Adhyaya 51

Verse 1

अतिथिरुवाच । यदेतत्परलोकस्य स्वरूपं व्याहृतं त्वया । आगमं समुपाश्रित्य तत्तथैव न संशयः

அதிதி கூறினார்—ஆகமங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு நீ பரலோகத்தின் இயல்பை விளக்கியது அப்படியே உண்மை; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

किंत्वत्र नास्तिकाः पापाः सन्दिह्यन्तेऽल्पचेतनाः । तेषां निःसंशयकृते वद कर्मफलं हि यत्

ஆனால் இங்கே குறைந்த அறிவுடைய பாவ நாஸ்திகர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள். அவர்களின் ஐயத்தை நீக்க, கர்மபலத்தின் உண்மையான இயல்பைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

इहैव कस्य कस्यैव कर्मणः पापकस्य च । प्रभावात्कीदृशो जायेत्कमठैतद्वदास्ति चेत्

இங்கேயே—எந்த எந்தப் பாவகர்மங்களின் தாக்கத்தால் மனிதன் எத்தகைய உடல் நிலையுடன் பிறக்கிறான்? ஓ கமடா, அறியத்தக்கதாயின் இதைச் சொல்வாயாக.

Verse 4

कमठ उवाच । सर्वमेतत्प्रवक्ष्यामि स्थिरो भूत्वा शृणुष्व तत् । यथा मम गुरुः प्राह यन्मे चेतसि संस्थितम्

கமடன் கூறினான்—இவை அனைத்தையும் நான் விளக்குவேன்; நிலைத்திருந்து கேள். என் குரு சொன்னபடியே, என் மனத்தில் உறுதியாக நிலைத்ததை நான் உரைப்பேன்.

Verse 5

ब्रह्महा क्षयरोगी स्यात्सुरापः श्यावदंतकः । सुवर्णचौरः कुनखी दुश्चर्मा गुरुतल्पगः

பிராமணனை கொன்றவன் க்ஷயநோயால் பீடிக்கப்படுவான்; மதுபானி கருந்தந்தமுடையவனாவான். பொன் திருடுவனுக்கு வளைந்த/விகார நகங்கள் உண்டாகும்; குருவின் படுக்கையை மீறுவன் தோல் நோயாளியாவான்.

Verse 6

संसर्गी सर्वरोगी स्यात्पंचपातकिनस्त्वमी । निंदामाकर्ण्य साधूनां बधिरः संप्रजायते

அத்தகைய பாவிகளுடன் பழகுபவன் எல்லா நோய்களாலும் பீடிக்கப்படுவான்; இவர்களே ஐந்து மகாபாதகிகள். மேலும், சாதுக்களின் பழிச்சொல்லைக் கேட்பவன் செவிடனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 7

स्वयं प्रकीर्तयेच्चापि मूकः पापोऽभिजायते । आज्ञालोपी गुरूणां च अपस्मारी भवेन्नरः

தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கூறுபவன் பாவி ஊமையாகப் பிறக்கிறான். குருமார்களின் ஆணையை மீறுபவன் அபஸ்மார (வலிப்பு/மிருகி) நோயால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 8

अवज्ञाकारकस्तेषां कृमिरेवाभिजायते । उपेक्षतः पूज्यकार्यं दुष्प्रज्ञत्वं च जायते

அவர்களை அவமதிப்பவன் புழு-யோனியில் பிறக்கிறான். மேலும் வணக்கத்திற்குரியோர்க்குச் செய்யவேண்டிய கடமையை அலட்சியம் செய்தால் மந்தபுத்தி உண்டாகும்.

Verse 9

चौर्याय साधुद्रव्याणां दद्याद्यावत्पदानि च । तावद्वर्षाणि पंगुत्वं स प्राप्नोति नराधमः

புனிதர்களின் செல்வத்தைத் திருடினால்—அவன் எத்தனை அடிகள் எடுக்கிறானோ, அத்தனை ஆண்டுகள் அந்தத் தாழ்ந்தவன் நொண்டித்தனத்தை அடைவான்.

Verse 10

दत्त्वा हरति तद्भूयो जायते कृकलासकः । कुपितानप्रसाद्यैव पूज्यान्स्याच्छीर्षरोगवान्

கொடுத்து மீண்டும் அதை எடுத்துக்கொள்ளும்வன் பல்லி-யோனியில் பிறக்கிறான். மேலும் கோபித்த வணக்கத்திற்குரியோரைக் சமாதானப்படுத்தாமல் விட்டுவிடுபவன் தலைநோயால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 11

रजस्वलामभिगच्छंश्च चंडालः संप्रजायते । वस्त्रापहारी चित्री स्यात्कृष्णकुष्ठी तथाग्निदः

மாதவிடாய் காலத்தில் உள்ள பெண்ணை அணுகுபவன் சண்டாள-யோனியில் பிறக்கிறான். ஆடைத் திருடன் சித்ரி (தோல் நோய்) அடைவான்; தீவைத்தவன் கருங்குஷ்டத்தால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 12

दर्दुरो रूप्यहारी स्यात्कूटसाक्षी मुखारुजः । परदारांश्च कामेन द्रष्टा स्यादक्षिरोगवान्

