Adhyaya 43

Verse 1

श्रीनारद उवाच । ततोऽहं पार्थ भूयोऽपि जनानुग्रहकाम्यया । प्रत्यक्षदेवं मार्तंडमत्रानेतुमियेष ह

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—அப்போது, ஓ பார்த்தா, மக்களின் நலனைக் கருதி நான் மீண்டும், கண்முன் தோன்றும் தேவனான மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) இங்கே வருமாறு அழைத்துவரத் தீர்மானித்தேன்.

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां यस्मादुडुपो भगवान्रविः । इहामुत्र च कौंतेय विश्वद्धारी रविर्मतः

எல்லா உயிர்களுக்கும் பகவான் ரவி கரை சேர்க்கும் படகுபோல் இருப்பதால், ஓ கௌந்தேயா; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ரவியே உலகைத் தாங்குபவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 3

ये स्मरंति रविं भक्त्या कीर्तयंति च ये नराः । पूजयंति च ये नित्यं कृतार्थास्ते न संशयः

பக்தியுடன் ரவியை நினைத்து, அவரைப் புகழ்ந்து, தினமும் வழிபடுகிறவர்கள் நிச்சயமாக கृतார்த்தர்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 4

सूर्यभक्तिपरा ये च नित्यं तद्गतमानसाः । ये स्मरंति सदा सूर्यं न ते दुःखस्य भाजिनः

சூரியதேவனைப் பக்தியுடன் வழிபட்டு, மனம் எப்போதும் அவரிலே ஒன்றி, இடையறாது சூரியனை நினைவோர்—அவர்கள் துயரத்திற்கு உரியவர்கள் அல்லர்।

Verse 5

भवनानि मनोज्ञानि विविधाभरणाः स्त्रियः । धनं चादृष्टपर्यंतं सूर्यपूजाविधेः फलम्

மனத்திற்கு இனிய இல்லங்கள், பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள், மேலும் காணப்படாத (எதிர்கால) நல்வாழ்வுவரை விரியும் செல்வம்—இவை சூரியபூஜை விதியின் பலன்கள் என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 6

दुर्लभा भक्तिः सूर्ये वा दुर्लभं तस्य चार्चनम् । दानं च दुर्लभं तस्मै ततो होमश्च दुर्लभः

சூரியனிடத்து பக்தி அரிது; அவரை அர்ச்சிப்பதும் அரிது; அவருக்காக தானம் செய்வதும் அரிது; அதைவிட அரிது அவருக்காக ஹோமம் செய்வது।

Verse 7

नमस्कारादिसंयुक्तं रविरित्यक्षरद्वयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

வணக்கம் முதலியவற்றுடன் கூடிய ‘ரவி’ எனும் இரண்டெழுத்துச் சொல் யாருடைய நாவின்முனையில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவனுடைய வாழ்க்கை பயனுறும்.

Verse 8

इत्यहं हृदि संचिंत्य माहात्म्यं रविजं महत् । पूर्णं वर्षशतं पार्थ रविं भक्त्या ह्यतोषयम्

இவ்வாறு, ஓ பார்த்தா, ரவியால் உண்டான இந்த மாபெரும் மகிமையை உள்ளத்தில் தியானித்து, முழு நூறு ஆண்டுகள் பக்தியால் ஆண்டவன் ரவியை நான் திருப்திப்படுத்தினேன்.

Verse 9

जपेन सुविशुद्धेन च्छन्दसां वायुभोजनः । ततः खाद्द्वितीयां मूर्तिं कृत्वा योगबलाद्विभुः

வேதச் சந்தஸ்களின் மிகத் தூய ஜபத்தால், காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, பின்னர் யோகபலத்தால் அந்த விபு இரண்டாம் உருவை அமைத்து ஆகாயத்தில் நிலைத்தான்।

Verse 10

तेजसा दुर्दृशो भास्वान्प्रत्यक्षः समजायत

அப்போது தன் எரியும் ஒளியால் காண அரிதான அந்த பாஸ்வான் (சூரியதேவன்) நேரில் வெளிப்பட்டான்।

Verse 11

तमहं प्रांजलिर्भूत्वा नमस्कृत्य रविं प्रभुम् । सामभिर्विविधैर्देवं पर्यतोषयमीश्वरम्

அவரைக் கண்டு நான் கைகூப்பி நின்றேன்; प्रभு ரவியை வணங்கி, பலவகை சாமன் பாடல்களால் அந்த தேவ-ஈஸ்வரனை மகிழ்வித்தேன்।

Verse 12

तुष्टो मामाह वरदो देवर्षे सुचिरं त्वया । तपसाराधितोऽस्मीति वरं वृणु यथेप्सितम्

திருப்தியடைந்த வரதப் பிரபு என்னிடம் கூறினார்—“தேவரிஷியே! நீ நீண்ட காலம் தவத்தால் என்னை ஆராதித்தாய்; நான் மகிழ்ந்தேன்—உனக்குப் பிடித்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।”

Verse 13

इत्युक्तोऽहं लोकनाथं प्रांजलिः प्रास्तुवं वचः । यदि तुष्टो भवान्मह्यं यदि देयो वरो मम

