷச–பிசாச உருவங்களைக் கொண்ட அச்சமூட்டும் கொடிகளுடன் பெரும்படையை வியூகமாக அமைக்கிறான்; எண்ணிக்கை, அணிவகுப்பு, வாகனங்கள், கொடிச்சின்னங்கள் ஆகிய விவரங்கள் சக்தி மற்றும் அச்சுறுத்தலின் பட்டியலாக நிற்கின்றன. பின்னர் கதை தேவர் பக்கம் திரும்புகிறது. தூதராக வாயு இந்திரனுக்கு அசுரப் படைச் செய்தியைத் தெரிவிக்கிறார். இந்திரன் பிரகஸ்பதியிடம் நெறி ஆலோசனை கேட்கிறான்; அவர் சாம, தான, பேத, தண்ட என்ற நான்கு உபாயங்களை விளக்கி, அறம் திருந்தாத எதிரிகளிடம் சமாதானம் பயனில்லை; ஆகவே தண்டம் (வலுக்கட்டாயம்) தான் செயற்படும் மருந்து எனத் தீர்மானிக்கிறார். இந்திரன் அதை ஏற்று ஆயுதப் பூஜை செய்து, யமனை சேனாபதியாக நியமித்து, தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பிசாசர், கின்னரர் முதலியோரை கொடிகளும் வாகனங்களும் உடன் திரட்டுகிறான். இறுதியில் ஐராவதத்தின் மீது அமர்ந்த இந்திரனின் மாட்சிமை, வரவிருக்கும் போரை தர்மரட்சைக்கான நெறியுடனான முன்னேற்றமாக அமைக்கிறது।

74 verses

Adhyaya 17

Grasana–Yama Saṅgrāmaḥ (The Battle of Grasana and Yama) / ग्रसन–यमसंग्रामः

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் உரைப்பதனால் தேவர்–அசுரர் படைகளின் மாபெரும் போர் தொடங்குகிறது. சங்கம், பேரி, முரசு ஒலிகள்; யானை, குதிரை, ரதங்களின் முழக்கம் ஆகியவற்றால் யுகாந்தக் கடல் கலக்கம்போல் போர்க்களம் கொந்தளிக்கிறது. பின்னர் ஈட்டி, கதா, பரசு, சக்தி, தோமரம், அங்குசம், அம்பு முதலிய ஆயுதங்கள் அடர்த்தியாகப் பொழிந்து திசைகள் இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆகின்றன; போராளிகள் ஒருவரை ஒருவர் காணாமலே தாக்கி குழப்பமடைகிறார்கள். உடைந்த ரதங்கள், விழுந்த யானைகள், இரத்த நதிகள் போர்நிலத்தை அச்சுறுத்துகின்றன; மாமிசம் உண்ணும் உயிர்கள் ஈர்க்கப்படுகின்றன, எல்லைக்கரையிலுள்ள சில கணங்களும் அதில் மகிழ்வதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் கதை இரட்டைப் போரில் சுருங்குகிறது—அசுரத் தலைவர் கிரசனன் யமன் (கிருதாந்தன்) முன் நிற்கிறான். இருவரும் அம்புமழை, கதா–தண்டப் பாய்ச்சல்கள், அருகிலான மல்லயுத்தம் வரை நடத்துகிறார்கள். கிரசனனின் கடும் தாக்குதலால் யமனின் கிங்கரர்கள் தளர்கின்றனர்; இறுதியில் யமன் அடிபட்டு உயிரற்றதுபோல் நிச்ஶேஷ்டனாகத் தோன்றுகிறான். கிரசனன் வெற்றிக் கர்ஜனை செய்து படையை மீண்டும் திரட்டுகிறான். காலம்–தண்டம் எனும் தெய்வ ஆட்சியின் முன் போரின் ‘பௌருஷம்’ எவ்வளவு நிலையற்றது என்பதே இவ்வதிகாரத்தின் உணர்த்தல்; தேவர்கள் கலங்க, போர்க்களம் நடுங்குகிறது.

68 verses

Adhyaya 18

Kubera–Daitya Saṅgrāma: Kujambha, Nirṛti, Varuṇa, Candra, and Divākara in Cosmic Conflict

நாரதர் நீண்ட போர்வரிசையை உரைக்கிறார். தனாதிபன் குபேரன் முதலில் ஜம்பனுடன் மோத, அடர்ந்த ஆயுதமழையையும் தாண்டி அவனுடைய புகழ்பெற்ற கதையால் ஜம்பன் நசுக்கப்படுகிறான். பின்னர் குஜம்பன் அம்புவலைகளும் கனமான அஸ்திரங்களும் கொண்டு தாக்குதலை உயர்த்தி, சிறிது நேரம் குபேரனை அடக்கி, செல்வம், ரத்தினங்கள், வாகனங்களைப் பறிக்க முயல்கிறான். போர் விரிவடைய நிர்ருதி வந்து தைத்ய சேனையைச் சிதறடிக்கிறார். தைத்யர்கள் தாமஸ மாயையால் இருளில் அனைவரையும் உறையச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் சாவித்ர அஸ்திரம் அந்த இருளை அகற்றுகிறது. வருணன் பாசத்தால் குஜம்பனை கட்டி தாக்குகிறான்; அப்போது தைத்யத் தலைவர் மஹிஷன் வருணனையும் நிர்ருதியையும் அச்சுறுத்த, அவர்கள் இந்திரன் பாதுகாப்பை நோக்கி பின்வாங்குகிறார்கள். சந்திரன் கடும் குளிர் அஸ்திரத்தால் தைத்யக் கூட்டத்தை உறைய வைத்து மனம் தளரச் செய்கிறான்; காலநேமி அவர்களை கண்டித்து மனிதவடிவ மாயையும் தீப்போல் பரவுதலையும் கொண்டு குளிரை மாற்றுகிறான். இறுதியில் திவாகரன் (சூரியன்) வந்து அருணனை காலநேமியை நோக்கி செலுத்தச் சொல்லி, ஷம்பர–இந்திரஜாலம் போன்ற மாயாயுதத் தாக்குதல்களை விடுகிறார்; மயக்கத்தில் தைத்யர்கள் தேவர்களைத் தைத்யர்கள் எனத் தவறாக எண்ணி மீண்டும் படுகொலை நிகழ்கிறது. விவேகம் இன்றிய சக்தி நிலையற்றது; அஸ்திரம், மாயை, தெய்வக் காவல் மூலம் உலக ஒழுங்கு மீளச் சமநிலைப்படுகிறது என்பதே பாடம்।

92 verses

Adhyaya 19

कालनेमिवधप्रसङ्गः — The Episode of Kālanemi’s Defeat and the Devas’ Appeal to Viṣṇu

இந்த அத்தியாயத்தில் கோபமும் மயக்கமும் கொண்ட காலநேமி அசுரன், நிமியின் உருவத்தைத் தவறாக உணர்ந்து போரை மிகத் தீவிரமாக்குகிறான். நிமியின் தூண்டுதலால் அவன் பிரம்மாஸ்திரத்தை எறிய, தேவர்படைகளில் பெரும் அச்சம் பரவுகிறது; ஆனால் எதிர்நடவடிக்கையால் அந்த அஸ்திரம் அடக்கப்படுகிறது. பின்னர் பாஸ்கரன் (சூரியன்) பயங்கர வெப்பமயமான ரூபம் கொண்டு அசுரவரிசைகளைச் சுட்டெரித்து, குழப்பம், தாகம், பேரழிவு ஆகியவற்றை ஏற்படுத்துகிறான். அதன்பின் காலநேமி மேகம்போன்ற ரூபம் கொண்டு குளிர்ந்த மழையால் நிலையை மாற்றி, தன் படைக்கு உற்சாகம் ஊட்டி ஆயுதமழையால் தேவர்களையும் துணைவர்களையும் பெருமளவில் வீழ்த்துகிறான். அஸ்வினிகள் கூர்மையான அம்புகளாலும் வஜ்ராஸ்திரத் தாக்கத்தாலும் அவன் ரதயந்திரத்தைச் சேதப்படுத்த, காலநேமி சக்கரம், கதா போன்ற ஆயுதங்களால் பதிலடி கொடுத்து, பின்னர் நாராயணாஸ்திரப் பிரசங்கமும் குறிக்கப்படுகிறது. இந்திரனின் நிலை நெருக்கடியாகி, அண்டச் சின்னங்கள் தீவிரமாவதைக் கண்டு தேவர்கள் முறையாக ஸ்துதி செய்து வாசுதேவனைச் சரணடைகிறார்கள். விஷ்ணு யோகநித்திரையிலிருந்து விழித்து கருடாரூடனாக வந்து, அசுரத் தாக்குதல்களைத் தன்னுள் ஏற்று காலநேமியுடன் நேரடிப் போரில் ஈடுபடுகிறார். அஸ்திரப் பரிமாற்றமும் நெருக்குப் போரும்கழித்து, விஷ்ணு தீர்மானமான அடியால் அவனைப் புண்படுத்தி அடக்குகிறார்; ஆனால் பின்பு இறுதி முடிவு வரும் என முன்னறிவித்து தற்காலிக விடுதலை அளிக்கிறார்; அச்சமுற்ற சாரதி அவனை உலகேசுவரனிடமிருந்து விலக்கி அழைத்துச் செல்கிறான்.

82 verses

Adhyaya 20

Viṣṇu–Dānava Saṅgrāma: Astrayuddha and the Fall of Grasana

நாரதர் ஒரு மாபெரும் போர் நிகழ்வை உரைக்கிறார். பயங்கரமான மிருகங்களும் வாகனங்களும் ஏறி பல தானவர்கள் நாராயணன் (விஷ்ணு) மீது பாய்ந்து வருகின்றனர்—நிமி, மதனன், சும்பன், ஜம்பன், சேனாதிபதி கிரசனன், மகிஷன் முதலியோர் பெயருடன் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். முதலில் கூர்மையான அம்புகளின் மழை; பின்னர் விஷ்ணு வில்லை விட்டு கதையை ஏற்று, அடுக்கடுக்காக வரும் அஸ்திரங்களை பிரத்யஸ்திரங்களால் தடுத்து நிறுத்துகிறார். கிரசனன் விடப்பட்ட ரௌத்ராஸ்திரத்தை பிரம்மாஸ்திரத்தால் அடக்குகிறான். அதன்பின் விஷ்ணு அச்சம் விளைவிக்கும் காலதண்டாஸ்திரத்தை செலுத்தி தானவ சேனையை சிதைக்கிறார்; ஆனால் அது கூட எதிர் அஸ்திரங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணு சுதர்சனச் சக்கரத்தால் கிரசனனைத் தீர்மானமாக வதம் செய்கிறார். அருகுப் போரில் சில அசுரர்கள் கருடனையும் விஷ்ணுவையும் பற்றிக் கொண்டு அழுத்த முயல்கிறார்கள்; விஷ்ணு அவர்களை உலுக்கி அகற்றி மீண்டும் ஆயுதப் போரில் ஈடுபடுகிறார். மதனன் சிறிது நேரத்திலேயே விஷ்ணுவின் கதையால் கொல்லப்படுகிறான். மகிஷன் கடுமையாகத் தாக்கினாலும், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் முன் அறிவிப்பின்படி அவன் பெண்ணால் வதம் செய்யப்பட வேண்டியவன் என்ற விதி இருப்பதால், விஷ்ணு அவனை உடனடி மரணத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார். சும்பன் அறிவுரையால் பின்வாங்குகிறான்; ஜம்பன் பெருமிதத்துடன் கருடனையும் விஷ்ணுவையும் பெரும் அடிகளால் தற்காலிகமாக மயக்கி, விஷ்ணு தெளிந்ததும் ஓடிவிடுகிறான். இந்த அத்தியாயம் அஸ்திரத் தத்துவ வரிசை, விதியின் கட்டுப்பாடு, சேனாதிபதி வதத்தால் சமநிலை மீட்பு ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது.

90 verses

Adhyaya 21

Jambha–Tāraka Saṅgrāma, Nārāyaṇāstra, and Kāla-Upadeśa (जंभतारकसंग्रामः कालोपदेशश्च)

இந்த அத்தியாயம் நாரதர், தைத்யர்கள் மீண்டும் ஒன்றுகூடுவதைக் கண்டு இந்திரனின் தயக்கத்தை உணர்வதுடன் தொடங்குகிறது. இந்திரன் விஷ்ணுவை அணுகி உதவி வேண்ட, விஷ்ணு தாம் எதிரிகளை அழிக்க வல்லவர் என உறுதிப்படுத்தி, வரங்களும் நிபந்தனைகளும் ஏற்படுத்திய கட்டுப்பாடுகளை விளக்கி, சரியான இலக்கு—ஜம்பன்—மற்றும் தக்க வழிமுறையைச் சுட்டுகிறார். பின்னர் தேவசேனைக்கு ஒரு வியூகம் அமைத்து, பதினொன்று ருத்ர-அம்சங்களை அగ్రசரராக உயர்த்தி முன்னணிக்கு அனுப்புகிறார்; அவர்களின் தலையீட்டில் கஜாசுரன் வதமும், தோல்-மாற்றம் தொடர்பான நிகழ்வும் இடம்பெறுகிறது. அதன்பின் நீண்ட அஸ்திரப் போராட்டம் நிகழ்கிறது—மௌசல, சைல, வஜ்ர, ஆக்னேய, வாருண, வாயவ்ய, நாரசிம்ஹ, காருட முதலிய அஸ்திரங்கள் செலுத்தப்பட்டு, எதிர்-அஸ்திரங்களால் தணிக்கப்படுகின்றன; பாசுபத/அகோர மந்திர ஒத்திசைவால் அஸ்திர ஆட்சியின் தத்துவ ஒழுங்கும் வெளிப்படுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணு-பலம் பெற்ற அம்புகளின் தொடரால் ஜம்பன் வீழ்கிறான்; தைத்யர்கள் தாரகனை நாடி ஓடுகின்றனர். தாரகன் தேவர்களை அடக்கும்போது, விஷ்ணு கபி-வேடத்தில் தாரகன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்து காலம்-கர்மம் குறித்து நீண்ட உபதேசம் செய்கிறார்—அரசாட்சியின் நிலையாமை, செயற்பாட்டுத் திமிரின் மாயை, தர்மத்தின் அவசியம். தாரகன் போதனையை ஏற்று தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, ஒரு காலவரையறைக்கு நிர்வாகப் பொறுப்புகளையும் வழங்குகிறான்; இறுதியில் காலத்தின் கீழ் ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரமாக உலகப் பதவிகள் மறுவினியோகத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

310 verses

Adhyaya 22

Virāṭ-stuti, Tāraka-vadha-upāya, and Rātri’s Commission for the Goddess’s Rebirth (विराट्स्तुति–तारकवधोपाय–रात्र्यादेशः)

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் கூறுவது: தாரகனின் ஆதிக்கத்தால் துன்புற்ற தேவர்கள், வேறு வடிவம் கொண்டு மறைந்து சுயம்பூ பிரம்மனை அணைகிறார்கள். பிரம்மன் அவர்களை ஆறுதல் கூறி, விராட்-ஸ்துதியை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; பாதாளம் முதல் ஸ்வர்க்கம் வரை உலகங்கள் தெய்வ உடலின் அங்கங்களாக இணைக்கப்பட்டு, சூரியன், சந்திரன், திசைகள், பிராணவாயுக்கள் ஆகியனவும் பிரபஞ்ச-உடலமைப்பாக விளக்கப்படுகின்றன. பின் தேவர்கள் ஒரு புனிதத் துறை/தீர்த்தம் அழிக்கப்பட்டது, தெய்வ சக்திகள் பறிக்கப்பட்டது, உலக நம்பிக்கை தலைகீழானது என்பதைக் கூறுகிறார்கள். பிரம்மன் வரதானத்தின் கட்டுப்பாட்டை விளக்கி—தாரகன் கிட்டத்தட்ட அவத்யன்—தர்மமான வழியைச் சொல்கிறான்: ஏழு நாள் வயதான ஒரு தெய்வக் குழந்தை தாரகனை வதம் செய்யும்; முன்னாள் சதி தேவி ஹிமாசலத்தின் மகளாக மறுபிறவி எடுத்து சங்கரனுடன் மீண்டும் ஒன்றுவதற்கு தவமே சித்திக்கான அவசியமான சாதனம் என நிறுவப்படுகிறது. மேலும் ராத்திரி (விபாவரி) மெனையின் கர்ப்பத்தில் புகுந்து தேவியின் நிறத்தை கருமையாக்குமாறு பிரம்மன் ஆணையிடுகிறான்; இது காளி/சாமுண்டா ரூபங்களுக்கும் எதிர்கால அசுரவதத்திற்கும் முன்னறிவிப்பு. இறுதியில் தேவியின் மங்களகரமான பிறப்பின்போது உலக ஒற்றுமை, தர்மோன்முக மனப்பாங்கு, இயற்கை வளம், தேவர்கள்-ரிஷிகள், மலைகள், நதிகள், கடல்கள் ஆகியோரின் கொண்டாட்டப் பங்கேற்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது.

