Adhyaya 31

Verse 1

नारद उवाच । ते चैनं योज्य चाशीर्भिरयाचंत वरं गुहम् । एष एव वरोऽस्माकं यत्पापं तारकं जहि

நாரதர் கூறினார்—அவரை முறையாக நியமித்து ஆசீர்வதித்து, அவர்கள் குகனிடம் வரம் வேண்டினர்: “எங்களுக்கான வரம் இதுவே—அந்தப் பாவி தாரகனை வதம் செய்.”

Verse 2

एवमस्त्विति तानुक्त्वा योगोयोग इति ब्रुवन् । तारकारिमहातेजा मयूरं चाध्यरोहत

அவர்களிடம் “எவமஸ்து” என்று கூறி, “யோகோ-யோக” என்று உரைத்து, தாரகனை வென்ற மகாதேஜஸ்வி ஆண்டவன் மயூரத்தில் ஏறினார்।

Verse 3

शक्तिहस्तो विनद्याथ गुहो देवांस्तदाब्रवीत् । यद्यद्य तारकं पापं नाहं हन्मि सुरोत्तमाः

வேல் கையில் கொண்டு குகன் கர்ஜித்து தேவர்களிடம் கூறினான்—“தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! இன்று அந்தப் பாவி தாரகனை நான் வதம் செய்யாவிட்டால்…”

Verse 4

गोब्राह्मणावमन्तॄणां ततो यामि गतिं स्फुटम् । एवं तेन प्रतिज्ञाते शब्दोऽतिसुमहानभूत्

“…அப்பொழுது பசுவையும் பிராமணரையும் அவமதிப்போரின் கதியையே நான் உறுதியாக அடைவேன்.” இவ்வாறு அவர் சபதம் செய்தவுடன் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 5

योगोयोग इति प्राहुराज्ञया शरजन्मनः । अरजो वाससी रक्ते वसानः पार्वतीसुतः

சரஜன்மனான ஆண்டவனின் ஆணையால் அனைவரும் “யோகோ-யோக” என்று முழங்கினர். பார்வதியின் புதல்வன் களங்கமற்ற சிவப்பு ஆடைகள் அணிந்து விளங்கினான்।

Verse 6

अथाग्रे सर्वदेवानां स्थितो वीरो ययौ मुदा । तस्य केतुरलं भाति चरणायुधशोभितः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முன்னணியில் நின்ற அந்த வீரன் மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே சென்றான். ஆயுதமுடைய திருவடிகளின் சின்னம் பொலிந்த அவன் கொடி மிக ஒளிர்ந்தது।

Verse 7

चरणाभ्यां चरणाभ्यां गिरीञ्छक्तो यो विदारयितुं रणे । या चेष्टा सर्वभूतानां प्रभा शांतिर्बलं यथा

போர்க்களத்தில் தன் இரு பாதங்களாலேயே மலைகளைப் பிளக்க வல்லவன்; அவனே எல்லா உயிர்களின் செயற்பாட்டின் உருவம்; அவனுள் ஒளி, அமைதி, வலிமை ஆகியனவும் நிறைந்தன.

Verse 8

तन्मया गुहशक्तिः सा भृशं हस्ते व्यरोचत । यद्दार्ढ्यं सर्वलोकेषु तन्मयं कवचं तथा

குகனின் அந்த வேல் அவன் கையில் மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தது; அவனுடைய தத்துவமயத்தால் ஆனதுபோல். மேலும் உலகமெங்கும் உள்ள உறுதி அவனுடைய தத்துவமயக் கவசமாகியது.

Verse 9

योत्स्यमानस्य वीरस्य देहेप्रादुरभूत्स्वयम् । धर्मः सत्यमसंमोहस्तेजः कांतत्वमक्षतिः

போருக்கு முனைந்த அந்த வீரனின் உடலில் தானாகவே வெளிப்பட்டன—தர்மம், சத்தியம், மயக்கமின்மை, தேஜஸ், காந்தி, மற்றும் அசைக்கமுடியாத அக்க்ஷதத்துவம்.

Verse 10

बलमोजः कृपा चव बद्धा करयुगं तथा । आदेशकारीण्यग्रेऽस्य स्वयं तस्थुर्महात्मनः

வலிமை, ஓஜஸ், கருணை—மேலும் சேவைக்குத் தயாராய் கட்டுண்டதுபோல் தோன்றிய இரு கைகளும்—அந்த மகாத்மாவின் முன் தாமே நின்றன; அவன் ஆணையை நிறைவேற்ற ஆவலுடன்.