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நான் கைகூப்பி லோகநாதனைப் போற்றி உரைத்தேன்—“நீங்கள் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்கத் தகுந்ததாயிருந்தால்…”

Verse 14

ततस्ते कामरूपे या कला नाथ प्रवर्तते । राजवर्धनराज्ञा याऽराधिता च जनैः पुरा

ஆகையால், ஹே நாதா! காமரூபத்தில் நிலவி இயங்கும் உமது கலை—பண்டைக் காலத்தில் ராஜவர்தன மன்னனாலும் மக்களாலும் ஆராதிக்கப்பட்ட அந்த சக்தி—இங்கே என்றும் நிலைபெறுக।

Verse 15

तया च कलया भानो सदात्र स्थातुमर्हसि । ततस्तथेति देवेन प्रोक्ते तुष्टेन भारत

ஹே பானு! அந்தக் கலையுடனே நீ இங்கே எப்போதும் தங்குதல் வேண்டும். அப்போது, ஹே பாரதா, மகிழ்ந்த தேவன் “ததாஸ்து” என்று உரைத்தான்।

Verse 16

अस्थापयमहं सूर्यं भट्टादित्याभिधानकम् । भट्टेनस्थापितं यस्मान्मया तस्माद्रविर्जगौ

நான் சூரியனை ‘பட்டாதித்ய’ என்ற நாமத்தால் நிறுவினேன். அந்த ரவி என்—பட்டரின்—கையால் நிறுவப்பட்டதால், அவன் அந்தப் பெயராலேயே புகழ்பெற்றான்।

Verse 17

ततः संपूज्य तं पुष्पैः कृतावेशमहं रविम् । भक्त्युद्रेकाप्लुतांगोऽथ स्तुतिमेतामथाचरम्

பின்னர் மலர்களால் அந்த ரவியை முறையாகப் பூஜித்து, அவன் சன்னிதியை ஆவாஹனம் செய்தேன். பக்தியின் பெருக்கால் என் உடல் முழுதும் நனைந்ததுபோல் ஆனது; அப்போது இந்த ஸ்துதியைச் செய்தேன்।

Verse 18

सर्ववेदरहस्यैश्च नामभिश्च शताष्टभिः । सप्तसप्तिरचिंत्यात्मा महाकारुणिकोत्तमः

அனைத்து வேதங்களின் இரகசியமாகிய நூற்றெட்டு நாமங்களால் நான் அந்தச் சூரியனைப் போற்றினேன்—ஏழு குதிரைகளின் அதிபதி, சிந்திக்க இயலாத இயல்புடையவன், மகாகருணையின் உத்தம வடிவம்।

Verse 19

संजीवनो जयो जीवो जीवनाथो जगत्पतिः । कालाश्रयः कालकर्ता महायोगी महामतिः

அவரே சஞ்சீவனன், அவரே ஜயன், அவரே உயிரே; உயிர்களின் நாதன், உலகத்தின் அதிபதி. காலத்தின் ஆதாரம், காலத்தை ஆக்கும் கர்த்தா—மகாயோகி, மகாமதி॥

Verse 20

भूतांतकरणो देवः कमलानन्दनन्दनः । सहस्रपाच्च वरदो दिव्यकुण्डलमण्डितः

அந்த தேவன் உயிர்களின் அச்சத்தை முடிப்பவன்; கமலா (லக்ஷ்மி) மற்றும் ஆனந்தத்தின் நந்தனன். ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன், வரம் அளிப்பவன், தெய்வீக காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்॥

Verse 21

धर्मप्रियोचितात्मा च सविता वायुवाहनः । आदित्योऽक्रोधनः सूर्यो रश्मिमाली विभावसुः

அவர் தர்மத்தை நேசிப்பவர், உரிய உயர்ந்த இயல்புடையவர்; காற்றை வாகனமாகக் கொண்ட சவிதா. அவர் ஆதித்யன், கோபமற்றவன்; கதிர்மாலை சூடிய சூரியன்—விபாவசு, ஒளிமிகு ஒருவன்॥

Verse 22

दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः

அவர் நாளை உருவாக்குபவர், நாளின் இருளை அகற்றுபவர்; மௌன முனிவர். நல்வழி ரதசாரதி, ரதிகளுள் சிறந்தவர்; அரசி-சக்தியின் நாதன், பொன்னொளி விதை (ஸ்வர்ணரேதஸ்) உடையவன்; பூஷன் போஷிப்பவன், த்வஷ்டா தெய்வக் கலைஞன், திவாகரன்॥

Verse 23

आकाशतिलको धाता संविभागी मनोहरः । प्रज्ञः प्रजापतिर्धन्यो विष्णुः श्रीशो भिषग्वरः

அவர் ஆகாயத்தின் திலகம், தாதா போஷிப்பவன்; அனைத்தையும் பகுத்தளிப்பவன், மனம் கவர்பவன். ஞானமிகு பிரஜாபதி, பாக்கியவான்; விஷ்ணு, ஸ்ரீசன், பிஷக்வரன்—உயர்ந்த வைத்தியன்॥