80 verses

Adhyaya 23

Nārada–Himavat-saṃvāda: Pārvatyāḥ Pati-nirdeśa (Narada’s Dialogue with Himavat on Pārvatī’s Destined Spouse)

இந்த அத்தியாயம் புனித நிலவியல் மகிமையும் இல்லற அறமும் இணைந்த உரையாடல் வடிவில் விரிகிறது. நாரதர், ஷைலஜா தேவி (பார்வதி) தெய்வக் கன்னியருடன் விளையாடும் இனிய நிலையைச் சொல்லி, பின்னர் மேருவில் இந்திரன் (சக்ரன்) அவரை நினைத்து அழைத்ததை விவரிக்கிறார். இந்திரன்—ஷைலஜைக்கு ஹரன் (சிவன்) ஒருவரே தகுதியான மணமகன்; அந்த இணைவு நிகழ நாரதர் முயல வேண்டும்—என்று வேண்டுகிறான். நாரதர் இமயத்தை அடைந்து ஹிமவானால் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்படுகிறார். அடைக்கலம், நீர், தவத்திற்கான வளங்கள் ஆகியவற்றால் உயிர்களைத் தாங்கும் மலைமகிமையை அவர் போற்றுகிறார். மேனா பணிவும் பக்தியுமுடன் வர, பார்வதி வெட்கமுள்ள இளம்பெண்ணாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறாள்; நாரதர் மேனாவுக்கு மங்கலம், இல்லற நற்குணங்கள், வீர சந்ததி ஆகிய ஆசிகளை அளிக்கிறார். மேனா பார்வதியின் வருங்கால கணவர் யார் என்று கேட்டபோது, நாரதர் முதலில் முரண்பாடான அடையாளங்களால்—பிறவாதவன், திகம்பரன், ஏழை, உக்கிரன்—என்று கூறி ஹிமவானை கலங்கச் செய்கிறார்; அதனால் மனிதப் பிறவியின் அருமை, இல்லறத்தின் மதிப்பு, தர்மத்தின் கடினம் குறித்து சிந்தனை எழுகிறது. இறுதியில் நாரதர் மறைபொருளை வெளிப்படுத்துகிறார்—பார்வதி ஜகன்மாதா; அவளுக்குரிய நியதிப் பதி நித்திய சங்கரன்; பிறவாதவனாக இருந்தும் எங்கும் நிறைந்தவன், ‘ஏழை’ போல் தோன்றினும் அனைத்தையும் அளிப்பவன்—என்று சிவனின் பரத்துவமும் அண்மையும் தெளிவுபடுத்தி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।

59 verses

Adhyaya 24

Kāma’s Mission, Śiva’s Yoga, and the Burning of Manmatha (कामदहनप्रसङ्गः)

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர், ஹிமாலயனுடன் நடந்த முன் உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். வரவிருக்கும் தேவியின் உயர்த்திய வலக்கை, எல்லா உயிர்களுக்கும் நிரந்தர ‘அபய’ (அச்சமின்மை) முத்திரை என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் நாரதர், உலக நலனுக்காக இன்னும் ஒரு பெரிய தெய்வப் பணி மீதமுள்ளது—ஹிமாலயப் பிறப்பான தேவி (பார்வதி) உடன் சிவனின் மறுசேர்க்கை—என்று சுட்டுகிறார். நாரதரின் தூண்டுதலால் இந்திரன் காமன் (மன்மதன்) ஐ அழைக்கிறான். காமன் துறவற-வேதாந்த நோக்கில் நெறிப்பூர்வ எதிர்ப்பை முன்வைக்கிறான்: ஆசை அறிவை மறைக்கும் திரை; ஞானிகளின் பகை; ஆகவே சாஸ்திரங்களில் கண்டிக்கப்படுகிறது. இந்திரன் பதிலாக, காமனுக்கு தாமச, ராஜச, சாத்த்விக என மூன்று நிலைகள் உள்ளன என்றும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விருப்பமே உலகச் செயல்களை நிறைவேற்றும் என்றும், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஆசை உயர்ந்த இலக்குகளுக்கும் உதவும் என்றும் கூறுகிறான். காமன் வசந்தன், ரதியுடன் சிவாஸ்ரமம் சென்று சிவன் ஆழ்ந்த சமாதியில் இருப்பதை காண்கிறான். தேனீ ஓசை என்ற போர்வையில் நுண்ணிய கலக்கத்தை ஏற்படுத்தி நுழைய முயல்கிறான். சிவன் உணர்ந்து திரும்பி, மூன்றாம் கண் அக்கினியை விடுத்து காமனை சாம்பலாக்குகிறான். அந்த அக்கினி உலகை எரிக்கத் தொடங்கும் போல் இருந்ததால், சிவன் அதை சந்திரன், மலர்கள், இசை, தேனீக்கள், குயில்கள், இன்பங்கள் முதலிய இடங்களில் பகிர்ந்து நிலைநிறுத்துகிறார்—அதனால் உயிர்களில் ஏக்கம்-விரகத்தின் ‘தீ’ தொடர்கிறது. ரதி புலம்ப, சிவன் அவளை ஆறுதல் கூறுகிறார்: உடலோடு வாழும் உலகில் காமத்தின் செயற்பாடு ரூபமாற்றத்துடன் நீடிக்கும். எதிர்காலத்தில் விஷ்ணு வாசுதேவனின் மகனாக அவதரிக்கும்போது, காமன் அவரின் மகனாக (பிரத்யும்னன்) மீண்டும் தோன்றி, ரதியின் தாம்பத்திய நிலை மீளப் பெறும் என சிவன் முன்னறிவிக்கிறார்.

49 verses

Adhyaya 25

पार्वतीतपः–ब्रह्मचारिवेषधरीश्वरीक्षण–स्वयंवरप्रसंगः | Pārvatī’s Austerity, Śiva’s Brahmacārin Test, and the Svayaṃvara Episode

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் அர்ஜுனன், சதீவியோகத்திற்குப் பின் மற்றும் ஸ்மரன் (காமன்) தகனத்திற்குப் பின் சிவனின் உள்ளங்கருத்தைச் சார்ந்த “அமுதம் போன்ற” நிகழ்வுகளை மீண்டும் சொல்லுமாறு நாரதரை வேண்டுகிறான். நாரதர் தவமே மகத்தான அடைவுகளின் மூலக் காரணம் என நிறுவுகிறார்—தவமின்றி உடல்-சுத்தி, தகுதி, பெரிய காரியங்களின் வெற்றி எதுவும் இல்லை; தவமில்லாதோர்க்கு உயர்ந்த முயற்சிகள் நிறைவேறாது. பின்னர் பார்வதியின் துயரும் உறுதியும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. வெறும் விதிவாதத்தை அவர் மறுத்து, பலன் என்பது தெய்வம்–முயற்சி–சுபாவம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் உண்டாகும்; தவம் நிரூபிக்கப்பட்ட சாதனம் எனக் கூறுகிறார். பெற்றோரின் தயக்கமான சம்மதத்துடன், ஹிமவான் மலையில் அவர் படிப்படியாக உணவு-கட்டுப்பாடு மேற்கொள்கிறார்—அल्पாஹாரம் முதல் பிராணமே ஆதாரமாகும் நிலை வரை, இறுதியில் கிட்டத்தட்ட முழு உபவாசம்; பிரணவ ஜபமும் ஈசுவர தியானநிஷ்டையும் உடன். சிவன் பிரம்மச்சாரி வேடத்தில் வந்து தர்ம–தத்துவப் பரீட்சை செய்கிறான்; செயற்கையான மூழ்கல் நிகழ்வின் மூலம் பார்வதியின் தர்மமுன்னுரிமையும் உறுதியான விரதமும் வெளிப்படுகின்றன. பின்னர் சிவனின் துறவுக் குறியீடுகளைப் பழித்தாற்போல் பேசி அவரது விவேகத்தைச் சோதிக்கிறான்; பார்வதி சுடுகாடு, பாம்புகள், திரிசூலம், காளை ஆகியவற்றை பிரபஞ்சத் தத்துவங்களின் சின்னங்களாகக் கொண்டு சாஸ்திரார்த்தமாக விளக்குகிறார். அப்போது சிவன் தன் உண்மை ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி அவரை ஏற்றுக்கொண்டு, ஹிமவானிடம் சுயம்வரத்தை ஏற்பாடு செய்யச் சொல்கிறான். சுயம்வரத்தில் தேவர்கள் மற்றும் பல உயிரினங்கள் கூடுகின்றனர். சிவன் லீலையாக குழந்தை ரூபத்தில் தோன்றி தேவர்களின் ஆயுதங்களை உறையச் செய்து தன் ஆதிபத்தியத்தை காட்டுகிறான். பிரம்மா லீலையை உணர்ந்து ஸ்துதியை நடத்த, தேவர்களுக்கு திவ்யதரிசனம் கிடைத்து சிவனை யதார்த்தமாகக் காண்கிறார்கள். பார்வதி சிவனுக்கு வரமாலை அணிவிக்க, சபை ஜயகோஷம் செய்கிறது—தவம், விவேகம், அருள் ஆகியவற்றின் மகிமையை அத்தியாயம் உறுதிப்படுத்துகிறது.

136 verses

Adhyaya 26

शिवपार्वतीविवाहः (Śiva–Pārvatī Vivāha: The Cosmic Wedding and Ritual Protocol)

இந்த अध्यாயத்தில் சிவ–பார்வதி திருமணம் முறையாக நிறுவப்படுவதும், அதன் பிரபஞ்ச அளவிலான ஊர்வலமும் விவரிக்கப்படுகிறது. பிரம்மா மகாதேவரிடம் திருமணத்தைத் தொடங்க வேண்டுமென வேண்டுகிறார்; அப்போது ரத்தினமயமான பெருநகரமும் திருமணமண்டபமும் அமைக்கப்படுகின்றன. தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர்; பகைமை கொண்ட தைத்யர்கள் விலக்கப்படுகின்றனர்—இந்நிகழ்வு உலக-வழிபாட்டு லிட்டுர்ஜியாகத் திகழவே. தேவர்கள் சிவனுக்கு பல அலங்காரங்களையும் சின்னங்களையும் அளிக்கின்றனர்—சந்திரசேகரம், கபர்தா அமைப்பு, முண்டமாலை, ஆடைகள், ஆயுதங்கள். எண்ணிலடங்கா கணங்களும் விண்ணிசை வாத்தியக்காரர்களும் கூடுகின்றனர்; முரசு-மத்தளம் ஒலி, பாடல்-நடனம், வேத மந்திரோச்சாரணத்துடன் வரயாத்திரை முன்னேறுகிறது. இமயத்தின் அரசவையில் ஒரு விதிச் சிக்கல் எழுகிறது—லாஜாஹோமத்திற்கு மணமகளின் சகோதரர் இல்லாமை, மேலும் மணமகனின் குல/கோத்திரம் பற்றிய கேள்வி. விஷ்ணு உமையின் சகோதரராக இருந்து இரண்டையும் தீர்த்து, உறவுத் தர்க்கத்தால் விதிசுத்தியைப் பாதுகாக்கிறார். பிரம்மா ஹோதாவாக யாகத்தை நடத்துகிறார்; பிரம்மா, அக்னி, ரிஷிகளுக்கு ஹவி மற்றும் தக்ஷிணை வழங்கப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த திருமணக் கதையை கேட்பதாலும் பாராயணம் செய்வதாலும் நிலையான மங்களவிருத்தி, சுபசமృద్ధி கிடைக்கும் என கூறுகிறது.

96 verses

Adhyaya 27

विघ्नपतिप्रादुर्भावः, गणेशमर्यादा-प्रतिपादनं, तथा उमा-शंकरनर्मसंवादः (Manifestation of Vighnapati, Norms of Merit, and the Uma–Śaṅkara Dialogue)

இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் மந்தர மலையில் சிவ–தேவி தங்கும் தெய்வீக இல்லவாழ்க்கைச் சூழலை விவரிக்கிறார். தாரகனால் துன்புறும் தேவர்கள் ஸ்தோத்திரங்களுடன் சங்கரனைச் சரணடைகிறார்கள். அந்தப் புகழ்ச்சியின் அருகிலேயே தேவியின் உடல் உபடன-மலத்திலிருந்து கஜானனன் ‘விக்னபதி’யாகப் பிரகடனமாகிறான்; தேவி அவனை மகனென ஏற்றுக் கொள்கிறாள், சிவன் அவன் வீரமும் கருணையும் தன்னுடன் ஒப்பெனப் பாராட்டுகிறார். பின்னர் தடைகள் பற்றிய தர்மநியமம் கூறப்படுகிறது—வேததர்மத்தை மறுப்போர், சிவ/விஷ்ணுவை மறுத்து நிந்திப்போர், சமூக-யாகச் சடங்குகளைத் தலைகீழாக்குவோர் தொடர்ந்து இடையூறுகள், இல்லக் கலகம், அசாந்தி ஆகியவற்றைச் சந்திப்பர்; ஆனால் ஸ்ருதி-தர்மம், குரு மரியாதை, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை காக்கிறோர்க்கு விக்னநாசம் உண்டாகும். தேவி பொதுநல ‘மரியாதை’யை நிறுவுகிறாள்—கிணறு, குளம், ஏரி போன்ற நீர்நிலைகள் அமைத்தல் புண்ணியம்; ஆனால் மரநடுதல் மற்றும் பராமரித்தல் அதைவிட உயர்ந்த பலன் தரும். ஜீர்ணோத்தாரம் (பழுதடைந்ததைப் புதுப்பித்தல்) இரட்டைப் பலன் தரும் எனவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சிவகணங்களின் பல்வகை உருவங்கள், வாழிடங்கள், நடத்தைகள் பட்டியலாக வருகின்றன; அவர்களில் வீரகன் என்ற பணியாளனை தேவி அன்புச் சடங்குடன் மகனெனத் தத்தெடுக்கிறாள். இறுதியில் உமா–சங்கரர் இடையிலான நர்மமான ஆனால் பதற்றமுள்ள உரையாடல்—வாக்கு, நிறவுருக்கள், பரஸ்பர குற்றச்சாட்டுகள் வழியாக—பொருள் புரிதல், மனவருத்தம், உறவுநெறி ஆகியவற்றின் நுண்ணறிவை வெளிப்படுத்துகிறது.

84 verses

Adhyaya 28

गिरिजातपः-नियमनम् — Pārvatī’s Austerity and Protective Boundary near Śiva

இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் கூறுவது: புறப்படும் கிரிஜை (பார்வதி) வழியில், மலைக்குரிய ஒளிமிக்க தேவதை குசுமாமோதினியைச் சந்திக்கிறாள்; அவள் சிகரநாதன் சிவனின் பக்தை. அன்புடன் ‘எங்கே செல்கிறாய்?’ எனக் கேட்க, சங்கரனைச் சார்ந்த முரண்பாடே காரணம் என்று கிரிஜை தெரிவிக்கிறாள். தேவதையின் நிரந்தர அருகாமையும் தாய்போன்ற பாதுகாப்பையும் நினைத்து, கிரிஜை ஒரு தர்ம-நடைமுறை கட்டளையிடுகிறாள்—பினாகின் (சிவன்) அருகே வேறு எந்தப் பெண்ணும் வந்தால், மகன்/அனுசரன் உடனே அறிவிக்க வேண்டும்; பின்னர் தக்க தடுப்பு செய்யப்படும். பின்னர் கிரிஜை அழகிய உயர்சிகரத்திற்குச் சென்று ஆபரணங்களை விட்டு, வல்கலம் அணிந்து தவம் தொடங்குகிறாள்—கோடையில் பஞ்சாக்னி தாங்குதல், மழைக்காலத்தில் ஜல-நியமம். அவளின் மகன்/காவலன் வீரகன் சிவன் அருகிலான எல்லையைப் பாதுகாக்க நியமிக்கப்படுகிறான்; அவன் ஒப்புக்கொண்டு (கஜவக்த்ர என்று அழைக்கப்பட்டு) உணர்ச்சியுடன் ‘என்னையும் உடன் அழைத்துச் செல்; நம் விதி ஒன்றே; கபட எதிரிகளை தர்மமாக வெல்ல வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறான். இக்கதை தவநியமம், உறவுக் கடமை, புனித அருகாமைக்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அணுகல் ஆகியவற்றை போதிக்கிறது.

14 verses

Adhyaya 29

आर्बुदाख्यानम् (Arbuda-ākhyāna) and Kaumāra Narrative Cycle: Pārvatī’s Tapas, Māyā-Discernment, and Skanda’s Investiture

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் கூறும் பல நிகழ்வுகளைக் கொண்ட தெய்வீகக் கதையோட்டம் விரிகிறது. கிரிஜை மலைக்குத் தலைமைத் தேவியான குசுமாமோதினியைச் சந்தித்து உயர்ந்த சிகரத்தில் கடுந்தவம் செய்கிறாள்; பருவங்களுக்கேற்ப குளிர்-வெப்பம்-மழை ஆகிய துன்பங்களைத் தாங்கி தபஸின் மகிமையை வெளிப்படுத்துகிறாள். அதே வேளையில் அந்தக வம்சத்துடன் தொடர்புடைய அசுரன் ஆடி, “ரூபம் மாறினால் மட்டுமே மரணம்” என்ற நிபந்தனை வரத்தை பிரம்மாவிடம் பெற்று, மாயையால் சிவனருகே நுழைந்து உமையைப் போன்ற வடிவம் கொண்டு தீங்கு செய்ய முயல்கிறான்; சிவன் உடல் அடையாளங்களால் போலியை அறிந்து அவனை அடக்கி, மாயைக்கு எதிரான விவேகத்தைப் புலப்படுத்துகிறார். தவறான செய்தியால் கிரிஜை கோபத்தில் மகனெனக் கருதிய வாயில்காவலன் வீரகனைச் சபிக்கிறாள்; ஆனால் அந்தச் சாபமே விதியின் வழி எனக் கதை விளக்குகிறது—வீரகன் கல்லிலிருந்து மனிதப் பிறவி எடுத்து பின்னர் சேவை செய்ய நியமிக்கப்படுகிறான். அர்புத/அர்புதாரண்யத்தின் மகிமையும், அசலேஸ்வர லிங்கத்தின் ரட்சக சக்தியும் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றன. பிரம்மா கிரிஜைக்கு ரூபமாற்ற வரம் அளிக்க, கௌசிகி தேவி வெளிப்படுகிறாள்; அவளுக்கு சிங்க வாகனம், காவல் பணிகள், அசுர வெற்றிகள் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன. பின்னர் கௌமார சிருஷ்டி: ஸ்வாஹா அக்னியுடன் தொடர்பில் ஆறு ரிஷிகளின் மனைவிகளின் வடிவங்களை ஏற்கிறாள் (அருந்ததியைத் தவிர), ருத்ரதேஜஸின் பரிமாற்றம்-நிக்ஷேபம் நிகழ்ந்து, ஸ்கந்தன்/குகன் பிறப்பு மற்றும் வளர்ச்சி கூறப்படுகிறது. விஸ்வாமித்ரர் வழங்கும் 108-க்கும் மேற்பட்ட நாமஸ்தோத்திரம் பாதுகாப்பும் புனிதமும் தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பால ஸ்கந்தனின் போர்திறனால் தேவர்கள் கலங்க, இந்திரனின் வஜ்ரத்திலிருந்து சாக, நைகமேய முதலிய வெளிப்பாடுகளும் மாத்ருகணங்களும் தோன்றுகின்றன; இறுதியில் ஸ்கந்தன் சேனாபதி பதவியை ஏற்று இந்திரனின் அரசாட்சியை உறுதிப்படுத்துகிறான். ஸ்வேதபர்வதத்தில் தெய்வக் கொண்டாட்டமும் பெற்றோரின் மகன்-மீள்சேர்க்கையும்—கோபத்தின் விளைவு, ஸ்தோத்திர-யஜ்ஞ பங்குகள், அர்புதத் தலத்தின் புனிதப் புவியியல்—என அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்த போதனையாக நிறைவு பெறுகின்றன.

