Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । ततो द्विजौः परिवृतं नारदं देवपूजितम् । अभिगम्योपजग्राह सर्वानथ स पाण्डवः

சூதர் கூறினார்—பின்னர் பாண்டவர், தேவர்களாலும் போற்றப்படும், இருபிறப்போர் முனிவர்கள் சூழ்ந்த நாரத முனிவரை அணுகி, முறையோடு அனைவரையும் வணங்கி உரிய மரியாதை செய்தார்।

Verse 2

ततस्तं नारदः प्राह जयारातिधनंजय । धर्मे भवति ते बुद्धिर्देवेषु ब्राह्मणेषु च

அப்போது நாரதர் அவனை நோக்கி கூறினார்—“ஓ தனஞ்சயா, பகைவரை வென்றவனே! தேவர்களிடமும் பிராமணர்களிடமும் உன் அறிவு தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.”

Verse 3

कच्चिदेतां महायात्रां वीर द्वादशवारषिकीम् । आचरन्खिद्यसे नैवमथ वा कुप्यसे न च

வீரனே! பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீளும் இந்த மகா தீர்த்தயாத்திரையை மேற்கொண்டு செல்லும் போது நீ சோர்வடையவில்லையா? அல்லது கோபமடையவில்லையா?

Verse 4

मुनीनामपि चेतांसि तीर्थयात्रासु पांडव । खिद्यंति परिकृप्यंति श्रेयसां विघ्नमूलतः

பாண்டவரே! தீர்த்தயாத்திரைகளில் முனிவர்களின் மனங்களும் சோர்ந்து கலங்குகின்றன; ஏனெனில் ஆன்மிக நன்மையின் வேரிலேயே தடைகள் எழுகின்றன।

Verse 5

कच्चिन्नैतेन दोषेण समाश्लिष्टोऽसि पांडव । अत्र चांगिरसा गीतां गाथामेतां हि शुश्रुम

பாண்டவரே! இந்தக் குற்றத்தில் நீ சிக்கிக்கொள்ளவில்லையா? ஏனெனில் இங்கு ஆங்கிரசர் பாடிய இந்த உபதேசப் பாடலை நாங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்டுள்ளோம்।

Verse 6

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । निर्विकाराः क्रियाः सर्वाः स तीर्थफलमश्नुते

யாருடைய கைகளும் கால்களும் மனமும் நன்கு கட்டுப்பட்டவையாக இருந்து, எல்லாச் செயல்களும் விகாரமின்றி இருப்பதோ—அவனே உண்மையில் தீர்த்தயாத்திரையின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 7

तदिदं हृदि धार्यं ते किं वा त्वं तात मन्यसे । भ्राता युधिष्ठिरो यस्य सखा यस्य स केशवः

ஆகையால் இந்த உபதேசத்தை இதயத்தில் தாங்கிக் கொள். சொல்லு, அன்பனே—உன் சகோதரன் யுதிஷ்டிரன், உன் நண்பன் கேசவன் என்றால் நீ என்ன நினைப்பாய்?

Verse 8

पुनरेतत्समुचितं यद्विप्रैः शिक्षणं नृणाम् । वयं हि धर्मगुरवः स्थापितास्तेन विष्णुना

மேலும், பிராமணர்கள் மக்களுக்கு போதிப்பது தகுதியானதே; ஏனெனில் நாங்கள் தர்மத்தின் குருக்கள், விஷ்ணுவே எங்களை அந்தப் பதவியில் நிறுவினார்।

Verse 9

विष्णुना चात्र श्रृणुमो गीतां गाथां द्विजान्प्रति

இங்கே இருமுறை பிறந்தோரைக் குறித்து விஷ்ணு பாடிய ஒரு பாடலை நாம் கேட்கிறோம்।

Verse 10

यस्यामलामृतयशःश्रवणावगाहः सद्यः पुनाति जगदा श्वपचाद्विकुंठः । सोहं भवद्भिरुपलब्ध सुतीर्थकीर्तिश्छद्यां स्वबाहुमपि यः प्रतिकूलवर्ती

விகுண்டனின் மாசற்ற, அமுதமயமான புகழைச் செவியால் கேட்பதே ஒரு நீராடல்; அது உலகத்தை, ச்வபசன் வரை, உடனே தூய்மைப்படுத்தும்—அந்தவனே நான்; நீங்கள் என்னை ‘சுதீர்த்த-கீர்த்தி’ உடையவன் என அறிந்துள்ளீர்கள்; நீதிக்கு எதிராக நடக்கும் என் கை இருந்தால் அதையும் வெட்டத் தயங்கேன்।

Verse 11

प्रियं च पार्थ ते ब्रूमो येषां कुशलकामुकः । सर्वे कुशलिनस्ते च यादवाः पांडवास्तथा

ஓ பார்த்தா, உனக்கு இனிய செய்தி கூறுகிறோம்—நீ நலன் வேண்டிய அனைவரும் குசலமாய் செழித்து உள்ளனர்; யாதவர்கள், பாண்டவர்கள் இருவரும்.

Verse 12

अधुना भीमसेनेन कुरूणामुपतापकः । शासनाद्धृतराष्ट्रस्य वीरवर्मा नृपो हतः

இப்பொழுதே பீமசேனன்—குருக்களுக்கு துன்பம் விளைத்த—வீரவர்மன் அரசனைத் துருதராஷ்டிரன் ஆணையினால் வீழ்த்தினான்.

Verse 13

स हि राज्ञामजेयोऽभूद्यथापूर्वं बलिर्बली । कंटकं कंटकेनेव धृतराष्ट्रो जिगाय तम्

அவன் அரசர்களிடையே அஜேயனாய் இருந்தான், பழங்காலப் பலிவைப் போல வலிமைமிக்கவன்; ஆயினும் துருதராஷ்டிரன் அவனை வென்றான்—முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல்.

Verse 14

इत्यादिनारदप्रोक्तां वाचमाकर्ण्य फाल्गुनः । अतीव मुदितः प्राह तेषामकुशलं कुतः

நாரதர் உரைத்த இவ்வார்த்தைகளை கேட்டுப் பாகுணன் (அர்ஜுனன்) மிக மகிழ்ந்து கூறினான்—“அவர்களுக்கு அமங்கலம் எங்கிருந்து வரும்?”