வெள்ளியைத் திருடுபவன் தவளையாகப் பிறக்கிறான்; பொய்ச் சாட்சி கூறுபவன் வாய்நோயால் துன்புறுவான். பிறருடைய மனைவியை காமத்தால் நோக்குபவன் கண்நோயால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 13

प्रतिज्ञायाप्रयच्छन्यो ह्यल्पायुर्जायते नरः । विप्रवृत्त्यपहारी स्यादजीर्णी सर्वदाऽधमः

வாக்குறுதி செய்து வாக்குத்தந்த தானத்தை அளிக்காதவன் குறுகிய ஆயுளுடன் பிறக்கிறான். பிராமணனின் வாழ்வாதாரத்தை அபகரிப்பவன் எப்போதும் அஜீரணத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, தாழ்ந்தவன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 14

नैष्ठिकान्नाशनाद्भूयो निवृत्तो रोगवान्सदा । पत्नीबहुत्वे त्वेकस्यां रेतोमोक्षः क्षयी भवेत्

நிஷ்டிக சந்நியாசிக்கு மீண்டும் மீண்டும் அன்னம் அளிப்பதைத் தவிர்ப்பவன் எப்போதும் நோயுற்றவனாக இருப்பான். பல மனைவிகள் இருந்தும் ஒருத்தியிடமே விந்து வெளியேற்றம் செய்தால், அவன் க்ஷயத்தால் சோர்வடைவான்.

Verse 15

स्वामिना धर्मयुक्तो यस्त्वन्यायेन समाचरेत् । स्वयं वा भक्षयेद्द्रव्यं स मूढः स्याज्जलोदरी

தர்மமுள்ள ஆண்டவனிடம் பணியிலிருந்தும் அநியாயமாக நடப்பவன், அல்லது ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருளைத் தானே உண்டு செலவழிப்பவன், மயங்கியவனாய் ஜலோதர நோயால் பீடிக்கப்படுவான்.

Verse 16

दुर्बलं पीड्यमानं यो बलवान्समुपेक्षते । अंगहीनः स च भवेदन्नहृत्क्षुधितो भवेत्

பலவீனன் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டும் வலிமையுள்ளவன் உதாசீனப்படுத்தினால் அவன் அங்கஹீனனாகிறான். அன்னத்தைத் திருடுபவன் எப்போதும் பசியுடன் இருப்பான்.

Verse 17

व्यवहारे पक्षपाती जिह्वारोगी भवेन्नरः । धर्मप्रवृत्तिं सञ्चार्य पत्न्यादीष्टवियोगकृत्

நீதிவழக்குகளில் பாகுபாடு காட்டுபவன் நாவுநோயால் பீடிக்கப்படுவான். தர்மநடையைத் தடைசெய்பவன் மனைவி முதலிய அன்பினரிடமிருந்து பிரிவை ஏற்படுத்தும் காரணமாகிறான்.

Verse 18

स्वयं पाकाग्रभोजी यो गलरोगमवाप्नुयात् । पंचयज्ञानकृत्वैव भुञ्जानो ग्रामशूकरः

சமைத்த உணவின் முதல் பங்கினைத் தானே முன்பாக உண்ணுபவன் தொண்டை நோயை அடைவான். மேலும் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களைச் செய்யாமல் உண்ணுபவன் ஊர்ப் பன்றியைப் போல ஆகிறான்.

Verse 19

पर्वमैथुन कृन्मेही परित्यज्य स्वगेहिनीम् । वेश्यादिरक्तो मूढात्मा खल्वाटो जायते नरः

தடைப்பட்ட பர்வகாலத்தில் மைதுனம் செய்பவன் மேகம் போன்ற நோய்களை அடைவான். தன் மனைவியை விட்டுவிட்டு வेश्यாதிகளில் ஆசை கொண்ட மயங்கியவன் வழுக்கைத் தலையுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 20

परिक्षीणान्मित्रबन्धून्स्वामिनं दयितानुगान् । अवमन्य निवृत्तात्मा क्लिष्टवृत्तिः सदा भवेत्

மனம் விலகி, பலவீனமான நண்பர்-உறவினர்கள், தன் தலைவன், அன்புடைய சார்ந்தோரை இகழ்பவன் எப்போதும் துன்பமும் தளர்ச்சியும் நிறைந்த வாழ்வை அடைவான்.

Verse 21

छद्मनोपचरेद्यस्तु पितरौ स्वामिनं गुरून् । प्राप्तव्यार्थस्यातिकष्टात्परिभ्रंशोर्थजो भवेत्

பெற்றோர், தலைவன், குருமார்கள் இவர்களிடம் வஞ்சகமாக நடப்பவன், மிகுந்த முயற்சியால் பெற்ற செல்வமும் தன் தீவினையால் அழிவடையும்.

Verse 22

विश्रब्धस्यापहारी तु दुःखानां भाजनं भवेत् । धार्मिके क्षुद्रकारी यो नरः स वामनो भवेत्

நம்பிக்கை வைத்தவரிடமிருந்து திருடுபவன் துன்பங்களின் பாத்திரமாகிறான். தர்மவானிடம் இழிவாக நடப்பவன் வாமனன் (குள்ளன்) ஆகப் பிறக்கிறான்.

