Adhyaya 22

Verse 1

नारद उवाच । एवं विप्रकृता देवा महेंद्रसहितास्तदा । ययुः स्वायंभुवं दाम मर्करूपमुपाश्रिताः

நாரதர் கூறினார்—இவ்வாறு துன்புறுத்தப்பட்டு தாழ்த்தப்பட்ட தேவர்கள், மகேந்திரனுடன் சேர்ந்து, அப்போது ஸ்வயம்பூ பரமனின் திருத்தலத்திற்குச் சென்றனர்; குரங்கு வடிவம் ஏற்று (மறைவேடத்தில்)।

Verse 2

ततश्च विस्मितो ब्रह्मा प्राह तान्सुरपुंगवान् । स्वरूपेणेह तिष्ठध्वं नात्र वस्तारकाद्भयम्

அப்போது வியந்த பிரம்மா தேவர்களில் முதன்மையோரிடம் கூறினார்— “உங்கள் உங்கள் உண்மைச் சுரூபத்திலேயே இங்கே நிலைத்திருங்கள்; இவ்விடத்தில் தாரகனிடமிருந்து அச்சமில்லை.”

Verse 3

ततो देवाः स्वरूपस्थाः प्रम्लानवदनांबुजाः । तुष्टुवुः प्रणताः सर्वे पितरं पुत्रका यथा

பின்னர் தேவர்கள் தத்தம் சுரூபத்தில் நிலைபெற்றனர்; அவர்களின் தாமரைமுகங்கள் இனி வாடவில்லை. அனைவரும் வணங்கி, பிள்ளைகள் தந்தையைப் புகழ்வதுபோல், அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 4

नमो जगत्प्रसूत्यै ते हेतवे पालकाय च । संहर्त्रे च नमस्तुभ्यं तिस्रोऽवस्थास्तव प्रभो

உலகம் தோன்றுவதற்குக் காரணமான உமக்கு வணக்கம்; காப்பவராகிய உமக்கும் வணக்கம்; ஒடுக்குபவராகிய உமக்கும் வணக்கம். ஓ प्रभோ, இம்மூன்று நிலையங்களும் உமதே.

Verse 5

त्वमपः प्रथमं सृष्ट्वा तासु वीर्यमवासृजः । तदण्डमभवद्धैमं यस्मिल्लोकाश्चराचराः

நீர் முதலில் நீர்களைச் சிருஷ்டித்து, அவற்றில் உமது சக்தியைச் செலுத்தினீர். அதனால் பொன்னிற அண்டம் தோன்றியது; அதனுள் அசையும்-அசையாத உலகங்கள் அனைத்தும் உள்ளன.

Verse 6

वेदेष्वाहुर्विराड्रूपं त्वामेकरूपमीदृशम् । पातालं पादमूलं च पार्ष्णिपादे रसातलम्

வேதங்கள் உம்மை இவ்வாறான ஒரே விராட் மகாரூபமாக அறிவிக்கின்றன. பாதாளம் உமது பாதத்தளத்தில் உள்ளது; ரசாதலம் உமது குதிகால் மற்றும் பாதப்பகுதியில் உள்ளது.

Verse 7

महातलं चास्य गुल्फौ जंघे चापि तलातलम् । सुतलं जानुनी चास्य ऊरू च वितलातले

அவருடைய கணுக்கால்களில் மகாதலம், கால் தொடைகளில் தலாதலம்; முழங்கால்களில் சுதலம், தொடைகளில் விதலம் நிலைகொண்டது.

Verse 8

महीतलं च जघनं नाभिश्चास्य नभस्तलम् । ज्योतिः पदमुरः स्थानं स्वर्लोको बाहुरुच्यते

அவருடைய இடுப்புப் பகுதி மஹீதலம், நாபி நபஸ்தலம்; மார்பு ஜ்யோதி நிலையம், புயம் ஸ்வர்லோகம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 9

ग्रीवा महश्चवदनं जनलोकः प्रकीर्त्यते । ललाटं च तपोलोकः शीर्ष सत्यमुदाहृतम्

அவருடைய கழுத்து மஹர்லோகம், முகம் ஜனலோகம் எனப் புகழப்படுகிறது; நெற்றி தபோலோகம், தலை சத்யலோகம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

चन्द्रसूर्यौ च नयने दिशः श्रोत्रे नासिकाश्विनौ । आत्मानं ब्रह्मरंध्रस्थमाहुस्त्वां वेदवादिनः

சந்திரன்-சூரியன் உமது இரு கண்கள்; திசைகள் உமது காதுகள்; அஸ்வினிகள் உமது நாசிகள். வேதவல்லோர், நீர் பிரம்மரந்த்ரத்தில் நிலையும் ஆத்மா என உரைக்கின்றனர்.