Verse 15

ये ब्राह्मणमते नित्यं ये च ब्राह्मणपूजकाः । अहं च शक्त्या नियतस्तीर्थानि विचरन्ननु

எவர் எப்போதும் பிராமணர்களின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, எவர் பிராமணர்களை பூஜித்து மரியாதை செய்கிறார்களோ; நானும் என் வலிமை அளவிற்கு இடையறாது தீர்த்தங்களைச் சுற்றிச் செல்கிறேன்…

Verse 16

आगतस्तीर्थमेतद्धि प्रमोदोऽतीव मे हृदि । तीर्थानां दर्शनं धन्यमवगाहस्ततोऽधिकः

உண்மையாகவே நான் இந்தப் புனித தீர்த்தத்தை அடைந்தேன்; என் உள்ளம் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தது. தீர்த்தங்களின் தரிசனம் பாக்கியமானது; ஆனால் அவற்றில் நீராடி அவகாஹனம் செய்வது அதைவிட அதிகப் பயன் தரும்.

Verse 17

माहात्म्यश्रवणं तस्मादौर्वोपि मुनिरब्रवीत् । तदहं श्रोतुमिच्छामि तीर्थस्यास्य गुणान्मुने

ஆகையால், தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தைச் செவிமடுக்க வேண்டும் என்று அவ்வ மునியும் கூறினார். எனவே, முனிவரே, இந்தத் தீர்த்தத்தின் குணமகிமைகளை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 18

एतेनैव श्राव्यमेतद्यत्त्वयांगीकृतं मुने । त्वं हि त्रिलोकीं विचरन्वेत्सि सर्वां हि सारताम्

முனிவரே, நீங்கள் ஒப்புக் கொண்டதாலேயே இதைச் சொல்லி கேட்கச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் நீங்கள் மூவுலகங்களிலும் உலாவி அனைத்தின் சாரத்தையும் அறிந்தவர்.

Verse 19

तदेतत्सर्वतीर्थेभ्योऽधिकं मन्ये त्वदा हृतम्

ஆகையால் இதை எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் விட மேலானதாக நான் கருதுகிறேன்—இந்த மகிமையை நீங்கள் வெளிப்படுத்தியுள்ளீர்கள்.

Verse 20

नारद उवाच । उचितं तव पार्थैतद्यत्पृच्छसि गुणिन्गुणान् । गुणिनामेव युज्यन्ते श्रोतुं धर्मोद्भवा गुणाः । साधूनां धर्मश्रवणैः कीर्तनैर्याति चान्वहम्

நாரதர் கூறினார்—பார்த்தா, நற்குணமுடையோரின் குணங்களை நீ கேட்பது முறையானதே. தர்மத்தில் பிறந்த குணங்களைச் செவிமடுக்கத் தகுதியும் குணமுடையோருக்கே உரியது. சாதுக்கள் தர்ம-श्रவணம் மற்றும் தர்ம-கீர்த்தனம் மூலம் நாள்தோறும் முன்னேறுவர்.

Verse 21

पापानामसदालापैरायुर्याति यथान्वहम् । तदहं कीर्तयिष्यामि तीर्थस्यास्य गुणान्बहून्

பாவிகள் வீண் மற்றும் அசத்திய உரையாடலால் நாள்தோறும் ஆயுளை வீணாக்குவது போல, இப்போது நான் இந்தப் புனித தீர்த்தத்தின் பல நற்குணங்களைப் பாடிக் கூறுவேன்.

Verse 22

यथा श्रुत्वा विजानासि युक्तमंगीकृतं मया । पुराहं विचरन्पार्थ त्रिलोकीं कपिलानुगः

நீ கேட்டறிந்து என் ஒப்புதல் நியாயமானது என்பதை உணரும்படியாக—ஓ பார்த்தா, முன்பு நான் கபிலரைப் பின்பற்றி மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தேன்.

Verse 23

गतवान्ब्रह्मणो लोकं तत्रापश्यं पितामहम् । स हि राजर्षिदेवर्षिमूर्तामूर्तैः सुसंवृतः

நான் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று அங்கே பிதாமகனான பிரம்மாவைக் கண்டேன். அவர் ராஜரிஷிகளும் தேவரிஷிகளும்—உருவமும் அருவமும் உடையவர்களும்—சூழ்ந்து நிறைந்திருந்தனர்.

Verse 24

विभाति विमलो ब्रह्मा नक्षत्रैरुडुराडिव । तमहं प्रणिपत्याथ चक्षुषा कृतस्वागतः

தூய பிரம்மா நட்சத்திரங்களிடையே நிலவு போல ஒளிர்ந்தார். அவருக்கு வணங்கி, பின்னர் அவர் கருணைமிகு ஒப்புதல் பார்வையால் எனை வரவேற்றார்.

Verse 25

उविष्टः प्रमुदितः कपिलेन सहैव च । एतस्मिन्नंतरे तत्र वार्तिकाः समुपागताः

நான் கபிலருடன் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்த வேளையில், அச்சமயமே செய்தி கொண்டு வரும் தூதர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 26

प्रहीयंते हि ते नित्यं जगद्द्रष्टुं हि ब्रह्मणा । कृतप्रणामानथ तान्समासीनान्पितामहः

அவர்கள் எப்போதும் பிரம்மனால் உலகங்களை நோக்கிப் பார்ப்பதற்காக அனுப்பப்படுகின்றனர். அப்போது பிதாமஹன் பிரம்மா, அவர்கள் வணங்கி அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு (பேசினார்).

Verse 27

चक्षुषामृतकल्पेन प्लावयन्निव चाब्रवीत् । कुत्र कुत्र विचीर्णं वो दृष्टं श्रुतमथापि वा

அமுதம் போன்ற பார்வையால் அவர்களை நனைத்ததுபோல் அவர் கூறினார்—“நீங்கள் எங்கே எங்கே அலைந்தீர்கள்? வழியில் என்ன கண்டீர்கள், அல்லது என்ன கேட்டீர்கள்?”

Verse 28

किंचिदेवाद्भुतं ब्रूत श्रवणाद्येन पुण्यता । एवमुक्ते भगवता तेषां यः प्रवरो मतः

“கேட்பதாலேயே புண்ணியம் கிடைக்குமாறு ஏதாவது உண்மையான அதிசயத்தைச் சொல்லுங்கள்.” பகவான் இவ்வாறு கூறியதும், அவர்களில் முதன்மையானவர் முன்னே வந்தார்.

Verse 29

सुश्रवानाम ब्रह्माणं प्रणिपत्येदमूचिवान् । प्रभोरग्रे च विज्ञप्तिर्यथा दीपो रवेस्तथा

சுஶ்ரவா என்னும் ஒருவர் பிரம்மாவை வணங்கி கூறினார்—“பிரபோ! உம்முன் என் அறிக்கை, சூரியன் முன் விளக்கைப் போன்றது.”

