Adhyaya 58

Verse 1

अर्जुन उवाच । गुप्तक्षेत्रमिदं कस्मात्कस्माद्गुप्तं च नारद । यस्य प्रभावः सुमहान्नैव कस्यापि संस्तुतः

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ நாரதா! இது ‘மறைந்த புனிதக் க்ஷேத்திரம்’ எனப்படுவது ஏன்? மேலும் இது ஏன் மறைவாகவே இருந்தது? இதன் மகிமை மிகப் பெரிதாயினும், யாரும் இதைத் துதிக்கவில்லை அல்லவா?

Verse 2

नारद उवाच । पुरातनामत्र कथां गुप्तक्षेत्रस्य कारणे । शृणु पांडव शापेन गुप्तमासीदिदं यथा

நாரதர் கூறினார்—இந்த மறைந்த க்ஷேத்திரம் மறைந்ததற்கான காரணத்தை விளக்கும் பழமையான கதை இங்கே உள்ளது. ஓ பாண்டவா! கேள்—சாபத்தால் இது எவ்வாறு மறைந்தது என்று।

Verse 3

पुरा निमित्ते कस्मिंश्चित्सर्वतीर्थाधिदैवताः । प्रणामाय ब्रह्मसदो ब्रह्माणं सहिता ययुः

ஒரு சமயம் ஒரு காரணத்தால் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் அதிதேவர்கள் ஒன்றுகூடினர். அவர்கள் தெய்வச் சபையில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மதேவரை வணங்க ஒன்றாகச் சென்றனர்।

Verse 4

पुष्करस्य प्रभासस्य निमिषस्यार्बुदस्य च । कुरुक्षेत्रस्य क्षेत्रस्य धर्मारण्यस्य देवताः

அவர்களில் புஷ்கரம், பிரபாசம், நிமிஷம், ஆர்புதம் ஆகிய தீர்த்தங்களின் அதிதேவர்கள்; மேலும் குருக்ஷேத்திரம் மற்றும் தர்மாரண்ய க்ஷேத்திரங்களின் அதிதேவர்களும் இருந்தனர்।

Verse 5

वस्त्रापथस्य श्वेतस्य फल्गुतीर्थं स्य चापि याः । केदारस्य तथान्येषां क्षेत्राणां कोटिशोऽपि याः

வஸ்த்ராபதம், ஶ்வேதம், பல்குதீர்த்தம் ஆகியவற்றின் தேவதைகளும் வந்தனர்; அதுபோல கேதாரமும் எண்ணற்ற பிற புனிதக் க்ஷேத்திரங்களின் தேவதைகளும் வந்தனர்.

Verse 6

सिंधुसागरयोगस्य महीसागरकस्य च । गंगासागरयोगस्य अधिपाः सूकरस्य च

சிந்து–சாகர சங்கமம், மஹீசாகரகம், கங்கை–சாகர சங்கமம் (கங்காசாகரம்) மற்றும் சூகர தீர்த்தத்தின் அதிபதிகளும் அங்கு வந்தனர்.

Verse 7

गंगारेवामुखीनां तु नदीनामधिदेवताः । शोणह्रदपुरोगाणां ह्रदानां चाधिदेवताः

கங்கை, ரேவா முதலிய நதிகளின் அதிதேவர்கள்; மேலும் ஶோணஹ்ரதம் முதலிய ஏரிகளின் அதிதேவர்களும் அங்கு வந்தனர்.

Verse 8

ते सर्वे संघशो भूत्वा श्रैष्ठ्य ज्ञानाय चात्मनः । समुपाजग्मुरमला महतीं ब्रह्मणः सभाम्

அவர்கள் அனைவரும் தூய்மையுடன் ஒன்றுகூடி, தமக்குச் சிறப்பும் சரியான ஞானமும் பெற விரும்பி, பிரம்மாவின் மகத்தான சபைக்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 9

तत्र तीर्थानि सर्वाणि समायातानि वीक्ष्य सः । उत्तस्थौ सहितः सर्वैः सभासद्भिः पितामहः

அங்கு எல்லாத் தீர்த்தங்களும் ஒன்றுகூடியதைப் பார்த்த பிதாமஹன் பிரம்மா, தமது சபையினருடன் எழுந்து நின்றார்.

