Adhyaya 38

Verse 1

नारद उवाच । भूमेर्योजनलक्षे च कौरव्य रविमंडलम् । योजनानां सहस्राणि भास्करस्य रथो नव

நாரதர் கூறினார்— ஓ கௌரவ்யா, பூமியிலிருந்து ஒரு இலட்ச யோஜன தூரத்தில் சூரியமண்டலம் உள்ளது. பாஸ்கரனின் ரதம் ஒன்பதாயிரம் யோஜன அளவுடையது.

Verse 2

ईषादंडस्ततैवास्य द्विगुणः परिकीर्तितः । सार्धकोटिस्तथा सप्त नियुतानि विवस्वतः

அந்த ரதத்தின் ஈஷாதண்டம் (துரதண்டம்) அதற்கும் இரட்டிப்பு எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் விவஸ்வான் (சூரியன்) அளவு சாறேழு கோடி மற்றும் ஏழு நியுதம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 3

योजनानां तु तस्याक्षस्तत्र चक्रं प्रतिष्ठितम् । त्रिनाभि तच्च पंचारं षण्नेमि परिकीर्तितम्

அதன் அச்சு (துரம்)வும் (அத்தனை) யோஜன அளவுடையது; அதன்மேல் சக்கரம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சக்கரம் மூன்று நாபிகள், ஐந்து ஆரங்கள், ஆறு நேமிகள் உடையது எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 4

चत्वारिंशत्सहस्राणि द्वितीयोऽक्षोऽपि विस्तृतः । पंच चान्यानि सार्द्धानि स्यन्दनस्य तु पांडव

இரண்டாம் அச்சும் நாற்பதாயிரம் யோஜனங்கள் அளவிற்கு விரிந்துள்ளது. ஓ பாண்டவா, ச்யந்தன ரதத்திற்கு இதற்குமேல் மேலும் ஐந்து மற்றும் அரை அளவும் உண்டு.

Verse 5

अक्षप्रमाणमुभयोः प्रमाणं तद्युगार्द्धयोः । ह्रस्वोऽक्षस्तद्युगार्द्धं च ध्रुवाधारं रथस्य वै

இரு அச்சுகளின் அளவே அவற்றின் அரை-யுகங்களின் அளவும் ஆகும். குறுகிய அச்சும் அந்த அரை-யுகமும் ரதத்தின் துருவாதாரம், நிலையான ஆதாரம் ஆகும்.

Verse 6

द्वितीयोऽक्षस्तथा सव्ये चक्रं तन्मानसे स्थितम् । हयाश्च सप्त च्छांदांसि तेषां नामानि मे श्रृणु

இரண்டாம் அச்சும் இடப்புறத்தில் உள்ளது; அந்தப் புறத்தில் அதன்மேல் சக்கரம் அமைந்துள்ளது. மேலும் ஏழு குதிரைகள் உள்ளன—அவை வேதச் சந்தங்கள்; அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 7

गायत्री च बृहत्युष्णिग्जगती त्रिष्टुवेव च । अनुष्टुप्पंक्तिरित्युक्ताश्छंदांसि हरयो रवेः

காயத்ரீ, ப்ருஹதீ, உஷ்ணிக், ஜகதீ, த்ரிஷ்டுப், மேலும் அனுஷ்டுப் மற்றும் பங்க்தி—இவையே ரவியின் ‘ஹரி’ எனப்படும் குதிரைகளாகிய வேதச் சந்தங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 8

नैवास्तमनमर्कस्य नोदयः सर्वदा सतः । उदयास्तमनाक्यं हि दर्शनादर्शनं रवेः

எப்போதும் இருப்பவனான அர்க்கனுக்கு அஸ்தமனமும் இல்லை, உதயமும் இல்லை. ‘உதயம்-அஸ்தமனம்’ எனப்படுவது ரவியின் தோற்றமும் மறைவும் மட்டுமே.