219 verses

Adhyaya 30

Skanda’s Senāpati-Abhiṣeka at the Mahī–Ocean Confluence (महीसमुद्रसंगमे स्कन्दाभिषेकः)

அத்தியாயம் 30-ல் நாரதர், ஸ்வேதபர்வதத்திலிருந்து தெற்கே தாரகனை எதிர்க்கச் செல்கின்ற ஸ்கந்தனின் முன்னேற்றத்தை காண்கிறார். கிரஹங்கள், உபகிரஹங்கள், வேதாளங்கள், சாகினிகள், உன்மாதங்கள், அபஸ்மாரங்கள், பிசாசுகள் போன்ற இடையூறு செய்பவர்களைச் சொல்லி, ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, நியமம் மற்றும் பக்தி மூலம் பாதுகாப்பு பெறலாம் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் கதை மகீ நதிக்கரைக்கு நகர்கிறது. தேவர்கள் மகீ-மாஹாத்ம்யத்தைப் புகழ்ந்து, குறிப்பாக மகீ–சமுத்திர சங்கமம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரம் எனப் போற்றுகின்றனர். அங்கு ஸ்நானமும் பித்ருத் தர்ப்பணமும் அனைத்திடத்தும் பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது; நீர் உப்புத்தன்மையுடையதாயினும் அதன் மாற்றாற்றல் கொண்ட தெய்வீக சக்தி உவமைகளால் விளக்கப்படுகிறது. அதன்பின் தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஸ்கந்தனின் சேனாபதி-அபிஷேகத்தை விதிப்படி தொடங்குகின்றனர். அபிஷேகப் பொருட்கள் திரட்டப்பட்டு, மந்திரத்தால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஹோமம் நடைபெறுகிறது; முதன்மை ரித்விக்களாக பிரம்மா, கபிலர் ஆகியோர் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். ஹோமகுண்டத்தில் மகாதேவர் லிங்கரூபமாக வெளிப்பட்டு, சடங்கின் உண்மைத்தன்மைக்கு தெய்வச் சாட்சியாக விளங்குகிறார். இறுதியில் பங்கேற்ற தெய்வங்கள், உலகவகைகள், பல்வேறு உயிர்வகைகள் ஆகியோரின் பெரும் பட்டியல் வருகிறது; ஸ்கந்தனுக்கு தானங்கள், ஆயுதங்கள், பார்ஷதர்கள் மற்றும் விரிவான மாத்ருகணங்கள் அளிக்கப்படுகின்றன. ஸ்கந்தனின் பணிவான வணக்கமும், தேவர்கள் வரம் அளிக்கத் தயாராக இருப்பதும் கொண்டு அத்தியாயம் நிறைவடைந்து, தீர்த்தமகிமை, அபிஷேகச் சடங்கு, பாதுகாப்பு நெறி மற்றும் தலைமைக்கு தெய்வ அங்கீகாரம் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்துகிறது.

73 verses

Adhyaya 31

Guha’s March to Tārakapura and the Deva-Host: Oath, Mobilization, and Stuti (गुहस्य तारकपुराभियानम्)

இந்த अध्यாயத்தில் நாரதர் கூறுகிறார்—தேவர்கள் குஹன் (ஸ்கந்தன்) இடத்தில் வரம் வேண்டினர்: பாவி தாரகனை வதம் செய்ய வேண்டும் என்று. குஹன் ஒப்புக்கொண்டு, மயிலில் ஏறி போருக்குத் தயாராகப் புறப்படுகிறார்; மேலும் ஒரு தர்ம நிபந்தனையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்—பசுவையும் பிராமணரையும் அவமதிப்பவர்களை அவர் ஒருபோதும் மன்னிக்கமாட்டார்; ஆகவே இது வெறும் வெற்றிக்கான போர் அல்ல, தர்மரட்சைக்கான யாத்திரை. பின்னர் பிரமாண்டமான தேவசேனை இயக்கம் வர்ணிக்கப்படுகிறது—சிவன் பார்வதியுடன் சிங்கங்கள் இழுக்கும் ஒளிமய ரதத்தில் முன்னே செல்கிறார்; பிரம்மா கட்டுப்பாட்டை ஏந்துகிறார். குபேரன், இந்திரன், மருதர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், யமன், வருணன் மற்றும் ஆயுத-உபகரணங்களின் தெய்வரூபங்கள் உடன் வருகின்றன. பின்னால் விஷ்ணு முழு அணிவகுப்பையும் காத்து வருகிறார். வடகரையில் செம்பு நிற மதிலருகே சேனை தங்குகிறது; ஸ்கந்தன் தாரகபுரியின் செழிப்பை நோக்குகிறார். அடுத்து தூதுநீதி—இந்திரன் தூதனை அனுப்ப முன்வைக்கிறார்; தூதன் தாரகனுக்கு கடும் எச்சரிக்கை அளிக்கிறான்: வெளியே வராவிட்டால் நகரம் அழியும். அபசகுனங்களால் கலங்கிய தாரகன் பெரும் தேவசேனையைப் பார்த்து, ‘மஹாசேன’ ஸ்கந்தனின் ஜயகோஷங்களையும் ஸ்துதிகளையும் கேட்கிறான்; இறுதியில் தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டி ஸ்கந்தனை வேண்டி முறையான ஸ்துதி நிகழ்கிறது.

48 verses

Adhyaya 32

Tārakāsura–Vadhasya Prastāvaḥ (Prelude to the Slaying of Tāraka) / The Battle with Tāraka and the Release of Śakti

அத்தியாயம் 32 போர்க்களச் சித்திரமும் தர்ம-தத்துவ விவாதமும் நிறைந்ததாக விரிகிறது. நாரதரின் செய்தியால் அசுரராஜன் தாரகன் அமைச்சர்களை அழைத்து, போர் முழக்கம் எழுப்பி, படைகளைத் திரட்டி தேவர்களை நோக்கி முன்னேறுகிறான். பெரும் யுத்தத்தில் சில நேரம் தேவர்கள் பின்னடைந்து விடுகின்றனர்; காலநேமியின் தாக்குதலில் இந்திரன் காயமடைகிறான். பின்னர் இந்திரன், சங்கரன், விஷ்ணு முதலியோர் தனித்தனியாக அசுரத் தலைவர்களுடன் மோத, போரின் நிலை மாறத் தொடங்குகிறது. அப்போது நெறி-தர்மக் கேள்வி எழுகிறது. தாரகன் ‘ருத்ரபக்தன்’ எனக் கூறப்படுவதால் ஸ்கந்தன் அவனைத் தாக்க தயங்குகிறான்; விஷ்ணு—உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்து தர்மத்துக்கு விரோதமாக இருப்பவன் உண்மைப் பக்தன் அல்ல என்று விளக்குகிறார். தாரகன் ருத்ரரதத்தைத் தாக்க, சிவன் யுத்தநயமாக விலகுகிறார்; தேவர்களின் ஒருங்கிணைந்த எதிர்தாக்குதலால் ஒரு கணம் பிரபஞ்சமே கலங்கியதுபோல் தோன்றுகிறது. விஷ்ணுவின் கோபம் அறிவுரையால் அடக்கப்படுகிறது; ஸ்கந்தனுக்கு தன் நோக்கம்—சஜ்ஜனரட்சணம், துஷ்டநிக்ரஹம்—நினைவூட்டப்படுகிறது. இறுதியில் தாரகனின் தலைப்பகுதியிலிருந்து உருவமுற்ற ‘சக்தி’ வெளிப்பட்டு, தவத்தால் பெற்ற என்னை புண்ணியத்தின் எல்லை முடிந்ததால் அவனை விட்டு விலகுகிறேன் என்று கூறுகிறது. உடனே ஸ்கந்தன் சக்தியஸ்திரத்தை விட, அது தாரகனின் இதயத்தைத் துளைத்து உலக ஒழுங்கை மீட்டெடுக்கிறது. பின்னர் சுபவாயுக்கள், திசை அமைதி, தேவர் புகழ்ச்சி; தொடர்ந்து க்ரௌஞ்ச மலைவில் பாணனை எதிர்கொள்ளும் ஆணையுடன் கௌமாரப் பயணம் தொடர்கிறது.

182 verses

Adhyaya 33

Tārakavadhānantara-śoka, Dharmopadeśa, and Tri-liṅga-pratiṣṭhā (प्रतिज्ञेश्वर–कपालेश्वर-स्थापनम्)

அத்தியாயம் 33-ல் நாரதர் தாரகனின் வீழ்ந்த உடலைக் கூற, தேவர்கள் வியப்புறுகின்றனர். வெற்றி பெற்றிருந்தாலும் ஸ்கந்தன் (குகன்) தர்மவிசாரத்தால் மனம் கலங்கி, கொண்டாட்டப் புகழ்ச்சியைத் தடுத்து, ருத்ரபக்தியுடன் தொடர்புடைய எதிரியை வதைத்ததற்கான பிராயச்சித்த வழியை வேண்டுகிறான். அப்போது வாசுதேவர் ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, இதிஹாசம், புராணம் ஆகிய ஆதாரங்களால்—அருவருப்பான தீங்குசெய்யும் கொடியவனை அடக்கி வதைத்ததில் குற்றமில்லை; சமூக ஒழுங்கு நிலைக்க அத்தகைய வன்முறையாளரைத் தடுக்க வேண்டும்—என்று உபதேசிக்கிறார். பின்னர் உயர்ந்த பரிகாரமாக ருத்ராராதனை, குறிப்பாக லிங்கபூஜை, எல்லாப் பிராயச்சித்தங்களிலும் மேலானதும் முக்திக்குரியதுமெனப் புகழ்கிறார். சிவமகிமை ஹாலாஹலத்தைத் தாங்குதல், தலையில் கங்கையைத் தரித்தல், திரிபுரப் போரின் உருவகம், தக்ஷயாகம் போன்ற எச்சரிக்கை நிகழ்வுகள் மூலம் விளக்கப்படுகிறது. லிங்கத்திற்கு நீராபிஷேகம், பஞ்சாமிர்தாபிஷேகம், மலரார்ச்சனை, நைவேத்யம் முதலிய விதிகள், மேலும் லிங்கப் பிரதிஷ்டையின் பெரும் பலன்—குல உயர்வு, ருத்ரலோகப் பெறுதல்—கூறப்படுகிறது. சிவன் தாமே ஹரியுடன் அபேதம் என உறுதிப்படுத்தி சமய ஒற்றுமையைத் தத்துவமாக நிறுவுகிறார். ஸ்கந்தன் மூன்று லிங்கங்களை நிறுவ உறுதி செய்கிறான்; விஸ்வகர்மா அவற்றை உருவாக்க, பிரதிஷ்டை விவரிக்கப்படுகிறது—பிரதிஞ்ஞேஸ்வர, கபாலேஸ்வர முதலிய பெயர்கள், அஷ்டமி மற்றும் கிருஷ்ண சதுர்தசி விரதங்கள், அருகிலுள்ள சக்தி பூஜை, ‘சக்திச்சித்ர’ இடம், மேலும் ஸ்நானம்-ஜபம் செய்தால் பாவநாசமும் பரலோக உயர்வும் தரும் சிறப்புத் தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது.

67 verses

Adhyaya 34

कुमारेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा, तीर्थमाहात्म्य, स्तव-फलश्रुति (Kumarēśvara Liṅga Installation, Tīrtha-Greatness, and Hymn’s Fruits)

அத்தியாயம் நாரதர் கூறும் செய்தியுடன் தொடங்குகிறது—பிரம்மா மூன்றாவது லிங்கத்தை நிறுவ விரும்புகிறார்; இயல்பாகவே மங்களமானதாயினும், மேலும் கண்கவரும், மனதிற்கு இனிய, பலன் தரும் சிறந்த வடிவில் அதை அமைக்கச் சங்கல்பிக்கிறார். தேவர்கள் ஸ்கந்தனின் மகிழ்ச்சிக்காக ஒரு அழகிய ஏரியை உருவாக்கி, கங்கை முதலிய மகாதீர்த்தங்களின் நீரை அந்தக் குண்டத்தில் ஒன்றுசேர்க்கிறார்கள். வைசாக மாதத்தின் சுபதிதியில் பிரம்மாவும் புரோகிதர்களும் ருத்ர மந்திரங்களுடன் விதிப்படி பிரதிஷ்டை, ஹோமம், நிவேதனங்கள் செய்கிறார்கள்; கந்தர்வ-அப்சரஸ்கள் இசை-பாடலால் விழா நடத்துகின்றனர். ஸ்கந்தன் நீராடி ‘அனைத்து தீர்த்த நீராலும்’ லிங்காபிஷேகம் செய்து, ஐந்து மந்திரங்களால் பூஜிக்கிறார்; சிவன் லிங்கத்தின் உள்ளிருந்து பூஜையை ஏற்றுக்கொள்கிறார் என வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஸ்கந்தன் குறிப்பிட்ட அர்ப்பணங்களின் பலனை கேட்க, சிவன் விரிவாகக் கூறுகிறார்—லிங்க பிரதிஷ்டையும் ஆலய நிர்மாணமும் சிவலோகத்தில் நீண்ட வாசத்தை அளிக்கும். கொடி, வாசனைத் திரவியம், தீபம், தூபம், நைவேத்யம், மலர்கள், பில்வ இலை, குடை, இசை, மணி முதலிய தானங்களால் ஆரோக்கியம், செல்வம், புகழ், ஞானம், பாபநாசம் போன்ற தனித்த பலன்கள் கிடைக்கும். குமாரேஸ்வரத்தில் ‘மறை க்ஷேத்திரம்’ என சிவசன்னிதி நிலைபெற்றது; காசியில் விஸ்வநாதர் இருப்பதுபோல் என்று ஒப்பிடப்படுகிறது. ஸ்கந்தன் நீண்ட சைவ ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறார்; காலை-மாலை ஜபிப்போர்க்கு சிவன் அருள்பலன் தருகிறார். பின்னர் தீர்த்த விதிகள்—மஹீசாகர சங்கமத்தில் முக்கிய சந்திர-சூரிய காலங்களில் ஸ்நான-பூஜை செய்தால் மகாபுண்ணியம். வறட்சியை நீக்க பல இரவுகள் வாசனை நீரால் அபிஷேகம், அர்ப்பணம், பிராமண போஜனம், ஹோமம், தானம், ருத்ரஜபம் ஆகிய முறைகள் கூறப்படுகின்றன; இதனால் மழையும் சமூக நலனும் உண்டாகும். நித்ய பூஜையால் ஜாதிஸ்ம்ருதி, தீர்த்தத்தில் மரணம் அடைந்தால் ருத்ரலோகப் பிராப்தி, கபர்தி (கணேசன்) தடைகளை நீக்கும் உறுதி ஆகியன கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் பரசுராமர் முதலிய பக்தர் எடுத்துக்காட்டுகளும், மாஹாத்ம்யத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் இஷ்டபலன் தரும் என்றும்; ஸ்ராத்தத்தில் வாசித்தால் பித்ரு நன்மை, கர்ப்பிணிக்கு கேட்பித்தால் சுபசந்தானம் கிடைக்கும் என்றும் விதிக்கப்படுகிறது.

110 verses

Adhyaya 35

जयस्तम्भ-स्थापनम् तथा स्तम्भेश्वर-लिङ्गप्रतिष्ठा (Installation of the Victory Pillar and the Stambheśvara Liṅga)

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் பின்னணியில் தேவர்கள் குகா-ஸ்கந்தரிடம் கைகூப்பி வேண்டுகின்றனர்—போரில் பகைவரை வென்ற வெற்றியாளர் வெற்றிச்சின்னமுடைய தூண் (ஜயஸ்தம்பம்) நிறுவுவது பழமையான மரபு என்று கூறுகின்றனர். ஸ்கந்தரின் வெற்றியை நினைவுகூர விஸ்வகர்மா செய்த சிறந்த தூணை, உயர்ந்த லிங்க மரபுடன் தொடர்புடையதாக, நிறுவ வேண்டுமென அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். ஸ்கந்தர் ஒப்புதல் அளிக்க, இந்திரன் (சக்ரன்) முதலிய தேவர்கள் போர்க்களத்தில் ஜாம்பூநத-தங்கம் போல் ஒளிரும் தூணை பிரதிஷ்டை செய்கிறார்கள்; சுற்றியுள்ள புனித நிலம் ரத்தினச் சாயல் அலங்காரங்களால் மிளிர்கிறது. அப்ஸரஸ்கள் பாடல்-நடனத்தால் கொண்டாட, விஷ்ணு இசைத் துணையாக வர்ணிக்கப்படுகிறார்; வானில் இருந்து மலர்மழை தேவ அனுமதியின் குறியாய் பொழிகிறது. பின்னர் நினைவுச்சின்னத்திலிருந்து தெய்வ வடிவத்துக்கு கதை நகர்கிறது—மூன்றுகண் பெருமானின் புதல்வன் ஸ்கந்தர் ‘ஸ்தம்பேஸ்வர’ எனும் சிவலிங்கத்தை நிறுவுகிறார். அருகில் அவர் ஒரு கிணற்றை (கூபம்) உருவாக்க, அதன் ஆழத்திலிருந்து கங்கை எழுகிறது எனச் சொல்லி நீரின் புனிதத்தையும் லிங்கப் புனிதத்தையும் இணைக்கிறது. மாகக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று கிணற்றில் நீராடி பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்தால் கயா-ச்ராத்தத்துக்கு இணையான புண்ணியம் கிடைக்கும் என விதிக்கப்படுகிறது. நறுமணம், மலர்களால் ஸ்தம்பேஸ்வர பூஜை செய்தால் வாஜபேய யாகத்துக்கு ஒப்பான பலன்; அமாவாசை-பௌர்ணமி ச்ராத்தங்களை, குறிப்பாக பூமி-கடல் சங்கமப் பாவனையுடன், ஸ்தம்பேஸ்வர ஆராதனையோடு செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து பாபங்கள் நாசமாய் ருத்ரலோகத்தில் உயர்வு பெறுவர். இறுதியில் இந்த உபதேசம் ஸ்கந்தரின் பிரீதிக்காக ருத்ரனால் கூறப்பட்டது என்றும், நிறுவலை எல்லாத் தேவரும் புகழ்ந்தனர் என்றும் முடிகிறது.