Verse 23

दुर्बलवृषवाही यः कटिलूती भवेत्स च

பலவீனமான காளையின் மீது மிகுந்த பாரம் ஏற்றி ஓட்டுபவன் மறுபிறவியில் கடிலூதி (தாழ்ந்த ஊர்ந்து செல்லும் உயிர்) ஆகப் பிறக்கிறான்.

Verse 24

जात्यंधश्चापि यो गोघ्नो निःपशुर्दुःखकृद्गवाम् । निर्दयो गोषु घाताद्यैः सदा सोध्वसु कष्टगः

பசுக்களை கொல்லுபவன், பிறரை மாட்டுச் செல்வமின்றி ஆக்குபவன், கோமாதாவை பலவிதமாக இரக்கமின்றி துன்புறுத்துபவன் பிறவியிலேயே குருடனாகி, வாழ்வுப் பாதைகளில் எப்போதும் துன்பம் அடைவான்.

Verse 25

निस्तेजकः सभायां यो गलगण्डी स जायते । सदा क्रोधी च चंडालः पूतिवक्त्रश्च सूचकः

சபையில் பிறரின் பெருமையைத் தாழ்த்துபவன் கழுத்துக் கட்டியுடன் பிறக்கிறான். எப்போதும் கோபமுள்ளவன் சாண்டாளனாகிறான்; பிறரைச் சொல்லிக் காட்டுபவன் துர்நாற்றமுள்ள வாயுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 26

अजविक्रयकृद्व्याधः कुण्डाशी भृतको भवेत् । नास्तिकस्तिल पिंडी स्यादश्रद्धो गीतजीवनः

ஆடுகளை விற்று கொலைத் தொழில் செய்பவன் குண்டாசி என்றும் கூலியாளனாகவும் பிறக்கிறான். நாத்திகன் திலபிண்டியாகிறான்; நம்பிக்கையற்றவன் பாடி வாழ்பவனாகிறான்.

Verse 27

अभक्ष्यादो गण्डमाली स्त्रीखादी चाऽसुतस्य कृत् । अन्यायतो ज्ञानग्राही मूर्खो भवति मानवः

தடைசெய்யப்பட்ட உணவை உண்ணுபவன் கட்டிகள்/வீக்கங்களால் பாதிக்கப்பட்டவனாகிறான். பெண்களைத் துஷ்பிரயோகம் செய்பவன் பிள்ளையின்மைக்குக் காரணமாகிறான். அநியாயமாக அறிவை கைப்பற்றுபவன் மூடனாகிறான்.

Verse 28

शास्त्रचौरः केकराक्षः कथां पुण्यां च द्वेष्टि यः । कृमिवक्त्रः स च भवेद्विभ्रष्टो नरकात्कुधीः

சாஸ்திரங்களைத் திருடுபவன் கெகராக்ஷன் (கண் வளைவு/காண்மை குறை) ஆகிறான். புண்ணியமான தர்மகதையை வெறுப்பவன் புழு அரித்த வாயுடன் பிறக்கிறான்; நரகத்திலிருந்து வீழ்ந்த அந்த குதீ பாபி இவ்வாறு துன்புறுகிறான்.

Verse 29

देवद्विजगवां वृत्तिहारको वांतभक्षकृत् । तडागारामभेत्ता यो भवेद्विकलपाणिकः

தேவர்கள், பிராமணர்கள் அல்லது பசுக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிப்பவன், வாந்தியை உண்ணுபவன், மேலும் குளங்களையும் தோட்டங்களையும் அழிப்பவன்—முடங்கிய/ஊனமான கைகளுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 30

व्यवहारे च्छलग्राही भृत्यग्रस्तो भवेन्नरः । सदा पुरुषरोगी स्यात्परदाररतो नरः

பரிவர்த்தனைகளில் வஞ்சகத்தைப் பிடிப்பவன் பணியாளர்கள்/ஆதாரர்களால் ஒடுக்கப்படுவான். பிறன் மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவன் எப்போதும் கடும் நோய்களால் வாடுவான்.

Verse 31

वात रोगी कुवैद्यः स्याद्दुश्चर्मा गुरुतल्पगः । मधुमेही खरीगामी गोत्रस्त्रीमैथुनोऽप्रसूः

வாத நோயால் வாடுபவன் குவைத்யன் ஆகிறான்; குருவின் படுக்கையை மீறியவன் தோல் நோயுடன் பிறக்கிறான். கழுதையுடன் புணர்ந்தவன் மதுமேகம் அடைகிறான்; தன் கோத்திரப் பெண்ணுடன் சேர்ந்தவன் சந்தானமற்றவனாகிறான்.

Verse 32

स्वसारं मातरं पुत्रवधूं गच्छन्नबीजवान् । कृतघ्नः सर्व कार्याणां वैफल्यं समुपाश्नुते

தன் சகோதரி, தன் தாய் அல்லது மகனின் மனைவியிடம் செல்லுபவன் விதையற்றவன் (வீரியமின்மை/மலட்டுத்தன்மை) ஆகிறான். மேலும் நன்றிகெட்டவன் எல்லா முயற்சிகளிலும் தோல்வியையே அடைகிறான்.