Verse 9

शक्रदीनां पुरे तिष्ठन्स्पृशत्येष पुरत्रयम् । विकीर्णोऽतो विकर्णस्थस्त्रिकोणार्धपुरे तथा

இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் நகரங்களில் நிலைத்து, அந்த சூரியன் தன் இயக்கத்தில் திரிபுரத்தைத் தொடுகின்றான். ஆகவே அவன் ‘விகீர்ணன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்—திசைகளில் நிலைத்து, முக்கோணமும் அரைநகரப் பிரிவுகளிலும் சஞ்சரிப்பவன்.

Verse 10

अयनस्योत्तरस्यादौ मकरं याति भास्करः । ततः कुम्भं च मीनं च राशे राश्यंतरं तथा

உத்தராயணத்தின் தொடக்கத்தில் பாஸ்கரன் மகர ராசியில் நுழைகிறான். பின்னர் முறையே கும்பம், மீனம் என ராசியிலிருந்து ராசிக்கு ஒழுங்காகச் செல்கிறான்.

Verse 11

त्रिष्वेतेष्वथ भुक्तेषु ततो वैषुवतीं गतिम् । प्रयाति सविता कुर्वन्नहोरात्रं च तत्समम्

இந்த மூன்று ராசிகளையும் கடந்து முடித்தபின் சவிதா விஷுவத் இயக்கத்தை அடைகிறான். அப்போது பகலும் இரவும் சமமாகி, இரண்டின் அளவும் ஒன்றாகிறது.

Verse 12

ततो रात्रिः क्षयं याति वर्धते तु दिनं दिनम् । ततश्च मिथुनस्यांते परां काष्ठामुपागतः

அதன்பின் இரவு குறையத் தொடங்கி, நாள் நாளாகப் பகல் பெருகுகிறது. பின்னர் மிதுனத்தின் முடிவில் அவன் பரமக் காஷ்டையை அடைந்து, உத்தர இயக்கத்தின் உச்ச எல்லையை எட்டுகிறான்.

Verse 13

राशिं कर्कटकं प्राप्य कुरुते दक्षिणायांनम् । कुलालचक्रपर्यंतो यथा शीघ्रं निवर्तते

கர்க்கடக ராசியை அடைந்ததும் அந்த சூரியன் தக்ஷிணாயணத்தைத் தொடங்குகிறான். குயவனின் சக்கரத்தின் விளிம்பு வேகமாகத் திரும்புவது போல, அவனும் விரைவாகப் பின்னோக்கி மாறுகிறான்.

Verse 14

दक्षिणायक्रमे सूर्यस्तथा शीघ्रं निवर्तते । अतिवेगितया कालं वायुमार्गबलाच्चरन्

தக்ஷிணாயனக் கிரமத்தில் சூரியனும் அவ்வாறே விரைவாகத் திரும்புகின்றான்; வாயுமார்க்கங்களின் வலிமையால் உந்தப்பட்டு, மிகுந்த வேகத்துடன் காலப் பாதையில் செல்கின்றான்.

Verse 15

तस्मात्प्रकृष्टां भूमिं स कालेनाल्पेन गच्छति । कुलालचक्रमध्यस्थो यता मंदं प्रसर्पति

ஆகையால் அவன் குறுகிய காலத்தில் பெரும் நிலப்பரப்பை கடக்கின்றான். குயவனின் சக்கரத்தின் வெளிப்புறத்தில் இருப்பது வேகமாகச் சுழல்வதுபோல், (அந்நிலையில்) அவன் விரைவாக முன்னே செல்கின்றான்.

Verse 16

तथोदगयने सूर्यः सर्पते मंदविक्रमः । तस्माद्दीर्घेण कालेन भूमिमल्पं निगच्छति

அவ்வாறே உதகயனத்தில் சூரியன் மெல்லிய நடைமுறையுடன் நகர்கிறான்; ஆகவே நீண்ட காலத்தில் அவன் சிறிதளவு நிலத்தையே கடக்கின்றான்.