18 verses

Adhyaya 36

सिद्धेश्वरलिङ्ग-स्थापनम् तथा सिद्धकूप-माहात्म्यम् (Establishment of Siddheśvara Liṅga and the Glory of Siddhakūpa)

இந்த அத்தியாயத்தில் நிலம்–கடல் சங்கமத்தில் ஸ்கந்தன் முன்பு நிறுவிய பல லிங்கங்களைப் பார்த்து பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூடுகின்றனர். சிதறிய வழிபாட்டின் இடரைக் கருத்தில் கொண்டு, கூட்டுப் பக்திக்கும் பிரதேச நிலைத்தன்மைக்கும் ஒரே மங்களகரமான லிங்கத்தை நிறுவ முடிவு செய்கின்றனர். மகேஸ்வரரின் அனுமதியுடன் பிரம்மா செய்த லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்படுகிறது; குகன் அதற்கு ‘சித்தேஸ்வர’ என்று பெயரிடுகிறான். பின்னர் ஒரு புனிதக் குளம் தோண்டி பல தீர்த்த நீர்களால் நிரப்பப்படுகிறது. அடுத்து பாதாளத்தில் ஏற்பட்ட நெருக்கடி கூறப்படுகிறது—தாரகப் போருக்குப் பின் தப்பிய நாகர்கள் பிரலம்பன் எனும் அசுரனின் கொடுமைகளை அறிவிக்கின்றனர். ஸ்கந்தன் தன் சக்தியை பாதாளத்துக்கு அனுப்புகிறான்; அவள் பூமியைப் பிளந்து பிரலம்பனை வதம் செய்கிறாள், உருவான பிளவு தூய்மையளிக்கும் பாதாள-கங்கை நீரால் நிரம்புகிறது. ஸ்கந்தன் அந்த இடத்தை ‘சித்தகூபம்’ என்று பெயரிட்டு, கிருஷ்ணாஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில் ஸ்நானம், சித்தேஸ்வர பூஜை, சிராத்தம் செய்ய விதிக்கிறான்; பாபநாசமும் நிலையான பலனும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. க்ஷேத்திரத்தை நிறுவுவதற்காக சித்தாம்பிகை பிரதிஷ்டை, க்ஷேத்ரபாலர்கள் நியமனம் (அறுபத்துநான்கு மகேஸ்வரர்கள் உட்பட), தொடக்க வெற்றிக்காக சித்திவிநாயகர் நிறுவல் ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன. இறுதிப் பலश्रுதியில் இந்த அத்தியாயத்தைப் பாராயணம்/கேட்பதால் செல்வம், பாதுகாப்பு, இறுதியில் ஷண்முகன் லோகத்தின் அண்மைத்தன்மை கிடைக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது.

61 verses

Adhyaya 37

बर्बरीतीर्थमाहात्म्य-प्रस्तावना तथा सृष्टि-भूगोलवर्णनम् (Barbarī Tīrtha Prologue and Cosmography of Creation)

அத்தியாயம் தொடக்கத்தில் நாரதர் அர்ஜுனனுக்கு பர்பரீ/பர்பரீ தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை விளக்குவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார். இங்கு பர்பரிகா ‘குமாரி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்; கௌமாரிகாகண்டம் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது. அர்ஜுனன் குமாரியின் வரலாற்றை விரிவாகவும், சிருஷ்டியில் கர்ம வேறுபாடு எவ்வாறு தோன்றுகிறது, பாரதகண்டம் எவ்வாறு அமைந்தது என்பதையும் கேட்கிறான். நாரதர் தத்துவமயமான சிருஷ்டிக்ரமத்தை உரைக்கிறார்—அவ்யக்தத்திலிருந்து, பிரதானம்-புருஷன் என்ற இரட்டைத் தத்துவத்தின் மூலம் மஹத், பின்னர் மூன்று குணங்களால் அஹங்காரம், தன்மாத்திரைகள், பூதங்கள், மனத்துடன் கூடிய பதினொன்று இந்திரியங்கள், இவ்வாறு இருபத்திநான்கு தத்துவங்களின் முழு அமைப்பு. அதன் பின் பிரஹ்மாண்டம் குமிழிபோன்ற அண்டவடிவம் எனவும், மேலே தேவர்கள், நடுவில் மனிதர்கள், கீழே நாகர்-தைத்யர் முதலியோர் வாழ்விடம் எனவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஏழு தீவுகள் மற்றும் அவற்றைச் சூழ்ந்த பல்வேறு பொருள்களால் ஆன சமுத்திரங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. மேருவின் அளவுகள், திசைமலைகள், வனங்கள்-ஏரிகள், எல்லைமலைகள், ஜம்பூத்வீபத்தின் வர்ஷப் பிரிவுகள் கூறப்படுகின்றன; ரிஷபரின் வம்சத்தில் நாபியின் புதல்வன் பரதன் காரணமாக ‘பாரதம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது எனச் சொல்லப்படுகிறது. சாக, குச, க்ரௌஞ்ச, சால்மலி, கோமேத, புஷ்கர தீவுகளின் அரசர்கள், பிராந்தியப் பிரிவுகள், மேலும் வாயு, ஜாதவேதஸ்/அக்னி, ஆபः, சோம, சூரியன், பிரஹ்ம தியானம் ஆகியவற்றிற்கு உரிய ஜப-ஸ்துதி-தியான பக்திமுறைகள் கூறி, மேலுலோக அமைப்பை நோக்கி உரை நகர்கிறது.

87 verses

Adhyaya 38

रथ-मण्डल-लोकविन्यासः (Cosmography of Chariots, Spheres, and Lokas)

இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் உரைப்பதாக, பிரபஞ்சத்தின் ஜ்யோதிṣ அமைப்பும் லோகங்களின் ஒழுங்கும் நுணுக்கமாக விளக்கப்படுகிறது. சூரியமண்டலம், சூரியரதத்தின் கட்டமைப்பு—அச்சு, சக்கரம், அளவுகள்—விவரிக்கப்படுகின்றன; சூரியனின் ஏழு குதிரைகள் வேதச் சந்தங்களான (காயத்ரீ, ப்ருஹதீ, உஷ்ணிக், ஜகதீ, த்ரிஷ்டுப், அனுஷ்டுப், பங்க்தி) உடன் இணைக்கப்படுகின்றன. சூரியோதயம்-அஸ்தமயம் என்பது உண்மையான மறைவு அல்ல, பார்வையில் தோன்றல்-மறைதல் மட்டுமே எனக் கூறி, உத்தராயணம்-தக்ஷிணாயணத்தில் ராசிப் பயணம் மற்றும் வேக வேறுபாடு குயவன் சக்கர உவமையால் விளக்கப்படுகிறது। சந்த்யா நேரத்தில் சூரியனைத் தீங்கிழைக்க முயலும் உயிர்களுடன் மோதல் கூறப்பட்டு, காயத்ரீயால் தூய்மைப்படுத்திய நீரால் அர்க்யம்/தர்ப்பணம் முதலிய சந்த்யாவிதி தர்மப் பாதுகாப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் சந்திரமண்டலம், நக்ஷத்ரமண்டலம், கிரகங்களின் நிலைகள் மற்றும் ரதங்கள், சப்தரிஷி மண்டலம் வரை வரிசை, துருவனை ஜ்யோதிṣச் சக்கரத்தின் அச்சு/மையமாக நிறுவுதல் கூறப்படுகிறது. பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, தபः, ஸத்ய—எனும் ஏழு லோகங்கள், அவற்றின் தூரங்கள் மற்றும் க்ருதக/அக்ருதக இயல்புக் குறிப்புகள் தரப்படுகின்றன. இறுதியில் கங்கையின் பிரபஞ்ச நிலையையும், விண்ணுலக அமைப்பை கட்டி சுழற்றும் ஏழு வாயு-ஸ்கந்தங்களையும் கூறி, பாதாள விவரணைக்குத் துவக்கம் செய்யப்படுகிறது।

64 verses

Adhyaya 39

Pātāla–Naraka Cosmography and the Barkareśvara–Stambhatīrtha Māhātmya (कालमान-वर्णन सहित)

அத்தியாயம் 39-ல் பாதாள–நரகங்களின் விரிவான விளக்கமும், தீர்த்தமகிமையும் இணைந்து வருகின்றன. நாரதர் அதலத்திலிருந்து பாதாளம் வரை உள்ள ஏழு பாதாளலோகங்களை அற்புத ஒளிவளத்துடன், தானவர்–தைத்யர்–நாகர் வாழ்விடங்களாகச் சொல்லி, பிரம்மா நிறுவிய ‘ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர’ மகாலிங்கத்தையும் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் அவற்றின் கீழுள்ள பல நரகங்களை எண்ணி, பொய்சாட்சி, வன்முறை, மதுபான/மயக்கப் பொருட்களின் தவறான பயன்பாடு, குரு/அதிதி தர்ம மீறல், அதர்மச் செயல் போன்ற குற்றங்களுக்கு உரிய நரகப் பலனை இணைத்து கர்மநியமத்தைப் போதிக்கிறார். அடுத்து பிரபஞ்ச இயந்திரவியல் போல காலாக்னி, அனந்தன், திக்குயானைகள், உலகை மூடும் ‘கடாஹ’ (பிரபஞ்ச உறை) ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. நிமேஷம் முதல் யுகம், மன்வந்தரம், கல்பம் வரை காலஅளவுக் கணக்கீடு, பெயரிடப்பட்ட சில கல்பங்களின் குறிப்புடன் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்தம்பதீர்த்த மகாத்மியம்: கடல்–நில சங்கமத்தருகே முன்ஜன்மக் காரணத்தால் ‘பர்கரீ’ முகம் பெற்ற குமாரிகை தவமும் தீர்த்தச் சடங்குகளும் செய்து சீரடைந்து ‘பர்கரேஸ்வர’னை நிறுவுகிறாள்; ‘ஸ்வஸ்திகக் கிணறு’ புகழ்பெறுகிறது. அங்கே தகனம் மற்றும் அஸ்தி-விஸர்ஜனத்திற்கு நிலையான நற்பலன் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பாரதகண்டப் பிரிவு, முக்கிய மலைகள்–நதிகளின் தோற்றம், பல பகுதிகளின் கிராம/துறைமுக எண்ணிக்கையுடன் புனிதப் புவியியல் ஒரு புராணக் கையேடாக வழங்கப்படுகிறது.

183 verses

Adhyaya 40

Mahākāla-prādurbhāva and the Discourse on Tarpaṇa, Śrāddha, and Yuga-Dharma (महाकालप्रादुर्भावः)

அர்ஜுனன் நாரதரிடம், ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்த்தத்தில் மகாகாலன் யார், அவரை எவ்வாறு அடையலாம் என்று கேட்கிறான். நாரதர் வாராணசியில் தவசி மாண்டி நீண்ட காலம் ருத்ர-ஜபம் செய்து புத்திரப் பேறு வேண்டியதைச் சொல்கிறார்; சிவன் மிகுந்த வல்லமை கொண்ட சந்ததியை அருள்கிறான். ஆனால் அந்தக் குழந்தை பல ஆண்டுகள் கர்ப்பத்திலேயே இருந்து ‘கால-மார்க்கம்’ (கர்மப் பயணம்) குறித்து அச்சம் தெரிவித்து, விடுதலைக்கு உரிய ‘அர்சிஸ்’ பாதையை நினைவுறுத்துகிறது. சிவன் தலையீட்டாலும், உருவமெடுத்த ‘விபூதிகள்’ துணையாலும் குழந்தை பிறந்து ‘காலபீதி’ எனப் பெயர் பெறுகிறது. காலபீதி பாசுபத பக்தனாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்து, பில்வ மரத்தடியில் கடும் மந்திரஜபம் செய்து பரமானந்த நிலையை அடைகிறான்; அந்த இடத்தின் அபூர்வத் தூய்மை, பலன் தரும் சக்தியை உணர்கிறான். நூற்றாண்டு விரதத்தின் போது ஒரு மர்ம மனிதன் நீர் அளிக்க வர, தூய்மை, குலஞானம், தானம் ஏற்கும் நெறி குறித்து விவாதம் எழுகிறது; இறுதியில் ஒரு குழி நீரால் நிரம்பி ஏரியாக மாறும் அதிசயம் நிகழ்கிறது. அந்த மனிதன் மறைந்து, மாபெரும் சுயம்பு லிங்கம் வெளிப்படுகிறது; தெய்வீக கொண்டாட்டம் நடக்கிறது. காலபீதி பலமுக சிவஸ்தோத்திரம் பாட, சிவன் தோன்றி அவன் தர்மத்தைப் பாராட்டி வரங்கள் அளிக்கிறான்—சுயம்பு லிங்கத்தில் நிரந்தர சன்னிதி, அங்கு பூஜை-தானங்களுக்கு அக்ஷய பலன், அருகிலுள்ள கிணற்றில் நீராடி பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்தால் எல்லாத் தீர்த்தப் பலன், மேலும் குறிப்பிட்ட திதி-விதிகள். பின்னர் அரசன் கரந்தமன் வந்து, நீர்தர்ப்பணம் பித்ரர்களை எவ்வாறு அடைகிறது, ஸ்ராத்தம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்று கேட்கிறான். மகாகாலன் நுண்தத்துவப் பெறுதல் (இந்திரிய-தன்மாத்திர வழி), மந்திரத்துடன் அர்ப்பணம் அவசியம், மேலும் தர்பை, எள், அக்ஷதம் ஆகியவை தடைகளைத் தடுக்கப் பயன்படும் காரணம் ஆகியவற்றை விளக்குகிறான். நான்கு யுகங்களின் முதன்மை தர்மங்களையும்—கிருதத்தில் தியானம், திரேதாவில் யாகம், துவாபரத்தில் நியமாசாரம், கலியில் தானம்—கூறி, கலியுக நிலை மற்றும் தர்ம மீளெழுச்சி குறித்த சுட்டுகளையும் உரைக்கிறான்.

276 verses

Adhyaya 41

Adhyāya 41 — Deva-tāratamya-vicāra, Pāpa-vibhāga, Śiva-pūjā-vidhi, and Ācāra-saṅgraha (Mahākāla’s Instruction)

இந்த அத்தியாயத்தில் கரண்஢மன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு மறுமொழியாக மகாகாலன் ஒழுங்கமைந்த தத்துவ-நெறி உபதேசத்தை வழங்குகிறான். முதலில் தேவதாரதம்ய விசாரம்—சிலர் சிவனை, சிலர் விஷ்ணுவை, சிலர் பிரம்மாவை மோக்ஷ வழி எனப் புகழ்கிறார்கள்; ஆனால் மகாகாலன் எளிய ‘மேன்மை’ வாதங்களைத் தவிர்க்கச் சொல்லி, நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் தீர்ப்பு நாடிய பழைய நிகழ்வை எடுத்துக் கூறி பல தெய்வரூபங்களுக்கும் மரியாதை வேண்டுமென உறுதிப்படுத்துகிறான். பின்னர் பாபவிபாகம்—மன, வாக்கு, உடல் வழி குற்றங்கள்; சிவத்வேஷம் மிகக் கடும் விளைவுடையது எனத் தனியாகச் சுட்டப்படுகிறது; மகாபாதகம், உபபாதகம், மேலும் ஏமாற்றம், கொடுமை, சுரண்டல், பழிச்சொல் போன்ற சமூக-நெறி மீறல்கள் படிநிலையாக விளக்கப்படுகின்றன. அடுத்து சுருக்கமாக இருந்தாலும் விதிமுறைமிக்க சிவபூஜை முறை—பூஜைக்காலம், சுத்தி (பஸ்மம் உட்பட), ஆலயப் பிரவேசம்-சுத்தம், நீர்பாத்திரம் (கடுக) ஏற்பாடு, அர்ப்பணங்கள், தியானம், மந்திரப் பயன்பாடு (மூலமந்திரம் உடன்), அர்க்யம், தூப-தீப-நைவேத்யம், நீராஜனம், இறுதியில் ஸ்தோத்திரம் மற்றும் அபராதக் க்ஷமா வேண்டுதல். பின்னர் இல்லற பக்தருக்கான ஆச்சார சங்கிரகம்—சந்த்யா அனுஷ்டானம், வாக்கு கட்டுப்பாடு, உடல் தூய்மை விதிகள், மூத்தோர் மற்றும் புனிதங்களுக்குப் பணிவு, தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் நடைமுறை ஒழுக்கங்கள். முடிவில் தேவர்சபை மகாகாலனைப் போற்றி, லிங்கம் மற்றும் தீர்த்தத்தின் புகழை உறுதிப்படுத்தி, கேட்போர்-படிப்போர்-பூஜிப்போர்க்கு கிடைக்கும் பலனை அறிவிக்கிறது.