Verse 24

आलोककृल्लोकनाथो लोकपालनमस्कृतः । विदिताशयश्च सुनयो महात्मा भक्तवत्सलः

அவர் ஒளியை அருள்பவர், உலகங்களின் நாதன், உலகபாலர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்; அனைவரின் உள்ளக் கருத்தை அறிபவர்; நல்வழி காட்டுபவர்; மகாத்மா, பக்தவத்ஸலன்।

Verse 25

कीर्तिकीर्तिकरो नित्यो रोचिष्णुः कल्मषापहः । जितानन्दो महावीर्यो हंसः संहारकारकः

அவர் கீர்த்தியே, கீர்த்தி அளிப்பவர்; நித்தியன்; ஒளிவீசுபவன்; கல்மஷம் போக்குபவன்; ஆனந்தத்தால் துயரை வென்றவன்; மகாவீர்யன்; தூய ஹம்சஸ்வரூபன்; காலத்திற்கேற்ற சங்கார சக்தி।

Verse 26

कृतकृत्यः सुसंगश्च बहुज्ञो वचसां पतिः । विश्वपूज्यो मृत्युहारि घृणी धर्मस्य कारणम्

அவர் க்ருதக்ருத்யன்; பிறரின் நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுபவன்; சத்சங்கஸ்வரூபன்; அனைத்தையும் அறிபவன்; வாக்கின் அதிபதி; உலகமெங்கும் பூஜிக்கப்படுபவன்; மரணபயம் நீக்குபவன்; ‘க்ருணீ’—கருணைமிகு ஒளிமான்; தர்மத்தின் காரணம்।

Verse 27

प्रणतार्तिहरोऽरोग आयुष्यमान्सुखदः सुखी । मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो व्रती व्रतफलप्रदः

அவர் பணிந்தவர்களின் துயரை நீக்குபவன்; நோயற்றவன், ஆரோக்கியம் அருள்பவன்; நீண்ட ஆயுள் தருபவன்; இன்பம் அளிப்பவன், தானே இன்பஸ்வரூபன்; மங்களம்; தாமரைநேத்திரன்; விரதன்; விரதப் பலன் அளிப்பவன்।

Verse 28

शुचिः पूर्णो मोक्षमार्गदाता भोक्ता महेश्वरः । धन्वंतरिः प्रियाभाषी धनुर्वेदविदेकराट

அவர் தூயவன், நிறைவானவன்; மோக்ஷ மார்க்கம் அளிப்பவன்; யாகப் பலன்களை அனுபவிப்பவன்; மகேஸ்வரன்; தன்வந்தரி—உலக வைத்தியன்; இனிய மொழிபவன்; தனுர்வேதம் அறிந்த ஒப்பற்ற அரசன்।

Verse 29

जगत्पिता धूमकेतुर्विधूतो ध्वांतहा गुरुः । गोपतिश्च कृतातिथ्यः शुभाचारः शुचिप्रियः

அவர் உலகத்தின் தந்தை; தூமகேது-கொடியெனத் திகழும் ஒளிமிகு; தீமையைச் சிதறடிப்பவர்; இருளை அழிப்பவர்; குரு; கோபதி—மாடுகளின் ஆண்டவன், காவலன்; விருந்தோம்புபவர்; நல்வழக்கமுடையவர்; தூய்மையை நேசிப்பவர்।

Verse 30

सामप्रियो लोकबन्धुर्नैकरूपो युगादिकृत् । धर्मसेतुर्लोकसाक्षी खेटतऋ सर्वदः प्रभुः

அவர் சாமகானத்தை நேசிப்பவர்; உலகத்தின் உறவினன்; பல வடிவங்களுடையவர்; யுகங்களின் ஆதியை அமைத்தவர்; தர்மத்தின் பாலம்; உலகத்தின் சாட்சி; ஒளிவீசும் சக்கரம் (கேடம்) தாங்குபவர்; அனைத்தையும் அளிப்பவர், பரம்பொருள் ஆண்டவன்।

Verse 31

मयैवं संस्तुतो भानुर्नाम्नामष्टशतेन च । तुष्यतां सर्वलोकानां सर्वलोकप्रियो विभुः

இவ்வாறு நான் பானுவை நூற்று எட்டு நாமங்களால் போற்றினேன்; எல்லாம் வியாபித்தும், எல்லா உலகங்களுக்கும் பிரியமான அந்த விபு—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக—மகிழ்வாராக।

Verse 32

इत्येवं संस्तवात्प्रीतो भास्करो मामवोचत । सदात्र कलया स्थास्ये देवर्षे त्वत्प्रियेप्सया

இவ்வாறு இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் மகிழ்ந்த பாஸ்கரன் என்னிடம் கூறினான்—“தேவரிஷியே! உனக்குப் பிரியமானது நிறைவேற வேண்டுமென்று விரும்பி, நான் எப்போதும் இங்கே என் கலை (அம்ச ஒளி) உடன் தங்குவேன்.”

