Adhyaya 56
இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் உரையாடல் முறையில் தலஸ்தாபன மரபுகள், லிங்க மஹாத்மியங்கள் மற்றும் அவற்றின் அனுஷ்டான விதிகளை எடுத்துரைக்கிறார். படைப்புத் தூண்டுதலால் பிரம்மா ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்ய, சங்கரர் மகிழ்ந்து வரம் அளிக்கிறார். பின்னர் பிரம்மா நகரத்தின் கிழக்கே மகாபாபநாசகமான ‘பிரம்மசரஸ்’ எனும் தீர்த்தத்தை அகழ்ந்து, சங்கரர் நேரடியாக இருப்பதாகக் கூறப்படும் அதன் கரையில் மகாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறார். அங்கு ஸ்நானம், பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம், இயன்ற அளவு தானம், பக்தியுடன் பூஜை—குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—செய்ய வேண்டும்; இதன் புண்ணியம் புஷ்கர, குருக்ஷேத்திர, கங்கைத் தீர்த்தங்களுக்குச் சமம் எனப் புகழப்படுகிறது. அடுத்ததாக ‘மோக்ஷேஸ்வர’ எனும் உயர்ந்த மோக்ஷலிங்கத்தின் மஹிமை கூறப்படுகிறது. தர்பையின் நுனியால் கிணறு தோண்டி, பிரம்மா தன் கமண்டலுவின் மூலம் சரஸ்வதியை அந்தக் கிணற்றில் கொண்டு வந்து உயிர்களின் மோக்ஷ நலனுக்காக அமைத்தார் என விளக்கப்படுகிறது. கார்த்திக சுக்ல சதுர்தசியன்று அந்தக் கிணற்றில் ஸ்நானம் செய்து எள்ளுப் பிண்டங்களை அர்ப்பணித்தால் ‘மோக்ஷதீர்த்த’ பலன் கிடைத்து, குலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிரேதநிலை வராது என फलश्रுதி கூறுகிறது. ஜயாதித்யகூப தீர்த்தத்தில் கர்பேஸ்வர வழிபாடு மீள்மீள கர்ப்பப் பிறவியைத் தவிர்க்கும் எனச் சொல்லி, கவனமாகக் கேட்பதும் பாவநாசகமும் பலப்ரதமும் என அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मेशं लिंगमुत्तमम् । यस्य स्मरणमात्रेण वाजपेयफलं भवेत्
நாரதர் கூறினார்—இனி ‘பிரஹ்மேச’ எனப்படும் மிகச் சிறந்த லிங்கத்தை நான் உரைப்பேன்; அதனை நினைவு மட்டும் செய்தாலே வாஜபேய யாகத்தின் பலன் உண்டாகும்.
Verse 2
एकदा तु पुरा पार्थ सृष्टि कामेन ब्रह्मणा । तपः सुचरितं घोरं सार्धवर्षसहस्रकम्
ஓ பார்த்தா, பழங்காலத்தில் ஒருமுறை படைப்பை விரும்பிய பிரம்மா, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடுமையானதும் முறையாக அனுஷ்டித்ததும் ஆன தவத்தைச் செய்தார்.
Verse 3
तपसा तेन सन्तुष्टः पार्वतीपतिशंकरः । वरमस्मै ततः प्रादाल्लोककर्त्रे स्ववांछितम्
அந்தத் தவத்தால் திருப்தியுற்ற பார்வதீபதி சங்கரன், உலகங்களைப் படைக்கும் அவனுக்கு அவன் விரும்பிய வரத்தை அளித்தான்।
Verse 4
ततो हृष्टः प्रमुदितः कृतकृत्यः पितामहः । ज्ञात्वा क्षेत्रस्य माहात्म्यं स्वयं लिंगं चकार ह
அதன்பின் பிதாமஹன் (பிரம்மா) மகிழ்ந்து களிப்புற்று கृतகೃತ்யனாய், அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையை அறிந்து தானே லிங்கத்தை உருவாக்கினான்।
Verse 5
चखान च सरः पुण्यं नाम्ना ब्रह्मसरः शुभम । महीनगरकात्पूर्वे महापातकनाशनम्
அவன் மகீநகரகத்தின் கிழக்கில் ‘பிரஹ்மஸரஸ்’ எனப்படும் புனிதமும் மங்களமும் நிறைந்த ஏரியைத் தோண்டினான்; அது மகாபாதகங்களை அழிப்பது।
Verse 6
अस्य तीरे महालिंगं स्थापयामास वै विभुः । तत्र देवः स्वयं साक्षाद्विद्यते किल शंकरः
அதன் கரையில் அந்த விபு மகாலிங்கத்தை நிறுவினான்; அங்கே தேவன் சங்கரன் தானே நேரடியாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது।
Verse 7
पुष्करादधिकं तीर्थं ब्रह्मेशंनाम फाल्गुन । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या पिण्डदानं समाचरेत्
ஓ பால்குணா! ‘பிரஹ்மேச’ எனப்படும் இந்தத் தீர்த்தம் புஷ்கரத்தையும் விட உயர்ந்தது. அங்கே பக்தியுடன் நீராடி மனிதன் முறையாக பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 8