190 verses

Adhyaya 42

Aitareya-Māhātmya and Ekādaśī-Jāgara: Vāsudeva Installation, Bhāva-Śuddhi, and Liberation Theology

இந்த அதிகாரம் மூன்று இணைந்த இயக்கங்களாக விரிகிறது. முதலில் நாரதர் தீர்த்தத் தத்துவத்தை உரைக்கிறார்—வாசுதேவன் இன்றித் தீர்த்தம் முழுமையல்ல. அவர் நீண்ட யோகாராதனையுடன் அஷ்டாக்ஷர ஜபம் செய்து, உலக நலனுக்காக விஷ்ணுவின் ஒரு ‘கலை’ அங்கு பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டுமென வேண்டுகிறார்; பகவான் விஷ்ணு சம்மதித்து வாசுதேவ பிரதிஷ்டை நிகழ, அந்தத் தலத்திற்கு தனிப்பட்ட பெயர்-மகிமையும் விதி-அதிகாரமும் நிலைபெறுகின்றன. இரண்டாம் பகுதியில் கார்த்திக சுக்ல ஏகாதசி விரத விதி கூறப்படுகிறது—குறிப்பிட்ட நீர்நிலைகளில் ஸ்நானம், பஞ்சோபசார பூஜை, உபவாசம், இரவு ஜாகரணத்தில் கீர்த்தனை/பாராயணம்/வாத்தியம், கோபம்-அகந்தை தவிர்த்தல், தானம். பக்தி-நெறி குணங்களின் சிறந்த வடிவம் சொல்லப்பட்டு, முற்றிய ஜாகரணம் செய்தவன் மீண்டும் பிறவியெடுக்கான் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. மூன்றாம் பகுதியில் போதனைக்குரிய எடுத்துக்காட்டு வருகிறது. அர்ஜுனன் கேட்டதற்கு நாரதர் ஐதரேயரின் வம்சம், இடையறாத மந்திரஜபத்தால் மௌனமெனத் தோன்றிய நிலை, இல்லத் தகராறு ஆகியவற்றைச் சொல்கிறார். ஐதரேயர் உடல்பட்ட வாழ்வின் பரவலான துயரம், வெளிப்புறத் தூய்மை மட்டும் போதாது; ‘பாவ-சுத்தி’ அவசியம் என வலியுறுத்தி நிர்வேதம்→வைராக்யம்→ஞானம்→விஷ்ணு-சாக்ஷாத்காரம்→மோட்சம் என்ற படிநிலையை விளக்குகிறார். விஷ்ணு வெளிப்பட்டு ஸ்தோத்திரத்தை ஏற்று வரங்கள் அளித்து, அதன் ‘அகா-நாசன’ திறனை அறிவித்து கோடிதீர்த்தம், ஹரிமேதஸம் தொடர்பான வழிகாட்டுதலை வழங்குகிறார்; இறுதியில் ஐதரேயர் வாசுதேவ அனுஸ்மிருதியால் முக்தி அடைகிறார்.

252 verses

Adhyaya 43

Bhattāditya-pratiṣṭhā, Sūrya-stuti (aṣṭottara-śata-nāma), and Arghya-vidhi at Kāmarūpa

இந்த அதிகாரம் உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது; நாரதர் அர்ஜுனனிடம் பொதுநலத்திற்காக மேற்கொண்ட சூரியபக்தி முறையை எடுத்துரைக்கிறார். தொடக்கத்தில் சூரியன் உலகைத் தாங்கும் ஆதாரம், உயிர்களைப் போஷிக்கும் பரம்பொருள், அனைத்தையும் நடத்தும் நியந்தா எனத் தத்துவமாகப் புகழப்படுகிறார்; அவரை நினைதல், ஸ்தோத்திரம், தினபூஜை ஆகியவை உலகியலான நன்மையும் பாதுகாப்பும் தரும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் நாரதரின் நீண்ட தவம் விவரிக்கப்படுகிறது; அதன் முடிவில் சூரியன் நேரில் தோன்றி, தன் ‘காமரூப-கலா’ அங்கே நிலைத்திருக்கும் வரத்தை அளிக்கிறார். அதன்பின் நாரதர் ‘பட்டாதித்ய’ என்ற நாமத்தில் தேவனை பிரதிஷ்டை செய்து, அஷ்டோத்தர-சதநாம முறையில் விரிவான சூரியஸ்துதியை அர்ப்பணிக்கிறார்; அதில் சூரியன் பிரபஞ்ச ஆளுநர், வைத்தியன், தர்மத்தைத் தாங்குபவன், துயர்-நோய் நீக்குபவன் என பல பெயர்களால் போற்றப்படுகிறார். தொடர்ந்து அர்ஜுனன் கேட்ட அर्घ்ய விதி கூறப்படுகிறது—காலைத் தூய்மை, மண்டல அமைப்பு, அर्घ்ய பாத்திரப் பொருட்கள், பன்னிரு ரூப சூரிய தியானம், ஆவாஹன மந்திரங்கள், பாத்யம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், யஜ்ஞோபவீதம், ஆபரணம், கந்தம், புஷ்பம், தூபம், நைவேத்யம் முதலான உபசாரங்கள்; இறுதியில் க்ஷமாப்ரார்த்தனை மற்றும் விசர்ஜனம். முடிவில் தலமகிமை—வனக்குண்டம், மாக சுக்ல சப்தமியில் ஸ்நானப் புண்ணியம், ரதபூஜை மற்றும் ரதயாத்திரை, மகாதீர்த்த சம பலன்—என கூறி, பட்டாதித்யரின் நிரந்தர சன்னிதி பாபநாசமும் தர்மவிருத்தியும் தரும் என உறுதிப்படுத்துகிறது.

78 verses

Adhyaya 44

दिव्य-शपथ-प्रकरणम् (Divya Ordeals and Oath-Procedure Discourse)

சான்றுகள் இல்லாமல் வழக்குகள் நீடிக்கும் போது ‘திவ்ய’—அதாவது சத்தியப் பரிசோதனை முறைகள் குறித்து தெளிவாக விளக்குமாறு அர்ஜுனன் கேட்கிறான். நாரதர் அங்கீகரிக்கப்பட்ட திவ்யங்களை எடுத்துரைத்து, சத்தியம் மற்றும் திவ்யச் சோதனைகள் அரசதர்மத்தில் உண்மை நிறுவுவதற்காக—விவாதங்கள், குற்றச்சாட்டுகள், கடுமையான குற்றங்கள் போன்றவற்றில்—ஒழுங்குடன் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் எனக் கூறுகிறார். பொய்ச் சத்தியம் தெய்வச் சாட்சிகளிடமிருந்து மறையாது என்று अध्यாயம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது—சூரியன், சந்திரன், காற்று, அக்னி, பூமி, நீர், இதயம்/உளச்சாட்சி, யமன், பகல்-இரவு, சந்தி, தர்மம் ஆகியோர் சாட்சிகள்; விளையாட்டாகவோ வஞ்சகமாகவோ சத்தியம் செய்வது அழிவைத் தரும். பின்னர் தராசு/குடம் அடிப்படையிலான துலா-திவ்யம், விஷத் திவ்யம், சூடான இரும்பால் அக்னித் திவ்யம், தப்தமாஷ/தங்கம் பிடிக்கும் சோதனை, உழவுக் கத்தி/நாக்கு பரிசோதனை, அரிசி முறை (குறிப்பாக திருட்டு வழக்கில்), நீர்த் திவ்யம் (மூழ்கும் கால அளவு) ஆகியவற்றின் படிப்படியான விதிகள், பொருட்கள், அளவுகள், நடத்துநர்கள், வெற்றி-தோல்வி குறியீடுகள் கூறப்படுகின்றன. இவை அரசரும் அதிகாரிகளும் கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்த வேண்டிய கருவிகள்; திறமையான, நடுநிலையான நிர்வாகமும் மோசடி தடுக்கும் பாதுகாப்புகளும் அவசியம் என முடிவுறுகிறது.

83 verses

Adhyaya 45

बहूदकतīर्थे नन्दभद्र-सत्यव्रतसंवादः (Nandabhadra–Satyavrata Dialogue at Bahūdaka Tīrtha)

அத்தியாயம் 45-ல் நாரதர் காமரூபத்தின் பஹூதக தீர்த்தத்தில் இந்த உரையாடல் நிகழ்வதாகக் கூறி, அந்தத் தலத்தின் பெயரும் புனிதத்தன்மையும் விளக்குகிறார். கபில முனிவரின் தவமும், கபிலேஸ்வர லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டையும் அந்தத் தலத்தை மகிமைப்படுத்தியதாகச் சொல்கிறார். பின்னர் நந்தபத்ரர் ஒரு நெறிமுறைச் சிறந்தவராக வர்ணிக்கப்படுகிறார்—மனம், மொழி, செயல் ஆகியவற்றில் கட்டுப்பாடு; சிவபூஜையில் உறுதி; ஏமாற்றமற்ற நீதியான வாழ்வாதாரம் (குறைந்த லாபமாயினும் நேர்மையான வாணிகம்). யாகம், சந்நியாசம், விவசாயம், அரசாதிகாரம், தீர்த்தயாத்திரை ஆகியவற்றை தூய்மை–அஹிம்சையின்றி வெறும் புகழ்ச்சியாகச் சொல்வதை அவர் மறுக்கிறார். தேவர்களை மகிழ்விக்கும் உண்மையான பக்தியே சத்திய யாகம் என்றும், பாவநிறுத்தத்தால் ஆத்மா தூய்மையடையும் என்றும் வலியுறுத்துகிறார். அருகிலுள்ள சந்தேகவாதி சத்யவ்ரதன் நந்தபத்ரரின் குறைகளைத் தேடி, மகன்–மனைவி இழப்பை தர்மத்துக்கும் லிங்கபூஜைக்கும் எதிரான சான்றாகக் கருதுகிறான். அவன் வாக்கின் குண–தோஷங்களை தொழில்நுட்பமாக விவரித்து, தெய்வ காரணத்தை மறுக்கும் ‘ஸ்வபாவ’ வாதத்தை முன்வைக்கிறான். நந்தபத்ரர் பதிலாக—அநீதிமான்களுக்கும் துன்பம் உண்டாகிறது; தேவர்கள், வீரர்கள் லிங்கங்களை நிறுவிய உதாரணங்களால் லிங்கபூஜையை ஆதரிக்கிறார்; அலங்காரமிக்க ஆனால் முரண்பாடான பேச்சைத் தவிர்க்க எச்சரிக்கிறார். இறுதியில் பஹூதக குண்டத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டு, வேதம்–ஸ்மிருதி மற்றும் தர்மசம்மதமான யுக்தி என்ற நம்பத்தகுந்த பிரமாணங்களில் நிலைபெற்ற தர்மமே அதிகாரம் என உறுதிப்படுத்துகிறார்.

133 verses

Adhyaya 46

Bahūdaka-kuṇḍa Māhātmya and the Instruction on Guṇas, Karma, and Detachment (बाहूदककुण्डमाहात्म्यं तथा गुणकर्मवैराग्योपदेशः)

இந்த அத்தியாயத்தில் பஹூதக-குண்டத் துறையில் கபிலேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட்ட நந்தபத்ரன், சம்சாரத்தின் அநீதி போலத் தோன்றும் வேறுபாடுகளைப் பற்றி கேட்கிறான்—நிர்லேபனான இறைவன் ஏன் துயரம், பிரிவு, சொர்க்க-நரக வேறுபாடுகள் நிறைந்த உலகை படைத்தார்? அப்போது ஏழு வயதுடைய நோயுற்ற சிறுவன் வந்து விளக்குகிறான்—உடல், மன துயரங்களுக்கு காரணங்கள் உண்டு; மன வேதனையின் வேர் ‘ஸ்நேஹம்’ (ஆசை/பற்று), அதிலிருந்து ராகம், காமம், கோபம், த்ருஷ்ணை எழுகின்றன. அஹங்காரம், காமம், கோபம் ஆகியவற்றைத் துறந்தபடியே தர்மத்தை எவ்வாறு நடத்துவது என்று நந்தபத்ரன் கேட்கிறான். சிறுவன் பிரக்ருதி-புருஷ தத்துவம், குணங்களின் தோற்றம், அஹங்காரம், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்களின் வெளிப்பாடு ஆகியவற்றைச் சொல்லி—ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றை ஸத்த்வம் மூலம் சுத்திகரிப்பதே சாதனை என உபதேசிக்கிறான். பக்தர்களுக்கும் துயரம் ஏன் வருகிறது என்ற கேள்விக்கு—பூஜையின் சுத்தி-அசுத்தி, கர்மபலத்தின் தவிர்க்கமுடியாத தன்மை, மேலும் இறைக்கிருபை; கிருபையால் சிலருக்கு பலன் சுருக்கமாக அனுபவமாகும், சிலருக்கு பல பிறவிகளில் பலன் சாய்ந்து தீரும் என கூறுகிறான். இறுதியில் சிறுவன் தன் முன்பிறவி வரலாற்றை வெளிப்படுத்துகிறான்—கபட உபதேசகர் நரகத்தில் தண்டிக்கப்பட்டு பல யோனிகளில் அலைந்து, வியாசரின் ஸாரஸ்வத மந்திர அனுகிரகத்தால் உயர்வு பெற்றான். பஹூதகத்தில் செய்ய வேண்டிய விதியைச் சொல்கிறான்—ஏழுநாள் உபவாசம், சூரிய ஜபம், குறிப்பிட்ட தீர்த்தத்தில் தகனம், அஸ்தி விசர்ஜனம், மேலும் பஹூதகத்தில் பாஸ்கர பிரதிஷ்டை. பலश्रுதியில் ஸ்நானம், தானம், தர்ப்பணம், அன்னதான-சேவை, பெண்களின் விருந்தோம்பல், யோகப் பயிற்சி, பக்தியுடன் கேட்குதல் ஆகியவற்றால் புண்ணியம் மற்றும் மோக்ஷ நோக்கிய பலன் கூறப்படுகிறது.

168 verses

Adhyaya 47

Śakti-vyāpti, Digdevī-sthāpana, Navadurgā-pratiṣṭhā, and Tīrtha-phalapradāna (Chapter 47)

அத்தியாயம் 47-ல் சக்தியின் தத்துவம் ஒழுங்காக விளக்கப்படுகிறது. சக்தி நித்தியப் பிரகிருதி, அனைத்திலும் வியாபித்திருப்பவள்—பரமேஸ்வரனின் சர்வவ்யாப்தியைப் போல; வழிபாடு மற்றும் மனமுகத்தால் அவள் மோட்சம் அளிப்பவள், அவமதிப்பு மற்றும் விமுகத்தால் பந்தத்தை உண்டாக்குபவள் என கூறப்படுகிறது. சக்தியைப் புறக்கணிப்போர் ஆன்மீகமாக வீழ்வதை வாராணசியில் வீழ்ந்த யோகிகளின் எடுத்துக்காட்டால் எச்சரிக்கிறது. பின்னர் திசைமுறை வழிபாட்டு நிலவரை வரைபடமாக்குகிறது—நான்கு திசைகளில் நான்கு மகாசக்திகள் நிறுவப்படுகின்றன: கிழக்கில் சித்தாம்பிகை, தெற்கில் தாரை (கூர்மப் பிரசங்கத்துடன், வேத ஒழுங்கு காப்புடன் தொடர்புடையது), மேற்கில் பாஸ்கரா (சூரிய-நட்சத்திராதிகளுக்கு தேஜஸை ஊட்டுபவள்), வடக்கில் யோகநந்தினி (யோகத் தூய்மை, சனகாதிகளுடன் இணைப்பு). அதன் பின் தீர்த்தத்தில் நவதுர்கைகள் பிரதிஷ்டை: திரிபுரா, கோலம்பா (ருத்ராணி-தொடர்புடைய கிணறு; மாக அஷ்டமியில் ஸ்நான விசேஷம்; மகாதீர்த்தங்களைவிட மேன்மை கூறல்), கபாலேசி, சுவர்ணாக்ஷி, ‘சர்சிதா’ எனும் மகாதுர்கை (வீரம் அளிப்பவள்; கட்டுண்ட வீரனை விடுவிக்கும் எதிர்கால எடுத்துக்காட்டு), த்ரைலோக்யவிஜயா (சோமலோகத்திலிருந்து), ஏகவீரா (பிரளய சக்தி), ஹரசித்தி (ருத்ரதேஹத்தில் பிறந்தவள்; டாகினி இடையூறுகளை நீக்குபவள்), மேலும் ஈசான மூலையில் சண்டிகா/நவமி (சண்ட-முண்ட, அந்தக, ரக்தபீஜ யுத்தச் சுழற்சிகள்). நவராத்திரி வழிபாட்டில் பலி, பூபம், நைவேத்யம், தூபம், கந்தம் முதலிய அர்ப்பணங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன; தெருக்கள், சந்திப்புகள் போன்ற பொது இடங்களிலும் பாதுகாப்புப் பலன் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது. பூதமாதா/குஹாசக்தி குழப்பம் செய்யும் உயிர்களை எல்லை கட்டுப்பாட்டில் வைத்துத், வைசாக தர்சா நாளில் குறிப்பிட்ட காணிக்கைகளுடன் வழிபடுவோர்க்கு வரம் அளிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. முடிவில், இந்தத் தீர்த்தம் பல நிலையங்களில் பல தேவியரைத் தாங்கி நிற்கிறது; தர்ம ஒழுங்கு, பாதுகாப்பு, விரும்பிய சித்தி ஆகியவற்றிற்கு விதிப்பூர்வமான ஆராதனையே முதன்மை வழி என வலியுறுத்துகிறது।

103 verses

Adhyaya 48

स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तान्तवर्णनम् (Somanātha Account within the Glory of Stambha-tīrtha)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் நாரதர், ஸ்தம்பதீர்த்த மாஹாத்ம்யத்தில் சோமநாதரின் மகிமையைத் தெளிவாக விளக்குவேன் என அறிவிக்கிறார்; கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் பாபமோட்சத்திற்கு வழி எனக் கூறப்படுகிறது. ஊர்ஜயந்தன், பிராலேயன் என்ற ஒளிமிக்க இரு பிராமணர்கள், பிரபாசமும் அதன் தீர்த்தங்களும் புகழப்படும் ஒரு ச்லோகத்தை கேட்டு தீர்த்தஸ்நான யாத்திரைக்கு உறுதி செய்கிறார்கள். காடுகள், நதிகள் கடந்து நர்மதையையும் தாண்டி, நிலம்–கடல் சங்கமத்தை நினைவூட்டும் புனிதப் பகுதியை அடைகிறார்கள்; சோர்வு, பசி, தாகம் யாத்திரை ஒழுக்கத்தின் சோதனையாகிறது. சித்தலிங்கத்தின் அருகே அவர்கள் விழுந்து சித்தநாதருக்கு வணங்குகிறார்கள். அந்த எல்லைநிலையில் லிங்கம் தோன்றுதல், ஆகாசவாணி, மலர்மழை ஆகியவை வர்ணிக்கப்படுகின்றன; பிராலேயனுக்கு சோமநாத சமமான பலன் கிடைக்கிறது, மேலும் கடற்கரையில் நிறுவப்பட்ட ஒரு லிங்கம் குறித்த சுட்டுரை வழங்கப்படுகிறது. பின்னர் கதை பிரபாசத்தை நோக்கி திரும்பி, இரு பயணிகளுடன் தொடர்புடைய ‘இரட்டை சோமநாத’ கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அடுத்து ஹாடகேஸ்வரர் பற்றிய பகுதி வருகிறது—பிரம்மா லிங்கத்தை நிறுவியதாகக் கூறி, சிவனின் பிரபஞ்ச ரூபங்களை (அஷ்டமூர்த்தி சார்ந்த—சூரியன்/அக்னி, பூமி, வாயு, ஆகாச-சப்தம் முதலியவை) ஒழுங்காக எண்ணும் ஸ்துதி இடம் பெறுகிறது. பலश्रுதியில், பிரம்ம ஸ்துதியை கேட்டு/பாராயணம் செய்து ஹாடகேஸ்வரரை நினைத்தால் அஷ்டவித சிவனுடன் சாயுஜ்யம்/சாமீப்யம் கிடைக்கும் என்றும், நிலம்–கடல் சங்கமத்தில் புண்யத் தீர்த்தங்கள் மிகுதியாக உள்ளன என்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