Verse 11

एवं ये ते विराड्रूपं संस्मरंत उपासते । जन्मबन्धविनिर्मुक्ता यांति त्वां परमं पदम्

இவ்வாறு உமது விராட் ரூபத்தை நினைந்து வழிபடுவோர், பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு உமது பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 12

एवं स्थूलं प्राणिमध्यं च शूक्ष्मं भावेभावे भावितं त्वां गृणंति । सर्वत्रस्थं त्वामतः प्राहुर्वेदास्तस्मै तुभ्यं पदम्ज इद्विधेम

இவ்வாறு அவர்கள் உம்மை ஸ்தூலமாகவும், உயிர்களின் உள்ளே உறையும் அந்தர்யாமியாகவும், ஒவ்வொரு அனுபவநிலையிலும் தியானிக்கப்படும் சூக்ஷ்மமாகவும் போற்றி பாடுகின்றனர். ஆகவே வேதங்கள் உம்மை எங்கும் நிறைந்தவர் என உரைக்கின்றன; ஹே பத்மாசனஜனே, உமக்கு இவ்வழிபாட்டு ஸ்துதியை அர்ப்பணிக்கிறோம்.

Verse 13

एवं स्तुतो विरंचिस्तु कृपयाभिपरिप्लुतः । जानन्नपि तदा प्राह तेषामाश्वासहेतवे

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட விரஞ்சி (பிரம்மா) கருணையால் நிறைந்தார். அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும், அவர்களை ஆறுதல்படுத்துவதற்காக அப்போது அவர் உரைத்தார்.

Verse 14

सर्वे भवन्तो दुःखार्ताः परिम्लानमुखांबुजाः । भ्रष्टायुदास्तथाऽकस्माद्भ्रष्टा भरणवाससः

நீங்கள் அனைவரும் துயரால் வாடுகிறீர்கள்; உங்கள் தாமரைமுகங்கள் வாடிவிட்டன. உங்கள் ஆயுதங்கள் வழுந்துவிட்டன; மேலும் திடீரென உங்கள் ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் கழன்றுவிட்டன.

Verse 15

ममैवयं कृतिर्देवा भवतां यद्वडम्बना । यद्वैराजशरीरे मे भवन्तो बाहुसंज्ञकाः

ஓ தேவர்களே, உங்கள் இந்த அவமானம் உண்மையில் என் செய்கையே; ஏனெனில் என் வைராஜ (விராட்) உடலில் நீங்கள் என் ‘புயங்கள்’ என அழைக்கப்படுகிறீர்கள்.

Verse 16

यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं धार्मिकं चोर्जितं महत् । तत्रासीद्बाहुनाशो मे बाहुस्थाने च ते मम

எங்கே எங்கே செல்வமும் வல்லமையும் உடைய, தர்மநிஷ்டையும் பலமும் மகத்துவமும் கொண்ட எந்தச் சத்துவம் இருந்ததோ, அங்கே என் புயங்கள் அழிந்தன; மேலும் என் புயங்களின் இடத்தில் நிற்கும் நீங்களும் தாக்கப்பட்டீர்கள்.

Verse 17

तन्नूनं मम भग्नौ च बाहू तेन दुरात्मना । येन चोपहृतं देवास्तन्ममाख्यातु मर्हथ

நிச்சயமாக அந்த துராத்மன் என் இரு புயங்களையும் முறித்தான்; தேவர்களையும் அவன் ஒடுக்கினான். அதை யார் செய்தான் என்பதை எனக்குத் தெரிவிப்பது உங்களுக்குத் தகும்।

Verse 18

देवा ऊचुः । योऽसौ वज्रांगतनयस्त्वया दत्तवरः प्रभो । भृशं विप्रकृतास्तेन तत्त्वं जानासि तत्त्वतः

தேவர்கள் கூறினர்—பிரபோ! அவன் வஜ்ராங்கனின் புதல்வன்; நீர் வரம் அளித்தவனே. அவனால் நாங்கள் மிகுந்த துன்பத்திற்குள்ளானோம்; ஆயினும் நீர் தத்துவத்தைத் தத்துவமாகவே அறிவீர்।