Verse 30

तथापि खलु वाच्यं मे परार्थं प्रेरितेन ते । मुनिः कात्यायनोनाम श्रुत्वा धर्मान्पुनर्बहून्

“ஆயினும், உமது தூண்டுதலால் பரம நலனுக்காக நான் சொல்ல வேண்டியது உண்டு. காத்தியாயனன் என்னும் ஒரு முனிவர் உள்ளார்; அவர் பலமுறை பல தர்ம உபதேசங்களை கேட்டுள்ளார்…”

Verse 31

सारजिज्ञासया तस्थावेकांगुष्ठः शतं समाः । ततः प्रोवाच तं दिव्या वाणी कात्यायन श्रृणु

சாரத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி அவர் ஒரு பாதத்தின் பெருவிரலில் நின்று நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தார். அப்போது தெய்வ வாணி கூறியது— “காத்யாயன, கேள்।”

Verse 32

पुण्ये सरस्वतीतीरे पृच्छ सारस्वतं मुनिम् । स ते सारं धर्मसाध्यं धर्मज्ञोऽभिवदिष्यति

புனிதமான சரஸ்வதி கரையில் சாரஸ்வத முனிவரை வினவு. தர்மத்தை அறிந்த அவர், தர்மத்தால் சாதிக்க வேண்டிய சாரத்தை உனக்குச் சொல்வார்.

Verse 33

इति श्रुत्वा मुनिवरो मुनिश्रेष्ठमुपेत्य तम् । प्रणम्य शिरसा भूमौ पप्रच्छेदं हृदि स्थितम्

இவ்வாறு கேட்ட சிறந்த முனிவர், அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரை அணுகினார். தரையில் தலை வைத்து வணங்கி, உள்ளத்தில் இருந்த கேள்வியை கேட்டார்.

Verse 34

सत्यं केचित्प्रशंसंतितपः शौचं तथा परे । सांख्यं केचित्प्रशंसंति योगमन्ये प्रचक्षते

சிலர் சத்தியத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; சிலர் தவமும் தூய்மையும் போற்றுகிறார்கள். சிலர் சாங்க்யத்தைச் சிறப்பிக்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் யோகமே உன்னதம் என்கிறார்கள்.

Verse 35

क्षमां केचित्प्रशंसंति तथैव भृशमार्ज्जवम् । केचिन्मौनं प्रशंसंति केचिदाहुः परं श्रुतम्

சிலர் பொறுமையைப் புகழ்கிறார்கள்; அதுபோல மிகுந்த ஆர்ஜவம்—நேர்மையையும். சிலர் மௌனத்தைப் போற்றுகிறார்கள்; சிலர் ஸ்ருதி ஞானமே உன்னதம் என்கிறார்கள்.

Verse 36

सम्यग्ज्ञानं प्रशंसंति केचिद्वैराग्यमुत्तमम् । अग्निष्टोमादिकर्माणि तथा केचित्परं विदुः

சிலர் சம்யக் ஞானத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; சிலர் பரம வைராக்யமே உயர்ந்தது எனக் கருதுகிறார்கள். இன்னும் சிலர் அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகக் கர்மங்களையே உச்சம் என அறிவார்கள்.

Verse 37

आत्मज्ञानं परं केचित्समलोष्टाश्मकांचनम् । इत्थं व्यवस्थिते लोके कृत्याकृत्यविधौ जनाः

சிலர் ஆத்மஞானமே பரமம் எனக் கருதுவர்—அங்கே மண் கட்டி, கல், பொன் அனைத்தும் சமமாகத் தோன்றும். இவ்வாறு அமைந்த உலகில் செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற விதிகளில் மக்கள் வேறுபடுகின்றனர்.

Verse 38

व्यामोहमेव गच्छंति किं श्रेय इति वादिनः । यदेतेषु परं कृत्यम् नुष्ठेयं महात्मभिः

‘எது உண்மையான நன்மை?’ என்று வாதாடுவோர் குழப்பத்திலேயே விழுகின்றனர். ஆகவே இவற்றில் எது பரமக் கடமையோ, அதையே மகாத்மாக்கள் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 39

वक्तुमर्हसि धर्मज्ञ मम सर्वार्थसाधकम्

தர்மத்தை அறிந்தவரே! எனக்கு எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவதை நீங்கள் சொல்லத் தகுதியுடையவர்.

Verse 40

सारस्वत उवाच । यन्मां सरस्वती प्राह सारं वक्ष्यामि तच्छृणु । छायाकारं जगत्सर्वमुत्पत्तिक्षयधर्मि च । वारांगनानेत्रभंगस्वद्वद्भंगुरमेव तत्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—சரஸ்வதி எனக்குச் சொன்ன சாரத்தை இப்போது கூறுகிறேன்; கேள். இந்த உலகமெல்லாம் நிழல்போல், தோற்றமும் அழிவும் உடையது; விலைமகளின் கண்கோணச் சாய்வின் நொடிப்பொழுது மாறுபாடு போலவே இது மிகுந்த நிலையற்றது.

Verse 41

धनायुर्यौवनं भोगाञ्जलचंद्रवदस्थिरान् । बुद्ध्या सम्यक्परामृश्य स्थाणुदानं समाश्रयेत्

செல்வம், ஆயுள், இளமை, இன்பங்கள் நீரில் நிலவும் சந்திரப் பிரதிபலிப்பைப் போல நிலையற்றவை. விவேகத்துடன் நன்கு சிந்தித்து ஸ்தாணு (சிவன்) நிமித்தமாக தானத்தின் சரணை அடைய வேண்டும்.

Verse 42

दानवान्पुरुषः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः । स्थाणुभक्तो जन्ममृत्यू नाप्नोतीति श्रुति स्तथा

வேதவாக்கியம் கூறுகிறது: தானம் செய்பவன் பாவம் செய்யத் தகுதியற்றவன். அதுபோல ஸ்தாணு (சிவன்) பக்தன் பிறப்பு–இறப்பை அடைவதில்லை என்றும் வேதம் கூறுகிறது.

Verse 43

सावर्णिना च गाथे द्वे कीर्तिते श्रृणु ये पुरा । वृषो हि भगवान्धर्मो वृषभो यस्य वाहनम्

சாவர்ணி முற்காலத்தில் பாடிய இரு காதைகளைக் கேளுங்கள். ‘தர்மமே புனிதமான வृष (காளை); மேலும் யாருடைய வாகனம் வृषபமோ…’

Verse 44

पूज्यते स महादेवः स धर्मः पर उच्यते । दुःखावर्ते तमोघोरे धर्माधर्मजले तथा

அந்த மகாதேவனே வழிபடத்தக்கவர்—இதுவே பரம தர்மம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. துயரச் சுழலில், பயங்கர இருளில், தர்ம–அதர்ம நீரில் (அவரே அடைக்கலம்).