Verse 33

यो मामत्र महाभक्त्या भट्टादित्यं प्रपूजयेत् । सहस्रशः का मरूपे संपूज्याप्नोति तत्फलम्

யார் இங்கே மிகுந்த பக்தியுடன் என்னை ‘பட்டாதித்யன்’ எனப் பூஜிப்பாரோ, அவர் காமரூபத்தில் ஆயிரம் முறை பூஜித்ததற்குச் சமமான பலனை அடைவார்।

Verse 34

मामुद्दिश्य च यो विप्रः स्वल्पं वा यदि वा बहु । दास्यतेऽत्राक्षयं तच्च ग्रहीष्ये करजं यथा

என்னை நோக்கி இங்கு ஒரு பிராமணன் சிறிதோ மிகுதியாகவோ தானம் செய்தால், அந்தத் தானம் அழியாததாகும்; அதை நியாயமான வரிபோல் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

Verse 35

रक्तोत्पलैश्च कह्लारैः केसरैः करवीरकैः । शतत्रयैर्महाप्दमै रविवारेण मानवः

செங்கமலம், கஹ்லார (நீலமலம்), குங்குமக் கேசரம், கரவீரப் பூக்கள், மேலும் மூன்றுநூறு மகாபத்மங்களுடன்—ஞாயிற்றுக்கிழமை மனிதன் (என்னை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 36

सप्तम्यामथ षष्ठ्यां वा येऽर्चयिष्यंति मामिह । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांतान्प्राप्स्यति निश्चितम्

இங்கு சப்தமி அல்லது ஷஷ்டி நாளில் என்னை அர்ச்சிப்போர், அவர்கள் வேண்டுகின்ற வேண்டுதல்களை நிச்சயமாகப் பெறுவர்.

Verse 37

दर्शनान्मम भक्त्या च नाशो व्याधिदरिद्रयोः । प्रणामात्स्वर्गमाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च नित्यशः

என் தரிசனத்தாலும் என்மீது பக்தியாலும் நோயும் வறுமையும் அழிகின்றன. வணக்கத்தால் சுவர்க்கம் கிடைக்கும்; இம்மகிமையை இடையறாது கேட்டால் மோக்ஷமும் பெறப்படும்.

Verse 38

अभक्तिं यश्च कर्ता मे स गच्छेन्निश्चिंतं क्षयम् । अष्टोत्तरशतं नाम ममाग्रे यत्त्वयेरितम्

என்னிடம் அபக்தி அல்லது அவமதிப்பு செய்பவன் நிச்சயமாக அழிவை அடைவான். மேலும் நீ என் முன்னிலையில் உரைத்த என் அஷ்டோத்தர சத நாமங்கள்—

Verse 39

त्रिकालमेककालं वा पठतः श्रृणुयत्फलम् । कीर्तिमान्सुभगो विद्वान्सुसुखी प्रियदर्शनः

இதை நாளில் மூன்று முறை அல்லது ஒருமுறையாவது பாராயணம் செய்வோன் அல்லது கேட்போன் பெறும் பலனை கேள்—அவன் புகழ்மிக்கவன், பாக்கியவான், அறிஞன், மிகுந்த இன்பமுடையவன், இனிய தோற்றமுடையவன் ஆவான்।

Verse 40

भवेद्वर्षशतायुश्च सर्वरोगविवर्जितः । यस्त्विदं श्रृणुयान्नित्यं पठेद्वा प्रयतः शुचिः

ஒழுக்கமுடன் தூய்மையாய் இருந்து இதை தினமும் கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்வவனோ நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்; எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 41

अक्षयं स्वल्पमप्यन्नं भवेत्तस्योपसाधितम् । विजयी च भवेन्नित्यं तथा जातिस्मरो भवेत्

அவனுக்குச் சிறிதளவு உணவும் குறையாததாகி, நன்கு ஏற்படுத்தப்பட்டதுபோல் அமையும்; அவன் எப்போதும் வெற்றியாளன் ஆவான்; மேலும் முன்பிறவிகளை நினைவுகூர்வான்।

Verse 42

तस्मादेतत्त्वया जाप्यं परं स्वस्त्ययनं महत् । तथा ममाग्रे कुंडं च कुरु स्नानार्थमुत्तमम्

ஆகையால் நீ இந்த உயர்ந்த, மகத்தான ஸ்வஸ்த்யயன மந்திரத்தை ஜபம் செய்; மேலும் என் முன்னிலையில் நீராடுவதற்காக ஒரு சிறந்த குண்டத்தையும் அமைக்கவும்।

Verse 43

कामरूपकला यत्र तत्र कुंडं वने भवेत् । एवं दत्त्वा वरान्भानुस्तत्रैवां तरधीयत

காமரூப சக்தி நிலவிய இடத்தில், அங்கே காட்டில் ஒரு குண்டம் தோன்றியது; இவ்வாறு வரங்களை அளித்து பானு (சூரியன்) அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 44

ततो भास्करवाक्येन सिद्धेशस्य च सव्यतः । वनमध्ये मया कुंडं कृतं दर्भशलाकया

அப்போது பாஸ்கரனின் வாக்கின்படி, சித்தேசரின் இடப்புறத்தில், வனத்தின் நடுவே நான் தர்பத் தண்டால் ஒரு குண்டத்தை அமைத்தேன்।

Verse 45

कामरूपभवं कुंडं वृक्षास्ते चापि भारत । संलीनास्तन्महाश्चर्यं ममाजायत चेतसि

ஓ பாரதா! காமரூபத்தில் தோன்றிய அந்த குண்டமும், அந்த மரங்களும் கூட ஒன்றாய் லயித்ததுபோல் இருந்தன; அதனால் என் உள்ளத்தில் பேரதிசயம் எழுந்தது।

