Adhyaya 44

Verse 1

अर्जुन उवाच । दिव्यप्राकारमिच्छामि श्रोतुं चाहं मुनीश्वर । कथं कार्याणि कानीह स्फुटं यैः पुण्यपापकम्

அர்ஜுனன் கூறினான்—முனீஸ்வரரே! தெய்வீகச் சோதனையின் முறையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். இங்கே எந்தச் செயல்களைத் தெளிவாகச் செய்ய வேண்டும்; அவற்றால் புண்ணியமும் பாபமும் வெளிப்படும்?

Verse 2

नारद उवाच । शपषाः पोशघटकौ विषाग्न तप्तमाषकौ । फलं च तंदुलं चैव दिव्यान्यष्टौ विदुर्बुधाः

நாரதர் கூறினார்—சபஷா, போஷ, கடக; விஷம், அக்னி; காய்ச்சிய மாஷக; மேலும் பழம், அரிசி—இவையே எட்டு ‘தெய்வீக’ சோதனைகள் என ஞானிகள் அறிவர்.

Verse 3

असाक्षिकेषु चार्थेषु मिथो विवदमानयोः । राजद्रोहाभिशापेषु साहसेषु तथैव च

சாட்சியில்லாத காரியங்களில் இரு தரப்பும் வாதிடும்போது; அரசத் துரோகக் குற்றச்சாட்டுகளில்; சாபம் மற்றும் பழிச்சொல்லில்; மேலும் துணிச்சல்/வன்முறைச் செயல்களில்—அத்தகைய இடங்களில் தெய்வீகச் சோதனை பயன்படுத்தப்படும்.

Verse 4

अविदस्तत्त्वतः सत्यं शपथेनाभिलंघयेत् । महर्षिभिश्च देवैश्च सत्यार्थाः शपथाः कृताः

உண்மையைத் தத்துவமாக அறியாதவன், சத்தியம் (சபதம்) கொண்டு உண்மையை மீறிவிடலாம். ஆகவே மகரிஷிகளும் தேவர்களும் உண்மையை நிலைநிறுத்துவதற்காகவே சத்தியங்களை ஏற்படுத்தினர்.

Verse 5

जवनो नृपतिः क्षीणो मिथ्याशपथमाचरेत् । वसिष्ठाग्रे वर्षमध्ये सान्वयः किल भारत

பாரதா! ஜவனன் என்னும் அரசன் வீழ்ச்சியடைந்து, ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், வசிஷ்டரின் முன்னிலையில்—தன் குலத்தோடு சேர்ந்து—பொய்ச் சத்தியம் செய்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

अंधः शत्रुगृहं गच्छेद्यो मिथ्याशपथांश्चरेत् । रौरवस्य स्वयं द्वारमुद्धाटयति दुर्मतिः

பொய்ச் சத்தியம் செய்பவன், குருடனாய் பகைவரின் இல்லத்துள் நுழைவதுபோல்; அந்தத் துர்புத்தி தன் கையாலேயே ரௌரவ நரகத்தின் வாசலைத் திறக்கிறான்।

Verse 7

मन्यंते वै पापकृतो न कश्चितपश्यतीति नः । तांश्च देवाः प्रपश्यंति स्वस्यैवांतरपौरुषाः

பாவம் செய்பவர்கள் ‘எங்களை யாரும் காணார்’ என்று எண்ணுவர்; ஆனால் தேவர்கள் அவர்களைப் பார்க்கின்றனர்—தன் உள்ளார்ந்த செயல்களுக்கும் மறை முயற்சிகளுக்கும் சாட்சிகளாய்।

Verse 8

आदित्यचंद्रावनिलोऽनलश्च द्यौर्भूमिरापो हृदयं यमश्च । अहश्च रात्रिश्च उभे च संध्ये धर्मो हि जानाति नरस्य वृत्तम्

சூரியன்-சந்திரன், காற்று-அக்னி, வானம்-பூமி, நீர், உள்ளத்தின் இதயம், யமன்; பகல்-இரவு, இரு சந்தியைகளும்—தர்மம் மனிதனின் நடத்தையை அறியும்।

Verse 9

एवं तस्मादभिज्ञाय सत्यर्थशपथांश्चरेत् । वृथा हि शपथान्कुर्वन्प्रेत्य चेह विनश्यति

ஆகையால் இதை அறிந்து, சத்தியத்திற்காக மட்டுமே சத்தியம் செய்ய வேண்டும்; வீண்சத்தியம் செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுமையிலும் அழிவுறுவான்।

Verse 10

इदं सत्यं वदामीति ब्रुवन्साक्षी भवान्यतः । शुभाशुभफलं देहि शुचिः पादौ रवेः स्वृशेत्

‘இது சத்தியம்; நான் சொல்கிறேன்’ என்று கூறி, தெய்வத்தைச் சாட்சியாகக் கொண்டு சாட்சியாய் நிற்க வேண்டும்; தூய்மையுடன் சூரியனின் பாதங்களைத் தொட்டு, ‘என் சத்தியத்திற்கேற்ப நன்மை அல்லது தீமைப் பலனை அருள்க’ என வேண்டுக।