30 verses

Adhyaya 49

Jayāditya-Māhātmya and the Discourse on Karma, Rebirth, and the ‘Twofold Food’

மகீநகரகத்தில் நிறுவப்பட்ட முதன்மை தீர்த்தங்களை விவரிக்குமாறு அர்ஜுனன் கேட்கிறான். நாரதர் அந்தத் தலத்தை அறிமுகப்படுத்தி ஜயாதித்யன் (சூரிய வடிவு) மகிமையைச் சொல்கிறார்—அவன் நாமஸ்மரணம் நோய்களைத் தணித்து, உள்ளார்ந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றும்; அவன் தரிசனமும் மிக மங்கலமானது எனக் கூறப்படுகிறது. முன்னொரு நிகழ்வை நாரதர் எடுத்துரைக்கிறார்: அவர் சூரியலோகத்திற்குச் சென்றபோது, நாரதர் நிறுவிய இடத்தில் வாழும் பிராமணர்கள் எப்படியென்று பாஸ்கரன் கேட்கிறான். புகழ்வதும் பழிப்பதும் இரண்டிலும் தர்ம அபாயம் உண்டு என நாரதர் கூறி, தேவனே நேரில் அறியட்டும் எனச் சொல்கிறார். பாஸ்கரன் முதிய பிராமண வேடத்தில் கரையோரப் பகுதிக்கு வந்து, ஹாரீதன் தலைமையிலான பிராமணர்களால் அதிதியாகப் போற்றப்படுகிறான். அதிதி ‘பரம‑போஜனம்’ கேட்க, ஹாரீதன் மகன் கமடன் உணவு இருவகை என விளக்குகிறான்—உடலைத் திருப்திப்படுத்தும் சாதாரண உணவு; மேலும் தர்ம உபதேசத்தின் கேள்வி‑போதனை எனும் ‘பரம உணவு’, அது ஆத்மா/க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் போஷிக்கும். பின்னர் பிறப்பு‑லயம், சாம்பலான பின் ஜீவனின் கதி குறித்து அதிதி கேட்க, கமடன் சாத்த்விக‑தாமஸ‑மிச்ர கர்ம வகைப்பாட்டின்படி ஸ்வர்கம், நரகம், திரியக், மனித யோனிகளில் மறுபிறப்புப் பாதைகளைச் சொல்கிறான். கருவாக்கம், கர்ப்பவாச துயரம் ஆகியவற்றை விரிவாகக் கூறி, உடல் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் குடியிருக்கும் ‘வீடு’ என்றும், கர்மமும் ஞானமும் மூலமே மோட்சம்‑ஸ்வர்கம்‑நரகம் அடையப்படுகின்றன என்றும் अध्यாயம் நிறைவு பெறுகிறது.

69 verses

Adhyaya 50

Śarīra–Brahmāṇḍa-sāmya, Dhātu–Nāḍī-vyavasthā, and Karma–Preta-yātrā (Body–Cosmos Correspondence and Post-mortem Ethics)

இந்த அதிகாரம் உரையாடல் வடிவில் தொழில்நுட்பமான தத்துவ-தர்ம விளக்கமாக அமைகிறது. அதிதி உடல் இலக்கணங்களை அறிய வேண்ட, கமடன்—உடல் பிரபஞ்சத்தின் நுண் பிரதிபலிப்பு; பாதாளம் முதல் சத்தியலோகம் வரை உள்ள உலகத்தரங்கள் உடலிலேயே ஒப்புமையாக அமைந்துள்ளன என்று கூறுகிறான். பின்னர் ஏழு தாதுக்கள் (தோல், இரத்தம், மாமிசம், கொழுப்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை, சுக்கிரம்), எலும்புகள்-நாடிகள் எண்ணிக்கை, முக்கிய அங்கங்கள் மற்றும் உள்அவயவங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. அடுத்து உடற்கிரியைவியல்—முக்கிய நாடிகள் (சுஷும்னா, இடா, பிங்கலா), ஐந்து வாயுக்கள் (பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன்) மற்றும் அவற்றின் கர்மச் செயல்கள், ஜீரண அக்கினியின் ஐந்து வகைகள் (பாசக முதலியவை) மற்றும் கப/சோம அம்சங்கள் (க்லேதக, போதக, தர்ப்பண, ஷ்லேஷ்மக, ஆலம்பக முதலியவை) கூறப்படுகின்றன. உணவு ‘ரசம்’ ஆகி பின்னர் இரத்தம் முதலான தாதுக்களாக மாறுகிறது; கழிவுகள் பன்னிரண்டு மலம்-ஆச்ரயங்களின் வழி வெளியேறுகின்றன. பின்னர் நெறிப்பாடம்—உடல் புண்ணியத்திற்கான கருவி; காலம்-இடம்-சாமர்த்தியம் ஆகியவற்றின்படி கர்மபலன் அமையும். இறுதியில் மரணம் மற்றும் மறுபயணம்—ஜீவன் கர்மத்தின்படி உடல் துவாரங்களால் வெளியேறி ‘அதிவாஹிக’ ரூபம் கொண்டு யமலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; வைதரணி குறிப்பு, பிரேதலோக நிலைகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. ஸ்ராத்தம், தான-உபஹாரங்கள், ஆண்டு நிறைவு கிரியைகள், சபிண்டீகரணம் ஆகியவை பிரேதநிலையைத் தணிக்கும்; கலந்த கர்மம் செய்தவர்க்கு கர்ம அளவின்படி ஸ்வர்க-நரக கலந்த கதி கிடைக்கும் என முடிவுறுகிறது.

97 verses

Adhyaya 51

Jayāditya-pratiṣṭhā, Karma-phala Lakṣaṇa, and Sūrya-stuti (जयादित्यप्रतिष्ठा—कर्मफललक्षण—सूर्यस्तुति)

இந்த அதிகாரம் மூன்று இணைந்த பகுதிகளாக விரிகிறது. முதலில், மறுபிறவி–கர்மபலன் குறித்து எழும் சந்தேகங்களை நீக்க காமடன் ‘கர்ம-பல-லட்சணங்கள்’ என ஒழுங்காக விளக்குகிறார்—வன்முறை, திருட்டு, வஞ்சகம், பாலியல் தவறு, குருவை அவமதித்தல், பசு–பிராமணர் முதலியோருக்கு தீங்கு செய்தல் போன்ற பாவங்களுக்கு ஏற்ப உடலில் நோய், அங்கவிகலம், வறுமை, சமூக அவமதிப்பு போன்ற நிலைகள் பலனாகத் தோன்றும் எனக் கற்பித்தல் வடிவில் கூறுகிறார். பின்னர் தர்மத்தின் முடிவுரை வருகிறது—தர்மம் இரு உலகிலும் இன்பம் தரும்; அதர்மம் துன்பமே தரும்; தூய செயல் கொண்ட குறுகிய வாழ்வும், இரு உலகுக்கும் விரோதமான நீண்ட வாழ்வை விட மேலானது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. அடுத்து நாரதரும் பிராமணர்களும் காமடனின் உரையைப் புகழ்கிறார்கள். சூரியதேவன் தோன்றி மகிழ்ச்சி தெரிவித்து வரம் அளிக்கிறார். பிராமணர்கள் நிலையான சன்னிதியை வேண்ட, அவர் ‘ஜயாதித்ய’ என அங்கே பிரதிஷ்டை பெற்று, வழிபடுவோரின் வறுமை மற்றும் நோய்களை நீக்கும் என உறுதி செய்கிறார். காமடன் ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறார்; சூரியன் ஞாயிற்றுக்கிழமைகள், குறிப்பாக ஆஷ்வின மாதம், கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடல், பூஜைப் பொருட்கள் மற்றும் காலநியமங்களைச் சொல்லி, சுத்தி மற்றும் சூரியலோகப் பெறுபேறு எனும் பலனை அறிவித்து, இறுதியில் புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் எனக் கூறி முடிக்கிறார்.

90 verses

Adhyaya 52

कोटितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Koti-tīrtha Māhātmya: The Glory and Ritual Efficacy of Koti Tirtha)

இந்த அதிகாரத்தில் அர்ஜுனன் நாரதரை நோக்கி—கோடிதீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது, யார் அதை அமைத்தார், அதன் பலன் ஏன் இவ்வளவு புகழப்படுகிறது என்று கேட்கிறான். நாரதர் கூறுகிறார்: பிரம்மலோகத்திலிருந்து பிரம்மா வரவழைக்கப்பட்டபோது, அவர் எண்ணற்ற தீர்த்தங்களை நினைத்த மாத்திரத்தில், ஸ்வர்கம்–பூமி–பாதாளத்தில் உள்ள தீர்த்தங்கள் தத்தம் லிங்கங்களுடன் தோன்றின. ஸ்நானம், பூஜை முடிந்த பின் பிரம்மா மனத்தால் ஒரு சரோவரத்தை உருவாக்கி—அனைத்து தீர்த்தங்களும் அதில் வாசிக்க வேண்டும்; அங்கே ஒரே லிங்கத்துக்குச் செய்யும் வழிபாடு எல்லா லிங்கங்களுக்கும் செய்ததற்குச் சமம் என்று விதித்தார். பலஸ்ருதி: கோடிதீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் கங்கை உட்பட எல்லா நதிகளும் தீர்த்தங்களும் தரும் பலன் கிடைக்கும்; ஸ்ராத்தம், பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்கள் அక్షய திருப்தி அடைவர்; கோடீஸ்வர வழிபாடு கோடி-லிங்க பூஜையின் புண்ணியத்தை அளிக்கும். பின்னர் ரிஷிகளின் நிகழ்வுகள் மூலம் தலமகிமை நிலைபெறுகிறது—அத்ரி தெற்கில் அத்ரீஸ்வரரை நிறுவி நீர்த்தேக்கத்தை உருவாக்குகிறார்; பரத்வாஜர் பரத்வாஜேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்து தவமும் யாகங்களும் செய்கிறார்; கௌதமர் அஹல்யாவை நோக்கி கடுந்தவம் செய்த பின் அஹல்யா ‘அஹல்யா-சரஸ்’ உருவாக்குகிறாள்—அங்கே ஸ்நானம், விதிகள் செய்து கௌதமேஸ்வரரை வழிபட்டால் பிரம்மலோகப் பிராப்தி என்று கூறப்படுகிறது. தானநெறி தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது: பக்தியுடன் ஒரே பிராமணருக்கு அன்னதானம் செய்தாலும் ‘கோடி’ திருப்தி உண்டாகும்; இத்தலத்தில் தந்த தானம் பலமடங்கு பலிக்கும்; ஆனால் தானம் செய்வேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து செய்யாதது கடும் பாவம். மாகம், மகர சங்கிராந்தி, கன்னியா சங்கிராந்தி, கார்த்திகை காலங்களில் பலன் மிகுதியாகும்; கோடி யாகத்துக்கு இணையான புண்ணியம் என்று கூறி, இறுதியில் இத்தலத்துடன் தொடர்புடைய மரணம், தகனம், அஸ்தி கரைப்பு ஆகியவற்றின் மகிமை சொல்லால் அளவிட முடியாதது என்று கோடிதீர்த்தத்தின் சிறப்பை உயர்த்துகிறது।

48 verses

Adhyaya 53

त्रिपुरुषशालामाहात्म्य–नारदीयसरोमाहात्म्य–द्वारदेवीपूजाफलवर्णनम् (Chapter 53: Glory of the Trīpuruṣa Śālā, Nārādīya Pond, and Gate-Goddess Worship Results)

இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் வாயிலாகத் தீர்த்தமகிமையும் பாதுகாப்பு-விதியும் தொகுத்து கூறப்படுகிறது. புனிதத் தலம் மறைந்து போகுமோ என்ற கவலை எழ, நாரதர் பிரம்மா–விஷ்ணு–மஹேஸ்வரர் எனும் திரிதேவரைத் துதித்து, தலம் அழியாமல் நிலைத்து புகழ் பெருக வேண்டும் என வரம் வேண்டுகிறார்; திரிதேவர்கள் தத்தம் அம்‌ச சன்னிதியால் அங்கு நிரந்தரப் பாதுகாப்பை அருளுகின்றனர். பின்னர் பாதுகாப்புக்கான தர்ம-ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது—பண்டித பிராமணர்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரங்களில் வேதப் பகுதிகளை ஓத வேண்டும் (முற்பகலில் ரிக், மதியத்தில் யஜுஸ், மூன்றாம் யாமத்தில் சாமன்); இடையூறு ஏற்பட்டால் சாலையின் முன்புறத்தில் சாபவாக்கியத்தைச் சொல்லி, பகைவர் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் சாம்பலாகிவிடுவார் என அறிவிப்பது முன் அளித்த பாதுகாப்பு-விரதத்தின் அமலாக்கமாக விளக்கப்படுகிறது. அடுத்து நாரதீய சரஸின் மகிமை: நாரதர் ஒரு குளத்தைத் தோண்டி, எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும் கொண்டுவந்த சிறந்த நீரால் நிரப்புகிறார். அங்கு ஸ்நானம், ஸ்ராத்தம், தானம்—குறிப்பாக ஆஸ்வின மாத ஞாயிற்றுக்கிழமை—பித்ருக்களை நீண்ட காலம் திருப்திப்படுத்தும்; அங்கு அளிக்கும் தானம் ‘அக்ஷய’ பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. கதிருவின் சாபவிமோசனத்திற்காக நாகர்கள் செய்த தவமும், பின்னர் நாகேஸ்வர லிங்கப் பிரதிஷ்டையும் கூறப்படுகிறது; அங்கு பூஜை செய்தால் மஹாபுண்யமும் பாம்பு-பய நிவாரணமும் கிடைக்கும். இறுதியில் வாயில்-தெய்விகள்—‘அபர-த்வாரகா’ மற்றும் நகரவாயிலின் த்வாரவாசினி—பற்றி: குண்டத்தில் ஸ்நானம் செய்து சைத்ர கிருஷ்ண நவமி, ஆஸ்வின நவராத்திரி போன்ற நாட்களில் வழிபட்டால் தடைகள் நீங்கி, வேண்டியது நிறைவேறி, செல்வமும் சந்தானமும் பெறும் எனப் பலश्रுதி உரைக்கப்படுகிறது.

39 verses

Adhyaya 54

Nārada’s Wandering, Dakṣa’s Curse, and the Kārttika Prabodhinī Rite at Nārada-kūpa (नारदचापल्य-शापकथा तथा प्रबोधिनी-विधिः)

இந்த அத்தியாயம் புராண மரபுச் சொற்பொழிவுகளின் அடுக்குகளால் விரிகிறது. நாரதர் கார்த்திக சுக்லபக்ஷத்தில் வரும் பிரபோதினி நாளில் தாம் மேற்கொள்ளும் வழிபாட்டைச் சுட்டி, அதனால் கலியுகத் தோஷங்கள் நீங்கி மோட்சப் பாதை உறுதியாகும் எனக் கூறுகிறார். அர்ஜுனன் நீண்டநாள் சந்தேகத்தை முன்வைக்கிறான்—சமநிலை, தமம், மோட்சநோக்கம் கொண்ட நாரதர், கலியால் பாதிக்கப்பட்ட உலகில் காற்றுபோல் அலைந்து திரிவது ஏன்? சூதர் இந்த உரையாடலை அறிவித்து, ஹாரீத வம்சப் பிராமணன் பாப்ரவ்யனை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; அவன் கிருஷ்ணனிடமிருந்து கேட்ட காரணத்தை விளக்குகிறான். உட்கதையில் கிருஷ்ணன் கடல்-சங்கமப் பகுதியில் சென்று பிண்டதானம், பெருந்தானங்கள் செய்து, குஹேஸ்வரர் உள்ளிட்ட லிங்கங்களை விதிப்படி வழிபட்டு, கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி, நாரதரை மரியாதை செய்கிறான். உக்ரசேனன் கேட்டபோது கிருஷ்ணன் கூறுவது—சிருஷ்டி வழிகளைத் தடை செய்ததாக தக்ஷன் நாரதருக்கு சாபம் அளித்தான்; அதனால் அவர் இடையறாத சுற்றுலாவும் பிறரைத் தூண்டும் புகழும் பெற்றார். ஆனால் சத்தியநிஷ்டை, ஒருமுகப் பற்றுதல், பக்தி காரணமாக அவர் மாசுபடார். கிருஷ்ணன் நீண்ட ஸ்தோத்திரத்தில் நாரதரின் குணங்கள் (இంద్రியக் கட்டுப்பாடு, வஞ்சமின்மை, நிலைத்தன்மை, சாஸ்திர அறிவு, தீங்கிழைக்காமை) கூறி, நித்யமாகப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு நாரதரின் அருள் கிடைக்கும் என உறுதி செய்கிறான். பின்னர் விதி—கார்த்திக சுக்ல த்வாதசி (பிரபோதினி) அன்று நாரத-கூபத்தில் நீராடி கவனத்துடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; தவம், தானம், ஜபம் இங்கு அக்ஷய பலன் தரும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. “இதம் விஷ்ணு” மந்திரத்தால் விஷ்ணுவை ‘எழுப்பி’, பின்னர் நாரதரையும் பிரபோதித்து வழிபட வேண்டும்; சக்தியின்படி பிராமணர்களுக்கு குடை, உடை (தோத்திரம்/தோதி), கமண்டலு முதலியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். பலன்—பாபநாசம், கலியின் துன்பங்கள் எழாதிருத்தல், உலகத் துயரங்கள் தணிதல்.