Verse 10

प्रणम्य सर्वतीर्थेभ्यः प्रबद्धकरसंपुटः । तीर्थानि भगवानाह विस्मयोत्फुल्ललोचनः

அனைத்து தீர்த்தங்களுக்கும் கைகளை கூப்பி வணங்கி, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் பகவான் (பிரம்மா) தீர்த்தங்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 11

अद्य नः सद्म सकलं युष्माभिरतिपावितम् । वयं च पाविता भूयो युष्माकं दर्शनादपि

இன்று எங்கள் முழு வாசஸ்தலம் உங்களால் மிகுந்த புனிதமடைந்தது; உங்கள் தரிசனத்தினாலேயே நாங்களும் மேலும் புனிதமடைந்தோம்.

Verse 12

तीर्थानां दर्शनं श्रेयः स्पर्शनं स्नानमेव च । कीर्तनं स्मरणं चापि न स्यात्पुण्यं विना परम्

தீர்த்தங்களைத் தரிசிப்பதும், தொடுவதும், அவற்றில் நீராடுவதும்; மேலும் அவற்றைப் புகழ்ந்து பாடுவதும் நினைவுகூர்வதும்—இவை அனைத்தும் பரம புண்ணியத்தை அளிப்பவை.

Verse 13

महापापान्विता रौद्रास्त्वपि ये स्युः सुनिष्ठुराः । तेऽपि तीर्थैः प्रपूयंते किं पुनर्धर्मसंस्थिताः

மகாபாபங்களால் நிறைந்த, கொடூரமும் கடுமையும் உடையவர்கள்கூட தீர்த்தங்களால் தூய்மையடைகிறார்கள்; அப்படியிருக்க தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர் எவ்வளவு மேலும் தூய்மையடைவார்கள்!

Verse 14

एवमुक्त्वा पुलस्त्यं स पुत्रमभ्यादिदेश ह । शीघ्रमर्घं तीर्थहेतोः समानय यथार्चये

இவ்வாறு புலஸ்த்யரிடம் கூறிய பின், அவர் தம் மகனுக்கு ஆணையிட்டார்—“தீர்த்தங்களுக்காக அர்க்யத்தை விரைவாகக் கொண்டு வா; நான் முறையாக அவர்களை அர்ச்சிப்பேன்.”

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । असंख्यानीह तीर्थानि दृश्यंते पद्मसंभव । यथा दिशसि मां तात अर्घमेकमुपानये

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஹே பத்மஸம்பவ (பிரம்மா)! இங்கு எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் காணப்படுகின்றன. தந்தையே, நீங்கள் எவ்வாறு ஆணையிடுகிறீரோ அவ்வாறே நான் ஒரு அர்க்யத்தை கொண்டு வந்து அர்ப்பணிப்பேன்.

Verse 16

धर्मप्रवचने श्लोको यत एष प्रगीयते

தர்ம உபதேசங்களில் இவ்வே இந்தச் ச்லோகம் பரம்பரையாகப் பிரமாண வாக்கியமாகப் பாடப்படுகிறது.

Verse 17

भवेयुर्यद्यसंख्याता अर्घयोग्याः समर्चने । ततस्तेषां वरिष्ठाय दातव्योऽर्घः किलैकतः

வழிபாட்டில் அர்க்யம் பெறத் தகுதியானோர் எண்ணற்றவராக இருந்தால், அவர்களில் சிறந்தவருக்கே நிச்சயமாக ஒரே அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । साभिप्रायं साधु वत्स त्वया प्रोक्तमिदं वचः । एवं कुरुष्वैकमर्घमानय त्वं सुशीघ्रतः

பிரம்மா கூறினார்—குழந்தையே, நீ நல்ல நோக்கத்துடன் கூறிய இவ்வாக்கு மிகச் சிறப்பு. அவ்வாறே செய்; ஒரு அர்க்யத்தை மிக விரைவாக கொண்டு வா.