Verse 46

माघमासस्य शुक्लायां सप्तम्यां स्त्री नरोऽपि वा । स्नानं कुंडे शुभं कृत्वा भट्टादित्यं प्रपश्यति

மாசி (மா஘) மாதத்தின் சுக்லப் பக்ஷ சப்தமியில், பெண்ணோ ஆணோ எவராயினும், குண்டத்தில் புனித நீராடி பட்டாதித்யன் (சூரியபகவான்) தரிசனம் பெறுவர்।

Verse 47

तस्यानंतं भवेत्पुण्यं रथं यश्च प्रपूजयेत् । रथयात्रां च कुरुते यस्मिन्यस्मिन्नसौ पथि

அந்த ரதத்தை முறையாகப் பூஜிப்பவர்க்கு அளவற்ற புண்ணியம் உண்டாகும்; மேலும் அது செல்லும் எந்தப் பாதையிலோ அந்தப் பாதையில் ரதயாத்திரை நடத்துபவர்க்கும் புண்ணியம் உண்டாகும்।

Verse 48

ये च पश्यंति लोकास्ते धन्याः सर्वे न संशयः । पुत्रधान्यधनैर्युक्ता नीरुजस्तेजसाऽन्विताः

அதைப் பார்ப்போர் அனைவரும் ஐயமின்றி பாக்கியசாலிகள்—மக்கள், தானியம், செல்வம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர்கள்; நோயற்றவர்கள்; ஒளியால் நிறைந்தவர்கள்।

Verse 49

भविष्यंति नरास्ते ये कारयंति रथोत्सवम् । गंगादिसर्वतीर्थेषु यत्फलं कीर्तितं बुधैः

ரதோৎসவத்தை ஏற்பாடு செய்து நடத்தச் செய்பவர்கள், கங்கை முதலான எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானமும் பூஜையும் செய்தால் ஞானிகள் கூறும் பலனை அப்படியே அடைவார்கள்।

Verse 50

भट्टादित्यस्य कुंडे च तत्फलं सप्तमीदिने । तत्र कुंडे च यः स्नात्वा सूर्यार्घ्यं प्रयच्छति । कपिला गोशतस्यासौ दत्तस्य फलमश्नुते

பட்டாதித்யரின் குண்டத்தில் சப்தமி நாளில் அதே பலன் கிடைக்கும். அங்கு குண்டத்தில் நீராடி சூரியனுக்கு அர்க்யம் அளிப்பவன், நூறு கபிலப் பசுக்களை தானம் செய்த பலனை அனுபவிப்பான்।

Verse 51

अर्जुर उवाच । वासुदेवादयः सर्वे वदंत्येवं महामुने

அர்ஜுரன் கூறினான்—மகாமுனியே, வாசுதேவர் முதலிய அனைவரும் இவ்வாறே சொல்கிறார்கள்।

Verse 52

भास्करार्घं विना पातः कृतं सर्वं च निष्फलम् । तस्याहं श्रोतुमिच्छामि विधिं विधिविदां वर

பாஸ்கரனுக்கு அர்க்யம் அளிக்காமல் செய்த பாராயணமும் விரதாதிகளும் அனைத்தும் பயனற்றதாகும். ஆகவே, விதிகளை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, அதன் முறையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 53

नारद उवाच । यथा ब्रह्मादयो देवा यच्छंत्यर्घं महात्मने । भास्कराय श्रृणु त्वं तं विधिं सर्वाघनाशनम्

நாரதர் கூறினார்—பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மகாத்மையான பாஸ்கரனுக்கு எந்த முறையில் அர்க்யம் அளிக்கிறார்களோ, அந்த முறையை நீ கேள்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 54

प्रथमं तावत्प्रत्युषे उदिते सूर्ये शुचिर्भूत्वा गोमयकृतमंडलस्योपरि रक्तचंदनेन मंडलकं कृत्वा ततस्ताम्रपात्रे रक्तचंदनोदकश्वेतचंदनादिद्रव्यैः प्रपूरणं कृत्वा तन्मध्ये हेमाक्षतदूर्वादधिसर्पीषि परिक्षिप्य स्थापयेत्

முதலில் விடியற்காலையில் சூரியன் உதித்தபோது தூய்மையடைந்து, கோமயத்தால் செய்யப்பட்ட மண்டலத்தின் மேல் செங்கந்தனத்தால் ஒரு சிறு மண்டலத்தை வரைய வேண்டும். பின்னர் செம்புப் பாத்திரத்தில் செங்கந்தன கலந்த நீரும் வெண்கந்தனம் முதலிய திரவியங்களும் சேர்த்து நிரப்பி, அதில் பொன்னிற அக்ஷதம், தூர்வா, தயிர், நெய் ஆகியவற்றைத் தூவி அங்கே நிறுவ வேண்டும்.