Verse 45

क्रोधपंके मदग्राहे लोभबुद्बदसंकटे । मानगंभीरपाताले सत्त्वयानविभूषिते

கோபத்தின் சேற்றில், மதம் எனும் கிராஹம் (மகரம்) நடுவில், பேராசை குமிழ்களின் அபாயக் கலக்கத்தில், அகந்தையின் ஆழ்ந்த பாதாளத்தில்—இந்த சம்சாரக் கடல் அச்சமூட்டுவது; சத்துவம் எனும் ‘வாகனம்’ அலங்கரித்ததுபோல் தோன்றினாலும்.

Verse 46

मज्जंतं तारयत्येको हरः संसारसागरात् । दानं वृत्तं व्रतं वाचः कीर्तिधर्मौ तथायुषः

சம்சாரக் கடலில் மூழ்குவோனை ஹரன் (சிவன்) ஒருவனே கரை சேர்க்கிறான். தானம், நல்லொழுக்கம், விரதம், வாக்குக் கட்டுப்பாடு, புகழ், தர்மம் மற்றும் ஆயுளும் அவன் சரணால் நிறைவேறும்।

Verse 47

परोपकरणं कायादसारात्सारमुद्धरेत् । धर्मे रागः श्रुतौ चिंता दाने व्यसनमुत्तमम्

நிலையற்ற உடலின் சாரமற்றதிலிருந்து சாரத்தை எடுத்திட வேண்டும்—பிறர்க்கு உதவி. தர்மத்தில் அன்பு, ஸ்ருதி-சாஸ்திரங்களில் சிந்தனை, தானத்தில் உயர்ந்த பற்றுதல்—இவையே சிறந்தவை।

Verse 48

इंद्रियार्थेषु वैराग्यं संप्राप्तं जन्मनः फलम् । देशेऽस्मिन्भारते जन्म प्राप्य मानुष्यमध्रुवम्

இந்திரியப் பொருள்களின்மேல் வைராக்யமே பிறப்பின் உண்மைப் பயன். இந்த பாரத தேசத்தில் பிறந்து நிலையற்ற மனித வாழ்வைப் பெற்றபின், பரமார்த்தத்திற்காக முயல வேண்டும்।

Verse 49

न कुर्यादात्मनः श्रेयस्तेनात्मा वंचतश्चिरम् । देवासुराणां सर्वेषां मानुष्यमतिदुर्लभम्

ஒருவன் தன் நன்மையை நாடாமல் இருந்தால், நீண்ட காலம் தன்னையே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான். தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட மனிதப் பிறப்பு மிக அரிது।

Verse 50

तत्संप्राप्य तथा कुर्यान्न गच्छेन्नरकं यथा । सर्वस्य मूलं मानुष्यं तथा सर्वार्थसाधकम्

அந்த மனிதப் பிறப்பைப் பெற்றபின், நரகத்திற்குச் செல்லாதபடி நடக்க வேண்டும். மனித வாழ்வே அனைத்தின் வேர்; அதுவே எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் நிறைவேற்றும் சாதனமும் ஆகும்।

Verse 51

यदि लाभे न यत्नस्ते मूलं रक्ष प्रयत्नतः । महता पुण्यमूल्येन क्रीयते कायनौस्त्वया

மேலும் லாபத்திற்காக நீ முயலாவிட்டாலும், குறைந்தது மூலதனத்தை முயற்சியுடன் காத்தருள். ஏனெனில் இந்த ‘தேக-நாவை’ நீ மிகுந்த புண்ணியத்தின் விலையால் பெற்றுள்ளாய்.

Verse 52

गंतुं दुःखोदधेः पारं तर यावन्न भिद्यते । अविकारिशरीरत्वं दुष्प्राप्यं वै ततः

துயரக் கடலின் அப்பாற் கரை அடைய, இந்த சாதனமான உடல் இன்னும் சிதையாதிருக்கும்போதே கடந்து செல். ஏனெனில் அதன் பின் விகாரமற்ற உடல் நிலை பெறுதல் நிச்சயமாக அரிது.

Verse 53

नापक्रामति संसारादात्महा स नराधमः । तपस्तप्यन्ति यतयो जुह्वते चात्र यज्विनः । दानानि चात्र दीयंते परलोकार्थमादरात्

சம்சாரத்திலிருந்து விலகாதவன் தன் ஆத்மாவை கொல்லும் ஒருவன்—அவன் நராதமன். இங்கு யதிகள் தவம் செய்கின்றனர், யஜ்வர்கள் ஹோமத்தில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்துகின்றனர், மேலும் பரலோக நன்மைக்காக பக்தியுடன் தானங்கள் வழங்கப்படுகின்றன.

Verse 54

कात्यायन उवाच । दानस्य तपसो वापि भगवन्किं च दुष्करम् । किं वा महत्फलं प्रेत्य सारस्वत ब्रवीहि तत्

காத்யாயனன் கூறினான்—ஹே பகவான்! தானமும் தவமும் இவற்றில் உண்மையில் எது மிகக் கடினம்? மேலும் மரணத்திற்குப் பின் எது மிகப் பெரிய பலனை அளிக்கும்? ஹே சாரஸ்வதா, அதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 55

सारस्वत उवाच । न दानाद्दुष्करतरं पृथिव्यामस्ति किंचन । मुने प्रत्यक्षमेवैतद्दृश्यते लोकसाक्षिकम्

சாரஸ்வதன் கூறினான்—ஹே முனிவரே! பூமியில் தானத்தைவிடக் கடினமானது எதுவும் இல்லை. இது நேரடியாகவே காணப்படுகிறது—இதற்கு உலகமே சாட்சி.