Verse 33

इत्येष लक्षणोद्देशः पापिनां परिकीर्तितः । चित्रगुप्तोऽपि मुह्येत सकलस्यानुवर्णने

இவ்வாறு பாவிகளின் இலக்கணங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறினோம். அவை அனைத்தையும் முழுமையாக விவரிக்க முயன்றால் சித்ரகுப்தனும் மயங்குவான்.

Verse 34

एते नरक विभ्रष्टा भुक्त्वा योनीः सहस्रशः । एवंविधैश्चिह्निताश्च जायंते लक्षणैर्नराः

இவர்கள் நரகத்திலிருந்து வீழ்ந்து, ஆயிரக்கணக்கான யோனிகளை அனுபவித்து, இத்தகைய குறி-இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டு மனிதர்களிடையே பிறக்கின்றனர்.

Verse 35

ये हि धर्मं न मन्यंते तथा ये व्यसनैर्जिताः । अनुमानेन बोद्धव्यं यदेते शेषपापिनः

தர்மத்தை மதிக்காதவர்களும், ஆசை-அடிமைத்தனங்களால் வெல்லப்பட்டவர்களும்—அனுமானத்தால் இவர்கள் மீதமுள்ள பாவம் உடைய பாவிகள் என அறிய வேண்டும்.

Verse 36

येषां त्वंतगतं पापं स्वर्गाद्वा ये समागताः । सर्वव्यसननिर्मुक्ता धर्ममेकं भजन्ति ते

ஆனால் யாருடைய பாவம் முடிவடைந்ததோ, அல்லது சுவர்க்கத்திலிருந்து வந்தவர்களோ—அவர்கள் எல்லா தீய பழக்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு தர்மத்தையே ஒருமுகமாகப் போற்றுவர்.

Verse 37

भवंति चात्र श्लोकाः । धर्मादनवमं सौख्यमधर्माद्दुःखसम्भवः । तस्माद्धर्मं सुखार्थाय कुर्यात्पापं विवर्जयेत्

இங்கே சுலோகங்கள்—தர்மத்திலிருந்து குறையாத இன்பம் உண்டாகும்; அதர்மத்திலிருந்து துன்பம் பிறக்கும். ஆகவே இன்பத்திற்காக தர்மம் செய்க; பாவத்தை விலக்கு.

Verse 38

लोकद्वयेऽपि यत्सौख्यं तद्धर्मात्प्रोच्यते यतः । धर्ममेकमतः कुर्यात्सर्वकार्यार्थसिद्धये

இரு உலகங்களிலும் உள்ள இன்பம் அனைத்தும் தர்மத்திலிருந்தே உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆகையால் எல்லா காரியங்களும் நோக்கங்களும் நிறைவேற தர்மத்தையே ஒரேதாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 39

मुहूर्तमपि जीवेत नरः शुक्लेन कर्मणा । न कल्पमपि जीवेत लोकद्वयविरोधिना

மனிதன் தூய (ஒளிமிக்க) செயலால் ஒரு முஹூர்த்தமாவது வாழட்டும்; ஆனால் இரு உலகங்களுக்கும் விரோதமான நடத்தையால் ஒரு கல்பமாவது வாழ வேண்டாம்.

Verse 40

इति पृष्टं त्वया विप्र यथाशक्त्या मयेरितम् । असूक्तं सूक्तमथवा क्षंतव्यं किं वदामि च

ஓ விப்ரரே! நீர் கேட்டதை என் ஆற்றலுக்கேற்ப நான் கூறினேன். அது நன்றாகச் சொன்னதோ தவறாகச் சொன்னதோ—மன்னிக்கவும்; இனி நான் என்ன சொல்ல முடியும்?

Verse 41

नारद उवाच । कमठस्यैतदाकर्ण्य अष्टवर्षस्य भाषितम् । भगवान्भास्करः प्रीतो बभूवातीव विस्मितः

நாரதர் கூறினார்—எட்டு வயதான கமடன் சொன்ன இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், பகவான் பாஸ்கரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, அளவற்ற வியப்பும் கொண்டார்.

Verse 42

प्रशशंस च तान्विप्रान्हारीतप्रमुखांस्तदा । अहो वसुमती धन्या द्विजैरेवंविधोत्तमैः

அப்போது ஹாரீதர் முதலிய அந்த விப்ரர்களை அவர் புகழ்ந்தார்—“அஹோ! இத்தகைய உத்தம இருபிறப்பினரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த வசுமதி பாக்கியவதி.”

Verse 43

अथ प्रजापतिर्धन्यो यन्मर्यादाभिपाल्यते । अमीभिर्ब्राह्मणवरैर्धन्या वेदाश्च संप्रति

அப்போது பிரஜாபதி பாக்கியவான்; ஏனெனில் தர்மத்தின் மரியாதை எல்லைகள் காக்கப்படுகின்றன. இச்சிறந்த பிராமணர்களால் இன்றும் வேதங்களும் புனிதமாய் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 44

येषां मध्ये बालबुद्धिरियमेतादृशी स्फुटा । हारीतप्रमुखानां हि का वै बुद्धिर्भविष्यति

அவர்களிடையே ஒரு குழந்தையின் அறிவே இவ்வளவு தெளிவாக இருந்தால், ஹாரீத முதலிய முனிவர்களின் ஞானம் எத்தகையதாக இருக்கும்—அவர்களின் விவேகம் எவ்வளவு உயர்ந்தது!