Verse 17

संध्याकाले च मंदेहाः सूर्यमिच्छंति खादितुम् । प्रजापतिकृतः शापस्तेषां फाल्गुन रक्षसाम्

சந்தியைக் காலத்தில் மாந்தேஹா ராட்சசர்கள் சூரியனை விழுங்க விரும்புகின்றனர். ஓ பால்குனா! அவர்கள்மீது பிரஜாபதி விதித்த சாபம் இதுவே.

Verse 18

अक्षयत्वं शरीराणां मरणं च दिनेदिने । ततः सूर्यस्य तैर्युद्धं भवत्यत्यंतदारुणम्

அவர்களின் உடல்கள் அழியாதவை போல் இருந்தாலும், அவர்கள் தினந்தோறும் மீண்டும் மீண்டும் மரிக்கின்றனர்; ஆகவே சூரியனுடன் அவர்களுடைய போர் மிகுந்த கொடுமையாய் அமைகிறது.

Verse 19

ततो गायत्रिपूतं यद्द्विजास्तोयं क्षिपंति च । तेन दह्यंति ते पापाः संध्योपासनतः सदा

அப்போது இருபிறப்பினர் காயத்ரியால் புனிதப்படுத்தி விடும் நீரால் பாவிகள் எரிகின்றனர்; சந்த்யோபாசனத்தை இடையறாது செய்வதால் அவர்கள் எப்போதும் தகிக்கின்றனர்.

Verse 20

ये संध्यां नाप्युपासंते कृतघ्ना यांति रौरवम् । प्रतिमासं पृथक्सूर्य ऋषिगन्धर्वराक्षसैः

சந்த்யாவிதியையும் வழிபடாதவர்கள் நன்றிகெட்டவர்களாய் ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர். மேலும் சூரியன் ஒவ்வொரு மாதமும் தனித்த வடிவில் ரிஷி, கந்தர்வ, ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டு செல்கிறான்.

Verse 21

अप्सरोग्रामणीसर्पैरथो याति च सप्तभिः । धातार्यमा मित्रवरुणौ विवस्वानिन्द्र एव च

மேலும் அவர் ஏழு துணையருடன் செல்கிறார்—அப்ஸரைகள், கணநாயகர்கள், நாகங்கள் உடன்; மேலும் தாதா, அர்யமா, மித்ரன், வருணன், விவஸ்வான், இந்திரனும் (உடனிருப்போர்).

Verse 22

पूषा च सविता सोऽथ भगस्त्वष्टा च कीर्तितः । विष्णुश्चैत्रादिमासेषु आदित्या द्वादश स्मृताः

பூஷன், சவிதா; பின்னர் பகன், த்வஷ்டா என்றும் போற்றப்படுகின்றனர்; மேலும் விஷ்ணு—இவ்வாறு சைத்ரம் முதலான மாதங்களில் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 23

ततो दिवाकरस्थानान्मंडलं शशिनः स्तितम् । लक्षमात्रेण तस्यापि त्रिचक्रोरथ उच्यते

பின்னர் சூரியன் நிலையைக் கடந்தபின் சந்திரனின் மண்டலம் அமைந்துள்ளது; அதுவும் சுமார் ஒரு லட்சம் (யோஜனை) தூரத்தில் எனக் கூறப்படுகிறது; அவனுடைய தேரும் மூன்று சக்கரமுடையது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 24

कुंदाभा दश चैवाश्वा वामदक्षिणतो युताः । पूर्णे शतसहस्रे च योजनानां निशाकरात्

குந்தமலர் போன்ற வெண்மையுடைய பத்து குதிரைகள் இடப்புறமும் வலப்புறமும் இணைக்கப்பட்டு அந்தத் தேரை இழுக்கின்றன. மேலும் சந்திரனுக்கு அப்பால் முழு ஒரு லட்ச யோஜன தூரத்தில் (அது உள்ளது)।