Verse 56

परित्यज्य प्रियान्प्राणान्धनार्थे हि महाभयम् । प्रविशंति महालोभात्समुद्रमटवीं गिरिम्

செல்வத்திற்காகப் பிரியமான உயிரையும் துறந்து, பேராசையால் உந்தப்பட்டோர் பேராபத்தில் புகுகின்றனர்—கடல், காடு, மலை ஆகியவற்றில்।

Verse 57

सेवामन्ये प्रपद्यंते श्ववृत्तिरिति या स्मृता । हिंसाप्रायां बहुक्लेशां कृषिं चैव तथा परे

சிலர் சேவையையே நாடுகின்றனர்; அது ஸ்மிருதியில் ‘நாய்வாழ்வு’ எனக் கூறப்படுகிறது. மற்றவர்கள் வன்முறை கலந்த, பல துன்பங்கள் நிறைந்த வேளாண்மையையும் மேற்கொள்கிறார்கள்।

Verse 58

तस्य दुःखार्जितस्येह प्राणेभ्योपि गरीयसः । आयासशतलब्धस्य परित्यागः सुदुष्करः

இங்கு துன்பத்தால் ஈட்டிய செல்வம் உயிரைவிடவும் மேலானதாகத் தோன்றும்; நூறு நூறு உழைப்பால் பெற்ற அதனைத் துறப்பது மிகக் கடினம்।

Verse 59

यद्ददाति यदश्नाति तदेव धनिनो धनम् । अन्ये मृतस्य क्रीडंति दारैरपि धनैरपि

செல்வவானின் உண்மையான செல்வம் அவன் தானம் செய்ததும், அவன் அனுபவித்ததும் மட்டுமே; அவன் இறந்தபின் மீதமுள்ள செல்வத்துடனும் குடும்பத்துடனும் பிறர் விளையாடுகின்றனர்।

Verse 60

अहन्यहनि याचंतमहं मन्ये गुरुं यथा । मार्जनं दर्पणस्येव यः करोति दिनेदिने

நாள்தோறும் யாசிப்பவனை நான் குருவெனக் கருதுகிறேன்; அவன் தினந்தோறும் கண்ணாடியைத் துடைப்பதுபோல், நாள்தோறும் உள்ளத் தூய்மையை உண்டாக்குகிறான்।

Verse 61

दीयमानं हि नापैति भूय एवाभिवर्धते । कूप उत्सिच्यमानो हि भवेच्छुद्धो बहूदकः

தானமாக அளிப்பது குறையாது; மாறாக மேலும் பெருகும். கிணறு இடையறாது நிரப்பப்படின் அது தெளிவடைந்து நீரால் நிறைந்திருக்கும்.

Verse 62

एकजन्मसुखस्यार्थे सहस्राणि विलापयेत् । प्राज्ञो जन्मसहस्रेषु संचिनोत्येकजन्मनि

ஒரு பிறவியின் இன்பத்திற்காக மனிதன் ஆயிரம் (பிறவிகளின்) சேர்த்ததை வீணாக்குகிறான். ஆனால் ஞானி ஒரே பிறவியில் ஆயிரம் பிறவிகளைத் தாங்கும் புண்ணியத்தைச் சேர்க்கிறான்.

Verse 63

मूर्खो हि न ददात्यर्थानिह दारिद्र्यशंकया । प्राज्ञस्तु विसृजत्यर्थानमुत्र तस्य शंकया

மூடன் இவ்வுலகில் வறுமை பயத்தால் செல்வத்தைத் தானம் செய்யான். ஆனால் ஞானி மறுலோக வறுமை அச்சத்தால் செல்வத்தைத் துறக்கிறான்.

Verse 64

किं धनेन करिष्यंति देहिनो भंगुराश्रयाः । यदर्थं धनमिच्छंति तच्छरीरमशाश्वतम्

நிலையற்ற ஆதாரத்தில் தங்கிய உடலுடையோர் செல்வத்தால் என்ன செய்வர்? எந்த உடலுக்காக செல்வம் நாடுகிறார்களோ, அந்த உடலே நிலையற்றது.

Verse 65

अक्षरद्वयमभ्यस्तं नास्तिनास्तीति यत्पुरा । तदिदं देहिदेहिति विपरीतमुपस्थितम्

முன்பு பயின்ற இரு எழுத்துச் சொல் ‘நாஸ்தி, நாஸ்தி’. இப்போது அதுவே மாறாக ‘தேஹி, தேஹி’—‘கொடு, கொடு’—என்று தோன்றியுள்ளது.

Verse 66

बोधयंति च यावंतो देहीति कृपणं जनाः । अवस्थेयमदानस्य मा भूदेवं भवानपि

எத்தனை பேர் ‘கொடு’ என்று கஞ்சனை அறிவுறுத்தினாலும், கொடுக்காததின் இழிவு நீங்காது. அத்தகைய நிலை உனக்கும் வராதாக.

Verse 67

दातुरेवोपकाराय वदत्यर्थीति देहि मे । यस्माद्दाता प्रयात्यूर्ध्वमधस्तिष्ठेत्प्रतिग्रही

யாசகர் ‘எனக்கு கொடு’ என்று சொல்வது தானதாரரின் நன்மைக்காகவே; ஏனெனில் கொடுப்பவன் உயர்வடைகிறான், பெறுபவன் மட்டும் கீழே நிற்கிறான்.

Verse 68

दरिद्रा व्याधिता मूर्खाः परप्रेष्यकराः सदा । अदत्तदानाज्जायंते दुःखस्यैव हि भाजनाः

தானம் செய்யாமையால் வறுமை, நோய், மந்த புத்தி, என்றும் பிறர்க்கு அடிமைத் தொழில் உண்டாகும்; அவர்கள் துயரத்தின் பாத்திரமே ஆவர்.

Verse 69

धनवंतमदातारं दरिद्रं वाऽतपस्विनम् । उभावंभसि मोक्तव्यौ कंठे बद्धा महाशिलाम्

செல்வமுள்ளும் தானம் செய்யாதவன், வறியவனாகியும் தவம் செய்யாதவன்—இருவரும் கழுத்தில் பெரிய கல்லைக் கட்டி நீரில் எறியத் தக்கவர்கள் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 70

शतेषु जायते शूरः सहस्रेषु च पंडितः । वक्ता शतसहस्रेषु दाता जायेत वा न वा

நூறுகளில் ஒரு வீரன் பிறக்கிறான், ஆயிரங்களில் ஒரு பண்டிதன்; இலட்சங்களில் ஒரு பேச்சாளர்—ஆனால் உண்மையான தானியன் பிறப்பானோ இல்லையோ தெரியாது.

Verse 71

गोभिर्विप्रैश्च वेदैश्च सतीभिः सत्यवादिभिः । अलुब्धैर्दानशीलैश्च सप्तभिर्धार्यते मही

பசுக்கள், பிராமணர்கள், வேதங்கள், பத்தினி சதிகள், சத்தியவாதிகள், பேராசையற்றோர், தானசீலர்கள்—இவ்வேழினால் பூமி தாங்கப்படுகிறது.

Verse 72

शिबिरौशीनरोङ्गानि सुतं च प्रियमौरसम् । ब्राह्मणार्थमुपाकृत्य नाकपृष्ठमितो गतः

உசீனரின் மகன் சிபி, பிராமணரின் நலனுக்காகத் தன் அங்கங்களையும் தன் அன்பான இயற்பிறந்த மகனையும் அர்ப்பணித்து, இங்கிருந்து ஸ்வர்கத்தின் உச்சியை அடைந்தான்.