Verse 19

नारद उवाच । ततः पुलस्त्यो वेगेन समानिन्येऽर्घमुत्तमम् । तं च ब्रह्मा करे गृह्य तीर्थान्याहेति भारतीम्

நாரதர் கூறினார்—அப்போது புலஸ்த்யர் விரைவாக மிகச் சிறந்த அர்க்யத்தை கொண்டு வந்தார். பிரம்மா அதைத் தன் கையில் ஏற்று, தமது வாக்கால் தீர்த்தங்களை அழைத்துப் பேசினார்.

Verse 20

सर्वैर्भवद्भिः संहत्य मुख्यस्त्वेकः प्रकीर्त्यताम् । तस्मै चार्घं प्रयच्छामि नैवं मामनयः स्पृशेत्

நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி உங்களுள் ஒரே பரமமுதன்மையனை அறிவியுங்கள். அவனுக்கே நான் அர்க்யம் அர்ப்பணிப்பேன்; இச்செயலில் என்மேல் எந்த அநுசிதமும் படராதபடிக்கு.

Verse 21

तीर्थान्यूचुः । न वयं श्रेष्ठतां विद्मः कथंचन परस्परम् । अस्माद्धेतोश्च संप्राप्ता ज्ञात्वा देहि त्वमेव तत्

தீர்த்தங்கள் கூறின—எங்களுள் யார் யாரைவிட உயர்ந்தவர் என்பதை எவ்விதத்திலும் நாங்கள் அறியோம். அதனால் இங்கு வந்தோம்; நீங்களே தீர்மானித்து அந்த அர்க்யத்தை அளியுங்கள்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । नाहं वेद्मि श्रेष्ठतां वः कथंचन नमोऽस्तु वः । सर्वे चापारमाहात्म्यं स्वयं मे वक्तुमर्हथ

பிரம்மா கூறினார்—உங்களின் உயர்வை நான் எவ்விதத்திலும் அறியேன்; உங்களனைவருக்கும் நமஸ்காரம். உங்களுள் ஒவ்வொருவருக்கும் அளவற்ற மஹாத்மியம் உண்டு; ஆகவே உங்கள் எல்லையற்ற மகிமையை நீங்களே எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 23

यत्र गंगा गया काशी पुष्करं नैमिषं तथा । कुरुक्षेत्रं तथा रेवा महीसागरसंगमः

எங்கே கங்கை, கயா, காசி, புஷ்கரம், நைமிஷம் உள்ளனவோ; எங்கே குருக்ஷேத்திரமும் ரேவாவும் உள்ளனவோ—அங்கேயே மஹி (பூமி) மற்றும் கடலின் சங்கமமும் உள்ளது.

Verse 24

प्रभासाद्यानि शतशो यत्र नस्तत्र का मतिः

பிரபாசம் முதலான நூற்றுக்கணக்கான தீர்த்தங்கள் அங்கே இருப்பின், அங்கே எத்தகைய ஐயமோ எதிர்வாதமோ எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 25

नारद उवाच । एवमुक्ते पद्मभुवा कोपि नोवाच किंचन । चिरेणेदं ततः प्राह महीसागरसंगमः

நாரதர் கூறினார்—பத்மபூ (பிரம்மா) இவ்வாறு சொன்னபின் யாரும் எதையும் சொல்லவில்லை. நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் மகீசாகர-சங்கமம் இவ்வசனங்களை உரைத்தது.

Verse 26

ममैनमर्घं त्वं यच्छ चतुरानन शीघ्रतः । यतः कोटिकलायां वा मम कोऽपि न पूर्यते

ஓ நான்முகனே! விரைவாக எனக்கு இந்த அர்க்கியத்தை அளிப்பாயாக; ஏனெனில் கோடிக்கணக்கான கலாகாலத்திலும் எனக்கு இணையானவர் எவரும் கிடையார்.

Verse 27

यतश्चेन्द्रद्युम्नराज्ञा ताप्यमाना वसुंधरा । सर्वतीर्थद्रवीभूता महीनामाभवन्नदी

ஏனெனில் இந்திரத்யும்ன அரசனால் பூமி வெப்பத்தால் சுடப்பட்டபோது, அவள் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமாக உருகி ‘மகீ’ எனும் நதியாக ஆனாள்.

