Adhyaya 15

Verse 1

वरांग्युवाच । नाशितास्म्यपविद्धास्मि त्रासिता पीडितास्मि च । रौद्रोण देवनाथेन नष्टनाथेन भूरिशः

வராங்கி கூறினாள்: 'நான் அழிக்கப்பட்டேன், கைவிடப்பட்டேன், அச்சுறுத்தப்பட்டேன்; நாதனை இழந்த அந்த கொடூரமான தேவேந்திரனால் நான் மீண்டும் மீண்டும் துன்புறுத்தப்பட்டேன்.'

Verse 2

दुःखपारमपश्यंती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता । पुत्रं मे घोरदुःखस्य तारकं देहि चेत्कृपा

இந்தத் துயரக் கடலுக்குக் கரையே தெரியாததால், நான் என் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளத் துணிந்துவிட்டேன். உமக்குக் கருணை இருந்தால், இந்தக் கொடிய துயரத்திலிருந்து என்னைக் கரையேற்றும் ஒரு மகனைத் தாரும்.

Verse 3

एवमुक्तस्तु दैत्येंद्रो दुःखितोऽचिंतयद्धृदि । आसुरेष्वपि भावेषु स्पृहा यद्यपि नास्ति मे

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அசுரர் தலைவன் வருத்தத்துடன் தன் மனதில் சிந்தித்தான்: 'அசுர குணங்களில் எனக்கு விருப்பம் இல்லையென்றாலும்...'

Verse 4

तथापि मन्ये शास्त्रैभ्यस्त्वनुकंप्या प्रियेति यत् । सर्वाश्रमानुपादाय स्वाश्रमेण कलत्रवान्

'இருப்பினும், மனைவி கருணை காட்டப்பட வேண்டியவள் என்று சாஸ்திரங்கள் மூலம் நான் கருதுகிறேன். அனைத்து ஆசிரமங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டு, இல்லறத்தில் இருப்பவன் தன் மனைவியைக் காக்க வேண்டும்.'

Verse 5

व्यसनार्णवमत्येति जलयानैरिवार्णवम् । यामाश्रित्येंद्रियारातीन्दुर्जयानितराश्रयैः

படகுகளின் துணையால் கடலைக் கடப்பதுபோல், அவளின் சரணடைந்தால் துன்பங்களின் கடலைக் கடக்கலாம்; அவளால் இந்திரியமெனும் வெல்லரிய பகைவரும் அடக்கப்படுவர்।

Verse 6

गेहिनो हेलया जिग्युर्दस्यून्दूर्ग पतिर्यथा । न केऽपि प्रभवस्तां चाप्यनुकर्तुं गृहेश्वरीम्

கோட்டையின் தலைவன் கொள்ளையர்களை வெல்வதுபோல், இல்லறத்தார் எளிதில் துன்பங்களை வெல்வர்; ஆனால் இல்லத்தின் தேவியான அவள்—போஷகி—அவளைப் போல நடிப்பதற்கு யாருக்கும் வல்லமை இல்லை।

Verse 7

अथायुषा वा कार्त्स्न्येन धर्मे दित्सुर्यथैव च । यस्यां भवति चात्मैव ततो जाया निगद्यते

முழு ஆயுள் துணைநின்றாலும், அல்லது தர்மத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தாலும்—அவளில் தன் ஆத்மமே காணப்படுவதால் அவள் ‘ஜாயா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 8

भर्तव्या एव यस्माच्च तस्माद्भार्येति सा स्मृता । सा एव गृहमुक्तं च गृहीणी सा ततः स्मृता

அவள் கணவனால் போஷிக்கப்பட வேண்டியவள் என்பதால் ‘பார்யா’ என நினைக்கப்படுகிறாள்; அவளே ‘இல்லம்’ எனவும் சொல்லப்படுவதால் ‘கிருஹிணி’ எனவும் நினைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 9

संसारकल्मषात्त्रात्री कलत्रमिति सा ततः । एवंविधां प्रियां को वै नानुकंपितुमर्हति

உலக வாழ்வின் மாசிலிருந்து காக்கிறவள் என்பதால் அவள் ‘கலத்ரம்’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; இத்தகைய பிரியமானவளுக்கு இரக்கம் காட்டாதவர் யார்?