Verse 73

प्रतर्द्दनः काशिपति प्रदाय नयने स्वके । ब्राह्मणायातुलां कीर्तिमिह चामुत्र चाश्नुते

காசியின் அரசன் பிரதர்த்தனன், பிராமணருக்குத் தன் கண்களையே தானமாக அளித்து, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஒப்பற்ற புகழை அடைந்தான்.

Verse 74

निमी राष्ट्रं च वैदेहो जामदग्न्यो वसुंधराम् । ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्चोर्वीं सपत्तनाम्

வைதேக நிமி தன் அரசாட்சியைத் தானமாக அளித்தான்; ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) பூமியையே தானமாக அளித்தான்; கயனும் சார்ந்த வருவாய்களுடன் நிலத்தைப் பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 75

अवर्षति च पर्जन्ये सर्वभूतनिवासकृत् । वसिष्ठो जीवयामास प्रजापतिरिव प्रजाः

மழைமேகங்கள் பொழியாதபோது, எல்லா உயிர்களின் வாசஸ்தலத்தைப் பாதுகாப்பவன் வசிஷ்டர், பிரஜாபதியைப் போல மக்களைப் போஷித்து உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 76

ब्रह्मदत्तश्च पांचाल्यो राजा बुद्धिमतां वरः । निधिं शंखं द्विजाग्र्येभ्यो दत्त्वा स्वर्गमवाप्तवान्

பாஞ்சால அரசன் பிரஹ்மதத்தன், ஞானிகளில் முதன்மை உடையவன்; இருபிறப்போரின் சிறந்தோர்க்கு ‘சங்கு’ எனும் நிதியைத் தானமளித்து ஸ்வர்க்கம் அடைந்தான்.

Verse 77

सहस्रजिच्च राजर्षिः प्राणानिष्टान्महायशाः । ब्राह्मणार्थे परित्यज्य गतो लोकाननुत्तमान्

மகாயசம் உடைய ராஜரிஷி ஸஹஸ்ரஜித், பிராமணர்களின் நலனுக்காகத் தன் உயிரையும் துறந்து, ஒப்பற்ற உலகங்களை அடைந்தான்.

Verse 78

एते चान्ये च बहवः स्थाणोर्दानेन भक्तितः । रुद्रलोकं गता नित्यं शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः

இவர்களும் இன்னும் பலரும் பக்தியுடன் ஸ்தாணு (சிவன்)க்கு தானம் அர்ப்பணித்து ருத்ரலோகத்தை அடைந்தனர்; எப்போதும் அமைதியுள்ள மனத்தோடும், இந்திரியங்களை அடக்கியவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 79

एषां प्रतिष्ठिता कीर्तिर्यावत्स्थास्यति मेदिनी । इति संचिंत्य सारार्थी स्थाणुदानपरो भव

இவர்களின் நிலைபெற்ற புகழ் பூமி நிலைக்கும் வரை நிலைத்திருக்கும்; இதனைச் சிந்தித்து, ஹே சாரத்தின் தேடுபவனே, ஸ்தாணு (சிவன்)க்கு தானம் செய்யப் பற்றுடையவனாக இரு.

Verse 80

सोऽपि मोह परित्यज्य तथा कात्यायनोऽभवत्

அவனும் மயக்கத்தைத் துறந்து, அதேபோல் காத்யாயன பரம்பரையின் உண்மையான अनुயாயனாக ஆனான்.

Verse 81

नारद उवाच । एवं सुश्रवसा प्रोक्तां कथामाकर्ण्य पद्मभूः । हर्षाश्रुसंयुतोऽतीव प्रशशंस मुहुर्मुहुः

நாரதர் கூறினார்—சுஶ்ரவஸன் உரைத்த இந்தக் கதையை கேட்ட பத்மபூ பிரம்மா ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிறைந்து, மீண்டும் மீண்டும் அவனைப் புகழ்ந்தார்।

Verse 82

साधु ते व्याहृतं वत्स एवमेतन्न चान्यथा । सत्यं सारस्वतः प्राह सत्या चैवं तथा श्रुतिः

குழந்தையே, நீ நன்றாகச் சொன்னாய்—இது இப்படியே, வேறல்ல. சாரஸ்வதர் இதை உண்மை என உரைத்தார்; ஸ்ருதியும் அதையே உண்மை என உறுதிப்படுத்துகிறது।

Verse 83

दानं यज्ञानां वरूथं दक्षिणा लोके दातारंसर्वभूतान्युपजीवंति दानेनारातीरंपानुदंत दानेन द्विषंतो मित्रा भवंति दाने सर्वं प्रतिष्ठितं तस्माद्दानं परमं वदंतीति

தானம் யாகங்களின் காவல் கவசம்; உலகில் புனித தக்ஷிணை. தானத்தால் எல்லா உயிர்களும் தானதாரரைச் சார்ந்து வாழ்கின்றன. தானம் துன்பங்களை அகற்றும்; தானத்தால் பகைவரும் நண்பராவர். அனைத்தும் தானத்தில் நிலைபெற்றது; ஆகவே தானமே உத்தமம் எனப் போற்றுவர்।

Verse 84

संसारसागरे घोरे धर्माधर्मोर्मिसंकुले । दानं तत्र निषेवेत तच्च नौरिव निर्मितम्

தர்ம-அதர்ம அலைகள் கலங்கும் இந்தக் கொடிய சம்சாரக் கடலில் தானத்தைப் பயில வேண்டும்; ஏனெனில் அது கரை சேர்க்கும் படகுபோல் அமைக்கப்பட்டது।

Verse 85

इति संचिंत्य च मया पुष्करे स्थापिता द्विजाः । गङ्गायमुनयोर्मध्ये मध्यदेशे द्विजाः सृते

இவ்வாறு சிந்தித்து நான் புஷ்கரத்தில் த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) நிறுவினேன்; மேலும் கங்கை-யமுனை நடுவிலுள்ள மத்தியதேசத்திலும் பிராமணர்கள் குடியமர்த்தப்பட்டனர்।

Verse 86

स्थापिताः श्रीहरिभ्यां तु श्रीगौर्या वेदवित्तमाः । रुद्रेण नागराश्चैव पार्वत्या शक्तिपूर्भवाः

பூஜ்யமான இரு ஹரிகளும், திருநலமுடைய கௌரியும் வேதத்தில் சிறந்த அறிஞர்களை நிறுவினர். ருத்ரன் நாகரரை குடியமர்த்தினான்; பார்வதி சக்திபூரத் தோற்றமுடையவர்களை நிலைநிறுத்தினாள்.