Verse 28

सा च सर्वाणि तीर्थानि संयुक्तानि मया सह । सर्वतीर्थमयस्तस्मादस्मि ख्यातो जगत्त्रये

அந்த மகீ என்னுடன் சேர்ந்து எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் ஒன்றாக்கி கொண்டிருக்கிறாள்; ஆகவே நான் மூவுலகிலும் ‘சர்வதீர்த்தமயம்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 29

गुहेन च महालिंगं कुमारेश्वरमीश्वरम् । संस्थाप्य तीर्थमुख्यत्वं मम दत्तं महात्मना

மேலும் குகன் (ஸ்கந்தன்) மகாலிங்கமாகிய இறைவன் குமாரேஸ்வரரை நிறுவினார்; நிறுவிய பின் அந்த மகாத்மா எனக்கு தீர்த்தங்களில் முதன்மை நிலையைக் கொடுத்தார்.

Verse 30

नारदेनापि मत्तीरे स्थानं संस्थाप्य शोभनम् । सर्वेभ्यः पुण्यक्षेत्रेभ्यो दत्तं श्रैष्ठ्यं पुरा मम

நாரதரும் என் கரையில் ஒரு அழகிய புனித ஆசனத்தை நிறுவினார். முற்காலத்தில் எல்லாப் புண்ணியத் தலங்களிலும் எனக்கே முதன்மை அளிக்கப்பட்டது.

Verse 31

एवं त्रिभिर्हेतुवरैर्ममेवार्घः प्रदीयताम् । गुणैकदेशेऽपि समं मम तीर्थं न वै परम्

ஆகவே இந்த மூன்று சிறந்த காரணங்களால் அர்க்கியம் எனக்கே அர்ப்பணிக்கப்படுக. என் தீர்த்தத்தின் குணங்களில் ஒரு சிறு பகுதியில்கூட வேறு எந்தத் தீர்த்தமும் எனக்கு இணை அல்ல—மேலானது என்பது இன்னும் எங்கே?

Verse 32

इत्युक्ते वचने पार्थ तीर्थराजेन भारत । सर्वे नोचुः किंचनापि किं ब्रह्मा वक्ष्यतीति यत्

தீர்த்தராஜன் இவ்வாறு கூறியபோது, ஓ பார்த்தா—ஓ பாரதா—அவர்களில் யாரும் எதையும் சொல்லவில்லை; ‘பிரம்மா என்ன சொல்வார்?’ என்று எண்ணினர்.

Verse 33

ततो ब्रह्मसुतो ज्येष्ठः श्वेतमाल्यानुलेपनः । दक्षिणं बाहुमुद्धत्य धर्मो वचनमब्रवीत्

அப்போது பிரம்மாவின் மூத்த புதல்வன் தர்மன்—வெண்மாலை மற்றும் சந்தனாதி பூச்சால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்—வலது கரத்தை உயர்த்தி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 34

अहो कष्टमिदं कूक्तं तीर्थराजेन मोहतः । सन्तोऽपि न गुणा वाच्याः स्वयं सद्भिः स्वका यतः

அய்யோ, மயக்கத்தால் ‘தீர்த்தராஜன்’ கூறிய இந்த உரை எவ்வளவு வருந்தத்தக்கது! ஏனெனில் குணங்கள் இருந்தாலும் நல்லோர் தம் குணங்களைத் தாமே புகழ்ந்து சொல்லார்; அவை தமக்கே உரியவை.

Verse 35

स्वीयान्गुणान्स्वयं यो हि सम्पत्सु प्रक्षिपन्परान् । ब्रवीति राजसस्त्वेष ह्यहंकारो जुगुप्सितः

செல்வத்தில் தன் நற்குணங்களைத் தானே புகழ்ந்து பிறரைத் தாழ்த்துபவன்—அது ராஜஸ அஹங்காரம்; அருவருப்பான பெருமிதம்.

Verse 36

तस्मादस्मादहंकारात्सत्स्वप्येषु गुणेषु च । अप्रख्यातं ध्वस्तरूपमिदं तीर्थं भविष्यति

ஆகையால் இந்த அஹங்காரத்தினால்—நற்குணங்கள் இருந்தாலும்—இந்த தீர்த்தம் மறைவடைந்து, அதன் முன்னைய மகிமை சிதையும்.