Verse 11

तमग्रे चापि गच्छंतं पृष्ठतोनुययौ हरः । रथेनादित्यवर्णेन पार्वत्या सहितः प्रभुः

அவன் முன்னே சென்றபோது, பின்னால் ஹரன் (சிவன்) தொடர்ந்தான்; பார்வதியுடன் கூடிய பரமன், சூரியன் போன்ற ஒளிவீசும் ரதத்தில் ஏறியிருந்தான்.

Verse 12

निर्मितेन हरेणैव स्वयमीशेन लीलया । सहस्रं तस्य सिंहानां तस्मिन्युक्तं रथोत्तमे

அந்த உத்தம ரதத்தைத் தாமே ஹரனாகிய மகேஸ்வரன் லீலையால் உருவாக்கினார்; அதில் அவனுடைய ஆயிரம் சிங்கங்கள் யோகிக்கப்பட்டன.

Verse 13

अभीषून्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मा च जगृहे स्वयम् । ते पिबंत इवाकाशं त्रासयंतश्चराचरम्

மனுஷர்களில் புலியே! பிரம்மா தாமே கடிவாளங்களைப் பிடித்தார்; அந்தச் சிங்கங்கள் ஆகாயத்தையே குடிப்பதுபோல், சராசர யாவரையும் அச்சுறுத்தின.

Verse 14

सिंहा रथस्य गच्छंतो नदंतश्चारुकेसराः । तस्मिन्रथे पशुपतिः स्थितो भात्युमया सह

ரதத்தின் சிங்கங்கள் முன்னே சென்று கர்ஜித்தன, அழகிய மயிர்முடியுடன்; அந்த ரதத்தில் உமையுடன் பசுபதி ஒளிர்ந்தார்.

Verse 15

विद्युता मेडितः सूर्यः सेंद्रचापघनो यथा । अग्रतस्तस्य भगवान्धनेशो गुह्यकैः सह

இந்திரவில்லைக் கொண்ட மழைமேகத்தில் மின்னலால் சூழப்பட்ட சூரியனைப் போல, அவரின் முன்னே குஹ்யகர்களுடன் பகவான் தனேசன் (குபேரன்) சென்றார்.

Verse 16

आस्थाय रुचिरं याति पुष्पकं नरवाहनः । ऐरावणं समास्ताय शक्रश्चापि सुरैः सह

நரவாஹனன் (குபேரன்) அழகிய புஷ்பகத்தில் ஏறி சென்றான்; சக்ரனும் ஐராவதத்தில் ஏறி தேவர்களுடன் கூடச் சென்றான்.

Verse 17

पृष्ठतोनुययौ यांतं वरदं वृषभध्वजम् । तस्य दक्षिणतो देवा मरुतश्चित्रयोधिनः

வரம் அருளும் வृषபத்வஜப் பெருமான் பயணித்தபோது, அவரைத் தொடர்ந்து பின்னால் அவர்கள் சென்றனர்; அவரின் வலப்புறத்தில் தேவர்கள் மற்றும் வியத்தகு வீரத்தையுடைய மருதர்கள் முன்னே நடந்தனர்.

Verse 18

गच्छंति वसुभिः सार्धं रुद्रैश्च सह संगताः । यमश्च मृत्युना सार्धं सर्वतः परिवारितः

அவர்கள் வசுக்களுடன் சேர்ந்து முன்னே சென்றனர்; ருத்ரர்களுடனும் இணைந்தனர்; யமனும் மிருத்யுவுடன் கூடி, எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டவனாய் நகர்ந்தான்.

Verse 19

घोरैर्व्याधिशतैश्चापि सव्यतो याति कोपितः । यमस्य पृष्ठतश्चापि घोरस्त्रिशिखरः सितः

அவன் கோபத்துடன் இடப்புறமாகச் சென்றான்; அவனுடன் நூற்றுக்கணக்கான கொடிய நோய்களும் வந்தன; யமனின் பின்னாலும் வெண்மை நிறமுடைய, ‘திரிசிகரன்’ எனும் அச்சமூட்டும் ஒன்று சென்றது.