Verse 19

यत्तन्महीसमुद्रस्य तटं शार्विकतीर्थकम् । तदाक्रम्य कृतं तेन मरुभूमिसमं प्रभोः

பிரபோ! மகாசமுத்திரத்தின் கரையிலுள்ள ‘சார்விக தீர்த்தம்’ எனப்படும் தலத்தை அவன் மிதித்து, பாலைவனம்போல் ஆக்கிவிட்டான்।

Verse 20

ऋद्धयः सर्वदेवानां गृहीतास्तेन सर्वतः । महाभूतस्वरूपेण स एव च जगत्पतिः

அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லா தேவர்களின் ரித்தி-சித்தி, செல்வங்களைப் பறித்தான்; மகாபூதங்களின் வடிவம் ஏற்று, அவனே உலகாதிபதியாக நின்றான்।

Verse 21

चंद्रसूर्यौ ग्रहास्तारा यच्चान्यद्देवपक्षतः । तच्च सर्वं निराकृत्य स्थापितो दैत्यपक्षकः

சந்திரன்-சூரியன், கோள்கள்-நட்சத்திரங்கள் மற்றும் தேவர் பக்கத்துக்குரிய அனைத்தையும் அவன் நிராகரித்து அகற்றினான்; தைத்தியப் பக்கத்தின் ஆட்சியை நிறுவினான்।

Verse 22

वयं च विधृता स्तेन बहूपहसितास्तथा । प्रसादान्मुक्ताश्च कथंचिदिव कष्टतः

நாமும் அவனால் பிடிக்கப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் இகழப்பட்டோம்; உமது அருளால் மட்டுமே எப்படியோ, மிகுந்த துன்பத்துடன், விடுதலை பெற்றோம்।

Verse 23

तद्वयं शरणं प्राप्ताः पीडिताः क्षुत्तृषार्दिताः । धर्मरक्षा कराश्चेति संचिंत्य त्रातुमर्हसि

ஆகையால் நாங்கள் சரணடைந்தோம்—துன்புற்று, பசி தாகத்தால் வாடுகிறோம். நீங்கள் தர்மத்தை காக்கும் காவலர் என எண்ணி, எங்களை காப்பது உமக்கே உரியது।

Verse 24

इत्युक्तः स्वात्मभूर्देवः सुरैर्दैत्यविचेष्टितम् । सुरानुवाच भगवानतः संचिंत्य तत्त्वतः

தேவர்கள் அசுரர்களின் அட்டூழியங்களை அறிவித்தபோது, சுயம்பூ பகவான் பிரம்மா உண்மைத்தத்துவத்தை ஆராய்ந்து தேவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 25

अवध्यस्तारको दैत्यः सर्वैरपि सुरासुरैः । यस्य वध्यश्च नाद्यापि स जातो भगवान्पुनः

தாரகன் என்னும் அசுரன் தேவர்-அசுரர் யாவராலும் கொல்ல இயலாதவன்; ஆனால் பகவான் மீண்டும் அவதரித்துள்ளார்—அவனைக் கொல்ல நியமிக்கப்பட்டவர், அந்த வதம் இன்னும் நிகழாதிருந்தாலும்।

Verse 26

मया च वरदानेन च्छन्दयित्वा निवारितः

மேலும் நான் வரம் அளித்து அவனைத் திருப்திப்படுத்தி அடக்கினேன்।

Verse 27

तपसा स हिदीप्तोऽभूत्त्रैलोक्यदहनात्मकः । स च वव्रे वधं दैत्यः शिशतः सप्तवासरात्

தவத்தால் அவன் தீப்பொலிவுடன் எழுந்தான்; மூவுலகையும் எரிக்கும் வல்லமை உடையவனானான். அந்த அசுரன் வரமாக, ஏழு நாள் குழந்தையாலேயே தன் மரணம் வர வேண்டும் என்று வேண்டினான்.

Verse 28

स च सप्तदिनो बालः शंकराद्यो भविष्यति । तारकस्य च वीरस्य वधकर्ता भविष्यति

அந்த ஏழு நாள் குழந்தை சங்கரனிடமிருந்து தோன்றி முதன்மையானவனாக விளங்கும்; வீரன் தாரகனை வதைக்கும் வதகரனாக ஆகும்.