Verse 37

स्तंभतीर्थमिति ख्यातं स्तम्भो गर्वः कृतो यतः । स्तंभस्य हि फलं सद्यो ब्रह्मापि प्राप किं परः

இது ‘ஸ்தம்பதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்; ஏனெனில் அங்கே பெருமிதம் ‘ஸ்தம்பம்’ போல நிறுவப்பட்டது. அகந்தையின் பலன் உடனே வரும்—பிரம்மாவே அடைந்தார் என்றால், பிறர் என்ன ஆவர்.

Verse 38

इत्युक्ते धर्मदेवेन हाहेति रव उत्थितः । ततः शीघ्रं समायातो योगीशोऽहं च पांडव

தர்மதேவன் இவ்வாறு கூறியதும் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்ற அலறல் எழுந்தது. பின்னர் விரைவில் யோகீஸ்வரர் வந்தார்—நானும், ஓ பாண்டவா.

Verse 39

गुहस्ततो वचः प्राह धर्मदेवसमागमे । अयुक्तमेतच्छापोऽयं दत्तो यद्धर्म धार्ष्ट्यतः

அப்போது குகன் தர்மதேவரின் முன்னிலையில் கூறினான்—“ஓ தர்மா! இந்த சாபம் பொருத்தமல்ல; அவசரத் துணிவால் அளிக்கப்பட்டது.”

Verse 40

ब्रवीतु कोऽपि सर्वेषां तीर्थानां तेषु वर्तताम् । यद्यैश्वर्यं नार्हतेसौ महीसागरसंगमः

யாரேனும் எல்லா தீர்த்தங்களின் பெருமையையும் கூறட்டும்; இந்த நிலம்–கடல் சங்கமமே உயர்மையிற்குத் தகுதியில்லையெனில், பிறகு எது தகுதி பெறும்?

Verse 41

तिष्ठत्वात्मगुणो यच्च तीर्थराजेन वर्णितः । तत्र को विगुणो नाम मिथ्यावादी यतो गुणः

தீர்த்தராஜன் வர்ணித்த ஆத்மகுணம் அப்படியே நிலைத்திருக்கட்டும். அங்கே ‘குணமற்றவன்’ என்று யாரைக் கூறலாம்? ஏனெனில் குணமே பொய்யாளியாகாது.

Verse 42

अहो न युक्तं पालानां यदि तेऽप्यविमृश्य च । एवमर्थान्करिष्यंति कं यांति शरणं प्रजाः

அய்யோ, காப்பாளர்களுக்கு இது பொருந்தாது; இத்தகைய காரியங்களில் அவர்களும் சிந்திக்காமல் நடப்பாரெனில். இப்படியே தீர்மானித்தால் மக்கள் யாரிடம் சரணடைவார்கள்?

Verse 43

एवमुक्ते गुहेनाथ धर्मो वचनमब्रवीत् । सत्यमेतद्यदर्होऽयं महीसागरसंगमः

குகநாதன் இவ்வாறு கூறியபோது தர்மன் பதிலளித்தான்—இது உண்மை; இந்த நிலம்–கடல் சங்கமம் நிச்சயமாக பரமப் புனிதத்திற்குத் தகுதியானது.

Verse 44

मुख्यत्वं सर्वतीर्थानामर्घं चापि पितामहात् । किंतु नात्मगुणा वाच्याः सतामेतत्सदा व्रतम् । परोक्षेपि स्वप्रशंसा ब्रह्माणमपि चालयेत्

இவ்விடம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதன்மை உடையது; பிதாமஹன் (பிரம்மா) அளித்த அர்க்ய மரியாதையையும் பெற்றுள்ளது. ஆயினும் தன் குணங்களைத் தானே புகழ்ந்து சொல்லக் கூடாது—இதுவே சத்புருஷர்களின் நித்திய விரதம். மறைமுகத் தன்னடக்கம் இல்லாத புகழ்ச்சியும் பிரம்மாவையே கலங்கச் செய்யும்.