Verse 10

त्रीणि ज्योतींषि पुरुष इति वै देवलोऽब्रवीत् । भार्या कर्म च विद्या च संसाध्यं यत्नतस्त्रयम्

தேவலர் கூறினார்—“ஆணுக்கு மூன்று ஒளிகள் உண்டு: மனைவி, தர்மக் கர்மம், கல்வி. இம்மூன்றையும் முயற்சியுடன் வளர்த்திட வேண்டும்.”

Verse 11

तदेनां पीडितां चेद्यः पतिर्भूत्वा न पालये । ततो यास्ये शास्त्रवादान्नरकांतं न संशयः

ஒருவன் கணவனாகி துன்புறும் மனைவியைப் பாதுகாக்காவிட்டால், சாஸ்திரவாக்கின்படி அவன் நரகத்தின் எல்லை வரை செல்வான்—சந்தேகமில்லை.

Verse 12

अह मप्येनमिंद्रं वै शक्तो जेतुं यथाऽनृणाम् । पुनः कामं करिष्येऽस्या दास्ये पुत्रऊं महाबलम्

நானும் உறுதியாக இந்த இந்திரனை வெல்ல வல்லவன்; ஆதரவற்ற மனிதனை வெல்வதுபோல். மீண்டும் அவளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்; மிகுந்த வலிமை உடைய மகனை அளிப்பேன்.

Verse 13

इति संचिंत्य वज्रांगः कोपव्याकुललोचनः । प्रतिकर्तुं महेंद्राय तपो भूयो व्यवस्यत

இவ்வாறு எண்ணி, கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடைய வஜ்ராங்கன், மகேந்திரனுக்கு எதிரடி கொடுக்க மீண்டும் தவம் செய்யத் தீர்மானித்தான்.

Verse 14

ज्ञात्वा तु तस्य संकल्पं ब्रह्मा क्रूरतरं पुनः । आजगाम त्वरायुक्तो यत्राऽसौ दितिनंदनः

அவனுடைய தீர்மானம் இப்போது இன்னும் கொடுமையானதாக இருப்பதை அறிந்து, பிரம்மா விரைந்து, திதியின் அந்த மகன் இருந்த இடத்துக்கு வந்தார்.

Verse 15

उवाचैनं स भगवान्प्रभुर्मधुरया गिरा

அப்போது அந்த பகவான் பிரபு பிதாமகர் (பிரம்மா) அவனிடம் இனிய மொழியால் உரைத்தார்.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । किमर्थं भूय एव त्वं नियमं क्रूरमिच्छसि । आहाराभिमुखो दैत्य तन्मे ब्रूहि महाव्रतः

பிரம்மா கூறினார்—நீ மீண்டும் ஏன் கடுமையான நியமத்தை விரும்புகிறாய்? ஹே தைத்தியனே, இப்போது உணவுக்குத் திரும்பிய நீ, ஹே மகாவிரதனே, அதைக் எனக்குச் சொல்.

Verse 17

यावदब्दसहस्रेण निराहारेण वै फलम् । त्यजता प्राप्तमाहारं लब्धं ते क्षणमात्रतः

ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிராஹாரமாக இருப்பதால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, வந்த உணவைத் துறந்ததால் அதே பலன் உனக்கு ஒரு கணத்தில் கிடைத்தது.