Verse 11

अथ शास्त्रस्य विप्रोऽपि शस्त्रस्यापि च क्षत्रियः । मां संस्पृशंस्तथा वैश्यः शुद्रः स्वगुरुमेव च

அப்போது சாஸ்திர விஷயத்தில் பிராமணனும் சபதம் செய்யலாம்; ஆயுத விஷயத்தில் க்ஷத்திரியன். அதுபோல வைசியன் என்னைத் தொட்ந்து, சூத்ரன் தன் குருவையேத் தொட்ந்து சபதம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

मातरं पितरं पूज्यं स्पृशेत्साधारणं त्विदम् । कोशस्य रूपं पूर्वं ते व्याख्यातं पांडुनंदन

தாய், தந்தை அல்லது வணங்கத்தக்க ஒருவரைத் தொடலாம்—இது பொதுவான விதி. ஓ பாண்டு நந்தனே, ‘கோச’த்தின் வடிவம் உனக்கு முன்பே விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 13

विप्रवर्ज्यं तथा केशं वर्णिनां दापयेन्नृपः । यो यो यद्देवताभक्तः पाययेत्तस्य तं नरम्

பிராமணர்களைத் தவிர்த்து மற்ற வர்ணத்தாரின் தலைமுடியை (சபதத் தொடுதலுக்காக) அரசன் அளிக்கச் செய்ய வேண்டும். யார் எந்த தேவதையின் பக்தரோ, அவரை அந்த தேவதையின் நாமத்தில் நீர் அருந்தச் செய்து சபதம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

समभक्तं च देवानामादित्यस्यैव पाययेत् । सर्वेषां चोग्रदेवानां स्नापयेदायुधास्त्रकम्

தேவர்களுக்கு சமபங்காக நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து, குறிப்பாக ஆதித்யனுக்கு நீர்தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். மேலும் எல்லா உக்ர தேவதைகளின் ஆயுதங்களுக்கும் அஸ்திரங்களுக்கும் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

स्नानोदकं वा संकल्पं गृहीत्वा पाययेन्नवम् । त्रिसप्तरात्रमध्ये च फलं कोशस्य निर्दिशेत्

ஸ்நான நீரையோ அல்லது சங்கல்பத்தையோ ஏற்று, புதிய நீரை அருந்தச் செய்ய வேண்டும். மேலும் மூன்று சப்தராத்திரங்கள் (இருபத்தொன்று இரவுகள்) உள்ளே ‘கோச’த்துடன் தொடர்புடைய பலனை அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 16

अतः परं महादिव्यविधानं श्रृणु यद्भवेत् । संशयच्छेदि सर्वेषां धार्ष्ट्यत्तद्दिव्यमेव च

இனி யதார்த்தமாக உள்ள மகாதிவ்ய விதானத்தை கேள். இது அனைவரின் ஐயங்களை அறுத்து, தன் திடநிச்சயத் துணிவால் உண்மையிலேயே தெய்வீகமானதாகும்.

Verse 17

सशिरस्कंप्रदातव्यमिति ब्रह्मा पुराब्रवीत् । महोग्राणां च दातव्यमशिरस्कमपि स्फुटम्

‘தலையுடன் (அதாவது முழுமையாக) அளிக்க வேண்டும்’ என்று பிரம்மா முன்னாளில் கூறினார். ஆனால் மகோக்ர தெய்வங்களுக்கு தலையின்றியும் அளிக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 18

साधूनां वर्णिनां राजा न शिरस्कं प्रदापयेत् । न प्रवातेधटं देयं नोष्णकाले हुताशनम्

நல்லொழுக்கமுடைய வர்ணினர்களுக்காக அரசன் ‘சிரம்’ (தலை) அளிக்கச் செய்யக்கூடாது. காற்று வீசும் இடத்தில் ‘தட’ அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டாம்; மிகுந்த வெப்பக் காலத்தில் ஹோமமும் செய்ய வேண்டாம்.

Verse 19

वर्णिनां च तथा कालं तंदुलं मुखरोगिणाम्

அதேபோல் வர்ணினர்களுக்கு ‘கால’ (குறிப்பிட்ட பொருள்/அளவு) அளிக்க வேண்டும்; வாய்நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தண்டுலம் (அரிசித் தானியம்) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 20

कुष्ठपित्तार्दितानां च ब्राह्मणानां च नो विषम् । तप्तमाषकमर्हंति सर्वे धर्म्यं निरत्ययम्

குஷ்டமும் பித்தவியாதியும் உள்ளவர்களுக்கும், பிராமணர்களுக்கும் கூட, விஷம் (பயன்பாடு/தானம்) உரியதல்ல. அனைவரும் தப்த மாஷகம் (குறிப்பிட்ட தயாரிப்பு/அளவு) பெறத் தகுதியுடையோர்; அது தர்மமானதும் அபாயமற்றதும்.