Verse 25

नक्षत्रमण्डलं कृत्स्नमुपरिष्टात्प्रकाशते । चतुर्दश चार्बुदान्यप्यशीतिः सरितांपतिः

அதற்கு மேலே முழு நட்சத்திரமண்டலம் ஒளிர்ந்து விளங்குகிறது. அதன் அளவு பதினான்கு அர்புதமும் எண்பதும் என—நதிகளின் அதிபதி (வருணன்) கூறினான்।

Verse 26

विंशतिश्च तथा कोट्यो नक्षत्राणां प्रकीर्तिताः । द्वे लक्षे चोत्तरे तस्माद्बुधो नक्षत्रमण्डलात्

நட்சத்திரங்கள் இருபது கோடி எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த நட்சத்திரமண்டலத்திற்கு அப்பால் இரண்டு லட்ச யோஜன தூரத்தில் புதன் (புதன் கிரகம்) இருக்கின்றான்।

Verse 27

वाय्वग्निद्रव्यसंभूतो रथश्चंद्रसुतस्य च । पिशंगैस्तुरसोष्टाभिर्वायवेगिभिः

சந்திரனின் புதல்வன் புதனின் தேரு காற்றும் அக்கினியும் பிறப்பித்த தத்துவப் பொருள்களால் ஆனது. மஞ்சள்‑செம்மை நிறமுடைய எட்டு வேகக் குதிரைகள், காற்றின் வேகத்தோடு, அதை இழுக்கின்றன।

Verse 28

द्विलक्षश्चोत्तरे तस्माद्बुधाच्चाप्युशना स्मृतः । शुक्रस्यापि रथोष्टाभिर्युक्तोऽभूत्संभवैर्हयैः

புதனுக்கு மேலாக மேலும் இரண்டு லட்ச யோஜன தூரத்தில் உசனா (சுக்ராசாரியர்/சுக்கிரன்) நினைவுகூரப்படுகிறார். சுக்கிரனின் தேரும் அதே தெய்வீகப் பிறப்புடைய எட்டு குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 29

लक्षद्वयेन भौमस्य स्मृतो देवपुरोहितः । अष्टाभिः पांडुरैरश्वैर्युक्तोऽस्य कांचनोरथः

பௌமன் (செவ்வாய்) இருந்து இரு லட்சம் தூரத்தில் தேவர்களின் புரோகிதனாகிய ப்ருஹஸ்பதி எனச் சொல்லப்படுகிறார். அவருடைய பொன்னரதம் எட்டு பாண்டுர (வெண்மை) குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 30

सौरिर्बृहस्पतेश्चोर्ध्वं द्विलक्षे समुपस्थितः । आकाशसंभवैरश्वैरष्टाभिः शबलै रथः

ப்ருஹஸ்பதியின் மேலே இரு லட்சம் உயரத்தில் சௌரி (சனி) நிலைகொண்டுள்ளார். அவருடைய ரதம் ஆகாசத்தில் பிறந்த எட்டு சபலம் (சிதறிய நிறம்) குதிரைகளால் இழுக்கப்படுகிறது.

Verse 31

स्वर्भानोस्तुरगाश्चाष्टौ भृंगाभा धूसरारथम् । वहंति च सकृद्युक्ता आदित्याधःस्थितास्तथा

ஸ்வர்பானுவின் எட்டு குதிரைகள் தேனீபோல் கருமை நிறம்; அவை அவனுடைய தூசர (சாம்பல்) ரதத்தைத் தாங்குகின்றன. ஒருமுறை இணைக்கப்பட்டவையாகச் சென்று, சூரியனின் கீழே நிலைகொள்கின்றன.