Verse 45

स्वप्रशंसां प्रकुर्वाणः पराक्षेपसमन्विताम् । किं दिवः पृथिवीं पूर्वं ययातिर्न पपात ह । यानि पूर्वं प्रमाणानि कृतानीशेन धीमता

தன்னைத் தானே புகழ்ந்து, பிறரை இகழ்வுடன் சேர்த்து பேசுபவன், முன்னர் யயாதி அரசன் போல விண்ணிலிருந்து மண்ணிற்கு வீழ்வதில்லையா? ஆகவே ஞானமிகு ஈசனால் முன்பே நிறுவப்பட்ட பிரமாண விதிகளையே அதிகாரமான அளவுகோல்களாக ஏற்க வேண்டும்।

Verse 46

तानि सम्पालनीयानि तानि कोऽति क्रमेद्बुधः । तव पित्रा समादिश्य यदर्थं स्थापिता वयम्

அவ்விதிகளைச் சிறப்பாகக் காக்க வேண்டும்—அவற்றை எந்த ஞானி மீறுவான்? உன் தந்தையின் ஆணையின்படி, இதே நோக்கத்திற்காகவே நாங்கள் நிறுவப்பட்டோம்।

Verse 47

पालयामास एतच्च त्वं पालयितुमर्हसि । ईश्वराः स्वप्रमाणेन भवंतो यदि कुर्वते

அவர் முன்பு இதையும் காத்தார்; நீயும் இதைக் காக்கத் தகுதியுடையவன். உயர்ந்த ஈச்வரர்கள் தம் சொந்தப் பிரமாணத்தின்படி நடந்து கொண்டால், ஒழுங்கு நிலைபெறும்।

Verse 48

तदस्माभिरिदं युक्तं शासनं दिश्यतां परम् । एवमुक्त्वा स्वीयमुद्रां मोक्तुकामं वृषं तदा

ஆகவே நாங்கள் இந்த மிகச் சரியான, உயர்ந்த ஆணையை வழங்குவோம். இவ்வாறு கூறி, அப்போது (தர்மன்) தன் முத்திரை/அடையாளத்தை விடுவிக்க விரும்பி காளையின் பக்கம் திரும்பினான்।

Verse 49

अहं प्रस्तावमन्वीक्ष्य वाक्यमेतदुदैरयम् । नमो धर्माय महते विश्वधात्रे महात्मने

நிலையை ஆராய்ந்து நான் இவ்வாக்கை உரைத்தேன்—“மகத்தான தர்மத்துக்கு வணக்கம்; உலகைத் தாங்கும் மகாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்।”

Verse 50

ब्रह्मविष्णुशिवैर्नित्यं पूजितायाघनाशिने । यदि मुद्रां भवान्धर्म परित्यक्ष्यति कर्हिचित्

ஓ தர்மா! பாவநாசகனே, பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவனால் எப்போதும் பூஜிக்கப்படுபவனே! நீ ஒருநாள் உன் முத்திரை, தர்மச் சின்னத்தை விட்டுவிட்டால்…

Verse 51

तदस्माकं कुतो भावो मा विश्वं नाशय प्रभो । योगीश्वरं गुहं चापि संमानयितुमर्हसि

அப்படியானால் எங்களுக்கு நம்பிக்கை எங்கே? ஓ பிரபுவே, உலகை அழிக்காதே. யோகீஸ்வரனான குகனையும் நீ மதிக்க வேண்டும்.

Verse 52

शिववन्माननीयो हि यतः साक्षाच्छिवात्मजः । त्वां च देवो गुहः स्वामी संमानयितुमर्हति

அவன் சிவனைப் போலவே போற்றத்தக்கவன்; ஏனெனில் அவன் நேரடியாக சிவனின் புதல்வன். மேலும் தெய்வத் தலைவன் குகனும் உன்னை மதிக்கத் தகுதியானவன்.