Verse 55

स्वशरीरमालभेत् अनेन मंत्रेण । ओंखखोल्काय नमः । सप्तवारानुच्चार्य स्थातव्यम् । तेन शुद्धिरुपसंजायते देहस्यार्चार्हता भवति । पश्चादासनस्थं देवं सवितारं मंडलमध्ये द्वादशात्मकं सुरादिभिः संपूज्यमानं ध्यात्वा पूर्वोक्तमर्घपात्रं शिरसि कृत्वा भूमौ जानुनी निपात्य सूर्याभिमुखस्तद्गतमनाभूत्वार्घमंत्रमुदाहरेत् । तदुच्यते सूर्यवक्त्राद्विनिर्गतमिति

இந்த மந்திரத்தால் தன் உடலைத் தொடந்து/பூசி கொள்ள வேண்டும்—“ஓம் ககோல்காய நமः।” அதை ஏழு முறை ஜபித்து நிலைத்திருக்க வேண்டும்; அதனால் உடல் தூய்மை பெற்று வழிபாட்டிற்குத் தகுதியடையும். பின்னர் மண்டலத்தின் நடுவில் ஆசனத்தில் அமர்ந்துள்ள பன்னிரண்டு ரூபங்களுடைய சவிதாவை தேவர்கள் பூஜிக்கின்றனர் எனத் தியானித்து; முன் தயாரித்த அர்க்யப் பாத்திரத்தைத் தலைமேல் வைத்து, தரையில் இரு முழங்கால்களும் பதித்து, சூரியனை நோக்கி, மனத்தை அவரில் ஒன்றாக்கி அர்க்யமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்—அது சூரியனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 56

यस्योच्चारणशब्देन रथं संस्थाप्य भास्करः । प्रतिगृह्णाति चैवार्घ्यं वरमिष्टं च यच्छति

அதன் உச்சரிப்பு ஒலியாலேயே பாஸ்கரன் தன் ரதத்தை நிலைநிறுத்தி, அர்க்யத்தை ஏற்று, விரும்பிய வரத்தை அருள்கிறான்.

Verse 57

ओंयस्याहुः सप्त च्छंदांसि रथे तिष्ठंति वाजिनः । अरुणः सारथिर्यस्य रथवाहोऽग्रतः स्थितः

ஓம். அவருடைய ரதத்தில் ஏழு வேதச் சந்தங்களே குதிரைகளாக நிற்கின்றன என்று கூறுவர்; அருணன் அவருடைய சாரதி, ரதத்தை நடத்துபவனாக முன்புறத்தில் நிற்கிறான்.

Verse 58

जया च विजया चैव जयंती पापनाशनी । इडा च पिंगला चैव वहंतोऽश्वमुखास्तथा

ஜயா, விஜயா, மேலும் பாபநாசினியான ஜயந்தீ; அதுபோல இடா, பிங்கலா—இவர்களும் வாகனத் தாங்கிகளாக, குதிரைமுகம் உடையவர்களாக உள்ளனர்.

Verse 59

डिंडिश्च शेषनागश्च गणाध्यक्षस्तथैव च । स्कंदरेवंततार्क्ष्याश्च तथा कल्माषपक्षिणौ

டிண்டி, சேஷநாகன், கணாத்யக்ஷன்; மேலும் ஸ்கந்தன், ரேவந்தன், தார்க்ஷ்யன்; அதுபோல கல்மாஷம் எனப்படும் இரு பறவைகள்—இவர்கள் அனைவரும் இப்பரிவாரத்தில் ஆவாஹிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 60

राज्ञी च निक्षुभा देवी ललिता चैव संज्ञिका । तथा यज्ञभुजो देवा ये चान्ये परिकीर्तिताः

ராஜ்ஞீ, நிக்ஷுபா தேவி, லலிதா எனப் பெயர்பெற்றவள்; மேலும் யாகப் பங்குபெறும் தேவர்கள் மற்றும் பிறர் எனக் கூறப்பட்ட அனைவரும் இங்கே ஆவாஹிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 61

एभिः परिवृतो योऽसावधरोत्तरवासिभिः । तमहं लोककर्तारमाह्वयामि तमोपहम्

மேலும் கீழும் வாழும் இவர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் அந்த உலகங்களைப் படைக்கும், இருளை அகற்றும் இறைவனை நான் ஆவாஹிக்கிறேன்।

Verse 62

अम्मयो भगवान्भानुरमुं यज्ञं प्रवर्तयन् । इदमर्घ्यं च पाद्यं च प्रगृहाण नमोनमः

அமுதமயமான பகவான் பானுவே! இவ்வியாகத்தை நடத்துவோனே—இந்த அர்க்யத்தையும் இந்த பாத்யத்தையும் ஏற்றருள்வாயாக. நமோ நமः।

Verse 63

आवाहनम् । सहस्रकिरण वरद जीवनरूप ते नमः । इति सांनिध्यकरणम् ओंवषट् इत्युच्चार्य सूर्यस्य चरणयुगलं पश्यन् भुवि पद्म्यां पात्रीं निर्वापयेत् पाद्यं तदुच्यते । एवं पाद्यं दत्त्वा बद्धांजलिः सुस्वागतमिति कुर्यात् । स्वागतं भगवन्नेहि मम प्रसादं विधाय आस्यताम् । इह गृहाण पूजां च प्रसादं च धिया कुरु । तिष्ठ त्वं तावदत्रैव यावत्पूजां करोम्यहम्