Verse 20

विजयोनाम रुद्रस्य याति शूलः स्वयं कृतः । तमुग्रपाशो भगवन्वरुणः सलिलेश्वरः

ருத்ரனின் தானே உருவாக்கிய திரிசூலம் ‘விஜய’ என்ற பெயருடன் முன்னே சென்றது; அதன் பின்னால் நீரின் ஆண்டவனான பகவான் வருணன், கொடிய பாசத்தைத் தாங்கி வந்தான்.

Verse 21

परिवार्य शतैयाति यादोभिर्विविधैर्वृतः । पृष्ठतो विजयस्यापि याति रुद्रस्य पट्टिशः

அது நூற்றுக்கணக்கான அணியால் சூழப்பட்டு, பலவகை நீர்வாழ் உயிர்களால் வளைந்தபடி முன்னே சென்றது; ‘விஜய’த்தின் பின்னால் ருத்ரனின் பட்டிசம் (போர்க் கோடரி) கூட நடந்தது.

Verse 22

गदामुशलशक्त्याद्यैर्वरप्रहरणैर्वृतः । पट्टिशं चान्वगात्पार्थ अस्त्रं पाशुपतं महत्

கதை, உலக்கை, சக்தி முதலிய சிறந்த வரஆயுதங்களால் சூழப்பட்டு, ஓ பார்தா, பட்டிசத்தின் பின்னே மகத்தான பாசுபத அஸ்திரமும் தொடர்ந்தது.

Verse 23

बहुशीर्षं महाघोरमेकपादं बहूदरम् । कमंडलुश्चास्य पश्चान्महर्षिगणसेवितः

பின்னர் பல தலைகளும், மிகக் கொடுமையும், ஒரே காலும், பல வயிறுகளும் கொண்ட பயங்கர உருவம் வந்தது; அதன் பின்னே மகரிஷி கணங்கள் சேவிக்கும் கமண்டலுவும் தொடர்ந்தது.

Verse 24

तस्य दक्षिणतो भाति दण्डो गच्छञ्छ्रिया वृतः । भृग्वंगिरोभिः सहितो देवैरप्य भिपूजितः

அதன் வலப்புறத்தில் நகரும் தண்டம், திருவொளியால் சூழப்பட்டு பிரகாசித்தது; அது ப்ருகு, அங்கிரஸ் உடன் இருந்து, தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டது.

Verse 25

राक्षसाश्चान्यदेवाश्च गन्धर्वा भुजगास्तथा । नद्यो नदाः समुद्राश्च मुनयोऽप्सरसां गणाः

ராக்ஷசரும் பிற தேவர்களும், கந்தர்வரும் நாகங்களும்; நதிகள், ஓடைகள், சமுத்திரங்கள்; முனிவரும் அப்சரா கணங்களும்—

Verse 26

नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव जंगमं स्थावरं तथा । मातरश्च महादेवमनुजग्मुः क्षुधान्विताः

நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும், அசையும் அசையாத அனைத்தும்; மேலும் பசியால் துடித்த மாத்ருகைகளும் மகாதேவனைத் தொடர்ந்து சென்றன.

Verse 27

सर्वेषां पृष्ठतश्चासीत्तार्क्ष्यस्थो बुद्धिमान्हरिः । पालयन्पृतनां सर्वां स्वपरीवारसंवृतः

அனைவரின் பின்புறத்தில் புத்திமான் ஹரி தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மீது ஏறி, தம் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டு, முழு படையையும் காத்தருளினார்।

Verse 28

एवं सैन्यसमोपेत उत्तरं तटमागतः । ताम्रप्राकारमाश्रित्य तस्थौ त्र्यंबकनंदनः

இவ்வாறு முழுப் படையுடன் அவர் வடகரையை அடைந்தார்; செம்புக் கோட்டையைச் சார்ந்து திரியம்பகனின் புதல்வன் உறுதியாக நின்றான்।

Verse 29

स तारकपुरस्यापि पश्यनृद्धि मनुत्तमाम् । विसिष्मिये महासेनः प्रशशंस तपोऽस्य च

தாரகபுரத்தின் ஒப்பற்ற செழிப்பைக் கண்ட மகாசேனன் வியந்தான்; அதை விளைவித்த அவனுடைய தவத்தையும் புகழ்ந்தான்।