Verse 29

सतीनामा तु या देवी विनष्टा दक्षहेलया । सा भविष्यति कल्याणी हिमाचलशरीरजा

தக்ஷனின் அவமதிப்பால் அழிந்த சதீதேவி, மீண்டும் கல்யாணியாக ஹிமாசலனின் மகளாகப் பிறப்பாள்.

Verse 30

शंकरस्य च तस्याश्च यत्नः कार्यः समागमे । अहमप्यस्य कार्यस्य शेषं कर्ता न संशयः

சங்கரனும் அவளும் ஒன்றாகச் சேர்வதற்காக முயற்சி செய்யவேண்டும். இந்தப் பணியின் மீதியையும் நானே நிறைவேற்றுவேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 31

इत्युक्तास्त्रिदशास्तेन साक्षात्कलयोनिना । जग्मुर्मेरुं प्रणम्येशं मर्करूपेण संवृताः

யுகங்களின் ஆதிமூலமான பிரம்மா இவ்வாறு கூற, தேவர்கள் மேருவை நோக்கிச் சென்றனர். ஈசனை வணங்கி, குரங்கு வடிவம் கொண்டு மறைந்து சென்றனர்.

Verse 32

ततो गतेषु देवेषु ब्रह्मा लोकपितामहः । निशां सस्मार भगवान्स्वां तनुं पूर्वसंभवाम्

தேவர்கள் சென்றபின், உலகப் பிதாமகனான பகவான் பிரம்மா, முன்னொரு காலத்தில் தோன்றிய தன் சொந்தத் தனுவான தேவீ ராத்திரியை நினைவு கூர்ந்தார்।

Verse 33

ततो भगवती रात्रिरुपतस्थे पितामहम् । तां विविक्ते समालोक्य तथोवाच विभावरीम्

அப்போது பகவதியான தேவீ ராத்திரி பிதாமகரிடம் அணுகி நின்றாள். அவளை தனிமையில் கண்ட பிரம்மா, விபாவரியிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 34

विभावरि महाकार्यं विबुधानामुपस्थितम् । तत्कर्तव्यं त्वया देवि श्रृणु कार्यस्य निश्चयम्

விபாவரியே! தேவர்களுக்குரிய ஒரு மகத்தான காரியம் எழுந்துள்ளது. தேவியே, அதை நீயே நிறைவேற்ற வேண்டும்—இந்தக் காரியத்தின் தீர்மானத்தை கேள்।

Verse 35

तारकोनाम दैत्येंद्रः सुरकेतुरनिर्ज्जितः । तस्याभावाय भगवाञ्जनयिष्यति यं शिवः

தாரகன் என்னும் ஒரு தைத்யேந்திரன் உள்ளான்; தேவர்களின் பகைவர்க்கு கொடியாக, வெல்லப்படாதவன். அவன் அழிவிற்காக பகவான் சிவன் ஒருவனை (புத்ரனை)ப் பிறப்பிப்பார்।

Verse 36

सुतः स भविता तस्य तारकस्यांतकारकः । अहं त्वादौ यदा जातस्तदापश्यं पुरःस्थितम्

அந்தப் புத்ரன் தாரகனின் முடிவை ஏற்படுத்துவான். மேலும் நான் முதலில் பிறந்தபோது, (அந்தப் பிரபுவை) என் முன்னே நின்றதை கண்டேன்।

Verse 37

अर्धनारीश्वरं देवं व्याप्य विश्वमवस्थितम् । दृष्ट्वा तमब्रुवं देवं भजस्वेति च भक्तितः

உலகமெங்கும் பரவி அதிலேயே நிலைத்திருக்கும் அர்த்தநாரீஸ்வர தேவனை நான் தரிசித்தேன். அந்த ஆண்டவனைப் பார்த்து பக்தியுடன்—“அவரையே வழிபடுங்கள்” என்று கூறினேன்.

Verse 38

ततो नारी पृथग्जाता पुरुषश्च तथा पृथक् । तस्याश्चैवांशजाः सर्वाः स्त्रियस्त्रिभुवने स्मृताः

அதன்பின் பெண் தனியாகப் பிறந்தாள்; அதுபோல ஆணும் தனியாகப் பிறந்தான். மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லாப் பெண்களும் அவளுடைய அங்கத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் என நினைவுகூறப்படுகிறது.