57 verses

Adhyaya 55

गौतमेश्वरलिङ्गमाहात्म्यं तथा अष्टाङ्गयोगोपदेशः (Gautameśvara Liṅga Māhātmya and Instruction on Aṣṭāṅga Yoga)

இந்த அத்தியாயத்தில் மறைபுனிதத் தலம் (குப்த-க்ஷேத்ரம்) பற்றிய முன் புகழ்ச்சியை கேட்ட பின், கேள்வியாளர் நாரதரிடம் மேலும் விளக்கம் கேட்கிறார். நாரதர் முதலில் கௌதமேஸ்வர லிங்கத்தின் தோற்றமும் பலனும் கூறுகிறார்—கௌதம முனிவர் (அக்ஷபாதர்) கோதாவரி கரையில் அகல்யா தொடர்புடைய புனிதச் சூழலில் கடும் தவம் செய்து யோகசித்தி பெற்று லிங்கத்தை நிறுவினார். மகாலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம், சந்தனலேபனம், மலரார்ச்சனை, குக்குலு தூபம் ஆகிய வழிபாடுகள் பாவநாசினி என்றும், மரணத்திற்குப் பின் ருத்ரலோகம் போன்ற உயர்ந்த நிலைகளை அளிக்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் அர்ஜுனன் யோகத்தைப் பற்றி கேட்டபோது, நாரதர் யோகத்தை ‘சித்தவிருத்தி நிரோதம்’ என வரையறுத்து அஷ்டாங்க யோகத்தை விளக்குகிறார்—யமங்கள் (அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம்) மற்றும் நியமங்கள் (சௌசம், துஷ்டி/சந்தோஷம், தபஸ், ஜபம்/ஸ்வாத்யாயம், குருபக்தி). பிராணாயாமத்தின் வகைகள், அளவுகள், பயன்கள், எச்சரிக்கைகள்; பிரத்யாஹாரம், தாரணை (பிராணன் உள்ளே நகர்ந்து நிலைபெறுதல்), சிவமய தியானம், சமாதியில் இந்திரியநிக்ரஹ நிலைத்தன்மை ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. சாதனையில் வரும் தடைகள்-உபசர்கங்கள், சாத்த்விக உணவுக் கட்டுப்பாடு, கனவுகள் மற்றும் உடல் அறிகுறிகளால் மரணசூசக நிமித்தங்கள், மேலும் சித்திகளின் விரிவான பட்டியல்—இறுதியில் அணிமா முதலிய எட்டு மகாசித்திகள்—எல்லாம் தொகுக்கப்படுகிறது. சித்திகளில் பற்றுதல் வேண்டாம் என எச்சரித்து, மோட்சம் பரமாத்மாவுடன் ஆத்ம தாதாத்ம்யம் என நிறுவப்படுகிறது; மேலும் ஆச்வின மாத கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று அகல்யா சரஸில் நீராடி லிங்கபூஜை செய்தால் புனிதம் பெற்று ‘அக்ஷய’ நிலை அடைவார் என பலன் மீண்டும் கூறப்படுகிறது.

146 verses

Adhyaya 56

ब्रह्मेश्वर–मोक्षेश्वर–गर्भेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Brahmeśvara, Mokṣeśvara, and Garbheśvara: A Māhātmya of Sacred Liṅgas and Tīrthas)

இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் உரையாடல் முறையில் தலஸ்தாபன மரபுகள், லிங்க மஹாத்மியங்கள் மற்றும் அவற்றின் அனுஷ்டான விதிகளை எடுத்துரைக்கிறார். படைப்புத் தூண்டுதலால் பிரம்மா ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்ய, சங்கரர் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கிறார். பின்னர் பிரம்மா நகரத்தின் கிழக்கே மகாபாபநாசகமான ‘பிரம்மசரஸ்’ எனும் தீர்த்தத்தை அகழ்ந்து, சங்கரர் நேரடியாக இருப்பதாகக் கூறப்படும் அதன் கரையில் மகாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறார். அங்கு ஸ்நானம், பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம், இயன்ற அளவு தானம், பக்தியுடன் பூஜை—குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—செய்ய வேண்டும்; இதன் புண்ணியம் புஷ்கர, குருக்ஷேத்திர, கங்கைத் தீர்த்தங்களுக்குச் சமம் எனப் புகழப்படுகிறது. அடுத்ததாக ‘மோக்ஷேஸ்வர’ எனும் உயர்ந்த மோக்ஷலிங்கத்தின் மஹிமை கூறப்படுகிறது. தர்பையின் நுனியால் கிணறு தோண்டி, பிரம்மா தன் கமண்டலுவின் மூலம் சரஸ்வதியை அந்தக் கிணற்றில் கொண்டு வந்து உயிர்களின் மோக்ஷ நலனுக்காக அமைத்தார் என விளக்கப்படுகிறது. கார்த்திக சுக்ல சதுர்தசியன்று அந்தக் கிணற்றில் ஸ்நானம் செய்து எள்ளுப் பிண்டங்களை அர்ப்பணித்தால் ‘மோக்ஷதீர்த்த’ பலன் கிடைத்து, குலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிரேதநிலை வராது என फलश्रுதி கூறுகிறது. ஜயாதித்யகூப தீர்த்தத்தில் கர்பேஸ்வர வழிபாடு மீள்மீள கர்ப்பப் பிறவியைத் தவிர்க்கும் எனச் சொல்லி, கவனமாகக் கேட்பதும் பாவநாசகமும் பலப்ரதமும் என அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

19 verses

Adhyaya 57

नीलकण्ठमाहात्म्यवर्णनम् | Nīlakaṇṭha Māhātmya (Glorification of Nīlakaṇṭha)

அத்தியாயம் நாரதரின் உரையால் உரையாடல் வடிவில் தொடங்குகிறது. நாரதரும் பிராமணர்களும் மகேஸ்வரனைப் பிரீதிப்படுத்தி, உலக நலனுக்காக புனிதமான மகீநகரகத்தில் சங்கரரை நிறுவுகின்றனர். அத்ரீசரின் வடதிசையில் உள்ள சிறந்த கேதார-லிங்கம் குறிப்பிடப்படுகிறது; அது மகாபாபங்களை அழிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. வழிபாட்டு வரிசை கூறப்படுகிறது—அத்ரிகுண்டத்தில் நீராடல், விதிப்படி ஸ்ராத்தம், அத்ரீசருக்கு வணக்கம், பின்னர் கேதார தரிசனம்; இவ்வாறு செய்பவர் ‘முக்தி-பாகி’ ஆவார். தொடர்ந்து கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி நீலகண்ட ருத்ரரை தரிசித்து, பின்னர் ஜயாதித்யருக்கு வணங்கினால் ருத்ரலோகம் பெறலாம். கிணற்றில் நீராடிய பின் உயர்ந்தோர் ஜயாதித்யரை வழிபடுகின்றனர்; அவரின் அருளால் வம்சம் அழியாது என்ற பாதுகாப்பு வாக்கும் உள்ளது. இறுதியில் பலश्रுதி—மகீநகரகத்தின் முழு மாஹாத்மியத்தை கேட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

9 verses

Adhyaya 58

स्तम्भतीर्थ-गुप्तक्षेत्र-कारणकथनम् (The Origin of the Hidden Sacred Field and the Rise of Stambha-tīrtha)

அர்ஜுனன் நாரதரிடம் கேட்டான்—மிகுந்த சக்தி உடையதாயினும் ஏன் ஒரு தீர்த்தப் பகுதி “குப்தக்ஷேத்ரம்” (மறைந்த புனித நிலம்) என அழைக்கப்படுகிறது? நாரதர் பழைய நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—எண்ணற்ற தீர்த்தத் தேவதைகள் பிரம்மாவின் சபையில் கூடி ஆன்மீக முன்னுரிமை யாருக்கு எனத் தீர்மானம் கேட்கிறார்கள். பிரம்மா ஒரே அர்க்யத்தை மிகச் சிறந்த தீர்த்தத்திற்கே அளிக்க விரும்புகிறார்; ஆனால் பிரம்மாவுக்கும் தீர்த்தங்களுக்கும் அதனை எளிதில் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை. அப்போது “மஹீ-சாகர-சங்கமம்” எனும் இணைந்த தீர்த்தம் தன் முதன்மையை மூன்று காரணங்களால் கூறுகிறது—குஹா/ஸ்கந்தன் செய்த லிங்கப் பிரதிஷ்டை தொடர்பு, நாரதரின் அங்கீகாரம் முதலியவை. தர்மதேவன் சுயப் புகழ்ச்சியை கண்டித்து—உண்மையான நற்குணங்களும் சஜ்ஜனர்கள் தாமே கூறக் கூடாது—என்று சொல்லி, அந்த இடம் “அப்ரசித்தம்” (புகழற்றது) ஆகும் என விளைவைக் கூறுகிறார்; இந்த ஸ்தம்பம் (அகந்தை/பிடிவாதம்) காரணமாக “ஸ்தம்ப தீர்த்தம்” என்ற பெயர் தோன்றுகிறது. குஹா சாபத்தின் கடுமையை எதிர்த்தாலும் நெறியை ஏற்று—சில காலம் இது மறைந்திருக்கும்; பின்னர் ஸ்தம்ப தீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்று, எல்லாத் தீர்த்தப் பலன்களையும் அளிக்கும் என்கிறார். பின்னர் குறிப்பாக சனிக்கிழமை அமாவாசை விரதம் முதலியவற்றின் பலன்-ஒப்பீடு விரிவாக வருகிறது; அது பல மகாதீர்த்த யாத்திரைகளுக்கு இணையானது எனக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பிரம்மா அர்க்யம் அளித்து தீர்த்தத்தின் நிலையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்; இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தாலே பாபநாசமும் தூய்மையும் கிடைக்கும் என நாரதர் முடிக்கிறார்.

70 verses

Adhyaya 59

Ghaṭotkaca’s Mission and the Kāmākhya-Ordained Marriage Alliance (घटोत्कचप्रेषणम्—कामाख्यावाक्येन मौर्वीविवाहनिश्चयः)

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சௌனகர், முன்பு கூறப்பட்ட அதிசயப் புனிதத்தையும் ‘சித்தலிங்க’ச் சூழலில் தொடர்புடையோர் யார், அவர்களின் சாதனைகள் என்ன, அருளால் வெற்றி எவ்வாறு கிடைக்கிறது என்பதையும் குறித்து சூதரிடம் வினவுகிறார். சூதர் (உக்ரச்ரவா) த்வைபாயன வியாசரிடமிருந்து கேட்ட பரம்பரைக் கதையைச் சொல்வதாக உறுதியளிக்கிறார். பின்னர் கதை மகாபாரதப் பின்னணிக்குச் செல்கிறது—பாண்டவர்கள் இந்திரபிரஸ்தத்தில் நிலைபெற்று சபையில் உரையாடிக் கொண்டிருக்க, அப்போது घटோத்கசன் வருகிறான். சகோதரர்களும் வாசுதேவரும் அவனை வரவேற்கின்றனர்; யுதிஷ்டிரன் அவன் நலம், ஆட்சிநிலை, தாயின் நிலை ஆகியவற்றைக் கேட்கிறான். घटோத்கசன் ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தி, தாயின் ஆணைப்படி பித்ரு-பக்தியை மேற்கொண்டு, குலமரியாதையை காக்க விரும்புவதாகச் சொல்கிறான். பின்னர் யுதிஷ்டிரன், घटோத்கசனுக்குத் தகுந்த திருமணம் குறித்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் ஆலோசிக்கிறார். கிருஷ்ணர் பிராக்ஜ்யோதிஷபுரத்தில் உள்ள மிகப் பராக்கிரமமான மணமகளைச் சொல்கிறார்—நரகத்துடன் தொடர்புடைய தைத்யன் முரனின் மகள். முன்பு நடந்த மோதலில் தேவீ காமாக்யா தலையிட்டு அவளை கொல்ல வேண்டாம் என்று ஆணையிட்டு, போர்வரங்களை அளித்து, அவள் घटோத்கசனின் மனைவியாகவே நியதிக்கப்பட்டாள் என்று அறிவித்ததாகக் கூறுகிறார். அந்தக் கன்னியின் நிபந்தனை—தன்னைச் சவாலில் வெல்வோனையே மணப்பேன்; பல வரர்கள் முயன்று உயிரிழந்துள்ளனர். சபையில் விவாதம் எழுகிறது—யுதிஷ்டிரன் அபாயத்தை நினைத்து தயங்க, பீமன் க்ஷத்திரிய தர்மம் கடினச் செயல்களை ஏற்கவேண்டும் என வலியுறுத்த, அர்ஜுனன் தெய்வவாக்கை ஆதரிக்க, கிருஷ்ணர் விரைந்து செயல்படச் சொல்கிறார். घटோத்கசன் பணிவுடன் பணியை ஏற்று பித்ரு-குலப் பெருமையை காக்க உறுதி செய்கிறான்; கிருஷ்ணர் ஆசீர்வதித்து உபாயங்களை அளித்து அனுப்ப, அவன் ஆகாயமார்க்கமாக பிராக்ஜ்யோதிஷம் நோக்கிப் புறப்படுகிறான்.

84 verses

Adhyaya 60

घटोत्कच–मौर्वी संवादः (Ghaṭotkaca and Maurvī: Contest of Power, Question, and Marriage Settlement)

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் அரண்மனைச் சாயலும் வீரரசமும் நிறைந்த நிகழ்வை உரைக்கிறார். கடோத்கசன் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தின் வெளியே வந்து, இசையும் பணியாளர்களும் நிறைந்த பலமாடி பொன்னரண்மனையைப் பார்க்கிறான். வாசலில் கர்ணப்ராவரணா என்ற காவலாள், முராவின் மகள் மௌர்வியை நாடி முன்பு பல வரர்கள் உயிரிழந்தனர் என்று எச்சரிக்கிறாள்; மேலும் இன்பமும் சேவையும் வழங்க முன்வருகிறாள். ஆனால் கடோத்கசன் அதைத் தன் நோக்கத்திற்கு முரணானது என மறுத்து, ‘அதிதி’யாக முறையான வரவேற்பை வேண்டுகிறான். மௌர்வி அவனை உள்ளே அனுமதித்து, ஒழுக்கம் சிதைந்த குடும்பநிலையில் எழும் வம்ச-உறவு புதிரை முன்வைக்கிறாள்—‘பேத்தி’யா ‘மகள்’ஆ என்ற உறவு எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படும்? விடை கிடைக்காததால் அவள் பயங்கர உயிர்களின் படைகளை விடுகிறாள்; கடோத்கசன் அவற்றை எளிதில் அடக்கி மௌர்வியைப் பிடித்து தண்டிக்க முனைந்தபோது, அவள் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அவன் மேன்மையை ஏற்கிறாள். பின்னர் கடோத்கசன் மறைமுகமான/ஒழுங்கற்ற இணைவு தர்மமல்ல என்று கூறி, மௌர்வியின் உறவினரான பகதத்தன் முதலியோரிடம் முறையாக அனுமதி கேட்கிறான்; அவளை சக்ரப்ரஸ்தத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அங்கே வாசுதேவர் மற்றும் பாண்டவர்கள் ஒப்புதலுடன் சாஸ்திர விதிப்படி திருமணம் நடைபெறுகிறது; விழாக்கள் நடந்து தம்பதியர் தங்கள் நாட்டிற்கு திரும்புகின்றனர். இறுதியில் அவர்களுக்கு பர்பரீகன் என்ற மகன் பிறந்து விரைவில் வளர்கிறான்; த்வாரகையில் வாசுதேவரை அணுகும் எண்ணம் கூறப்பட்டு வம்சம், தர்மம், எதிர்காலக் கதைத்தொடர் இணைக்கப்படுகிறது.