Verse 30

स्थितः पश्यन्स शुशुभे मयूरस्थो गुहस्तदा । छत्रेण ध्रियमाणेन स्वयं सोमसमस्त्विषा

அப்போது மயில்மேல் அமர்ந்த குகன் (ஸ்கந்தன்) முன்னோக்கிப் பார்த்தபடி பேரழகுடன் ஒளிர்ந்தான்; மேலே பிடித்த குடையுடன், அவன் தன் ஒளி நிலவின் ஒளிக்குச் சமமாய் விளங்கியது।

Verse 31

वीज्यमानश्चामराभ्यां वाय्वग्रिभ्यां महाद्युतिः । मातृभिश्च सुरैर्दत्तैः स्वैर्गणैरपि संवृतः

அந்த மகாதேஜஸ்வி வாயுவாலும் அக்னியாலும் சாமரங்களால் விசிறப்பட்டான்; தேவர்களால் அளிக்கப்பட்ட மாத்ருகணங்களாலும் தன் கணங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்।

Verse 32

ततः प्रणम्य तं शक्रो देव मध्ये वचोऽब्रवीत् । पश्यपश्य महासेन दैत्यानां बलशालिनाम्

அப்போது சக்கிரன் (இந்திரன்) அவரை வணங்கி தேவர்களின் நடுவில் கூறினான்— “பார், பார், ஓ மகாசேன! தைத்யர்களின் வல்லமையான பலத்தைப் பார்।”

Verse 33

ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव । एतेषां च गृहे दूतो यस्त्वां शंसतु तारकम्

“உன்னை காலஸ்வரூபனாக அறியாத மானவர்கள், வீட்டில் மூழ்கிய இல்லறத்தார் போல உள்ளனர்; அவர்களின் இல்லங்களுக்கு தூதன் சென்று உன் பெருமையை அறிவிக்கட்டும், ஓ தாரகனை வதைத்தவனே!”

Verse 34

वीराणामुचितं त्वेतत्कीर्तिदं च महाजने । अनुज्ञया ततः स्कन्दभक्तं शक्रो धनंजय

“இது வீரர்களுக்கே உரியது; பெருஞ்சமூகத்தில் புகழை அளிப்பது.” பின்னர் அனுமதி பெற்று சக்கிரன், ஸ்கந்தபக்தன் தனஞ்சயனை அந்தப் பணிக்காக நியமித்தான்।

Verse 35

मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् । अहं स्वयं गन्तुकामः शक्रेणापि च प्रेषितः

எனக்கு ஆணையிட்டு, தூதுப் பணிக்குத் தகுதியான என்னை அசுரேந்திரனிடம் அனுப்பினார். நானும் செல்ல ஆவலாயிருந்தேன்; சக்கிரனாலும் நான் அனுப்பப்பட்டேன்।

Verse 36

प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् । असुराधमदुर्बुद्धे शक्रस्त्वामाह तच्छृणु

அரண்மனையில் ஆயிரம் பெண்களின் நடுவிலும் நான் உரத்துச் சொன்னேன்— “அசுராதமா, தீய புத்தியுடையவனே! சக்கிரன் உன்னைச் சொல்கிறான்; அதைக் கேள்।”

Verse 37

यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया । तस्याहं नाशकस्तेऽद्य पुरुषश्चेद्भविष्यसि

ஓ தானவனே, உலகங்களை நசுக்கியதால் நீ அடைந்த பாவத்தை, நீ ஆண்மையுடன் இருந்தால் இன்று நான் அழிப்பேன்.

Verse 38

शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि । क्षणात्तव पुरं क्षेप्स्ये पावित्र्यायैव सागरे

ஓ பெரும் பாவியே, சீக்கிரம் வெளியே வா! வராவிட்டால், தூய்மைக்காக ஒரு கணத்தில் உன் நகரத்தை கடலில் வீசுவேன்.

Verse 39

इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः । मुष्टिमुद्यम्यमाऽधावद्भीतश्चाहं पलायितः

இக்கடுமையான சொற்களைக் கேட்டு அவன் சினமுற்று, பெண்கள் சூழ இருந்தும் முஷ்டியை உயர்த்தி என்னை நோக்கி ஓடி வந்தான்; நான் பயந்து ஓடினேன்.

Verse 40

व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् । मयि चाप्यागते दैत्यश्चिंतयामास चेतसि

கலக்கமடைந்த நான் அங்கு குமாரக் கடவுளிடம் நடந்ததை விவரித்தேன். நானும் அங்கு வந்ததும், அந்த அசுரன் தன் மனதில் கவலைப்படத் தொடங்கினான்.