Verse 45

असंशयं त्रिलोकस्थमेषामविदितं न हि । यथैतान्नारदः प्राह भूयस्तस्मादमी बहु

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எதுவும் இவர்களுக்கு அறியாதது அல்ல; இதில் ஐயமில்லை. நாரதர் இவர்களைப் பற்றி கூறியதுபோலவே, இம்முனிவர்கள் ஞானமும் நற்குணங்களும் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 46

इति प्रशस्य तान्विप्रान्प्रहृष्टो रविरव्रवीत् । अहं सूर्यो विप्रमुख्या युष्माकं दर्शनात्कृते

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணர்களைப் புகழ்ந்து மகிழ்ந்த ரவி கூறினார்—“பிராமணச் சிறந்தவர்களே, நான் சூரியன்; உங்கள் தரிசனத்திற்காக வந்தேன்.”

Verse 47

समागतः सूर्यलोकात्प्राप्तं नेत्रफलं च मे । भवद्विधैर्विप्रमुख्यैः संजल्पनसहासनात्

“நான் சூரியலோகத்திலிருந்து வந்தேன்; என் கண்களுக்கு உரிய பலனையும் பெற்றேன். உங்களைப் போன்ற பிராமணச் சிறந்தவர்களுடன் உரையாடி, உடன் அமர்ந்ததனால் இப்புண்ணியம் கிடைத்தது.”

Verse 48

अंत्यजा अपि पूयन्ते किं पुनर्मादृशा द्विजाः । सर्वथा नारदो धन्यो योऽसौ त्रैलोक्यतत्त्ववित्

புனிதரின் தொடர்பால் அந்த்யஜரும் தூய்மையடைகின்றனர்; அப்படியிருக்க நம்மைப் போன்ற இருபிறப்பினர் எவ்வளவு மேல்! முத்துலோகத் தத்துவம் அறிந்த நாரதர் எல்லாவிதத்திலும் பாக்கியவான்.

Verse 49

युष्माभिर्बध्यते श्रेयो यस्य वै धूतकिल्विषैः । प्रणमामि च वः सर्वान्मनोबुद्धिसमाधिभिः । तपो विद्या च वृत्तं च यतो वार्द्धक्यकारणम्

பாவங்கள் அகன்ற உங்களால் நலன் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது. மனம், புத்தி, சமாதி-பாவத்துடன் உங்களையெல்லாம் வணங்குகிறேன். தவம், கல்வி (வேதவித்யை), நல்லொழுக்கமே உண்மையான முதிர்ச்சியின் காரணம்.

Verse 50

वरं मत्तो वृणीध्वं च दुर्लभं यं हृदीच्छत । यूयं स्वयं हि वरदा मत्संगो मास्तु निष्फलः

என்னிடமிருந்து உங்கள் உள்ளம் விரும்பும் அந்த அரிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். நீங்கள் தாமே வரம் அளிப்பவர்கள்; உங்களுடன் எனது சங்கம் பயனின்றி போகாதிருக்கட்டும்.

Verse 51

देवतानां हि संसर्गो निष्फलो नोपजायते । तस्मान्मत्तो वरं किंचिद्वृणुध्वं प्रददामि वः

தேவர்களின் தொடர்பு ஒருபோதும் பயனின்றி உண்டாகாது. ஆகவே என்னிடமிருந்து ஏதாவது ஒரு வரத்தை வேண்டுங்கள்; அதை உங்களுக்கு அளிப்பேன்.

Verse 52

श्रीनारद उवाच । इति सूर्यवचः श्रुत्वा प्रहृष्टास्ते द्विजोत्तमाः

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—சூரியனின் இவ்வசனங்களை கேட்டதும் அந்த உயர்ந்த இருபிறப்பினர் மிகுந்த ஆனந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 53

संपूज्य परया भक्त्या पाद्यार्घ्यस्तुतिवंदनैः । मंडलादीन्महाजप्यान्गृणंतः प्रोचिरे रविम्

பரம பக்தியுடன் பாத்யம், அர்க்கியம் செலுத்தி, ஸ்துதி வணக்கங்களால் வழிபட்டு, மண்டலாதி மகாஜப்ய மந்திரங்களை ஜபித்தபின் அவர்கள் ரவி (சூரியன்) அவர்களை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 54

जयादित्य जय स्वामिञ्जय भानो जयामल । जय वेदपते शश्वत्तारयास्मानहर्पते

ஜெயம் ஜயாதித்யா! ஜெயம் ஸ்வாமி! ஜெயம் பானு! ஜெயம் அமலா! ஜெயம் வேதபதி—ஹே அஹர்பதி, எந்நாளும் எங்களைத் தாராயணமாக்கி காப்பாயாக.

Verse 55

विप्राणां त्वं परो देवो विप्रसर्गोऽपि त्वन्मयः । नितरां पूतमेतन्नः स्थानं देव त्वयेक्षितम्

விப்ரர்களுக்கு நீரே பரம தேவன்; விப்ர சமுதாயமும் உம்மயமே. ஹே தேவா, உமது திருநோக்கால் எங்கள் இவ்விடம் மிகுந்த புனிதமடைந்தது.