68 verses

Adhyaya 61

महाविद्यासाधने गाणेश्वरकल्पवर्णनम् | Mahāvidyā-Sādhana and the Gaṇeśvara Ritual Protocol

அத்தியாயம் 61-ல் துவாரகையின் அரசவையில் நிகழும் தெய்வீக-தத்துவ உரையாடலுக்குப் பின் சாதனை விதிகள் கூறப்படுகின்றன. கடோத்கசன் தன் மகன் பர்பரீகனுடன் துவாரகைக்கு வர, நகரக் காவலர்கள் முதலில் அவனை பகை ராட்சசன் என எண்ணுகின்றனர்; பின்னர் அவன் பக்தன், தரிசன விரும்பி என அறிகின்றனர். சபையில் பர்பரீகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம்—தர்மம், தவம், செல்வம், துறவு, இன்பம், மோட்சம் ஆகிய பல கருத்துகளுக்கிடையில் உண்மையான ‘ஶ்ரேயஸ்’ எது? என்று கேட்கிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வர்ணத்திற்கேற்ற நெறியை விளக்குகிறார்—பிராமணர்க்கு ஸ்வாத்யாயம், தமம், தவம்; க்ஷத்திரியர்க்கு பலவளர்ச்சி, துஷ்டநிக்ரகம், சஜ்ஜனரட்சணம்; வைசியர்க்கு கோபாலனம்-கிருஷி-வாணிக அறிவு; சூத்ரர்க்கு த்விஜசேவை, கைவினைத் தொழில் மற்றும் அடிப்படை பக்திக் கடமைகள்। பர்பரீகன் க்ஷத்திரியப் பிறப்புடையதால், முதலில் தேவீ ஆராதனையால் ஒப்பற்ற பலம் பெற வேண்டும் என ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உபதேசிக்கிறார். குப்தக்ஷேத்திரத்தில் திக்தேவிகள் மற்றும் துர்கையின் பல ரூபங்களைப் பூஜித்து அர்ப்பணமும் ஸ்தோத்திரமும் செய்தால், தேவிகள் திருப்தியடைந்து பலம், செல்வம், புகழ், குடும்ப நலம், ஸ்வர்க்கம், மேலும் மோட்சமும் அளிப்பர் என கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அவனை ‘ஸுஹ்ருதய’ எனப் பெயரிட்டு அங்கே அனுப்புகிறார்; திரிகால பூஜைக்குப் பின் தேவிகள் தோன்றி சக்தி அளித்து, வெற்றிச் சங்கமத்திற்காக அங்கேயே தங்குமாறு அறிவுறுத்துகின்றனர்। பின்னர் விஜயன் என்ற பிராமணன் வித்யா-சித்தி வேண்டி வருகிறான்; கனவுக் கட்டளையால் தேவிகள் ஸுஹ்ருதயனின் உதவியை நாடுமாறு சொல்கின்றனர். அதன் பின் இரவு வழிபாட்டு வரிசை—உபவாசம், ஆலயப் பூஜை, மண்டல அமைப்பு, ரட்சாகீல் நிறுவல், ஆயுத ஸம்ஸ்காரம், மேலும் விக்னநாசம் மற்றும் அபீஷ்ட சித்திக்காக கணபதி மந்திரத்துடன் திலகம்-பூஜை-ஹோமம் ஆகிய விரிவான முறைகள்—விளக்கப்பட்டு அத்தியாயக் கொலோபனுடன் நிறைவடைகிறது।

61 verses

Adhyaya 62

Kṣetrapāla-sṛṣṭi, Kālīkā-prasāda, Vaṭayakṣiṇī-pūjā, and Aparājitā Mahāvidyā

சௌனகர் சூதரிடம் கேட்கிறார்—கணப/க்ஷேத்ரபாலன் (புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் காவல்-அதிபதி) எவ்வாறு தோன்றினான்? சூதர் கூறுகிறார்: தாருகன் என்னும் வல்லமைமிக்க அசுரன் தேவர்களை வென்று துரத்த, அவர்கள் சிவன்-தேவியிடம் சரணடைந்து, அர்த்தநாரீஸ்வரத் தத்துவமின்றி அவனை மற்ற தேவர்கள் வெல்ல இயலாது என விண்ணப்பித்தனர். அப்போது பார்வதி ஹரனின் கண்டத்தில் உள்ள ‘இருள்’ சக்தியிலிருந்து காலிகையை வெளிப்படுத்தி, பெயரிட்டு, விரைவில் பகைநாசம் செய்ய ஆணையிடுகிறாள். காலிகையின் பயங்கர கர்ஜனையால் தாருகனும் அவன் கூட்டமும் அழிகின்றனர்; ஆனால் உலகில் பெரும் கலக்கம் எழுகிறது. அமைதிக்காக ருத்ரன் சுடுகாட்டில் அழும் குழந்தை வடிவில் தோன்றுகிறான்; காலிகை அவனைப் பாலூட்ட, அந்தக் குழந்தை கோபமூர்த்தியை ‘குடித்தது’ போல தேவியின் உக்கிரம் தணிந்து அவள் சாந்தமாகிறாள். தேவர்களின் அச்சம் நீங்காதபோது குழந்தை-மகேஸ்வரன் அவர்களை ஆறுதல் கூறி, தன் வாயிலிருந்து அறுபத்துநான்கு குழந்தை போன்ற க்ஷேத்ரபாலர்களை உருவாக்கி, ஸ்வர்கம், பாதாளம் மற்றும் பதினான்கு உலகங்களைக் கொண்ட பூலோக அமைப்பில் அவரவர் அதிகார எல்லைகளை நிர்ணயிக்கிறான். பின்னர் க்ஷேத்ரபால பூஜை விதி சுருக்கமாக—ஒன்பது எழுத்து மந்திரம், தீபம், கருப்பு உளுந்து-அரிசி கலந்த நைவேத்யம்; அலட்சியமெனில் யாகப் பலன் வீணாகி தீய சக்திகள் பலனை விழுங்கும் எனச் சொல்கிறது. ஸ்துதியில் காடுகள், நீர்நிலைகள், குகைகள், சந்திப்புகள், மலைகள் முதலிய இடங்களில் உள்ள காவலர்களின் பெயர்-இடங்கள் கூறப்படுகின்றன. அடுத்ததாக வட்டயக்ஷிணி கதை—விதவை சுனந்தா தவமும் தினபூஜையும் செய்து தேவியை வெளிப்படுத்துகிறாள்; சிவன் விதி அளிக்கிறார்: என்னை வழிபட்டு வட்டயக்ஷிணியை வழிபடாதவரின் பலன் பயனற்றது. வட்டயக்ஷிணிக்கான எளிய மந்திர-பிரார்த்தனை ஆண்-பெண் இருவருக்கும் நிறைவேற்றம் தரும் எனப்படுகிறது. இறுதியில் விஜயன் ‘பரம வைஷ்ணவி’ அபராஜிதா மகாவித்யையை வழிபட்டு ஸ்தோத்திரம் செய்கிறான்; நீண்ட ரக்ஷா மந்திரம் தீ-நீர்-காற்று, திருடர், விலங்கு, பகைவர் க்ருத்யம், நோய் முதலிய அச்சங்களிலிருந்து பாதுகாப்பும், வெற்றியும், தடையகற்றலும் தரும்—தின ஜபம் மட்டும் செய்தாலும் பெரிய சடங்குகள் இன்றி தடைகள் நீங்கும் என உரைக்கிறது.

62 verses

Adhyaya 63

Barbarīka’s Night Vigil, Defeat of Obstacle-Makers, and the Nāga-Established Mahāliṅga (Routes to Major Kṣetras)

சூதர் கூறுகிறார்—இரவில் விஜயன் பல‑அதிபல மந்திரங்களால் அக்னிஹோமம் செய்கிறான். இரவு காவல்கள்தோறும் தடையிடுவோர் தோன்றுகின்றனர்—பயங்கர ராட்சசி மகாஜிஹ்வா மோட்சத்திற்காக அஹிம்சை விரதமும் இனி நன்மை செய்வதுமென உறுதி செய்கிறாள்; மலைபோன்ற எதிரி ரேபாலேந்திர/ரேபாலா பர்பரீகனின் பேராற்றல் எதிர்தாக்குதலால் தோற்கிறான்; சகினி தலைவி துஹத்ருஹா அடக்கப்பட்டு கொல்லப்படுகிறாள்। பின்னர் தவசி வேடத்தில் ஒருவன் யாகத்தில் நுண்ணுயிர் ஹிம்சை உண்டு என குற்றம் சாட்டுகிறான்; பர்பரீகன் சாஸ்திரசம்மத யாகத்தில் அது பொய் எனக் கண்டித்து அவனை விரட்ட, அவன் தைத்திய ரூபம் வெளிப்படுகிறது। துரத்திச் சென்று பஹுப்ரபா நகரில் பெரும் தைத்திய படைகள் அழிக்கப்படுகின்றன; வாசுகி முதலான நாகர்கள் நன்றி கூறி வரம் தருகின்றனர்—விஜயனின் பணி தடையின்றி நிறைவேறுக। அடுத்து கல்பவிருட்சத்தின் கீழ் மணிமய மகாலிங்கம் காணப்படுகிறது; நாககன்னியர் அதை வழிபடுகின்றனர்। சேஷன் தவத்தால் இதை நிறுவினான் என்றும், இங்கிருந்து நான்கு திசை வழிகள்—கிழக்கில் ஸ்ரீபர்வதம், தெற்கில் சூற்பாரகம், மேற்கில் பிரபாசம், வடக்கில் மறைவு க்ஷேத்திரத்தில் சித்தலிங்கம்—என்றும் அவர்கள் விளக்குகின்றனர்। விஜயன் யுத்தச் சாம்பல் தாலி அளிக்க முயல, பர்பரீகன் வைராக்யத்தால் மறுக்கிறான்; ஆனால் அது கௌரவரிடம் சென்றால் தீங்கு என தேவவாணி எச்சரிக்க, அவன் ஏற்கிறான்। தேவர்கள் விஜயனை “சித்தசேனன்” எனப் போற்றி, விரத நிறைவும் ஒழுங்கு நிலைபெறுதலும் கூறி அத்தியாயம் முடிகிறது।

83 verses

Adhyaya 64

भीमेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा तथा तीर्थाचारोपदेशः (Bhimeshvara Liṅga स्थापना and Instruction on Tīrtha Conduct)

இந்த அத்தியாயத்தில் சூதாட்டத் தோல்விக்குப் பின் வனவாசத் தீர்த்தயாத்திரையில் பாண்டவர்கள் தேவீ-குண்டத்தில் சந்தித்த நெறி–ஆசாரத் தகராறு கூறப்படுகிறது. த்ரௌபதியுடன் களைத்துப் வந்த அவர்கள் சண்டிகையின் புனிதத் தலத்தை அடைகின்றனர். தாகத்தால் பீமன் குண்டத்தில் இறங்கி நீர் அருந்தவும் நீராடவும் முயல, யுதிஷ்டிரன் தீர்த்தாசார முறையை நினைவூட்டுகிறார். அப்போது சுஹ்ருதயன் எனும் காவலன் போன்றவன் பீமனை கண்டித்து—இந்நீர் தேவர்களின் ஸ்நானத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; வெளியே கால்களை கழுவி மட்டுமே அணுக வேண்டும்; அபிஷேகிக்கப்பட்ட நீரை மாசுபடுத்துதல் கூடாது; தீர்த்தங்களில் அலட்சியம் பெரும் பாவம் என சாஸ்திர எச்சரிக்கைகளைச் சொல்கிறான். பீமன் உடல்-தர்மமும் தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்யும் பொதுவிதியும் காட்டி எதிர்வாதம் செய்கிறான்; வாதம் போராக மாறுகிறது. அதிபலமுடைய பார்பரீகன் பீமனை வென்று கடலில் எறிய முயலும்போது, ருத்ரரின் ஆணையால் அவன் நிற்கிறான்; உறவுச் சுட்டுவிரலை வெளிப்படுத்தி இது அறியாமையால் நிகழ்ந்த தவறு என ருத்ரர் கூறுகிறார். பார்பரீகன் மனவருத்தத்தில் தன்னை அழிக்க முயன்றபோது, தேவியுடன் தொடர்புடைய தேவதைகள் அறியாமைத் தவறின் சாஸ்திரக் கணக்கை விளக்கி தடுக்கின்றனர்; கிருஷ்ணனின் கையால் அவனுக்கு நியதியான உயர்ந்த மரணம் நிகழும் என முன்னறிவிக்கின்றனர். இறுதியில் சமரசம் ஏற்பட்டு பாண்டவர்கள் மீண்டும் தீர்த்தஸ்நானம் செய்கின்றனர்; பீமன் பீமேஸ்வர லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறான். ஜ்யேஷ்ட கிருஷ்ண சதுர்தசி விரதம் கூறப்பட்டு, பிறவித் தோஷங்கள் நீங்கும், பாவம் அழியும் எனப் பலன் சொல்லப்படுகிறது; பீமேஸ்வர லிங்கம் மற்ற உயர்ந்த லிங்கங்களுக்கு இணையான பலன் தரும் பாபஹரன் எனப் போற்றப்படுகிறது.

76 verses

Adhyaya 65

Devī-stuti, Bhīmasena’s Reversal, and the Prophetic Mapping of Kali-yuga Devī-Sthānas (Ekānaṃśā / Keleśvarī / Durgā / Vatseśvarī)

சூதர் கூறுகிறார்—தீர்த்தத்தில் ஏழு இரவுகள் தங்கிய பின் யுதிஷ்டிரன் காலையில் சுத்திகரித்து நீராடி, தேவியரையும் லிங்கங்களையும் வழிபட்டு, க்ஷேத்திரத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து, புறப்படும் நேர ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடுகிறான். பின்னர் மகாசக்தியான தேவியை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்புச் சகோதரி ஏகானம்சா என அழைத்து, அனைத்திலும் நிறைந்த விஸ்வரூபிணியாகக் கருதி சரணடைந்து பாதுகாப்பை வேண்டுகிறான். பீமன் (வாயுபுத்திரன்) நெறி எச்சரிக்கையாக எதிர்வாதம் செய்கிறான்—மயக்கமூட்டும் ‘பிரக்ருதி’யில் சரண் புகுதல் தகாது; அறிஞன் மகாதேவன், வாசுதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரையேப் புகழ வேண்டும்; பயனற்ற பேச்சு ஆன்மிகத் தீங்கு தரும் எனக் கண்டிக்கிறான். யுதிஷ்டிரன் பதிலாக—தேவி எல்லா உயிர்களின் தாய், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவனால் வழிபடப்படுபவள்; அவமதிப்பு செய்யாதே என அறிவுறுத்துகிறான். உடனே பீமனின் பார்வை மறைகிறது—இது தேவியின் அப்பிரசாதம் என உணர்ந்து அவன் முழுச் சரணாகதி செய்து நீண்ட ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறான்; பிராஹ்மீ, வைஷ்ணவீ, சாம்பவீ முதலிய ரூபங்கள், திசை சக்திகள், கிரகத் தொடர்புகள், உலக-பாதாள வியாப்தி ஆகியவற்றைச் சொல்லி கண் பார்வை திரும்ப வேண்டுகிறான். தேவி ஒளிமயமாகத் தோன்றி பீமனைத் தேற்றிக் கொண்டு, வழிபடத்தக்கோரின் நிந்தையை விடுமாறு உபதேசித்து, தர்ம நிறுவலில் விஷ்ணுவுக்கு உதவியாளியாகத் தன் மீட்புப் பணியை வெளிப்படுத்துகிறாள். பின்னர் கலியுகத்தில் வரவிருக்கும் தேவீஸ்தான-தீர்த்தங்களின் வரைவைக் கூறுகிறாள்—லோஹாணா, லோஹாணாபுரம், மகீசாகர அருகிலுள்ள தர்மாரண்யம், அட்டாலஜ, கயாத்ராட; வருங்கால பக்தர்கள் கேலோ, வைலாக, வத்ஸராஜ; சுக்ல சப்தமி, சுக்ல நவமி முதலிய திதிகள்; பலன்கள்—மனோரத நிறைவேறு, சந்ததி, ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம், விக்னநாசம், நோய்நீக்கம், பார்வை-லாபம். இறுதியில் பாண்டவர்கள் வியந்து யாத்திரையைத் தொடர்ந்து, பர்பரீகனை நிறுவி பிற தீர்த்தங்களுக்கு செல்கிறார்கள்.

129 verses

Adhyaya 66

बर्बरीक-शिरःपूजा, गुप्तक्षेत्र-माहात्म्य, कोटितीर्थ-फलश्रुति (Barbarīka’s Severed Head, Guptakṣetra Māhātmya, and Koṭitīrtha Phalaśruti)

அத்தியாயம் 66-ல் சூதர் உரைப்பாக யுத்த முகாமின் உரையாடல் விரிகிறது. பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின் குருக்ஷேத்திரத்தில் பாண்டவர்கள்–கௌரவர்கள் கூடுகின்றனர்; வீரர் கணக்கிடலும் வெற்றிக்கான காலக் கணிப்பும் விவாதமாகிறது. மூத்தோர் கூறும் நீண்ட யுத்த-பிரதிஞ்ஞைகளின் சாத்தியத்தை அர்ஜுனன் கேள்வியெழுப்பி தன் தீர்மான சக்தியைச் சொல்கிறான்; அப்போது பீமனின் பேரன் பர்பரீகன் (சூர்யவர்சா) வந்து ஒரு முஹூர்த்தத்தில் யுத்தத்தை முடிக்க முடியும் என அறிவிக்கிறான். அவன் சிறப்பு அம்பால் இரு படைகளின் மர்மஸ்தானங்களில் சாம்பல்/இரத்தம் போன்ற குறிகளைப் பதித்து தன் நுட்பத்தை காட்டி, சிலரை மட்டும் விலக்கி, தர்மசபதத்தால் கட்டுப்பட்டவனாய் எதிர்ப்படையை விரைவில் அழிக்க முடியும் எனச் சொல்ல, சபை வியக்கிறது. பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சுதர்சனச் சக்கரத்தால் பர்பரீகனின் தலையை அறுக்கிறார். தேவி மற்றும் துணை தேவியர் வந்து—உலகப் பாரநீக்கத் திட்டப்படி யுத்தம் விதிக்கப்பட்ட பாதையில் செல்ல வேண்டியது அவசியம்; பிரம்ம சாபத்தால் பர்பரீகனின் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது—என்று விளக்குகின்றனர். பர்பரீகனின் தலை மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று பூஜைக்குரியதாகிறது; மலைச் சிகரத்தில் அமர்ந்து யுத்தத்தைப் பார்க்கும் வரம் பெறுகிறது; பக்தர்களுக்கு நீண்டகால வழிபாடு மற்றும் ஆரோக்கியப் பயன்கள் வாக்குறுதியாகின்றன. தொடர்ந்து குப்தக்ஷேத்திரம், கோடிதீர்த்தம், மஹீநகரகத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது; ஸ்நானம், ஸ்ராத்தம், தானம், கேட்குதல்/பாராயணம் ஆகியவற்றால் தூய்மை, செழிப்பு, மோட்சம் (ருத்ரலோகம்/விஷ்ணுலோகம்) கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பர்பரீக ஸ்தோத்திரமும் பலஸ்ருதியும் இந்த அத்தியாயத்தின் பாராயணப் புண்ணியத்தை நிர்ணயிக்கின்றன.

134 verses

FAQs about Kaumarika Khanda

What is the specific 'Sthala Mahatmya' (glory of place) emphasized here?

The section emphasizes a southern coastal tīrtha-cluster whose sanctity is described as exceptionally merit-yielding, yet pedagogically guarded by danger, highlighting that spiritual benefit is coupled with ethical resolve and right intention.

What are the primary pilgrimage merits (Punya) associated with this section?

Merit is associated with bathing and disciplined conduct at the five tīrthas, with narratives implying purification, restoration from curse-conditions, and alignment with higher lokas through devotional and ethical steadiness.

Which specific ancient legends are rooted in this geographical section?

Key legends include the account of Arjuna (Phālguna) approaching the five tīrthas, the grāha episode leading to an apsaras’ restoration, and Nārada’s role in directing afflicted beings toward the pilgrim-hero for release.