Verse 41

नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति । निमित्तानि च घोराणि संत्रासं जनयंति मे

'புகலிடம் இல்லாத இந்திரன் இங்கு இவ்வாறு பேசுவதற்குத் தகுதியற்றவன். மேலும் பயங்கரமான சகுனங்கள் எனக்கு அச்சத்தை உண்டாக்குகின்றன.'

Verse 42

एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत । सहस्रभौमिकावासश्रृङ्गवातायनस्थितः

இவ்வாறு சிந்தித்து அவன் எழுந்து ஜன்னல்-கவ்வாட்சத்தில் ஏறினான். ஆயிரம் மாடப் பிராசாதத்தின் சிகரத்திலுள்ள வாதாயனத்தில் நின்று மேலிருந்து நோக்கினான்.

Verse 43

अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् । रतैर्गजैर्हयैश्चापि नादिताश्च दिशो दश

அவன் தேவர்களின் சேனையை கண்டான்; அது வானத்தையும் பூமியையும் முழுதும் நிரப்பியது. ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள் எழுப்பிய முழக்கத்தால் பத்து திசைகளும் ஒலித்தன.

Verse 44

विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः । दुन्दुभिभिर्गोविषाणैस्तालैः शंखैश्च नादितैः

அற்புத வடிவுடைய விமானங்கள் இருந்தன; கின்னரர்களின் பாடல் ஒலியால் அவை முழங்கின. துந்துபி, கோவிஷாணம், தாளம், சங்கம் ஆகியவற்றின் நாதம் வானை நிரப்பியது.

Verse 45

अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा । एते मया जिताः पूर्वं कस्माद्भूयः समागताः

கொந்தளிக்கும் கடலைப் போன்ற அந்தச் சேனையைப் பார்த்து அவன் அப்போது சிந்தித்தான்—‘இவர்கள் முன்பு என்னால் வெல்லப்பட்டவர்கள்; ஏன் மீண்டும் கூடிவந்துள்ளனர்?’

Verse 46

इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । देवबंदिभिरुद्वुष्टं घोरं हृदयदारणम्

இவ்வாறு கவலையில் மூழ்கிய அந்த தைத்யன் கடுமையான சொற்களை கேட்டான்—தேவப் பந்திகள் முழங்கிய—அவை பயங்கரமும் இதயத்தைப் பிளப்பதுமாய் இருந்தன.

Verse 47

जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन

வெற்றி உமக்கே, ஓ குமாரநாதா! வேலின் தீப்தியின் செம்பொன்-செந்நிற ஒளிவளயம் உம் புயங்களைச் சூழ்ந்து, அந்தப் பிரகாசத்தால் தேவர்சேனை ஒளிர்கிறது; தேவர்களின் நகரங்களிலும் வனங்களிலும் உள்ள குமுதக் கானனங்களை மலரச் செய்யும் சந்திரன் நீரே. வெற்றி, ஓ மகாசேனா! திதி குலமெனும் மாபெரும் கடலுக்கு வடவானலமாய் நீர்; உம் இனிய கர்ஜனை மயூரநாதம் போல்; உம் பாதநகங்களின் முளைகள் அசுரர் முடிச் சிகரங்களை நொறுக்குகின்றன. ஓ யோகீஸ்வரா! தாரக வம்சத்தின் உலர்ந்த புல்களுக்கு காட்டுத்தீயாய் நீர்; யோகிகளின் இதய-வானில் பரந்த சிந்தை இருளை உம் கடும் கதிர்கள் அகற்றுகின்றன; நகக் கதிர்மாலையால் உம் தாமரைத் திருவடிகள் விளங்குகின்றன. வெற்றி, ஓ பால ஸ்கந்தா! ஏழு நாளும் உலகங்களின் துயரைத் தகைக்கும் தெய்வக் குழந்தையே।

Verse 48

नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय । नमोस्तु ते बालकृताचलाय नमोनमो नाशय देवशत्रून्

நமோ நமஸ்தே, ஓ மனோஹரனே; நமோ உமக்கு, ஓ சாதுஜனங்களின் அச்சத்தை அகற்றுபவனே. நமோ உமக்கு, ஓ பாலரூபனே—அசலத்தையும் வணங்கச் செய்பவனே; நமோ நமः—ஹே தேவா, தேவர்களின் பகைவரை அழித்தருளும்।