Verse 21

न व्याधिमरके देशे शपथान्कोशमेव च । दिव्यान्यासुरकैर्मंत्रैः स्तंभयंतीह केचन

நோயும் மரணமும் தாக்கிய நாட்டில் சபதங்களையும் கோஷப் பரீட்சை (திவ்யச் சோதனை)யையும் நடத்தக் கூடாது; ஏனெனில் இங்கு சிலர் ஆசுர மந்திரங்களால் அந்த திவ்யச் சோதனைகளைத் தடை செய்து நிலைநிறுத்திவிடுகின்றனர்.

Verse 22

प्रतिघातविदस्तेषां योजयेद्धर्मवत्सलान् । दिव्यानां स्तभकाञ्ज्ञात्वा पापान्नित्यं महीपतिः

அவர்களுக்கு எதிர்செயல் (பிரதிகாத) முறைகள் அறிந்த தர்மப்ரிய நிபுணர்களை அரசன் நியமிக்க வேண்டும். திவ்யச் சோதனைகளைத் தடை செய்கிற பாவிகளை அறிந்து, நாட்டின் தலைவர் இடையறாது அவர்கள்மீது தண்டனைச் செயல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 23

विवासयेत्स्वकाद्राष्ट्रात्ते हि लोकस्य कंटकाः । तेषामन्वेषणे यत्नं राजा नित्यं समाचरेत्

அவர்களைத் தன் நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்த வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்கள் மக்களுக்கு முள்ளாக உள்ளவர்கள். அவர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் அரசன் எப்போதும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

ते हि पापसमाचारास्तस्करेभ्योऽपि तस्कराः । प्राग्दृष्टदोषान्स्वल्पेषु दिव्येषु विनियोजयेत्

இவர்கள் பாவநடத்தை உடையவர்கள்; திருடர்களைவிடவும் பெரிய திருடர்கள். முன்பே குற்றம் கண்டறியப்பட்டவர்களை, முன் அனுபவத்திற்கேற்ப, சிறிய திவ்யச் சோதனைகளிலேயே அரசன் உட்படுத்த வேண்டும்.

Verse 25

महत्स्वपि न चार्थेषु धर्मज्ञान्धर्मवत्सलान् । न मिथ्यावचनं येषां जन्मप्रभृति विद्यते

மிகப் பெரிய செல்வ விஷயங்களிலும் தர்மம் அறிந்த தர்மப்ரியர்கள் சலிக்க மாட்டார்கள்; அவர்களிடம் பிறப்பிலிருந்தே பொய்வாக்கு இல்லை.

Verse 26

श्रद्दध्यात्पार्थिवस्तेषां वचना देव भारत । ज्ञात्वा धर्मिष्ठतां राजा पुरुषस्य विचक्षणः

தேவசமமான பாரதா! அத்தகைய தர்மநிஷ்டர்களின் சொற்களில் அரசன் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் உறுதியான தர்மநிலையை அறிந்து, விவேகமுள்ள அரசன் அவரையே சார்ந்து நடக்க வேண்டும்.

Verse 27

क्रोधाल्लोभात्कारयंश्च स्वयमेव प्रदुष्यति । तस्मात्पापिषु दिव्यं स्यात्तत्रादौ प्रोच्यते धटे

கோபமும் பேராசையும் கொண்டு செயல் புரிவோர் தம் செய்கையாலேயே தாமே மாசடைகிறார்கள். ஆகையால் பாவிகளின் விஷயத்தில் தெய்வத் தீர்ப்பு (திவ்யப் பரீட்சை) நடத்த வேண்டும்; இங்கு முதலில் ‘தட’ எனும் தராசு-திவ்யம் கூறப்படுகிறது.

Verse 28

सुसमायां पृथिव्यां च दिग्भागे पूर्वदक्षिणे । यज्ञियस्य तु वृक्षस्य स्थाप्यं स्यान्मुंडकद्वयम्

சமமான நிலத்தில், அக்னேய திசைப் பகுதியில், யாகத்திற்குத் தகுந்த மரத்தால் செய்யப்பட்ட இரண்டு ‘முண்டக’ (தூண்துண்டுகள்/கம்பங்கள்) நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 29

स्तंभकस्य प्रमाणं च सप्तहस्तं प्रकीर्तितम् । द्वौ हस्तौ निखनेत्काष्ठं दृश्यं स्याद्धस्तपंचकम्

தூணின் அளவு ஏழு கை எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. மரத்தினை இரண்டு கை அளவு நிலத்தில் புதைத்து, ஐந்து கை அளவு வெளியில் தெரிவதுபோல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

अंतरं तु तयोः कार्यं तथा हस्तचतुष्टयम् । मुंडकोपरि काष्ठं च दृढं कुर्याद्विचक्षणः

அவ்விரண்டிற்கும் இடையிலான இடைவெளி நான்கு கை அளவாக இருக்க வேண்டும். மேலும் விவேகமுள்ளவன் முண்டகங்களின் மேல் மரத்தாலான தண்டு/தூண்கம்பத்தை உறுதியாகப் பொருத்த வேண்டும்.