Verse 32

सौरेर्लक्षं स्मृतं चोर्ध्वं ततः सप्तर्षिमण्डलम् । ऋषिभ्यश्चापि लक्षेण ध्रुवश्चोर्ध्वं व्यवस्थितः

சௌரி (சனி)க்கு மேலே ஒரு லட்சம் உயரத்தில் ஒரு பகுதி எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் அப்பால் சப்தரிஷி மண்டலம் உள்ளது. அந்த ரிஷிகளின் மேலே மேலும் ஒரு லட்சம் உயரத்தில் துருவன் நிலைபெற்றுள்ளான்.

Verse 33

मेढीभूतः समस्तस्य ज्योतिश्चक्रस्य वै ध्रुवः । ध्रुवोऽपि शिंशुमारस्य पुच्छाधारे व्यवस्थितः

துருவன் முழு ஜ்யோதி-சக்கரத்தின் (விண்மீன் மண்டலத்தின்) அச்சாகி நிற்கின்றான். மேலும் துருவன், ஶிஂஶுமாரத்தின் வால்-ஆதாரத்தில் நிலைபெற்றுள்ளான்.

Verse 34

यमाहुर्वासुदेवस्य रूपमात्मानमव्ययम् । वायुपाशैर्ध्रुवे बद्धं सर्वमेतच्च फाल्गुन

அழிவிலா ஆத்மா—வாசுதேவனின் திருவுருவே—என்று கூறப்படுவது அதுவே; காற்றின் பாசங்களால் துருவனில் இவ்வுலகமெங்கும் கட்டிப் பேணுகிறது, ஓ பால்குணா.

Verse 35

नवयोजनसाहस्रं मण्डलं सवितुः स्मृतम् । द्विगुणं सूर्यविस्तारान्मण्डलं शशिनः स्मृतम्

சவிதா (சூரியன்) மண்டலம் ஒன்பதாயிரம் யோஜன அளவு எனச் சொல்லப்படுகிறது; சந்திர மண்டலம் சூரிய விரிவின் இரட்டிப்பு எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 36

तुल्यस्तयोस्तु स्वर्भानुर्भूत्वाधस्तात्प्रसर्पति । उद्धृत्य पृथिवीच्छायां निर्मलां मण्डलाकृतिः

அவர்களிருவருக்கும் ஒத்த வடிவமுடைய ஸ்வர்பானு (ராகு) கீழே ஊர்ந்து செல்கிறான்; பூமியின் நிழலை இழுத்தெடுத்து, தெளிந்த வட்ட மண்டலமாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 37

चन्द्रस्य षोडशो भागो भार्गवश्च विधीयते । भार्गवात्पादहीनस्तु विज्ञेयोऽथ बृहस्पतिः

சந்திர அளவின் பதினாறில் ஒரு பங்கு பார்கவனுக்கு (சுக்கிரன்) நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; பார்கவனிலிருந்து ஒரு பாதம் (கால் பங்கு) குறைந்தது பிரகஸ்பதி என அறிய வேண்டும்.

Verse 38

बृहस्पतेः पादहीनौ वक्रसौरी बुधस्तथा । शतानि पंच चत्वारित्रीणि द्वे चैकयोजनम्

பிரகஸ்பதியைவிட ஒரு பாதம் (கால் பங்கு) குறைந்தவை வக்ரசௌரி (சனி) மற்றும் புதன்; அவர்களின் அளவு நூறுகளில்—ஐந்து, நான்கு, மூன்று, இரண்டு—மற்றும் இறுதியில் ஒரு யோஜனம்—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 39

योजनार्धप्रमाणानि भानि ह्रस्वं न विद्यते । भूमिलोकश्च भूर्लोकः पादगम्यः प्रकीर्तितः

ஒளிமிகு விண்மீன்களின் அளவு அரை யோஜனை எனக் கூறப்படுகிறது; அதற்கு குறைந்த அளவு ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது. இந்தப் பூமிலோகமே ‘பூலோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; அது கால்நடையாகச் செல்லத்தக்கது என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 40

भूमिसूर्यांतरं तच्च भुवर्लोकः प्रकीर्तितः । ध्रुवसूर्यांतरं तच्च नियुतानि चतुर्दश