Verse 18

त्यागो ह्यप्राप्तकामानां न तथा च गुरुः स्मृतः । यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन । श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्रांजलिरब्रवीत्

இன்னும் விருப்பத்தை அடையாதவர்களுக்கு துறவு அவ்வளவு கடினமல்ல; அதுவும் பெரும் புண்ணியமாகக் கருதப்படாது. ஆனால் ஹே கமலநேத்திரனே, பெற்ற பின்பும் ஆசையைத் துறப்பதே உண்மையான துறவு. பிரம்மாவின் இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த தைத்தியன் கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 19

दैत्य उवाच । पत्न्यर्थेऽहं करिष्यामि तपो घोरं पितामह । पुत्रार्थमुद्यतश्चाहं यः स्याद्गीर्वाणदर्पहा

தைத்தியன் கூறினான்—ஹே பிதாமகரே, மனைவிக்காக நான் கடும் தவம் செய்வேன். மேலும் மகனுக்காகவும் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்—அவன் தேவர்களின் அகந்தையை நசுக்கும் வல்லவன் ஆவான்.

Verse 20

एतच्छ्रुत्वा वचो देवः पद्मगर्भोद्भवस्तदा । उवाच दैत्यराजानं प्रसन्नश्चतुराननः

அவ்வசனங்களை கேட்டதும் தாமரைக் கருவிலிருந்து தோன்றிய நான்முகப் பிரம்மன் மகிழ்ந்து, அப்போது தைத்யராஜனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । अलं ते तपसा वत्स मा क्लेशे विस्तरे विश । पुत्रस्ते तारकोनाम भविष्यति महाबलः

பிரம்மா கூறினார்—குழந்தையே, உன் தவம் போதும்; நீண்ட துன்பத்தில் மேலும் மூழ்காதே. ‘தாரகன்’ என்ற பெயருடன் உனக்கு மகாபலமுடைய மகன் பிறப்பான்।

Verse 22

देवसीमंतिनीकाम्यधम्मिल्लकविमोक्षणः । इत्युक्तो दैत्यराजस्तु प्रणम्य प्रपितामहम्

தெய்வீக சீமந்தினியின் விருப்பம் நிறைவேறவும், அவளின் கட்டிய கூந்தல் அவிழவும் என்ற வரம் பெற்ற தைத்யராஜன் ஆதிப் பிதாமகன் பிரம்மனை வணங்கினான்।

Verse 23

विसृज्य गत्वा महिषीं नंदया मास तां मुदा । तौ दंपती कृतार्थौ च जग्मतुश्चाश्रमं तदा

அங்கிருந்து புறப்பட்டு அவன் தன் அரசியிடம் சென்று மகிழ்ச்சியால் அவளை மகிழ்வித்தான். பின்னர் நோக்கம் நிறைவேறிய அந்த தம்பதியர் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 24

आहितं च ततो गर्भं वरांगी वरवर्णिनी । पूर्णं वर्षसहस्रं तु दधारोदर एव हि

பின்னர் அழகிய அங்கங்களும் இனிய நிறமும் கொண்ட அந்தப் பெண் கருவுற்றாள். அவள் முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கருவைத் தன் வயிற்றிலேயே தாங்கினாள்।

Verse 25

ततो वर्षसहस्रांते वरांगी समसूयत । जायमाने तु दैत्येंद्रे तस्मिंल्लोकभयंकरे

அப்போது ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவில் அந்த அழகிய அங்கங்களையுடைய பெண் ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள். உலகங்களுக்கு அச்சமூட்டும் அந்த தைத்தியேந்திரன் பிறக்கும்போது…

Verse 26

चचाल सकला पृथ्वी प्रोद्धूताश्च महार्णवा । चेलुर्धराधराश्चापि ववुर्वाता विभीषणाः

முழு பூமியும் நடுங்கியது; பேர்கடல்கள் கலங்கிக் கொந்தளித்தன. மலைகளும் அசைந்தன; அச்சமூட்டும் காற்றுகள் வீசின.