Verse 39

एकादश च रुद्राश्च पुरुषास्तस्य चांशजाः । तां नारीमहामालोक्य पुत्रं दक्षमथा ब्रवम्

அவருடைய அங்கத்திலிருந்து பதினொன்று ருத்ரர்களும் பிற ஆண் தெய்வங்களும் தோன்றினர். அந்த மகத்தான பெண்ணை நோக்கி, என் மகன் தக்ஷனிடம் நான் கூறினேன்.

Verse 40

भजस्व पुत्रीं जगती ममापि च तवापि च । पुंदुःखनकात्त्रात्री पुत्री ते भाविनी त्वियम्

உலகநாதனே! இந்த மகளைக் பக்தியுடன் போற்றி வளர்த்திடு; அவள் எனக்கும் உனக்கும் உரியவள். அவள் உன் மகளாகி, உடல்பெற்ற உயிர்களின் துயரத் தாபத்திலிருந்து காக்கும் ரட்சகியாக இருப்பாள்.

Verse 41

एवमुक्तो मया दक्षः पुत्रीत्वे परि कल्पिताम् । रुद्राय दत्तवान्भक्त्या नाम दत्त्वा सतीति यत्

நான் இவ்வாறு கூறியபோது தக்ஷன் அவளை மகளாக ஏற்றுக்கொண்டான். பின்னர் பக்தியுடன் அவளை ருத்ரனுக்கு அளித்து, ‘சதி’ என்று பெயரிட்டான்.

Verse 42

ततः काले चं कस्मिंश्चिदवमेने च तां पिता । मुमूर्षुः पापसंकल्पो दुरात्मा कुलकज्जलः

பின்னர் ஒரு காலத்தில் அவளுடைய தந்தை அவளை அவமதித்தான். பாவ எண்ணம் கொண்டவன், தீய மனத்தவன், குலத்திற்குக் களங்கம்—இகழ்ச்சியுடன் நடந்தான்.

Verse 43

ये रुद्रं नैव मन्यंते ते स्फुटं कुलकज्जलाः । पिशाचास्ते दुरात्मानो भवंति ब्रह्मराक्षसाः

ருத்ரனை ஏற்காதவர்கள் வெளிப்படையாகக் குலத்திற்குக் களங்கம். அத்தகைய தீயவர்கள் பிசாசுகளாகி, பின்னர் பிரம்மராக்ஷசர்களாகிறார்கள்.

Verse 44

अवमानेन तस्यापि यथा देवी जहौ तनुम् । यथा यज्ञः स च ध्वस्तो भवेन विदितं हि ते

அவனுடைய அவமதிப்பால் தேவி எவ்வாறு தன் உடலைத் துறந்தாளோ, அவ்வாறே அந்த யாகமும் பவனால் (சிவனால்) அழிக்கப்பட்டது—இது உனக்குத் தெரிந்ததே.

Verse 45

अधुना हिमशैलस्य भवित्री दुहिता च सा । महेश्वरं पतिं सा च पुनः प्राप्स्यति निश्चितम्

இப்போது அவள் இமயத்தின் மகளாகப் பிறப்பாள்; மேலும் அவள் நிச்சயமாக மீண்டும் மகேஸ்வரனைத் தன் கணவராக அடைவாள்.

Verse 46

तदिदं च त्वया कार्यं मेनागर्भे प्रविश्य च । तस्याश्छविं कुरु कृष्णां यथा काली भवेत्तु सा

ஆகையால் நீ இதைச் செய்ய வேண்டும்—மேனாவின் கர்ப்பத்தில் புகுந்து அவளுடைய ஒளிவண்ணத்தை கருமையாகச் செய்; அப்பொழுது அவள் காளியாக ஆகட்டும்.

Verse 47

यदा रुद्रोपहसिता तपस्तप्स्यति सा महत् । समाप्तनियमा देवी यदा चोग्रा भविष्यति

ருத்ரனைப் பற்றிய பரிகாசத்தால் தூண்டப்பட்டு அந்த மகாதேவி மகத்தான தவத்தைத் தொடங்கும் போது—தேவி தன் விரதநியமங்களை நிறைவு செய்து உக்கிரத் தீர்மானமுடையவளாகும் போது…

Verse 48

स्वयमेव यदा रूपं सुगौरं प्रतिपत्स्यते । विरहेण हरश्चास्या मत्वा शून्यं जगत्त्रयम्

அவள் தானே மிகுந்த கௌரமான, பரம அழகிய ரூபத்தை மீண்டும் அடையும் போது, அவளின் பிரிவால் ஹரனும் மும்முலகையும் வெறுமையெனக் கருதுவான்।