பூமி மற்றும் சூரியன் இடையிலுள்ள இடைவெளியே ‘புவர்லோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. துருவன் மற்றும் சூரியன் இடையிலுள்ள இடைவெளி பதினான்கு நியுதங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 41

स्वर्लोकः सोऽपि गदितो लोकसंस्थानचिंतकैः । ध्रुवादूर्ध्वं तथा कोटचिर्महर्लोकः प्रकीर्तितः

உலக அமைப்பைத் தியானிப்போர் ஸ்வர்லோகத்தையும் கூறியுள்ளனர். துருவனுக்கு மேலே மகர்லோகம் கோடிகளால் அளவிடப்படும் பேர்விரிவாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 42

द्वे कोट्यौ च जनो यत्र निवसंति चतुःसनाः । चतुर्भिश्चापि कोटीभिस्तपोलोकस्ततः स्मॉतः

இரண்டு கோடி அளவுடைய ஜனோலோகத்தில் சதுஃஸனர்கள்—நான்கு குமாரர்கள்—வாசம் செய்கின்றனர். அதற்கு அப்பால் நான்கு கோடி அளவுடைய தபோலோகம் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 43

वैराजा यत्र ते देवाः स्थिता दाहविवर्जिताः । षड्गुणेन तपोलोकात्सत्यलोको विराजते

எரிதலும் துன்பத் தாபமும் அற்ற வைராஜ தேவர்கள் எங்கு நிலைத்திருக்கிறார்களோ, அங்கு தபோலோகத்தை விட ஆறுமடங்கு அளவில் சத்யலோகம் ஒளிர்கிறது.

Verse 44

अपुनर्मरका यत्र ब्रह्मलोको हि स स्मृतः । अष्टादस तथा कोट्यो लक्षाण्यशीतिपंच च

எங்கு மீண்டும் மரணத்திற்குத் திரும்புதல் இல்லை, அதுவே பிரம்மலோகம் என நினைக்கப்படுகிறது. அதன் அளவு பதினெட்டு கோடி மற்றும் எண்பத்தைந்து லட்சம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 45

शुभं निरुपमं स्थानं तदूर्ध्वं संप्रकाशते । भूर्भूवःस्वरिति प्रोक्तं त्रैलोक्यं कृतकं त्विदम्

அதற்கு மேலே நல்வழியும் ஒப்பற்றதுமான ஒரு தலம் ஒளிர்கிறது. ‘பூः, புவः, ஸ்வः’ என்று சொல்லப்படும் திரிலோகம் இதுவே ‘க்ருதக’ (உருவாக்கப்பட்ட) உலகமெனப்படுகிறது.

Verse 46

जनस्तपस्तथा सत्यमिति चाकृतकं त्रयम् । कृतकाकृतयोर्मध्ये मर्हर्लोक इति स्मृतः

‘ஜன, தப, ஸத்ய’—இந்த மூன்றும் ‘அக்ருதக’ (உருவாக்கப்படாத) உலகமென அழைக்கப்படுகிறது. க்ருதகமும் அக்ருதகமும் இடையில் ‘மஹர்லோகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

शून्यो भवति कल्पांते योत्यंतं न विनश्यति । एते सप्त समाख्याता लोकाः पुण्यैरुपार्जिताः

கல்பாந்தத்தில் அனைத்தும் வெறுமையாயினும், அந்த பரமபதம் சிறிதும் அழிவதில்லை. இவையே புண்ணியத்தால் ஈட்டப்பட்ட ஏழு உலகங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 48

यज्ञैर्दानैर्जपैर्होमैस्तीर्थैर्व्रतसमुच्चयैः । वेदादिप्रोक्तैरन्यैश्च साध्यांल्लोकानिमान्विदुः

யாகம், தானம், ஜபம், ஹோமம், தீர்த்தயாத்திரை, விரதங்களின் தொகுப்பு—மேலும் வேத முதலியவற்றில் கூறப்பட்ட பிற சாதனைகளால்—இந்த உலகங்கள் அடையத்தக்கவை என அறியப்படுகின்றன.