Verse 53

युवयोरैक्यभावेन सुखं जीवेदिदं जगत् । त्वया प्रदत्तः शापोऽयं मा प्रत्याख्यातिलक्षणः

உங்கள் இருவரின் ஒற்றுமையால் இந்த உலகம் நலமுடன் வாழட்டும். நீ அளித்த இந்த சாபம் திரும்பப்பெறுதல் அல்லது மறுப்பு எனும் குறியாய் ஆகாதிருக்கட்டும்.

Verse 54

अनुग्रहश्च क्रियतां तीर्थराजस्य मानद

ஓ மானதா! தீர்த்தராஜனுக்கும் அருளைச் செய்.

Verse 56

एवमुच्चरमाणं मां प्रशस्याहापि पद्मभूः । साध्वेतन्नारदेनोक्तं धर्मैतद्वचनं कुरु । सम्मानय गुहं चापि गुहः स्वामी यतो हि नः । एवमुक्ते ब्रह्मणा च धर्मो वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு நான் உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில் பத்மபூ பிரம்மா என்னைப் பாராட்டி கூறினார்— “நன்று; நாரதர் சொன்னது சரியே. ஓ தர்மா, இவ்வசனத்தைச் செயலாக்கு; குகனையும் போற்றிச் சிறப்பி, ஏனெனில் குகனே எங்கள் ஆண்டவன்.” பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபின் தர்மன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 57

नमो गुहाय सिद्धाय किंकरायस्य ते वयम् । मदीयां स्कन्द विज्ञप्तिं नाथैनामवधारय

சித்தனான குகனுக்கு வணக்கம். நாம் உமது பணியாளர்கள். ஓ நாத ஸ்கந்தா, என் இந்த விண்ணப்பத்தை அருளால் ஏற்றுக் கொள்.

Verse 58

स्तंभादेतन्महातीर्थमप्रसिद्धं भविष्यति । स्तंभतीर्थमिति ख्यातं सुप्रसिद्धं भविष्यति

இந்தத் தூணினால் இம்மகாதீர்த்தம் இனி மறைந்திராது. ‘ஸ்தம்பதீர்த்தம்’ எனப் பெயர் பெற்று மிகப் புகழ்பெறும்.

Verse 59

स्तम्भतीर्थमिति ख्यातं सर्वतीर्थफलप्रदम् । यश्चात्र स्नानदानानि प्रकरिष्यति मानवः

‘ஸ்தம்பதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இத்தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிக்கும். மேலும் யார் இங்கே நீராடி தானம் செய்கிறாரோ—

Verse 60

यथोक्तं च फलं तस्य स्फुटं सर्वं भविष्यति । शनिवारे ह्यमावास्या भवेत्तस्याः फलं च यत्

அவனுக்குக் கூறப்பட்ட பலன் அனைத்தும் ஐயமின்றி தெளிவாக வெளிப்படும். மேலும் அமாவாசை சனிக்கிழமையில் வந்தால் அதற்குரிய புண்ணியப் பலன் எதுவோ—

Verse 61

महीसागरयात्रायां भवेत्तच्चावधारय । प्रभासदशयात्राभिः सप्तभिः पुष्करस्य च

நன்றாக அறிந்துகொள்—மஹீஸாகரத் தீர்த்தயாத்திரையால் உண்டாகும் புண்ணியம், பிரபாசத்திற்கு பத்து யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும், புஷ்கரத்திற்கு ஏழு யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும் சமம்.

Verse 62

अष्टाभिश्च प्रयागस्य तत्फलं प्रभविष्यति । पंचभिः कुरुक्षेत्रस्य नकुलीशस्य च त्रिभिः

அதே பலன் பிரயாகத்திற்கு எட்டு யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும், குருக்ஷேத்திரத்திற்கு ஐந்து யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும், நகுலீசத் தரிசனத்திற்கு மூன்று யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும் சமமாக உண்டாகும்.

Verse 63

अर्बुदस्य च यत्षड्भिस्तत्फलं च भविष्यति । वस्त्रापथस्य तिसृभिर्गंगायाः पंचभिश्च यत्

அதே புண்ணியம் அர்புதத்திற்கு ஆறு யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும், வஸ்த்ராபதத்திற்கு மூன்று யாத்திரைகளின் புண்ணியத்திற்கும், கங்கைக்கு ஐந்து (ஸ்நான/யாத்திரை) புண்ணியத்திற்கும் சமமாகும்.