Verse 27

जेपुर्जप्यं मुनिवरा व्याधविद्धा मृगा इव । जहुः कांतिं च सूर्याद्या नीहाराश्छांदयन्दिशः

முனிவரர்கள் வேடன் அம்பால் காயமுற்ற மான்களைப் போல அவசரமாக ஜபத்தைத் தொடர்ந்தனர். சூரியன் முதலிய ஒளிகள் தங்கள் பிரகாசத்தை இழந்தன; மூடுபனி திசைகளை மூடியது.

Verse 28

जाते महासुरे तस्मिन्सर्व एव महासुराः । आजग्मुर्हर्षितास्तत्र तथा चासुरयोषितः

அந்த மகாசுரன் பிறந்தவுடன் எல்லா மகாசுரர்களும், அசுரப் பெண்களும் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 29

जगुर्हर्षसमाविष्टा ननृतुश्चासुरांगनाः । ततो महोत्सवे जाते दानवानां पृथासुत

மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி அவர்கள் பாடினர்; அசுரக் கன்னியர் நடனமாடினர். பின்னர் தானவர்களிடையே பெரும் திருவிழா எழுந்தது, ஓ ப்ருதாபுத்திரா!

Verse 30

विषण्णमनसो देवाः समहेंद्रास्तदाभवन् । जातामात्रस्तु दैत्येंद्रस्तारकश्चंडविक्रमः

அப்போது இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்தனர்; ஏனெனில் பிறந்தவுடனே கடும் வீரமுடைய தாரகன் தைத்தியர்களின் தலைவனானான்।

Verse 31

अभिषिक्तोऽसुरो दैत्यैः कुरंगमहिषादिभिः । सर्वासुरमहाराज्ये युतः सर्वैर्महासुरैः

குரங்கன், மகிஷன் முதலிய தைத்தியர்கள் அந்த அசுரனை அபிஷேகம் செய்து முடிசூட்டினர்; எல்லா மகா அசுரர்களின் துணையுடன் அவனை அனைத்து அசுரர்களின் பேரரசின் அரசனாக நிறுவினர்।

Verse 32

स तु प्राप्तमहाराज्यस्तारकः पांडुसत्तम । उवाच दानवश्रेष्ठान्युक्तियुक्तमिदं वचः

அந்தப் பேரரசை அடைந்த தாரகன்—ஓ பாண்டவரில் சிறந்தவனே—தானவர்களில் முதன்மையோரிடம் நியாயமும் யுக்தியும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 33

श्रृणुध्वमसुराः सर्वे वाक्यं मम महाबलाः । श्रुत्वा वः स्थेयसी बुद्धिः क्रियतां वचने मम

“மிகுந்த வலிமையுடைய அசுரர்களே, என் சொற்களை எல்லோரும் கேளுங்கள். கேட்டபின் உங்கள் உறுதி நிலைபெறட்டும்; என் ஆலோசனைப்படி செயல்படுங்கள்.”

Verse 34

अस्माकं जातिधर्मेण विरूढं वैरमक्षयम् । करिष्याम्यहं तद्वैरं तेषां च विजयाय च

“நம் குலதர்மத்தின் விதியால் அழியாத பகை வளர்ந்துள்ளது. அந்தப் பகையை நான் முன்னெடுப்பேன்—அவர்கள் தோல்விக்காகவும் நம் வெற்றிக்காகவும்.”

Verse 35

किं तु तत्तपसा साध्यं मन्येहं सुरसंगमम् । तस्मादादौ करिष्यामि तपो घोरं दनोः सुताः

ஆனால் தேவர்களுடன் சங்கமம் தவத்தினாலேயே பெறப்படும் என நான் கருதுகிறேன். ஆகவே, ஹே தனுவின் புதல்வர்களே, முதலில் நான் கடும் தவம் மேற்கொள்வேன்।

Verse 36

ततः सुरान्विजेष्यामो भोक्ष्यामोऽथ जगत्त्रयम् । युक्तोपायोऽहि पुरुषः स्थिरश्रीरेव जायते