Verse 87

श्रीमाले च तथा लक्ष्म्या ह्येवमादिसुरोत्तमैः । नानाग्रहाराः संदत्ता लोकोद्धरणकांक्षया

அதேபோல் ஸ்ரீமாலத்தில் லக்ஷ்மியும், மேலும் அத்தகைய பிற தேவோத்தமர்களும், உலகோத்தாரண விருப்பத்தால் பல அக்‌ரஹாரங்களை (தானக் குடியிருப்புகளை) அளித்தனர்.

Verse 88

न हि दानफले कांक्षा काचिन्नऽस्ति सुरोत्तमाः । साधुसंरक्षणार्थं हि दानं नः परिकीर्तितम्

தேவோத்தமர்களே! தானத்தின் பலனை நாடும் ஆசை எமக்கு சிறிதும் இல்லை; எமது தானம் சாதுக்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவே என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 89

ब्राह्मणाश्च कृतस्थाना नानाधर्मोपदेशनैः । समुद्धरंति वर्णांस्त्रींस्ततः पूज्यतमा द्विजाः

பிராமணர்கள் தக்க நிலையில் நிறுவப்பட்டு, பலவகை தர்ம உபதேசங்களால் மூன்று வர்ணங்களையும் உயர்த்துகின்றனர்; ஆகவே த்விஜர்கள் மிகப் பூஜ்யமானவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 90

दानं चतुर्विधं दानमुत्सर्गः कल्पितं तथा । संश्रुतं चेति विविधं तत्क्रमात्परिकीर्तितम्

தானம் நான்கு வகை என உரைக்கப்படுகிறது—(1) தானம், (2) உத்ஸர்கம், (3) கல்பிதம், (4) ஸம்ஶ்ருதம்; இவை முறையே போதிக்கப்பட்டன.

Verse 91

वापीकूपतडागानां वृक्षविद्यासुरौकसाम् । मठप्रपागृहक्षेत्रदानमुत्सर्ग इत्यसौ

படிக்கட்டு கிணறு, கிணறு, குளம், மரங்கள், கல்வி நிலையங்கள், தேவாலயங்கள்—மேலும் மடம், தண்ணீர் தருமசாலை, தங்குமிடம்/அடைக்கலம் மற்றும் நிலதானம்—இவை அனைத்தும் ‘உத்ஸர்கம்’ எனப்படும்।

Verse 92

उपजीवन्निमान्यश्च पुण्यं कोऽपि चरेन्नरः । षष्ठमंशं स लभते यावद्यो विसृजेद्द्विजः

இவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்பவனும் சிறிதளவு புண்ணியம் பெறுவான்; ஓ த்விஜா! தானம் அளித்தவர் அதைத் திரும்பப் பெறாதவரை, அவனுக்கு புண்ணியத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கு கிடைக்கும்।

Verse 93

तदेषामेव सर्वेषां विप्रसंस्थापनं परम् । देवसंस्थापनं चैव धर्मस्तन्मूल एव यत्

ஆகையால் இத்தகைய எல்லா தானங்களிலும் உச்சமானது பிராமணர்களை முறையாக நிறுவுதல் (பராமரிப்பு-ஒழுங்கு); அதுபோலவே தேவர்களை நிறுவுதல் (ஆலய ஆராதனை). ஏனெனில் தர்மம் அந்த அடித்தளத்திலேயே வேரூன்றியுள்ளது।

Verse 94

देवतायतनं यावद्यावच्च ब्राह्मणगृहम् । तावद्दातुः पूर्वजानां पुण्यांशश्चोपतिष्ठति

தேவதையின் ஆலயம் எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்கிறதோ, பிராமணனின் வீடும் எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அத்தனை காலம் தானம் செய்தவரின் முன்னோர்களுக்கு புண்ணியப் பங்கு வந்து சேரும்।

Verse 95

एतत्स्वल्पं हि वाणिज्यं पुनर्बहुफलप्रदम् । जीर्णोद्धारे च द्विगुणमेतदेव प्रकीर्तितम्

இந்த ‘வாணிபம்’ முயற்சியில் சிறியது; ஆனால் பலனில் மிகப் பெரிது. மேலும் ஜீர்ணோத்தாரத்தில் (சிதைந்ததைப் புதுப்பிப்பதில்) இதே புண்ணியம் இரட்டிப்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 96

तस्मादिदं त्वहमपिब्रवीमि सुरसत्तमाः । नास्ति दानसमं किंचित्सत्यं सारस्वतो जगौ

ஆகையால், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நானும் இதையே அறிவிக்கிறேன்—தானத்துக்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை. இது உண்மை; இவ்வாறு ஸாரஸ்வதர் உரைத்தார்.

Verse 97

नारद उवाच । इति सारस्वतप्रोक्तां तथा पद्मभुवेरिताम् । साधुसाध्वित्यमोदंत सुराश्चाहं सुविस्मिताः

நாரதர் கூறினார்—ஸாரஸ்வதர் உரைத்ததும், அதேபோல் பத்மபூ (பிரம்மா) உறுதிப்படுத்தியதும் ஆகிய அந்த வாக்கை கேட்டுத் தேவர்களும் நானும் மிகுந்த வியப்புடன் ‘சாது! சாது!’ என்று கூறி மகிழ்ந்தோம்.

Verse 98

ततः सभाविसर्गांते सुरम्ये मेरुमूर्धनि । उपविश्य शिलापृष्ठे अहमेतदचिंतयम्

பின்னர் சபை கலைந்தபோது, அழகிய மேரு சிகரத்தில் நான் கல் மேடையில் அமர்ந்து இவ்விஷயத்தை சிந்தித்தேன்.

Verse 99

सत्यमाह विरंचिस्तु स किमर्थं तु जीवति । येनैकमपि तद्धृत्तं नैव येन कृतार्थता

‘விரஞ்சி (பிரம்மா) உண்மையே சொன்னார்; ஆனால் அந்த (தான) செயலை ஒன்றுகூட செய்யாதவனும், வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்காதவனும் எதற்காக வாழ்கிறான்?’

Verse 100

तदहं दानपुण्यं हि करिष्यामि कथं स्फुटम् । कौपीनदण्डात्मधनो धनं स्वल्पं हि नास्ति मे

‘அப்படியெனில் தானப் புண்ணியத்தை நான் எவ்வாறு தெளிவாகச் செய்வேன்? எனது செல்வம் கௌபீனமும் தண்டும் மட்டுமே; சிறிதளவும் பணம் இல்லை.’