ஆவாஹனம்—“ஆயிரம் கதிர்களையுடையவனே, வரம் அளிப்பவனே, உயிரின் வடிவமே! உமக்கு நமஸ்காரம்.” இவ்வாறு சான்னித்யம் ஏற்படுத்துவர். பின்னர் “ஓம் வஷட்” என்று உச்சரித்து, சூரியனின் திருவடிகளைத் தியானித்தபடி, தரையில் வைக்கப்பட்ட தாமரைச் சின்னமுடைய பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்றுவர்—இதுவே பாத்யம். பாத்யம் அளித்து கைகூப்பி “சுஸ்வாகதம்” என்பர்—“ஸ்வாகதம், பகவனே! வாரும்; என்மேல் அருள் செய்து ஆசனத்தில் அமர்வாயாக. இங்கு இந்த பூஜையையும் பிரசாதத்தையும் ஏற்றருள்வாயாக; நல்விருப்பத்துடன் அனுகிரகம் செய்வாயாக. நான் பூஜை செய்யும் வரை இங்கேயே தங்கியிருப்பாயாக.”

Verse 64

एवं विज्ञापनं दद्यादनेन मंत्रेण कमलासनम् । तत्कमलासनं कमलनंदन उपाविशति । आसन उपविष्टस्य शेषां पूजां नियोजयेत् अनेन विधानेन । ओंसोममूर्तिक्षीरोदपतये नमः । इति क्षीरादिस्नपनम् । ओंभास्कराय नीरव सिने नमः । इति जलस्नानम् ततो वासोयुगं शुभ्रं दद्यात् अनेन मंत्रेण । इदं वासोयुगं सूर्य गृहाण कृपया मम । कटिभूषणमेकं ते द्वितीयं चांगप्रावरणम्

இவ்வாறு விண்ணப்பம் செய்து, இம்மந்திரத்தால் தாமரை ஆசனத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். தாமரைநந்தனனாகிய சூரியபகவான் அந்தத் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்கிறார். அவர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தபின், இவ்விதிமுறையின்படி மீதிப் பூஜையை நடத்த வேண்டும். ‘ஓம் சோமமூர்த்தி க்ஷீரோதபதயே நமः’—என்று பால் முதலியவற்றால் ஸ்நபனம். ‘ஓம் பாஸ்கராய நீரவ-சாந்தயே நமः’—என்று ஜலஸ்நானம். பின்னர் தூய வெண்மையான இரு வஸ்திரங்களை அளிக்க வேண்டும்—‘ஹே சூர்யா! கருணையுடன் என் அளிக்கும் இந்த வஸ்திரயுகத்தை ஏற்றருள்வாயாக; ஒன்று இடைஅலங்காரமாகவும், மற்றொன்று அங்கமூடலாகவும்.’

Verse 65

ततो यज्ञोपवीतं दद्यात् अनेन मंत्रेण । सूत्रतंतुमयं शुद्धं पवित्रमिदमुत्तमम् । यज्ञोपवीतं देवेश प्रगृहाण नमोऽस्तु ते

பின்னர் இம்மந்திரத்தால் யஜ்ஞோபவீதத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—‘தூய நூல்தந்துக்களால் ஆன இந்த உத்தமமான, மிகப் புனிதமான யஜ்ஞோபவீதம்; ஹே தேவேசா! ஏற்றருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்.’

Verse 66

ततो यथाशक्ति श्वेतमुकुटमुद्रिकादिभूषणानि दद्यात् अनेन मंत्रेण । मुकुटो रत्ननद्धोऽयं मुद्रिकां भूषणानि च । अलंकारं गृहणेमं मया भक्त्या समर्पितम्

பின்னர் இயன்ற அளவு வெண்மையான மகுடம், மோதிரம் முதலிய ஆபரணங்களை இம்மந்திரத்தால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—‘இந்த மகுடம் ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது; மோதிரங்களும் பிற ஆபரணங்களும் உடன். என் பக்தியால் சமர்ப்பித்த இந்த அலங்காரத்தை ஏற்றருள்வாயாக.’

Verse 67

एवमलंकारं निवेद्य पश्चात्केशरकुंकुमकर्पूररक्तचंदनमिश्रमनुलेपनं दद्यात्

இவ்வாறு ஆபரணங்களை சமர்ப்பித்த பின், குங்குமம், குங்குமப்பூ (கேசரம்), கற்பூரம், செஞ்சந்தனம் கலந்த மணமிகு அனுலேபனத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 68

ओंतवातिप्रिय वृक्षाणां रसोऽयं तिग्मदीधिते । स तवैवोचितः स्वामिन्गृहाण कृपया मम

ஓம்। ஹே தீக்ஷ்ணகதிரோனே! உமக்கு மிகப் பிரியமான மரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட இந்த ரசம்; இது உண்மையிலே உமக்கே உரியது. ஹே ஸ்வாமி! கருணையுடன் என் அர்ப்பணத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 69

ततश्चंपकजपाकरवीरकर्णककेसरकोकनदादिभिः पूजां कुर्यात्

அதன்பின் சம்பகம், ஜபா, கரவீரம், கர்ணிகா, கேசரம், கோகநதம் முதலிய மலர்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 70

ओंवनस्पतिरसो दिव्यो गंधाढ्यो गंध उत्तमः । आहारः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

ॐ இந்தத் தூபம் வனஸ்பதிகளின் தெய்வீக சாரம்; மணமிகுந்தது, உத்தம நறுமணமுடையது; இது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அன்னம்போல்—இத்தூபத்தை ஏற்றருள்க.