Verse 49

ततश्चांडस्य शिरसो धारा नीरमयी शिवा । सर्वलोकान्समाप्लाव्य गंगा मेरावुपागता

பின்னர் பிரபஞ்ச அண்டத்தின் சிரோபாகத்திலிருந்து சிவஅனுக்ரஹத்தால் ஜலமயமான புனிதத் தாரை எழுந்தது. அது எல்லா லோகங்களையும் வெள்ளமாக்கி கங்கையாக மேருமலையை அடைந்தது.

Verse 50

ततो महीतलं सर्वं पातालं प्रविवेश सा । अंडमूर्ध्नि स्थिता देवी सततं द्वारवासिनी

அதன்பின் அவள் முழு பூமித்தளத்திலும் பாதாளத்திலும் புகுந்தாள். அண்டத்தின் சிரசில் நிலைபெற்ற அந்த தேவி எப்போதும் வாயில் காவலியாகத் தங்குகிறாள்.

Verse 51

देवीनां कोटिकोटीभिः संवृता पिंगलेन च । तत्र स्थिता सदा रक्षां कुरुतेऽण्डस्य सा शुभा

கோடி கோடி தேவியராலும் பிங்கலையாலும் சூழப்பட்ட அந்த சுபதேவி அங்கேயே நிலைத்து எப்போதும் அண்டத்தைப் பாதுகாக்கிறாள்.

Verse 52

निहंति दुष्टसंघातान्महाबलपराक्रमा । वायुस्कंधानि सप्तापिश्रृणुयद्वत्स्थितान्यपि

மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடைய அவள் தீயோரின் கூட்டங்களை அழிக்கிறாள். இப்போது காற்றின் ஏழு ‘ஸ்கந்த’ங்களையும் கேள்—அவை எவ்வாறு நிலைபெற்றுள்ளன என்பதையும்.

Verse 53

पृथिवीं समभिक्रम्य संस्थितो मेघमंडले । प्रवहोनाम यो मेघान्प्रवहत्यतिशक्तिमान्

பூமியைச் சூழ்ந்து கொண்டு அவன் மேகமண்டலத்தில் நிலைகொள்கிறான். மிகுந்த சக்தியுடைய அந்த வாயு ‘ப்ரவஹ’ எனப்படுகிறான்; மேகங்களை முன்னே செலுத்துகிறான்.

Verse 54

धूमजाश्वोष्मजा मेघाः सामुद्रैयन पूरिताः । तोयैर्भवंति नीलांगा वर्षिष्ठाश्चैव भारत

புகையாலும் வெப்பத்தாலும் பிறந்து, கடலிலிருந்து ஈரத்தை இழுத்து நிரம்பிய மேகங்கள் நீரால் நீலஉடலாகி, ஓ பாரதா, மிகுந்த மழை பொழிவிப்பவையாகின்றன.

Verse 55

द्वितीयश्चावहो नाम निबद्धः सूर्यमंडले । तेन बद्धं ध्रुवेणेदं भ्राम्यते सूर्यमंडलम्

இரண்டாவது காற்று ‘ஆவஹ’ எனப் பெயர்பெற்று சூரியமண்டலத்தில் கட்டுண்டுள்ளது. அவனால் துருவத்துடன் பிணைக்கப்பட்ட இச் சூரியமண்டலம் சுற்றிச் சுழல்கிறது.

Verse 56

तृतीयश्चोद्वहो नाम चंद्रस्कंधे प्रतिष्ठितः । बद्धं ध्रुवेण येनेदं भ्राम्यते चंद्रमंडलम्

மூன்றாவது காற்று ‘உத்வஹ’ எனப் பெயர்பெற்று சந்திரனின் ஆதாரத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. அவனால் துருவத்துடன் பிணைக்கப்பட்ட இச் சந்திரமண்டலம் சுற்றிச் சுழல்கிறது.