Verse 56

अद्य नः सफला वेदा अद्य नः सफलाः क्रियाः । अद्य नः सफलं गेहं त्वया संगम्य गोपते

இன்று எங்கள் வேதங்கள் பலித்தன; இன்று எங்கள் கிரியைகள் பலித்தன. ஹே கோபதே, உம்மைச் சந்தித்ததால் இன்று எங்கள் இல்லமும் பாக்கியமாய் பலித்தது.

Verse 57

वरं यदि प्रदातासि तदेनं प्रवृणीमहे । आस्माकीनमिदं स्थानं न हि त्याज्यं कथंचन

நீர் வரம் அளிப்பீராயின், இதையே நாம் வரமாகத் தேர்வுசெய்கிறோம்—எங்களுக்குரிய இவ்விடம் எவ்விதத்திலும் ஒருபோதும் கைவிடப்படாதிருக்க வேண்டும்.

Verse 58

श्रीसूर्य उवाच । यस्माद्भवद्भिः पूर्वं हि जयादित्येति चोदितम् । जयादित्य इति ख्यातस्तस्मात्स्थास्येऽत्र सर्वदा

ஸ்ரீசூரியன் கூறினார்—நீங்கள் முன்பே என்னை ‘ஜயாதித்ய’ என்று போற்றினீர்கள்; ஆகவே நான் ‘ஜயாதித்ய’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, இங்கே எப்போதும் தங்குவேன்।

Verse 59

यावन्मही समुद्राश्च पर्वता नगराणि च । तावत्स्थानमिदं विप्रा न हि त्यक्ष्यामि कर्हिचित्

ஓ விப்ரர்களே! கடல்கள், மலைகள், நகரங்கள் உடன் பூமி எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்குமோ, அத்தனை காலம் இந்தத் தலமும் நிலைக்கும்; நான் இதை ஒருபோதும் விட்டு நீங்கமாட்டேன்।

Verse 60

दारिद्र्यरोगसंघातान्दद्रवो मंडलानि च । कुष्ठादीन्नाशयिष्यामि भजतामत्र संस्थितः

இங்கே உறைந்து என்னை வழிபடுவோரின் வறுமையையும் நோய்களின் கூட்டத்தையும் நான் அழிப்பேன்; தாத் போன்ற வளையச் சிரங்கு, குஷ்டம் முதலியவற்றையும் நீக்குவேன்।

Verse 61

यो मामत्र स्थितं चापि पूजयिष्यति मानवः । सूर्यलोकमिवागम्य पूजां तस्य भजाम्यहम्

இங்கே நிறுவப்பட்ட என்னை மனிதன் யார் வழிபடுகிறானோ, அவன் சூரியலோகத்திற்கே சென்று வழிபட்டதுபோல்; நான் அவனுடைய பூஜையைத் தானே ஏற்று அருள் செய்கிறேன்।

Verse 62

श्रीनारद उवाच । एवमुक्ते भगवता हारीताद्या द्विजोत्तमाः । मूर्तिं संस्थापयामासुर्वेदोदितविधानतः

ஸ்ரீநாரதர் கூறினார்—பகவான் இவ்வாறு அருளியபின், ஹாரீத முதலிய சிறந்த இருபிறப்பினர் வேதத்தில் கூறிய விதிப்படி மூர்த்தியை நிறுவினர்।

Verse 63

ततो द्विजाः प्राहुरेवं कमठं त्वत्कृते रविः । अत्र स्वामी स्थितस्तस्मात्प्रथमं स्तुहि त्वं रविम्

அப்போது த்விஜர்கள் கமடனிடம் கூறினர்—“உன் பொருட்டே இங்கு ஆண்டவன் ரவி நிலைத்துள்ளார்; ஆகவே முதலில் நீ சூரியதேவனைத் துதி செய்।”

Verse 64

इत्युक्तो ब्राह्मणैः सर्वैः कमठो वाग्ग्मिनां वरः । प्रणिपत्य जयादित्यं महास्तोत्रमिदं जगौ

அனைத்து பிராமணர்களும் இவ்வாறு கூற, வாக்காற்றலில் சிறந்த கமடன் வெற்றியுடைய ஆதித்யனை வணங்கி இந்த மகாஸ்தோத்திரத்தைப் பாடினான்।

Verse 65

न त्वं कृतः केवलसंश्रुतश्च यजुष्येवं व्याहरत्यादिदेव । चतुर्विधा भारती दूरदूरं धृष्टः स्तौमि स्वार्थकामः क्षमैतत्

ஆதிதேவா! நீ உருவாக்கப்பட்டவனும் அல்ல, வெறும் கேள்வியால் அறியப்படுபவனும் அல்ல; ஆயினும் யஜுர்வேதம் உன்னை இவ்வாறு உரைக்கிறது. நான்கு வகை வாக்கும் தூரம் வரைதான் சென்று சேரும்; எனினும் என் தேவையால் தூண்டப்பட்டு துணிவுடன் நான் உன்னைத் துதிக்கிறேன்—இதனை மன்னிப்பாயாக।