Verse 71

शल्लकीधूपमंत्रः । ततः पायसादिनिष्पन्नं नैवेद्यं निवेदयेदनेन मंत्रेण । नैवेद्यममृतं सर्वभूतानां प्राणवर्धनम् । पूर्णपात्रे मया दत्तं प्रतिगृह्ण प्रसीद मे

இது சல்லகீத் தூப மந்திரம். பின்னர் பாயசம் முதலியவற்றால் தயாரான நைவேத்யத்தை இம்மந்திரத்தால் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்—“இந்த நைவேத்யம் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானது; எல்லா உயிர்களின் பிராணனை வளர்ப்பது. நிறைந்த பாத்திரத்தில் நான் அளித்ததை ஏற்று, என்மேல் அருள்புரிவாயாக.”

Verse 72

ततः शौचोदकतांबूलदीपारार्तिकशीतलिकापुनः पूजादि निवेद्य यथाशक्त्या स्तुत्वा सुकृतं दुष्कृतं वा क्षमस्वेति प्रोच्य विसर्जयेत् । ततो भूयो नमस्य हेमवस्त्रोपवीतालंकारान् ब्राह्मणाय निवेद्य निर्माल्यं संहृत्यांभसि निक्षिपेत्

பின்பு சௌசநீர், தாம்பூலம், தீபம், ஆரத்தி, சீதலிகா மற்றும் மீண்டும் பூஜை முதலியவற்றை சமர்ப்பித்து, இயன்ற அளவு ஸ்துதி செய்து, “என்னால் செய்யப்பட்ட நற்கருமமோ தீக்கருமமோ—மன்னிக்கவும்” என்று கூறி விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் வணங்கி, பிராமணருக்கு பொன், ஆடை, உபவீதம், ஆபரணங்கள் அளித்து, நிர்மால்யத்தைச் சேர்த்து நீரில் விட வேண்டும்।

Verse 73

इत्यर्घ्यदानविधिः य एवं भास्करायार्घ्यं मूर्तौ मंडलकेऽपि वा । नित्यं निवेदयेत्प्रातः स्याद्रवेरात्मवत्प्रियः

இவ்வாறு அர்க்யதான விதி. இம்முறையில் பாஸ்கரனுக்கு—மூர்த்தியிலோ மண்டலத்திலோ—தினமும் காலையில் அர்க்யம் சமர்ப்பிப்பவன், ரவிக்கு தன் ஆத்மாவைப் போலப் பிரியனாவான்।

Verse 74

अनेन विधिना कर्णो भास्करार्घ्यं प्रयच्छति । ततः सूर्यस्य पार्थासावात्मवद्वल्लभो मतः

இவ்விதியினாலே கர்ணன் பாஸ்கரனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்கிறான். ஆகையால் ப்ருதாபுத்திரன் அவன் சூரியனுக்கு தன் ஆத்மாவைப் போலவே அன்புக்குரியவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 75

अशक्तश्चेन्नित्यमेकमर्घ्यं दद्याद्दिवाकृते । ततोऽत्र रथसप्तम्यां कुंडे देयः प्रयत्नतः

யாரேனும் இயலாதவராயின், தினமும் திவாகரனுக்கு குறைந்தது ஒரு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். ஆனால் இவ்விரதத்தில் ரதசப்தமி நாளில் குண்டத்தில் சிறப்பு முயற்சியுடன் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 76

अश्वमेधफलं प्राप्य सूर्यलोक मवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्योऽर्घोऽत्र भारत

அஷ்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று ஒருவர் சூரியலோகத்தை அடைவார். ஆகையால், ஓ பாரதா, இங்கே எல்லா முயற்சியுடனும் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 77

एवंविधस्त्वसौ देवो भट्टादित्योऽत्र तिष्ठति । भूयानतोऽपि बहुशः पापहा धर्मवर्धनः

இத்தகைய தேவன்—பட்டாதித்யன்—இங்கே தங்கியிருக்கிறான். அவனை மீண்டும் மீண்டும் வழிபட்டால் மேலும் உயர்ந்த பயன் அளித்து, பாவங்களை அழித்து, தர்மத்தை வளர்க்கிறான்.

Verse 78

दिव्यमष्टविधं चात्र सद्यः प्रत्ययकारकम् । पापानां चोपभुक्तं हि यथा पार्थ हलाहलम्

இங்கே ‘திவ்ய’ எனப்படும் எட்டு வகை சோதனைகள் உள்ளன; அவை உடனே உண்மையின் உறுதியை அளிக்கும். அவை பாவங்களையும் விழுங்கி அழிக்கும்—ஓ பார்த்தா, ஹலாஹல விஷம் அருந்தி நச்சு நீங்கியதுபோல்.