Verse 49

तस्यैव हिमशैलस्य कंदरे सिद्धसेविते । प्रतीक्षमाणस्तां देवीमुग्रं संतप्स्यते तपः

அதே இமயமலையின் சித்தர்கள் சேவிக்கும் குகையில், தேவியை எதிர்நோக்கி அவன் உக்கிரத் தவத்தை மேற்கொள்வான்।

Verse 50

तयोः सुतप्ततपसोर्भविता यो महान्सुतः । भविष्यति स दैत्यस्य तारकस्य निवारकः

அவ்விருவரின் தீவிரத் தவத்தின் பயனாக ஒரு மகத்தான மகன் பிறப்பான்; அவனே தாரகன் என்னும் அசுரனைத் தடுத்து அழிப்பவன் ஆவான்।

Verse 51

तपसो हि विना नास्ति सिद्धिः कुत्रापि शोभने । सर्वासां कर्मसिद्धीनां मूलं हि तप उच्यते

அழகியவளே! தவமின்றி எங்கும் சித்தி இல்லை; எல்லா செயல்சித்திகளுக்கும் மூலமே தவம் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 52

त्वयापि दानवो देवि देहनिर्गतया तदा । चंडमुंडपुरोगाश्च हंतव्या लोकदुर्जयाः

தேவி, அப்போது நீயும் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டு, சண்டன்–முண்டன் முன்னணியில் உள்ள, உலகங்களாலும் வெல்ல இயலாத அந்த தானவர்களை வதம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

यस्माच्चंडं च मुंडं च त्वं देवि निहनिष्यसि । चामुंडेति ततो लोके ख्याता देवि भविष्यसि

தேவி, நீ சண்டனையும் முண்டனையும் இருவரையும் வதம் செய்வதால், உலகில் நீ ‘சாமுண்டா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 54

ततस्त्वां वरदे देवी लोकः संपूजयिष्यति । भेदेर्बहुविधाकारैः सर्वगां कामसाधनीम्

அதன்பின், வரமளிக்கும் தேவியே, உலகம் உன்னை முழுமையாக வழிபடும்—பலவித வேறுபட்ட ரூபங்களில்—எங்கும் நிறைந்தவளாகவும், விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவளாகவும்.

Verse 55

ओंकारवक्त्रां गायत्रीं त्वामर्चंति द्विजोत्तमाः । ऊर्जितां बलदां पापि राजानः सुमहाबलाः

உத்தம த்விஜர்கள் உன்னை ஓங்கார-முகிய காயத்ரியாக அர்ச்சிக்கின்றனர்; மிகுந்த வலிமை கொண்ட அரசர்கள் உன்னை வலிமைமிக்கவளாக, பலம் அளிப்பவளாக, பாபநாசினியாக வழிபடுகின்றனர்.

Verse 56

वैश्याश्च भूतिमित्येव शिवां शूद्रास्तथा शुभे । क्षांतिर्मुनीनामक्षोभ्या दया नियमिनामपि

வைசியர்கள் உன்னை ‘பூதி’ (செல்வம்) என வழிபடுகின்றனர்; சூத்ரர்கள் உன்னை ‘சிவா’ என வழிபடுகின்றனர், ஓ சுபமே; நீ முனிவர்களின் அசையாத பொறுமையும், நியமம் கடைப்பிடிப்போரின் கருணையும் ஆவாய்.

Verse 57

त्वं महोपाय सन्दोहा नीतिर्नयविसर्पिणाम् । परिस्थितिस्त्वमर्थानां त्वमहो प्राणिका मता

நீயே மகோபாயங்களின் களஞ்சியம்; நயநீதியில் தேர்ந்தோர்க்கு வழிகாட்டி. காரியங்களின் உரிய முடிவு நீயே—உயிர்களிடையே நீயே பிராணசக்தி என மதிக்கப்படுகிறாய்.

Verse 58

त्वं युक्तिः सर्वभूतानां त्वं गतिः सर्वदेहिनाम् । रतिस्त्वं रतिचित्तानां प्रीतिस्त्वं हृद्यदर्शिनाम्

நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் யுக்தி; எல்லா தேஹிகளுக்கும் கதி-சரணம். ரதிசித்தமுடையோர்க்கு நீயே ரதி; இனியதை நோக்குவோர்க்கு நீயே ப்ரீதி.