Verse 31

चतुर्हस्तं तुलाकाष्ठमव्रणं कारयेत्स्थिरम् । खदिरार्जुनवृक्षाणां शिंशपाशालजं त्वथ

நான்கு கை நீளமுள்ள, உறுதியான, குறையற்ற துலாக்கம்பைச் செய்யச் சொல்ல வேண்டும்; அது கதீரம் அல்லது அர்ஜுன மரத்தினாலும், அல்லது சிம்ஷபா, சால மரத்தினாலும் செய்யப்படலாம்।

Verse 32

तुलाकाष्ठे तु कर्तव्यं तथा वै शिक्यकद्वयम् । प्राङ्मुखो निश्चलः कार्यः शुचौ देशे धटस्तथा

துலாக்கம்பில் அதேபோல் இரண்டு ‘சிக்ய’ (கூடை/பை) அமைக்க வேண்டும். ‘தட’ (விதி நடத்துபவர்) கிழக்குநோக்கி அசையாமல் இருந்து, தூய இடத்தில் செயல் நடைபெற வேண்டும்।

Verse 33

पाषाणस्यापि जायेत् स्तंभेषु च धटस्तथा । वणिक्सुवर्णकारो वा कुशलः कांस्यकारकः

தூண்கள் கல்லாலும் இருக்கலாம்; அப்போதும் அவற்றின் மீது ‘தட’ அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும். செய்யல்/நிறுவலுக்குத் திறமையான வணிகன், பொற்கொல்லன் அல்லது வெண்கலக் கலைஞன் நியமிக்கப்படலாம்।

Verse 34

तुलाधारधरः कार्यो रिपौ मित्रे च यः समः । श्रावयेत्प्राड्विवाकोऽपि तुलाधारं विचक्षणः

துலாவைத் தாங்குபவர், பகைவரும் நண்பரும் என இருவரிடமும் சமமாக இருக்கும் நடுநிலையாளர் ஆக நியமிக்கப்பட வேண்டும். விவேகமுள்ள ‘பிராட்விவாக’ (நீதிபதி) கூட துலாதாரருக்கு விதிமுறையை அறிவித்து அதன்படி நடத்தச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

ब्रह्मघ्ने ये स्मृता लोका ये च स्त्रीबालघातके । तुलाधारस्य ते लोकास्तुलां धारयतो मृषा

பிராமணனை கொன்றவனுக்குக் கூறப்பட்ட உலகங்களும், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை கொன்றவனுக்குக் கூறப்பட்ட உலகங்களும்—அதே உலகங்கள், துலாவை பொய்யாக (வஞ்சகமாக) தாங்கும் துலாதாரருக்கே வந்து சேரும்।

Verse 36

एकस्मिंस्तोलयेच्छिक्ये ज्ञातं सूपोषितं नरम् । द्वितीये मृत्तिकां शुभ्रां गौरां तु तुलयेद्बुधः

தராசின் ஒரு தட்டில் நன்கு அறியப்பட்டு நன்கு போஷிக்கப்பட்ட மனிதனை எடையிட வேண்டும்; மற்ற தட்டில் அறிவுடையவன் தூய, ஒளிரும், கோர நிறமுடைய களிமண்ணை எடையிட வேண்டும்.

Verse 37

इष्टिकाभस्मपाषाणकपालास्थीनि वर्जयेत् । तोलयित्वा ततः पूर्वं तस्मात्तमवतारयेत्

செங்கல், சாம்பல், கல், பானைச் சிதறல்கள், எலும்புகள் ஆகியவற்றை (எதிரெடையாக) விலக்க வேண்டும். முதலில் விதிப்படி எடையிட்டு, பின்னர் அவனைத் தராசிலிருந்து இறக்க வேண்டும்.

Verse 38

मूर्ध्नि पत्रं ततो न्यस्य न्यस्तपत्रं निवेशयेत् । पत्रे मंत्रस्त्वयं लेख्यो यः पुरोक्तः श्वयंभुवा

பின்னர் அவன் தலையில் ஒரு இலை வைத்து, வைத்த இலையை உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும். அந்த இலையில், முன்பு ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) கூறிய அதே மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்.

Verse 39

ब्रह्मणस्त्वं सुता देवी तुलानाम्नेति कथ्यते । तुकारो गौरवे नित्यं लकारो लघुनि स्मृतः

‘தேவி, நீ பிரம்மாவின் மகள்; “துலா” என்ற நாமத்தால் அழைக்கப்படுகிறாய். “து” என்ற எழுத்து எப்போதும் கனத்தைக் (பாரத்தை) குறிக்கும்; “லா” என்ற எழுத்து இலகுத்தன்மையாக நினைக்கப்படுகிறது.’

Verse 40

गुरुलाघवसंयोगात्तुला तेन निगद्यसे । संशयान्मोचयस्वैनमभिशस्तं नरं शुभे

‘கனமும் இலகுத்தன்மையும் இணைவதால் நீ “துலா” என அழைக்கப்படுகிறாய். ஓ மங்களமே, குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட இந்த மனிதனை சந்தேகத்திலிருந்து விடுவி.’