Verse 64

कूपोदर्याश्चतुर्भिश्च तत्फलं प्रभविष्यति । काश्याः षड्भिस्तथा यत्स्याद्गोदावर्याश्च पंचभिः

இங்கேயும் அதே ஆன்மிகப் பலன் உண்டாகும்—கூபோதரியில் நான்கு (ஸ்நான/யாத்திரை) செய்த புண்ணியம், காசியில் ஆறு செய்த புண்ணியம், கோதாவரியில் ஐந்து செய்த புண்ணியம் ஆகியவற்றிற்கு சமம்.

Verse 65

तत्फलं स्तंभतीर्थे वै शनिदर्शे भविष्यति । एवं दत्ते वरे स्कंदस्तदा प्रीतमनाभवत्

அதே பலன் நிச்சயமாக ஸ்தம்பதீர்த்தத்தில், சனிதர்சம் எனும் புனிதத் தலத்தில் கிடைக்கும். இவ்வாறு வரம் அளிக்கப்பட்டபோது ஸ்கந்தன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான்.

Verse 66

ब्रह्मापि स्तंभतीर्थाय ददावर्घं समाहितः । ददौ च सर्वतीर्थानां श्रेष्ठत्वममितद्युतिः

பிரம்மாவும் ஒருமனத்துடன் ஸ்தம்பதீர்த்தத்திற்கு அர்க்யம் அர்ப்பணித்தார். அந்த அளவற்ற ஒளிமிக்கவர் அதற்கு எல்லா தீர்த்தங்களிலும் முதன்மையை அளித்தார்॥

Verse 67

तीर्थानि च गुहं नाथं सम्मान्य विससर्ज सः । एवमेतत्पुरा वृत्तं गुप्तक्षेत्रस्य कारणम्

அவன் தீர்த்தங்களையும் நாதன் குஹன் (ஸ்கந்தன்) அவரையும் முறையாகப் போற்றி, பின்னர் அவர்களை அனுப்பிவைத்தான். இவ்வாறே பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்தது—இதுவே ‘குப்தக்ஷேத்ரம்’ எனப்படும் காரணம்॥

Verse 68

भूयश्चापि प्रसिद्ध्यर्थं प्रेषिताप्सरसोऽत्र मे । विमोक्षिता ग्राहरूपात्त्वया ताश्च कुरूद्वह

மேலும், இத்தலத்தின் பெரும் புகழுக்காக என் அப்ஸரஸ்கள் இங்கு அனுப்பப்பட்டனர்; ஓ குருவம்சச் சிறந்தவனே, நீ அவர்களை கிராஹ (முதலை) வடிவிலிருந்து விடுவித்தாய்॥

Verse 69

यतो धर्मस्य सर्वस्य नानारूपैः प्रवर्ततः । परित्राणाय भवतः कृष्णस्य च भवो भवे

ஏனெனில் உன்னிடமிருந்தே பல வடிவங்களில் முழு தர்மமும் இயங்குகிறது. உன்னையும் கிருஷ்ணனையும் காக்க சிவன் பிறவி பிறவியாக துணையாக இருப்பாராக॥

Verse 70

तदिदं वर्णितं तुभ्यं सर्वतीर्थफलं महत् । श्रुत्वैतदादितः पूर्वं पुमान्पापैः प्रमुच्यते

இவ்வாறு உனக்கு ‘எல்லா தீர்த்தங்களின் மகா பலன்’ விளக்கப்பட்டது. இதை தொடக்கம் முதல் கேட்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்॥

Verse 71

सूत उवाच । श्रुत्वेति विजयो धीमान्प्रशशंस सुविस्मितः । विसृष्टो नारदाद्यैश्च द्वारकां प्रति जग्मिवान्

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட ஞானமிகு விஜயன் (அர்ஜுனன்) மிகுந்த வியப்புடன் அந்த வரலாற்றைப் புகழ்ந்தான். பின்னர் நாரதர் முதலியோரால் விடைபெற்று, துவாரகை நோக்கி புறப்பட்டுச் சென்றான்.