दानं चैव यथाशक्त्या कार्तिक्यां च विशेषतः । देवं प्रपूजयेद्भक्त्या ब्रह्मेशं हृष्टमानसः
மனிதன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்—குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—மகிழ்ந்த மனத்துடன் பக்தியால் பிரம்மேச தேவனை வழிபட வேண்டும்।
Verse 9
पितरस्तस्य तुष्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । पुष्करेषु च यत्पुण्यं कुरुक्षेत्रे रविग्रहे
அவனுடைய பித்ருக்கள் மகாப்ரளயம் வரை திருப்தியடைகின்றனர். புஷ்கரத்தில் உள்ள புண்ணியம், மேலும் குருக்ஷேத்திரத்தில் சூரியகிரகண காலத்தில் உள்ள புண்ணியம்—
Verse 10
गंगादिपुण्यतीर्थेषु यत्फलं प्राप्यते नरैः । तत्फलं समवाप्नोति तीर्थस्यास्यावगाहनात्
கங்கை முதலான புண்ணிய தீர்த்தங்களில் மனிதர்கள் பெறும் பலன் எதுவோ, இந்த தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால் அதே பலன் கிடைக்கிறது।
Verse 11
मोक्षलिंगस्य माहात्म्यं शृणु पार्थ महाद्भुतम् । मया स्थानहितार्थं च समाराध्य महेश्वरम्
ஓ பார்த்தா, மோக்ஷலிங்கத்தின் அதிசயமான மகிமையை கேள். இந்தத் தலத்தின் நலனுக்காக நான் பக்தியுடன் மகேஸ்வரனை ஆராதித்தேன்।
Verse 12
स्थापितं प्रवरं लिंगं नाम्ना मोक्षेश्वरं हरम् । दर्भाग्रेण ततः पार्थ कूपं खनितवानहम्
நான் ஹரன் (சிவன்) ‘மோக்ஷேஸ்வர’ என்ற நாமத்துடன் சிறந்த லிங்கத்தை நிறுவினேன். பின்னர், ஓ பார்த்தா, தர்பையின் நுனியால் நான் ஒரு கிணற்றைத் தோண்டினேன்।
Verse 13
प्रसाद्य लोककर्तारं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । कमण्डलोर्ब्रह्मणश्च समानीता सरस्वती
உலகங்களைப் படைக்கும் பரமேஷ்டி பிரம்மாவை மகிழ்வித்த பின், பிரம்மாவின் கமண்டலுவிலிருந்து சரஸ்வதி வெளிப்பட்டு கொண்டு வரப்பட்டாள்।
Verse 14
कूपेऽस्मिन्मोक्षनाथस्य लोकानां प्रेतमुक्तये । कार्तिकस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दशी
மோக்ஷநாதரின் இந்தக் கிணற்றில் மக்களைப் ‘பிரேத’ நிலையிலிருந்து விடுவிக்க, கார்த்திக மாத சுக்லபட்ச சதுர்தசி மிகச் சிறப்புடையது।
Verse 15
कूपे स्नात्वा नरस्तस्यां तिलपिण्डं समाचरेत् । प्रेतानुद्दिश्य नियतं मोक्षतीर्थफलं भवेत्
அந்தக் கிணற்றில் நீராடிய பின், மனிதன் விதிப்படி எள்ளுப் பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும், பிரேதர்களை நோக்கி; நிச்சயமாக இதனால் மோக்ஷதீர்த்தப் பலன் உண்டாகும்।
Verse 16
कुले न जायते तस्य प्रेतः पार्थ न संशयः । प्रेता मोक्षं प्रगच्छन्ति तीर्थस्यास्य प्रभावतः
ஓ பார்த்தா, ஐயமின்றி அவன் குலத்தில் பிரேதம் பிறப்பதில்லை; இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் பிரேதர்களும் மோக்ஷம் அடைகின்றனர்।
Verse 17
जयादित्यकूपवरे नरः स्नात्वा प्रयत्नतः । गर्भेश्वरं नमस्कृत्य न स गर्भेषु मज्जति
சிறந்த ஜயாதித்யக் கிணற்றில் முயன்று நீராடி, கர்பேஸ்வரரை வணங்கினால், அவன் மீண்டும் கருப்பைகளில் மூழ்கமாட்டான் (மறுபிறவி அடையமாட்டான்)।
Verse 18
इदं मया पार्थ तव प्रणीतं गुप्तस्य क्षेत्रस्य समासयोगात् । माहात्म्यमेतत्सकलं शृणोति यः स्याद्विशुद्धः किमु वच्मि भूयः
ஓ பார்த்தா! மறைந்த புனிதத் தலத்தின் வரலாற்றைச் சுருக்கமாக இணைத்து இதை உனக்குச் சொன்னேன். இந்த முழு மஹாத்மியத்தை யார் கேட்கிறாரோ அவர் தூய்மையடைவார்—மேலும் என்ன சொல்வேன்?
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखंडे कौमारिकाखंडे ब्रह्मेश्वरमोक्षेश्वर गर्भश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், முதல் மாஹேஶ்வரகண்டத்தின் கௌமாரிகாகண்டத்தில் ‘பிரஹ்மேஶ்வர, மோக்ஷேஶ்வர, கர்பேஶ்வர மஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.