Verse 41

भूय आरोपयेत्तं तु नरं तस्मिन्सपत्रकम् । तुलितो यदि वर्धेत शुद्धो भवति धर्मतः

அந்த மனிதனை அந்த இலை உடனே மீண்டும் தராசில் நிறுத்த வேண்டும். எடையிடும்போது அவன் எடை அதிகரித்தால், தர்மப்படி அவன் சுத்தன் (குற்றமற்றவன்) எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 42

हीयमानो न शुद्धः स्यादिति धर्मविदो विदुः । शिक्यच्छेदे तुलाभंगे पुनरारोपयेन्नरम्

தர்மத்தை அறிந்தோர் கூறுவர்—அவனின் எடை குறைந்தால் அவன் சுத்தன் அல்ல. தராசுப் பானின் கயிறு அறுந்தாலோ அல்லது தராசு உடைந்தாலோ, அந்த மனிதனை மீண்டும் அதில் நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 43

एवं निःसंशयं ज्ञानं यच्चान्यायं न लोपयेत् । एतत्सर्वं रवौ वारे कार्यं संपूज्य भास्करम्

இவ்வாறு ஐயமற்ற அறிவு கிடைக்கும்; அநியாயம் மேலோங்க விடப்படாது. இவை அனைத்தும் ஞாயிற்றுக்கிழமை, பாஸ்கரன் (சூரியன்)ை முறையாகப் பூஜித்து செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

अथातः संप्रवक्ष्यामि विषदिव्यं श्रृणुष्व मे

இப்போது நான் விஷ-திவ்யம் (விஷப் பரீட்சை) பற்றி முழுமையாக உரைக்கிறேன்; என் சொற்களை கவனமாகக் கேள்.

Verse 45

द्विप्रकारं च तत्प्रोक्तं घटसर्पविषं तथा । शृंगिणो वत्सनाभस्य हिमशैलभवस्य वा

அது (விஷ-திவ்யம்) இருவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது—கட-சர்ப்ப-விஷம் மற்றும் சிருங்கி எனப்படும் ஒன்றின் விஷம்; அது வத்ஸநாப (அதிவிஷம்/அகோனைட்) இலிருந்தோ அல்லது ஹிமசைலம் (இமயமலை) பகுதியில் உண்டானதோ ஆகும்.

Verse 46

यवाः सप्त प्रदातव्या अथवा षड्घृतप्लुताः । मूर्ध्नि विन्यस्तपत्रस्य पत्रे चैवं निवेशयेत्

ஏழு யவத் தானியங்களை அளிக்க வேண்டும்; அல்லது நெய்யில் நனைந்த ஆறு தானியங்கள். தலையில் இலை வைக்கப்பட்டவரின் அந்த இலையிலேயே அவற்றை விதிப்படி இவ்வாறு வைக்க வேண்டும்.

Verse 47

त्वं विष ब्रह्मणः पुत्र सत्यधर्मे व्यवस्थितः । त्रायस्वैनं नरं पापात्सत्येनास्य भवामृतम्

ஓ விஷமே, பிரம்மாவின் புதல்வனே, சத்திய தர்மத்தில் நிலைத்தவனே—இம்மனிதனைப் பாவத்திலிருந்து காப்பாற்று; சத்தியத்தின் வலிமையால் அவனுக்கு நீ அமிர்தமாகு, மரணமல்ல.

Verse 48

येन वेगैर्विना जीर्णं छर्दिमूर्च्छाविवर्जितम् । तं तु शुद्धं विजानीयादिति धर्मविदो विदुः

அது எந்தக் கடும் வேகமுமின்றி செரிந்து, வாந்தி மற்றும் மயக்கம் இன்றிருந்தால், தர்மம் அறிந்தோர் அவனைத் தூயவன் (குற்றமற்றவன்) என அறிவர்.

Verse 49

क्षुधितं क्षुधितः सर्पं घटस्थं प्रोच्य पूर्ववत् । संस्पृशेत्तालिकाः सप्त न दशेच्छुध्यतीति सः

பாம்பு பசியாயிருக்கையில், சாதகனும் பசியுடன் இருந்து, குடத்தில் உள்ள அந்தப் பாம்பை முன்புபோல் அழைக்க வேண்டும். ஏழு முறைத் தொடினால் அது கடிக்காது—அவ்வாறு அவன் தூயவன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 50

अग्निदिव्यं यथा प्राह विरंचिस्तच्छृणुष्व मे । सप्तमंडलकान्कुर्याद्देवस्याग्रे रवेस्तथा

விரஞ்சி (பிரம்மா) கூறியபடி அக்னி-திவ்யத்தை நான் சொல்கிறேன்; கேள். தேவதையின் முன்னிலும், அதுபோல சூரியனின் முன்னிலும் ஏழு மண்டலங்களை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 51

मंडलान्मंडलं कार्यं पूर्वेणेति विनिश्चयः । षोडशांतुलकं कार्यं मंडलात्तावदं तरम्

மண்டலத்திற்குப் பின் மண்டலம், முன் மண்டலத்தைத் தொடர்ந்து அமைக்க வேண்டும்—இதுவே விதி. ஒரு மண்டலத்திலிருந்து அடுத்த மண்டலத்திற்கு பதினாறு அங்குல இடைவெளி வைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 52