Verse 101

अनर्हते यद्ददाति न ददाति तथार्हते । अर्हानर्हपरिज्ञानाद्दानधर्मो हि दुष्करः

அர்ஹனல்லாதவர்க்கு தானம் செய்து, அர்ஹனுக்குத் தானம் செய்யாதபோது, அர்ஹன்–அனர்ஹன் எனப் பிரித்தறிதல் கடினமாதலால் தானதர்மம் நிறைவேற்றுதல் உண்மையிலே கடினமாகிறது।

Verse 102

देशेकाले च पात्रे च शुद्धेन मनसा तथा । न्यायार्जितं च यो दद्याद्यौवने स तदश्नुते

தூய மனத்துடன் தேசம், காலம், பாத்திரம் ஆகியவற்றை எண்ணி, நீதியாக ஈட்டிய பொருளைத் தானம் செய்பவன், அதன் பலனை இளமையிலேயே அனுபவிக்கிறான்।

Verse 103

तमोवृतस्तु यो दद्यात्क्रोधात्तथैव च । भुंक्ते दान फलं तद्धि गर्भस्थो नात्र संशयः

மயக்கத்தின் இருளால் மூடப்பட்டோ அல்லது கோபத்தினாலோ தானம் செய்பவன், அந்தத் தானத்தின் பலனை கருவிலேயே அனுபவிக்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 104

बालत्वेऽपि च सोऽश्राति यद्दत्तं दम्भकारणात् । दत्तमन्यायतो वित्तं वै चार्थकारणम्

பெருமை காட்டும் நோக்கில் தானம் செய்பவன் இளமையிலேயே அழிவுறுகிறான்; அநீதியாக ஈட்டிய செல்வத்தை உலகப் பயனுக்காகத் தானம் செய்தாலும் அதுவும் வீழ்ச்சியையே தரும்।

Verse 105

वृद्धत्वे हि समश्राति नरो वै नात्र भविष्यति । तस्माद्देशे च काले च सुपात्रे विधिना नरः । शुभार्जितं प्रयुञ्जीत श्रद्धया शाठ्यवर्जितः

முதுமையில் மனிதன் நிச்சயமாகத் தளர்வுறுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே தேசம், காலம், சுபாத்திரம் ஆகியவற்றை எண்ணி, விதிப்படி, நல்வழியில் ஈட்டிய பொருளை நம்பிக்கையுடன், வஞ்சமின்றித் தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 106

तदेतन्निर्धनत्वाच्च कथं नाम भविष्यति । सत्यमाहुः पुरा वाक्यं पुराणमुनयोऽमलाः

வறுமையில் இது எவ்வாறு நிகழும் என்று மக்கள் ஐயுறுவர். ஆயினும் பழம்புராணங்களில் நிர்மல முனிவர்கள் உரைத்த வாக்கு உண்மையேயாகும்.

Verse 107

नाधनस्यास्त्ययं लोको न परश्च कथंचन । अभिशस्तं प्रपश्यंति दरिद्रं पार्श्वतः स्थितम्

செல்வமற்றவனுக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுவுலகமும் இல்லை எனத் தோன்றும்; அருகில் நிற்கும் ஏழையை மக்கள் சபிக்கப்பட்டவனைப் போலக் கண்டும் இகழ்வர்.

Verse 108

दारिद्र्यं पातकं लोके कस्तच्छंसितुमर्हति । पतितः शोच्यते सर्वैर्निर्धनश्चापि शोच्यते

உலகில் வறுமை பாவம் போலக் கருதப்படுகிறது—அதை யார் புகழ்வார்? வீழ்ந்தவரை எல்லோரும் இரங்குவர்; வறியவரையும் எல்லோரும் இரங்குவர்.

Verse 109

यः कृशाश्वः कृशधनः कृशभृत्यः कृशातिथिः । स वै प्रोक्तः कृशोनाम न शरीरकृशः कृशऋ

யாருடைய குதிரைகளும் குறைவானவை, செல்வமும் குறைவானது, பணியாளரும் குறைவானவர், விருந்தோம்பலும் குறைவானது—அவரே ‘உண்மையான மெலிவு’ எனப்படுவர்; உடல் மெலிவே மெலிவு அல்ல.

Verse 110

अर्थवान्दुष्कुलीनोऽपि लोके पूज्यतमो नरः । शशिनस्तुल्यवंशोऽपि निर्धनः परिभूयते

செல்வமுள்ளவன் என்றால் தாழ்ந்த குலத்தவனும் உலகில் மிகப் போற்றப்படுவான்; ஆனால் சந்திரன் போன்ற உயர்குலத்தவனும் வறியவனானால் இகழப்பட்டு அவமதிக்கப்படுவான்.

Verse 111

ज्ञानवृद्धास्तपोवृद्धा ये च वृद्धा बहुश्रुताः । ते सर्वे धनवृद्धस्य द्वारि तिष्ठन्ति किंकराः

ஞானத்தில் முதிர்ந்தோர், தவத்தில் முதிர்ந்தோர், பல சாஸ்திரம் கற்ற முதியோர்—அனைவரும் செல்வவானின் வாசலில் பணியாளரைப் போல நிற்கின்றனர்.

Verse 112

यद्यप्ययं त्रिभुवने अर्थोऽस्माकं पराग्नहि । तथाप्यन्यप्रार्थितो हि तस्यैव फलदो भवेत्

மூன்று உலகங்களிலும் இந்தச் செல்வம் உண்மையில் நமதல்ல; ஆயினும் பிறர் வேண்டிக் கேட்டால் அதைத் தானம் செய்வது அந்தத் தானகர்த்தாவுக்கே பலன் தரும்.

Verse 113

अथवैतत्पुरा सर्वं चिंतयिष्यामि सुस्फुटम् । विलोकयामि पूर्वं तु किंचिद्योग्यं हि स्थानकम्

அல்லது முதலில் இவை அனைத்தையும் மிகத் தெளிவாகச் சிந்திப்பேன்; அதற்கு முன் ஏதாவது தகுந்த இடத்தைத் தேடி நோக்குவேன்.

Verse 114

स चिंतयित्वेति बहुप्रकारं देशांश्च ग्रामान्नगराणि चाश्रमान् । बहूनहं पर्यटन्नाप्तवान्हि स्थानं हितं स्थापये यत्र विप्रान्

அவன் பலவிதமாகச் சிந்தித்து, நாடுகள், கிராமங்கள், நகரங்கள், ஆசிரமங்களை நோக்கி வெகுதூரம் அலைந்தான்; ஆனால் பிராமணர்களை நிறுவத் தக்க நன்மை தரும் இடம் ஒன்றையும் பெறவில்லை.