Verse 59

त्वं कांतिः शुभरूपाणां त्वं शांति शुभकर्मिणाम् । त्वं भ्रांतिर्मूढचित्तानां त्वं फलं क्रतुयाजिनाम्

நீயே சுபரூபமுடையோரின் காந்தி; சுபகர்மம் செய்பவர்களின் சாந்தி. மூடசித்தரின் மயக்கமும் நீயே; கிரது யாகம் செய்பவர்க்கு கிடைக்கும் பலனும் நீயே.

Verse 60

जलधीनां महावेला त्वं च लीला विलासिनाम् । संभूतिस्त्वं पदार्थानां स्थितिस्त्वं लोकपालिनी

நீயே கடல்களின் மகாவேளை (மகத்தான கரை); லீலையில் மகிழ்வோரின் விளையாட்டு-இன்பமும் நீயே. எல்லாப் பொருள்களின் தோற்றமும் நீயே; அவற்றின் நிலைபேறும் நீயே—ஓ லோகபாலினி.

Verse 61

त्वं कालरात्रिर्निःशेष भुवनावलिनाशिनी । प्रियकंठग्रहानन्ददायिनी त्वं विभावरी

நீயே காலராத்திரி; அனைத்துலகத் தொடரையும் அழிக்கும் சக்தி. பிரியனின் கழுத்தணைவு மூலம் ஆனந்தம் அளிப்பவளும் நீயே—ஓ விபாவரி, ஒளிமிகு இரவே.

Verse 62

प्रसीद प्रणतानस्मान्सौम्यदृष्ट्या विलोकय

அருள்புரிவாயாக; வணங்கியுள்ள எங்களை உன் மென்மையான, மங்களகரமான பார்வையால் நோக்குவாயாக।

Verse 63

इति स्तुवंतो ये देवि पूजयिष्यंति त्वां शुभे । ते सर्वकामानाप्स्यंति नियता नात्र संशयः

தேவி, சுபே! இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து உன்னைப் பூஜிப்போர் நிச்சயமாக எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் பெறுவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 64

इत्युक्ता तु निशादेवी तथेत्युक्त्वा कृताञ्जलिः । जगाम त्वरिता पूर्वं गृहं हिमगिरेर्महत्

இவ்வாறு கூறப்பட்ட நிசாதேவி ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி கைகூப்பி, விரைந்து முதலில் ஹிமகிரியின் மாபெரும் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 65

तत्राऽसीनां महाहर्म्ये रत्नभित्तिसमाश्रये । ददर्श मेनामापांडुच्छविवक्त्रसरोरुहाम्

அங்கே ரத்தினச் சுவர்களைச் சார்ந்து மாபெரும் மாளிகையில் அமர்ந்திருந்த மேனையை அவள் கண்டாள்; அவளது தாமரைமுகம் வெளிர்ந்த ஒளியால் பிரகாசித்தது।

Verse 66

किंचिच्छयाममुखोदग्रस्तनभागावनामिताम् । महौषधिगणबद्धमंत्रराजनिषेविताम्

அவளது முகம் சிறிது கருமை கலந்ததாகவும், மார்பின் நிறைவு காரணமாக சற்றே குனிந்ததாகவும் இருந்தது; மாபெரும் மூலிகைகள் அவளுக்கு உபசரித்து, வல்ல மந்திரராஜங்கள் ஜபிக்கப்பட்டன।

Verse 67

ततः किंचित्प्रमिलिते मेनानेत्रांबुजद्वये । आविवेशमुखं रात्रिर्ब्रह्मणो वचनात्तदा

பின்னர் மேனையின் இரு தாமரைப் போன்ற கண்கள் சிறிது மூடப்பட்டபோது, பிரம்மாவின் ஆணைப்படி அந்நேரம் இரவு அவளது வாயில் புகுந்தது।

Verse 68

जन्मदाया जगन्मातुः क्रमेण जठरांतरम् । अरंजयच्छविं देव्या गुहमातुर्विभावरी

உலகமாதாவின் பிறப்பை அளிப்பவளாக ஆகும்படி விபாவரி மெதுவாக கருப்பைக்குள் புகுந்து, குகனின் வருங்காலத் தாயான அந்த தேவியின் ஒளியையும் அழகையும் மேலும் உயர்த்தினாள்।

Verse 69

ततो जगन्मं गलदा मेना हिमगिरेः प्रिया । ब्राह्मे मुहूर्ते सुभगे प्रासूयत शुभाननाम्