आर्द्रवाससमाहूय तथा चैवाप्युपोपितम् । कारयेत्सर्वदिव्यानि देवब्राह्मणसंनिधौ

ஈர ஆடையணிந்தவரை அழைத்து, அதுபோல நோன்பில் வைத்தவரையும் வரவழைத்து; தெய்வமும் பிராமணர்களும் முன்னிலையில் எல்லா திவ்யப் பரீட்சைகளையும் நடத்த வேண்டும்।

Verse 53

प्रत्यक्षं कारयेद्दिव्यं राज्ञो वाधिकृतस्य वा । ब्राह्मणानां श्रुतवतां प्रकृतीनां तथैव च

திவ்யப் பரீட்சை வெளிப்படையாக நடத்தப்பட வேண்டும்—அரசன் முன்னிலையிலோ அல்லது அவன் நியமித்த அதிகாரி முன்னிலையிலோ; மேலும் வேதம் கேட்டறிந்த பிராமணர்களும் மக்கள் (சாட்சி-அதிகாரிகள்) முன்னிலையிலும்।

Verse 54

पश्चिमे दिनकाले हि प्राङ्मुखः प्राञ्जलिः शुचिः । चतुरस्रे मंडलेऽन्ये कृत्वा चैव समौ करौ

நாளின் இறுதியில் (மேற்குக் காலத்தில்) அவர் தூய்மையுடன் கிழக்குநோக்கி கைகூப்பி நிற்க வேண்டும். பின்னர் தனியாக ஒரு சதுர மண்டலத்தை அமைத்து, இரு கைகளையும் சமமாகச் சரியாக வைக்க வேண்டும்।

Verse 55

लक्षयेयुः कृतादीनि हस्तयोस्तस्य हारिणः । सप्ताश्वत्थस्य पत्राणि भध्नीयुः करयोस्ततः

அந்த நபரின் இரு கைகளிலும் உள்ள குறியீடுகள் (ரேகைகள் முதலியன) கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும். பின்னர் அவன் கைகளில் அச்வத்த (அரசமரம்) இலைகள் ஏழை கட்ட வேண்டும்।

Verse 56

नवेन कृतसूत्रेण कार्पासेन दृढं यथा । ततस्तु सुसमं कृत्वा अष्टांगुलमथायसम्

புதியதாக செய்த பருத்தி நூலால் உறுதியாகக் கட்ட வேண்டும். பின்னர் அதை நன்றாகச் சமமாகவும் சீராகவும் செய்து எட்டு அங்குல அளவுள்ள இரும்புத் துண்டைத் தயாரிக்க வேண்டும்॥

Verse 57

पिंडं हुताशसंतप्तं पंचाशत्पलिकं दृढम् । आदौ पूजां रवेः कृत्वा हुताशस्याथ कारयेत्

ஐம்பது பல அளவுள்ள உறுதியான இரும்புக் கட்டியை அக்கினியில் காய்ச்ச வேண்டும். முதலில் சூரியனுக்கு பூஜை செய்து, பின்னர் புனித அக்கினிக் கிரியையை நடத்த வேண்டும்॥

Verse 58

रक्तचंदनधूपाभ्यां रक्तपुष्पैस्तथैव च । अभिशस्तस्य पत्रं च बध्नीयाच्चैव मूर्धनि

சிவப்பு சந்தனம், தூபம், அதுபோல சிவப்பு மலர்களால்; அபிசஸ்தன் (குற்றம் சுமத்தப்பட்ட/பீடிக்கப்பட்டவர்) தலையில் ஒரு இலைகையும் கட்ட வேண்டும்॥

Verse 59

मंत्रेणानेन संयुक्तं ब्राह्मणाभिहितेन च । त्वमग्ने वेदाश्चत्वारस्त्वं च यज्ञेषु हूयसे

இந்த மந்திரத்துடன் இணைத்து, பிராமணர்கள் உச்சரித்தபடி: ‘அக்னியே! நீயே நான்கு வேதங்கள்; யாகங்களில் நீயே ஆஹுதி பெறுபவன்’॥

Verse 60

पापं पुनासि वै यस्मात्तस्मात्पावक उच्यसे । त्वं मुखं सर्वदेवानां त्वं मुखं ब्रह्मवादिनाम्

நீ பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதால் ‘பாவகன்’ என அழைக்கப்படுகிறாய். நீ எல்லா தேவர்களுக்கும் வாய்; பிரம்மவாதிகளுக்கும் (வேதஞான முனிவர்களுக்கும்) வாய் நீயே॥

Verse 61

जठरस्थोऽसि भूतानां ततो वेत्सि शुभाशुभम् । पापेषु दर्शयात्मानमर्चिष्मान्भव पावक

நீ எல்லா உயிர்களின் வயிற்றில் உறைகிறாய்; ஆகவே நன்மை–தீமையை அறிகிறாய். பாவம் நேர்ந்தால் உன் வடிவை வெளிப்படுத்து—ஓ பாவகா, ஜ்வாலையுடன் ஒளிர்வாயாக।