Verse 66

मार्तंडसूर्यांशुरविस्तथेन्द्रो भानुर्भगश्चार्यमा स्वर्णरेताः

நீ மார்த்தாண்டன், சூரியன், அம்‌ஷு, ரவி, மேலும் இந்திரனும் ஆவாய்; நீ பானு, பகன், அர்யமன், ஸ்வர்ணரேதா (ஒளிமிக்க விதையுடையவன்) கூட ஆவாய்।

Verse 67

दिवाकरो मित्रविष्णुश्च देव ख्यातस्त्वं वै द्वादशात्मा नमस्ते । लोकत्रयं वै तव गर्भगेहं जलाधारः प्रोच्यसे खं समग्रम्

தேவனே! நீ திவாகரன், மித்ரன், விஷ்ணு எனப் புகழ்பெற்றவன்; நீ பன்னிரண்டு வடிவ இயல்புடையவன்—உனக்கு நமஸ்காரம். மூவுலகமும் உன் கருவறை இல்லம்; நீ நீர்களின் ஆதாரம் என அழைக்கப்படுகிறாய்; முழு ஆகாயமும் உன் அனைத்தையும் சூழும் விரிவாகும்।

Verse 68

नक्षत्रमाला कुसुमाभिमाला तस्मै नमो व्योमलिंगाय तुभ्यम्

நட்சத்திர மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மலர்மாலையால் சூழப்பட்டதுபோல் விளங்கும்—வ்யோமலிங்கமே, உமக்கு நமோ நமः।

Verse 69

त्वं देवदेवस्त्वमनाथनाथस्त्वं प्राप्यपालः कृपणे कृपालुः । त्वं नेत्रनेत्रं जनबुद्धिबुद्धिराकाशकाशो जय जीवजीवः

நீ தேவர்களின் தேவன்; நீ ஆதரவற்றோரின் ஆதரவு. சரணடைந்தவரைக் காக்கும் காவலன், ஏழைகளுக்கு அருளாளன். கண்களின் கண் நீயே, மக்களின் அறிவுக்குள் அறிவு நீயே; ஆகாயத்தின் ஒளி நீயே—ஜெயம், உயிர்களின் உயிரே!

Verse 70

दारिद्र्यदारिद्र्य निधे निधीनाममंगलामंगल शर्मशर्म । रोगप्ररोगः प्रथितः पृथिव्यां चिरं जयादित्य जयाप्रमेय

நிதிகளின் நிதியே, வறுமையையும் வறுமையின் வறுமையையும் அகற்றுபவனே! மங்களங்களில் மங்களமே, அமைதியின் அமைதியே! பூமியில் புகழ்பெற்ற நோய்-நிவாரணி—ஆதித்யா, நீண்ட காலம் ஜெயம்; அளவிலாதவனே, ஜெயம்.

Verse 71

व्याधिग्रस्तं कुष्ठरोगाभिभूतं भग्न प्राणं शीर्णदेहं विसंज्ञम् । माता पिता बांधवाः संत्यजंति सर्वैस्त्यक्तं पासि कोस्ति त्वदन्यः

நோயால் வாடி, குஷ்டத்தால் துன்புற்று, உயிர்ச் சுவாசம் தளர்ந்து, உடல் சிதைந்து, உணர்விழந்த ஒருவனை—தாய் தந்தை உறவினரும் கைவிட்டாலும், அனைவராலும் கைவிடப்பட்டவனை நீயே காக்கிறாய்; உம்மைத் தவிர வேறு யார்?

Verse 72

त्वं मे पिता त्वं जननी त्वमेव त्वं मे गुरुर्बान्धवाश्च त्वमेव । त्वं मे धर्मस्त्वं च मे मोक्षमार्गो दासस्तुभ्यं त्यज वा रक्ष देव

நீயே என் தந்தை, நீயே என் தாய். நீயே என் குரு, நீயே என் உறவு. நீயே என் தர்மம், நீயே என் மோக்ஷப் பாதை. நான் உமது தாசன்—தேவா, கைவிடினும் காத்திடினும் உமது விருப்பமே.

Verse 73

पापोऽस्मि मूढोऽस्मि महोग्रकर्मा रौद्रोऽस्मि नाचारनिधानमस्मि । तथापि तुभ्यं प्रणिपत्य पादयोर्जयं भक्तानामर्पय श्रीजयार्क

நான் பாவி; நான் மயக்கமுற்றவன்; என் செயல்கள் மிகக் கொடியவை. நான் கடுமையானவன்; நல்லொழுக்கத்தின் நிதியல்ல. ஆயினும், ஹே ஸ்ரீஜயார்கா, உன் திருவடிகளில் பணிந்து வேண்டுகிறேன்—உன் பக்தர்களுக்கு வெற்றியும் நலமும் அருள்வாயாக।

Verse 74

नारद उवाच । एवं स्तुतो जयादित्यः कमठेन महात्मना । स्निग्धगंभीरया वाचा प्राह तं प्रहसन्निव

நாரதர் கூறினார்—மகாத்மா கமடன் இவ்வாறு ஸ்துதித்தபோது, ஜயாதித்யன் மென்மையும் ஆழமுமுள்ள குரலில், புன்னகைப்பதுபோல் அவனிடம் பேசினான்।