பின்னர் உலகிற்கு மங்களம் தரும், ஹிமகிரியின் பிரியையான மேனா, புனிதமான பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் அழகிய முகமுடைய மகளைக் பெற்றாள்।

Verse 70

तस्यां तु जायमानायां जंतवः स्थाणुजंगमाः । अभवन्सुखिनः सर्वे सर्वलोकनिवासिनः

அவள் பிறந்த வேளையில் அசையாததும் அசையும் அனைத்துயிர்களும் மகிழ்ந்தன; எல்லா உலகங்களிலும் வாழ்ந்தோர் அனைவரும் நலமடைந்தனர்।

Verse 71

अभवत्क्रूरसत्त्वानां चेतः शांतं च देहिनाम् । ज्योतिषामपि तेजस्त्वमभवत्सुतरां तदा

அப்போது கொடிய உயிர்களின் மனமும் அமைதியடைந்தது; உடலுடையோர் அனைவரும் சாந்தமடைந்தனர்; அந்நேரம் விண்மீன்களின் ஒளியும் மிகுந்து பிரகாசித்தது।

Verse 72

वनाश्रिताश्चौषधयः स्वादवंति फलानि च । गंधवंति च माल्यानि विमलं च नभोऽभवत्

வனத்தில் விளைந்த மூலிகைகள் மேலும் வலிமை பெற்றன; கனிகள் மிக இனிமையாயின. மாலைகள் மேலும் நறுமணம் பரப்பின; ஆகாயம் தூய்மையாய் மாசற்றதாயிற்று।

Verse 73

मारुतश्च सुखस्पर्शो दिशश्च सुमनोहराः । विस्मृता नि च शास्त्राणि प्रादुर्भावं प्रपेदिरे

காற்றின் தொடுதல் இனிமையாயிற்று; திசைகள் மிக மனம்கவர்ந்தன. மறக்கப்பட்ட சாஸ்திரங்களும் மீண்டும் வெளிப்பட்டு தோன்றின।

Verse 74

प्रभावस्तीर्थमुख्यानां तदा पुण्यतमोऽभवत् । सत्ये धर्मे चाध्ययने यज्ञे दाने तपस्यपि

அப்போது முதன்மை தீர்த்தங்களின் மகிமை மிகப் பரம புண்ணியமாயிற்று. சத்தியம், தர்மம், சுவாத்யாயம், யாகம், தானம், தவம்—இவற்றிலும் புண்ணியம் பெரிதும் வளர்ந்தது।

Verse 75

सर्वेषामभवच्छ्रद्धा जन्मकाले गुहारणेः । अंतरिक्षेमराश्चापि प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः

குஹாரணே (ஸ்கந்தன்) பிறந்த வேளையில் அனைவரிடமும் பக்திச் சிரத்தை எழுந்தது. ஆகாய மண்டலத் தேவர்கள் கூட மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் களித்தனர்।

Verse 76

हरिब्रह्ममहेंद्रार्कवायुवह्निपुरोगमाः । पुष्पवृष्टिं प्रमुमुचुस्तस्मिन्मेनागृहे शुभे

ஹரி, பிரம்மா, மகேந்திரன், சூரியன், வாயு, அக்னி ஆகியோர் முன்னணியில் இருக்க, தேவர்கள் மேனையின் அந்த மங்கள இல்லத்தின் மீது மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 77

मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमंतो महानगाः । तस्मिन्महोत्सवे प्राप्ता वीरकांस्योपशोभिताः

மேரு முதலிய மகா மலைகளும் மெய்யுருவம் கொண்டவர்கள்போல் அந்த மகோৎসவத்திற்கு வந்து, வீரர்க்குரிய காஞ்சன-காஞ்சிய ஒளி போன்ற வெண்கல அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்தன.

Verse 78

सागराः सरितश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः

எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கடல்களும் நதிகளும் அங்கே கூடின.

Verse 79

हिमशैलोऽभवल्लोके तदा सर्वैश्चराचरैः । सेव्यश्चाप्यभिगम्यश्च पूजनीयश्च भारत

ஓ பாரதா! அந்நேரம் உலகில் இமயமலை எல்லா சராசர உயிர்களாலும் சேவிக்கத்தக்கதும், அணுகத்தக்கதும், வழிபடத்தக்கதும் ஆனது.

Verse 80

अनुभूयोत्सवं ते च जग्मुः स्वानालयांस्तदा

அந்த புனித உற்சவத்தை அனுபவித்த பின் அவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.