Verse 62

अथवा शुद्धभावेषु शीतो भवमहाबल । ततोऽभिशस्तः शनकैर्मंडलानि परिक्रमेत्

அல்லது தூய மனநிலையுடையோருக்காக குளிர்ச்சியாய் இரு, ஓ மகாபலனே. பின்னர் அபிசஸ்தன் மெதுவாக மண்டலங்களைச் சுற்றி வர வேண்டும்।

Verse 63

परिक्रम्य शनैर्जह्याल्लोहपिंडं ततः क्षितौ । विपत्रहस्तं तं पश्चात्कारयेद्व्रीहिमर्दनम्

மெதுவாகச் சுற்றி வந்த பின் இரும்புக் கட்டியை நிலத்தில் எறிய வேண்டும். அதன் பின் இலைகள் அகன்ற கைகளுடன் அவனை அரிசித் தானியங்களை மத்தனம்/அரைத்தல் செய்யச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 64

निर्विकारौ करौ दृष्ट्वा शुद्धो भवति धर्मतः । भयाद्वा पातयेद्यस्तु तदधो वा विभाव्यते

கைகளைப் பார்த்தபோது எந்த மாற்றமுமின்றி (காயமின்றி) இருந்தால், தர்மப்படி அவன் தூயவன் எனக் கருதப்படுவான். ஆனால் பயத்தால் அதை கீழே விடுவானாயின், அதனால் அவன் வீழ்ந்தவன் (குற்றவான்) என எண்ணப்படுவான்।

Verse 65

पुनस्त्वाहारयेल्लोहं विधिरेष प्रकीर्तितः । अथातः संप्रऐवक्ष्यामि तप्तमाषविधिं श्रृणु

பின்னர் அவன் மீண்டும் இரும்பை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்—இவ்விதி கூறப்பட்டது. இனி சூடாக்கிய மாஷம் (தப்தமாஷ) குறித்த முறையை முழுமையாகச் சொல்கிறேன்; கேள்।

Verse 66

कारयेदायसं पात्रं ताम्रं वा षोडशांगुलम् । चतुरंगुलखातं तु मृन्मयं वापि कारयेत्

இரும்பினாலோ செம்பினாலோ பதினாறு அங்குல அளவுள்ள ஒரு பாத்திரத்தைச் செய்ய வேண்டும். அதில் நான்கு அங்குல ஆழமுள்ள குழிவை அமைக்க வேண்டும்; அல்லது மண்ணால் ஆன பாத்திரமும் செய்யலாம்.

Verse 67

पूरयेद्घृततैलाभ्यां पलैर्विशतिभिस्ततः । सुतप्ते निक्षिपेत्तत्र सुवर्णस्य तु माषकम्

பின்னர் இருபது பல அளவு நெய் மற்றும் எண்ணெயால் அந்தப் பாத்திரத்தை நிரப்ப வேண்டும். அது நன்றாகக் காய்ந்தபின் அதில் ஒரு மாஷக எடையுள்ள பொன்னை இட வேண்டும்.

Verse 68

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । अंगुष्ठांगुलियोगेन तप्तमाषं समुद्धरेत्

அக்னியைச் சார்ந்ததாக விதிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவனின் தலைமேல் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் பெருவிரலும் விரலும் சேர்த்து காய்ந்த மாஷகத்தை எடுத்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 69

शुद्धं ज्ञेयमसंदिग्धं विस्फोटादिविवर्जितम् । फालशुद्धिं प्रवक्ष्यामि तां श्रृणु त्वं धनंजय

புண்கள்/புடைப்புகள் முதலிய குறைகள் இல்லாதது சந்தேகமின்றி தூயது என அறிய வேண்டும். இப்போது நான் கலப்பைமுனை (பால) சுத்தியை விளக்குகிறேன்; தனஞ்சயா, நீ கேள்.

Verse 70

आयसं द्वादशपलं घटितं फालमुच्यते । अष्टांगुलमदीर्घं च चतुरंगुलविस्तृतम्

இரும்பால் வடிக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு பல எடையுடையதே கலப்பைமுனை (பால) எனப்படுகிறது. அது எட்டு அங்குல நீளமும் நான்கு அங்குல அகலமும் உடையதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 71

वह्न्युक्तं विन्यसेन्मंत्रमभिशस्तस्य मूर्धनि । त्रिःपरावर्तयेज्जिह्वा लिहन्नस्मात्षडंगुलम्

அக்னியுடன் தொடர்புடைய விதிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவனின் தலைமேல் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் அவன் நாவை மூன்று முறை பின்னே திருப்பி, இந்த (சூடான கருவி) யிலிருந்து ஆறு அங்குல அளவு நக்க வேண்டும்.

Verse 72

गवां क्षीरं प्रदातव्यं जिह्वाशोधनमुत्तमम् । जिह्वापरीक्षणं कुर्याद्दग्धा चेन्न तु विमोच्यते

பசுவின் பாலை அளிக்க வேண்டும்—அது நாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் சிறந்த வழி. நாவைச் சோதிக்க வேண்டும்; அது எரிந்திருந்தால் அவனை விடுவிக்கக் கூடாது.