அதன்பின் நாம் தேவர்களை வென்று, பின்னர் மூவுலகையும் அனுபவிப்போம். ஏனெனில் உரிய வழிமுறையைப் பின்பற்றும் மனிதன் நிலையான செல்வத்தை அடைகிறான்।

Verse 37

अयुक्तश्चपलः प्राप्तामपि रक्षितुमक्षमः । तच्छ्रुत्वा दानवाः सर्वे वाक्यं तस्यासुरस्य तु

ஆனால் யுக்தியற்ற நிலையற்றவன் பெற்றதையும் காக்க இயலான். அந்த அசுரனின் சொற்களை கேட்டுத் தானவர்கள் அனைவரும் (பதிலளிக்கத் தொடங்கினர்)।

Verse 38

साधुसाध्वित्यथोचुस्ते वचनं तस्य विस्मिताः । सोऽगच्छत्पारियात्रस्य गिरेः कंदरमुत्तमम्

அவன் சொற்களால் வியந்து அவர்கள் “சாது, சாது!” என்று கூறினர். பின்னர் அவன் பாரியாத்ர மலைக்கான சிறந்த குகையை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 39

सर्वर्तुकुसुमाकीर्णनानौषधिविदिपितम् । नानाधातुरसस्राविचित्रनानागृहाश्रयम्

அது எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் நிரம்பி, பலவகை மூலிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. பல தாதுரச ஓடைகளால் வியப்புறச் சிறந்து, பல குகை-பாறை இல்லங்களுக்கு அடைக்கலமாக இருந்தது।

Verse 40

अनेकाकारबहुलं पृथक्पक्षिकुलाकुलम् । नानाप्रस्रवणोपेतं नानाविधजलाशयम्

அவ்விடம் பலவகை உயிரினங்களால் நிறைந்ததும், பல்வேறு பறவைக் கூட்டங்களால் கலகலப்பானதும்; எண்ணற்ற அருவிகள்-நீர்வீழ்ச்சிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், பலவகை குளங்கள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களால் செழித்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 41

प्राप्य तत्कंदरं दैत्यश्चकार विपुलं तपः । वहन्पाशुपतीं दीक्षां पंच मंत्राञ्जजाप सः

அக்குகையை அடைந்த தைத்யன் மிகுந்த தவம் செய்தான். பாசுபத தீட்சையைத் தாங்கி, அவன் இடையறாது ஐந்து மந்திரங்களை ஜபித்தான்।

Verse 42

निराहारः पंचतपा वर्षायुतमभूत्किल । ततः स्वदेहादुत्कृत्त्य कर्षंकर्षं दिनेदिने

அவன் உணவின்றி இருந்து ‘பஞ்சதபா’ தவத்தை பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் செய்தான். பின்னர் நாள்தோறும் தன் உடலிலிருந்து ஒரு கர்ஷ அளவு பகுதியை வெட்டி அகற்றினான்।

Verse 43

मांसस्याग्नौ जुहावैव ततो निर्मांसतां गतः । ततो निर्मांसदेहः स तपोराशिरजायत

அவன் தன் மாம்சத்தை அக்கினியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தான்; அதனால் மாம்சமற்றவனானான். பின்னர் மாம்சமற்ற உடலுடன் அவன் தவத்தின் திரளாக—தபோராசியாக—மாறினான்।

Verse 44

जज्वलुः सर्वभूतानि तेजसा तस्य सर्वतः । उद्विग्नाश्च सुराः सर्वे तपसा तस्य भीषिताः

அவனுடைய தீவிரத் தேஜஸால் எங்கும் எல்லா உயிர்களும் எரிகின்றன போலத் தோன்றின. அவன் தவத்தின் வலிமையால் அஞ்சிய தேவர்கள் அனைவரும் கலங்கினர்।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा परमं तोषमागतः । तारकस्य वरं दातुं जगाम शिखरं गिरेः

அந்நேரத்தில் பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, தாரகனுக்கு வரம் அளிக்க மலைச் சிகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 46