Verse 57

चतुर्थः संवहो नाम स्थितो नक्षत्रमण्डले । वातरश्मिभिराबद्धं ध्रुवेण सह भ्राम्यते

நான்காவது காற்று ‘ஸம்வஹ’ என அழைக்கப்பட்டு நட்சத்திரமண்டலத்தில் நிலைகொள்கிறது. காற்றுக் கதிர்களின் பிணைப்பால் துருவத்துடன் சேர்ந்து அந்த மண்டலத்தைச் சுழலச் செய்கிறது.

Verse 58

ग्रहेषु पंचमः सोऽपि विवहो नाम मारुतः । ग्रहचक्रमिदं येन भ्राम्यते ध्रुवसंधितम्

கிரகங்களில் ஐந்தாவது காற்றும் ‘விவஹ’ எனப்படும் மருத். அவனால் துருவத்துடன் இணைக்கப்பட்ட இக் கிரகச் சக்கரம் சுற்றிச் சுழல்கிறது.

Verse 59

षष्ठः परिवहो नाम स्थितः सप्तर्षिमंडले । भ्रमंति ध्रुवसंबद्धा येन सप्तर्षयो दिवि

ஆறாவது ‘பரிவஹ’ எனப்படும் வாயு சப்தரிஷி மண்டலத்தில் நிலைத்துள்ளது. துருவத்துடன் பிணைந்து, அதன் வலிமையால் வானில் சப்தரிஷிகள் சுற்றிச் சுழலுகின்றனர்।

Verse 60

सप्तमश्च ध्रुवे बद्धो वायुर्नाम्ना परावहः । येन संस्थापितं ध्रौव्यं चक्रं चान्यानि भारत

ஏழாவது—துருவத்தில் பிணைந்த—‘பராவஹ’ எனப்படும் வாயு. அதனால், ஓ பாரதா, துருவமையச் சக்கரமும் மற்ற வட்டங்களும் தத்தம் ஒழுங்கில் உறுதியாக நிலைபெறுகின்றன।

Verse 61

यं समासाद्य वेगेन दिशामंतं प्रपेदिरे । दक्षस्य दश पुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः

அதை விரைவாக அடைந்து, அவர்கள் திசைகளின் எல்லைவரை சென்றடைந்தனர்—பிரஜாபதி தக்ஷனின் பத்து புதல்வர்களுக்குரிய அந்த ஆயிரக்கணக்கானோர்।

Verse 62

एवमेते दितेः पुत्राः सप्तसप्त व्यवस्थिताः । अनारमंतः संवांति सर्वगाः सर्वधारिणः

இவ்வாறு திதியின் புதல்வர்கள் ஏழேழு குழுக்களாக அமைந்துள்ளனர். அவர்கள் இடையறாது வீசுகின்றனர்—எங்கும் செல்லுபவர்கள், அனைத்தையும் தாங்குபவர்கள்।

Verse 63

ध्रुवादूर्ध्वमसूर्यं चाप्यनक्षत्रमतारकम् । स्वतेजसा स्वशक्त्या चाधिष्ठितास्ते हि नित्यदा

துருவத்திற்கு மேலே சூரியனும் இல்லை, நட்சத்திரக்கூட்டமும் இல்லை, தனித் தாரகையும் இல்லை. ஆயினும் அந்தப் பகுதிகள் தம் சொந்த ஒளியாலும் இயல்புச் சக்தியாலும் எப்போதும் ஆதரிக்கப் பட்டு ஆளப்படுகின்றன।

Verse 64

इत्यूर्ध्वं ते समाख्यांतं पातालान्यथ मे श्रृणु

இவ்வாறு மேலுலகங்களின் செய்தியை உனக்கு உரைத்தேன்; இனி என்னிடமிருந்து பாதாள உலகங்களின் வரலாற்றைக் கேள்।