Verse 73

तं विशुद्धं विजानीयाद्विशुद्धा चेत्तु जायते । तंदुलस्याथ वक्ष्यामि विधिधर्मं सनातनम्

உண்மையில் தூய்மை ஏற்பட்டால் அவனை முழுமையாகத் தூயவன் என அறிய வேண்டும். இப்போது தண்டுலம் (அரிசித் தானியம்) பற்றிய சனாதன விதி-நெறியைச் சொல்கிறேன்.

Verse 74

चौर्ये तु तंदुला देया न चान्यत्र कथंचन । तंदुलानुदके सिक्त्वा रात्रौ तत्रैव स्थापयेत्

திருட்டு வழக்கில் தண்டுலம் (அரிசித் தானியம்) மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும்; வேறு எதையும் எவ்விதத்திலும் அல்ல. தண்டுலங்களை நீரால் தெளித்து, இரவு முழுவதும் அங்கேயே வைக்க வேண்டும்.

Verse 75

प्रभाते कारिणे देया भक्षणाय न संशयः । त्रिःकॉत्वः प्राङ्मुखश्चैव पत्रे निष्ठीवयेत्ततः

விடியற்காலையில் அவற்றை செய்பவருக்கு (சம்பந்தப்பட்டவருக்கு) உண்ணத் தர வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் கிழக்குநோக்கி நின்று, இலைமேல் மூன்று முறை துப்ப வேண்டும்.

Verse 76

पिप्पलस्याथ भूर्जस्य न त्वन्यस्य कथंचन । तांस्तु वै कारयेच्छुद्धांस्तंदुलाञ्छालिसंभवान्

அரசமரம் (பிப்பல) அல்லது பூర్జ (போஜபத்திர) இலைகளையே பயன்படுத்த வேண்டும்; வேறு எதையும் அல்ல. மேலும் சாலி நெல்லில் பிறந்த அரிசித் துகள்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 77

मृन्मये भाजने कृत्वा सवितुः पुरतः स्थितः । तन्दुलान्मंत्रयेच्छुद्धान्मन्त्रेणानेन धर्मतः

அவற்றை மண் பாத்திரத்தில் வைத்து, சவித்ரு (சூரியன்) முன்னிலையில் நின்று, தர்மப்படி இந்த மந்திரத்தால் தூய அரிசித் துகள்களை அபிமந்திரிக்க வேண்டும்.

Verse 78

दीयसे धर्मतत्त्वज्ञैर्मानुषाणां विशोधनम् । स्तुतस्तन्दुल सत्येन धर्मतस्त्रातुमर्हसि

மனிதர்களின் தூய்மைக்காக தர்மத் தத்துவஞானிகள் உன்னை அளிக்கின்றனர். ஓ அரிசித் துகளே! சத்தியத்தால் போற்றப்பட்டவனே, தர்மப்படி காக்கத் தகுதியானவன் நீ.

Verse 79

निष्ठीवने कृते तेषां सवितुः पुरतः स्थिते । शोणितं दृश्यते यस्य तमशुद्धं विनिर्दिशेत्

துப்பும் சடங்கு செய்த பின், சவித்ரு (சூரியன்) முன்னிலையில் நின்றபோது, யாருடைய துப்பில் இரத்தம் தெரிகிறதோ, அவனைத் தூய்மையற்றவன் என அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 80

एवमष्टविधं दिव्यं पापसंशयच्छेदनम् । भट्टादित्यस्य पुरतो जायते कुरुनंदन

இவ்வாறு பாவச் சந்தேகத்தை அறுக்கும் இந்த எட்டுவகை தெய்வீகப் பரீட்சை, ஓ குருநந்தனே, பட்டாதித்யன் முன்னிலையில் விளங்குகிறது.

Verse 81

जलदिव्यं तथा प्राहुर्द्विप्रकारं पुराविदः । जलहस्तं स्मृतं चैकं मज्जनं चापरं विदुः

பண்டைய அறிஞர்கள் ‘ஜல-திவ்யம்’ இருவகை எனக் கூறினர்—ஒன்று ‘ஜலஹஸ்தம்’ (நீரில் கைச் சோதனை), மற்றொன்று ‘மஜ்ஜனம்’ (நீரில் மூழ்கடிக்கும் சோதனை) என அறியப்படுகிறது।

Verse 82

बाणक्षेपस्तथादानं यावद्वीर्यवता कृतम् । तावत्तं मज्जयेज्जीवेत्तथा तच्छुद्धिमादिशेत्

வலிமைமிக்கவன் அம்பை எறிந்து மீண்டும் வந்து அதை எடுத்துவரும் அளவு நேரம் வரை அவனை நீரில் மூழ்கடித்து வைத்திருக்க வேண்டும்; அவன் உயிருடன் இருந்தால் விதிப்படி அவன் தூய்மை அறிவிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 83

एवंविधमिदं स्थानं भट्टादित्यस्य भारत । ममैव कृपया भानोर्जातमेतन्महीतले

ஓ பாரதா! இது பட்டாதித்யனுடைய இத்தகைய புனிதத் தலம். என் அருளாலேயே பானு (சூரியன்) இவ்வுருவில் பூமித்தளத்தில் வெளிப்பட்டான்।