प्राप्य तं शैलराजानं हंसस्यंदनमास्थितः । उवाच तारकं देवो गिरा मधुरया तदा

அந்த மலைராஜனை அடைந்து, அன்ன வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மதேவன் இனிய குரலில் தாரகனை உரைத்தார்.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठ पुत्र तपसो नास्त्यसाध्यं तवाधुना । वरं वृणीष्वाभिमतं यत्ते मनसि वर्तते

பிரம்மா கூறினார்—“எழு, மகனே! உன் தவத்தால் இப்போது உனக்கு அசாத்யம் எதுவும் இல்லை. உன் மனத்தில் இருப்பதையே விரும்பிய வரமாகத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 48

इत्युक्तस्तारको दैत्यः प्रांजलिः प्राह तं विभुम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தாரகன் என்னும் தைத்யன் கைகூப்பி அந்த அனைத்தாற்றலுடைய இறைவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 49

तारक उवाच । वयं प्रभो जातिधर्माः कृतवैराः सहमरैः । तैश्च निःशेषिता दैत्याः कृताः क्रूरैनृशं सवत्

தாரகன் கூறினான்—“பிரபுவே! எங்கள் குலநெறியினாலேயே தேவர்களுடன் எங்களுக்கு பகை உண்டு. அவர்களே எங்கள் தைத்யக் கூட்டங்களை முற்றிலும் அழித்து, கொடுமையாய் இரக்கமின்றி ஒடுக்கினர்।”

Verse 50

तेषामहं समुद्धर्ता भवेयमिति मे मतिः । अवध्यः सर्वभूतानामस्त्राणां च महौजसाम्

என் உறுதி—நான் அவர்களின் மீட்பவனாக ஆக வேண்டும். எல்லா உயிர்களாலும், மேலும் மகாவலிமிகுோரின் ஆயுதங்களாலும் கூட, நான் அவத்யனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 51

स्यामहं चामरैश्चैष वरो मम हृदिस्थितः । एतन्मे देहि देवेश नान्यं वै रोचये वरम्

தேவர்களாலும் கூட நான் அவத்யனாக இருக்க வேண்டும்—இந்த வரம் என் இதயத்தில் உறுதியாக உள்ளது. தேவேசா, இதையே எனக்குத் தாரும்; வேறு வரம் எனக்கு வேண்டாம்.

Verse 52

तमुवाच ततो दैत्यं विरंचोऽमरनायकः । न युज्यते विना मृत्युं देहिनो देहधारणम् । जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः सत्यमेतच्छ्रुतीरितम्

அப்போது அமரர்களின் தலைவன் விரஞ்சன் (பிரம்மா) அந்த தைத்தியனிடம் கூறினான்—மரணம் இன்றி உடலுடையவன் உடலைத் தாங்குவது பொருந்தாது. பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம்; இது ஸ்ருதி உரைத்த உண்மை.

Verse 53

इति संचिंत्य वरय वरं यस्मान्न शंकसे । ततः संचिंत्य दैत्येंद्रः शिशुतः सप्तवासरात्

ஆகவே, ஐயமில்லாத வரத்தை சிந்தித்து தேர்ந்தெடு. பின்னர் தைத்தியராஜன் சிந்தித்து ஏழு நாள் குழந்தையைப் பற்றிய (ஒரு நிபந்தனையை) அமைத்தான்.

Verse 54

तारक उवाच । वासराणां च सप्तानां वर्जयित्वा तु बालकम् । देवानामप्यवध्योऽहं भूयासं तेन याचितः

தாரகன் கூறினான்—ஏழு நாள் குழந்தையைத் தவிர, தேவர்களாலும் கூட நான் வதைக்க முடியாதவனாக இருக்க வேண்டும்; இதையே நான் வேண்டுகிறேன்.

Verse 55

वव्रे महासुरो मृत्युं ब्रह्माणं मानमोहितः । ब्रह्मा प्रोचे ततस्तं च तथेति हरवाक्यतः

ஆணவ மயக்கத்தில் அந்த மகா அசுரன் மரணத்தைச் சார்ந்த வரத்தைப் பிரம்மாவிடம் வேண்டினான். ஹரனின் வாக்கின்படி பிரம்மா அவனிடம் “ததாஸ்து” என்றார்.

Verse 56

जगाम त्रिदिवं देवो दैत्योऽपि स्वकमालयम् । उत्तीर्णं तपसस्तं च दैत्यं दैत्येश्वरास्तदा

தேவன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) திரும்பினான்; தைத்தியனும் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான். அப்போது தவத்தில் வெற்றி பெற்ற அந்த தைத்தியனைச் சுற்றி தைத்திய அரசர்கள் கூடினர்.

Verse 57

परिवव्रुः फलाकीर्णं वृक्षं शकुनयो यथा । तस्मिन्महति राज्यस्थे तारके दितिनंदने

கனி நிறைந்த மரத்தைப் பறவைகள் சூழ்வதுபோல், அவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்தனர்—திதியின் புதல்வன் மகா தாரகன் அரசாட்சியில் உறுதியாக நிலைபெற்றபோது.

Verse 58

ब्रह्मणाभिहि तस्थाने महार्णवतटोत्तरे । तरवो जज्ञिरे पार्थ तत्र सर्वर्तवः शुभाः

ஓ பார்த்தா! பிரம்மா நிறுவிய அந்த இடத்தில், மகாசமுத்திரத்தின் வடகரையில், மரங்கள் முளைத்தன; அங்கே எல்லா பருவங்களும் மங்களமாகின.

Verse 59

कांतिर्द्युतिर्धृतिर्मेधा श्रीरखंडा च दानवम् । परिवव्रुर्गुणा कीर्णं निश्छिद्राः सर्व एव हि

காந்தி, த்யுதி, த்ருதி, மேதா, அகண்ட ஸ்ரீ—இவை அனைத்தும் அந்த தானவனைச் சூழ்ந்தன. அவன் குணங்களால் நிரம்பி, குறையற்ற முழுமையடைந்தான்.

Verse 60

कालागरुविलिप्तांगं महामुकुटमंडितम् । रुचिरांगदसन्नद्धं महासिंहासने स्थितम्

அவரது உடல் முழுதும் கரிய அகுரு லேபனத்தால் பூசப்பட்டு, மகாமகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகிய அங்கதங்களால் அணியப்பட்டு, உயர்ந்த சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்।

Verse 61

नृत्यंत्यप्सरसः श्रेष्ठा गन्धर्वा गाययंति च । चन्द्रार्कौ दीपमार्गेषु व्यजनेषु च मारुतः । ग्रहा अग्रेसरास्तस्य जीवादेशप्रभाषिणः

சிறந்த அப்ஸரஸ்கள் நடனம் ஆடினார்கள்; கந்தர்வர்கள் பாடினர். அவன் பாதைகளில் சந்திரனும் சூரியனும் தீபங்கள்போல் ஒளி தந்தனர்; காற்று விசிறி ஏந்தியது; கிரகங்களும் முன்னே சென்று அவன் ஆணைகளை அறிவிப்பதுபோல் இருந்தன।

Verse 62

एवं स्वकाद्बाहुबलात्स दैत्यः संप्राप्य राज्यं परिमोदमानः । कदाचिदाभाष्य जगाद मंत्रिणः प्रोद्धृत्तसर्वांगबलेन दर्पितः

இவ்வாறு தன் சொந்த புயபலத்தால் அந்த தைத்யன் அரசாட்சியை அடைந்து மகிழ்ந்தான். பின்னர் உயர்ந்த முழு உடல் வலிமையால் அகந்தை கொண்டவனாய், ஒருநாள் அமைச்சர்களை அழைத்து உரைத்தான்।