Verse 75

जयादित्याष्टकमिदं यत्त्वया परिकीर्तितम् । अनेन स्तोष्यते यो मां भुवि तस्य न दुर्लभम्

நீ கூறிய இந்த ‘ஜயாதித்யாஷ்டகம்’—பூமியில் யார் இதனால் என்னைத் துதிக்கிறாரோ, அவருக்கு எதுவும் அரிதல்ல।

Verse 76

रविवारे विशेषेण मां समभ्यर्च्य यः पठेत् । तस्य रोगा न शिष्यंति दारिद्र्यं च न संशयः

சிறப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமையில் யார் என்னை முறையாக ஆராதித்து இதை ஓதுகிறாரோ, அவருடைய நோய்கள் நிலைக்காது; வறுமையும் ஐயமின்றி நீங்கும்।

Verse 77

त्वया च तोषितो वत्स तव दद्मि वरंत्वमुम् । सर्वज्ञो भुवि भूत्वा त्वं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि

குழந்தையே, நீ என்னை மகிழ்வித்தாய்; ஆகவே உனக்கு இந்த வரத்தை அளிக்கிறேன்—நீ பூமியில் அனைத்தறிவாளனாகி, அதன் பின் முக்தியை அடைவாய்।

Verse 78

त्वत्पिता स्मृतिकारश्च भविष्यति द्विजार्चितः । स्थानस्यास्य न नाशश्च कदाचित्प्रभविष्यति

உன் தந்தையும் ஸ்மிருதி நூலை இயற்றுபவராகி, இருபிறப்பினரால் வணங்கப்படுவார்; இப்புனிதத் தலத்தின் அழிவு எக்காலத்திலும் நிகழாது.

Verse 79

न चैतत्स्थानकं वत्स परित्यक्ष्यामि कर्हिचित् । एवमुक्ता स भगवान्ब्राह्मणैरर्चितः स्तुतः

குழந்தையே, இப்புனிதத் தலத்தை நான் எந்நாளும் கைவிடமாட்டேன். இவ்வாறு கூறிய அந்த பகவான் பிராமணர்களால் வணங்கப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் இருந்தார்.

Verse 80

अनुज्ञाप्य द्विजेद्रांस्तांस्तत्रैवांतर्दधे प्रभुः । एवं पार्थ समुत्पन्नो जयादित्योऽत्र भूतले

அந்த இருபிறப்பினரின் தலைவர்களிடம் விடைபெற்று, ஆண்டவன் அங்கேயே மறைந்தான். இவ்வாறு, ஓ பார்தா, ஜயாதித்யன் இப்பூமியில் வெளிப்பட்டான்.

Verse 81

आश्विने मासि संप्राप्ते रविवारे च सुव्रत । आश्विने भानुवारेण यो जयादित्यमर्चयेत्

நல்ல விரதம் கொண்டவனே, ஆஸ்வின மாதம் வந்தபோது ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று—ஆஸ்வினத்தின் ஞாயிற்றில் யார் ஜயாதித்யனை வழிபடுகிறாரோ…

Verse 82

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति । पूजनाद्रक्तमाल्यैश्च रक्तचंदनकुंकुमैः

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் பிரம்மஹத்தி பாவம்கூட நீங்கப் பெறுவான்; மேலும் சிவப்பு மாலைகள், சிவப்பு சந்தனம், குங்குமம் கொண்டு பூஜித்தால்…

Verse 83

लेपनाद्गंधधूपाद्यै नैवेद्येर्घृतपायसैः । ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः

தெய்வத்திற்கு லேபனம் செய்து, நறுமணம்‑தூபம் முதலியவற்றாலும், நெய்‑பாயசம் போன்ற நைவேத்யங்களாலும் அர்ப்பணித்தால்—பிரம்மஹத்தி செய்தவன், மதுபானி, திருடன், குரு‑படுக்கை மீறியவனும்…

Verse 84

मुच्यते सर्वपापेभ्यः सूर्यलोकं च गच्छति । पुत्रदारधनान्यायुः प्राप्य सां सारिकं सुखम्

…அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சூரியலோகத்தை அடைகிறான். மகன், மனைவி, செல்வம், நீண்ட ஆயுள் பெற்று உலக வாழ்விலும் இன்பம் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 85

इष्टकामैः समायुक्तः सूर्यलोके चिरं वसेत्

விரும்பிய வரங்களைப் பெற்று அவன் சூரியலோகத்தில் நீண்ட காலம் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 86

सर्वेषु रविवारेषु जयादित्यस्य दर्शनम् । कीर्तनं स्मरणं वापि सर्व रोगोपशांतिदम्

ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ஜயாதித்யனை தரிசிப்பதும்—அவரை கீர்த்திப்பதும் அல்லது நினைப்பதும் கூட—அனைத்து நோய்களையும் தணிக்கிறது.

Verse 87

अनादिनिधनं देवमव्यक्तं तेजसां निधिम् । ये भक्तास्ते च लीयंते सौरस्थाने निरामये

அந்த தேவன் ஆதியுமில்லா முடிவுமில்லாதவன், வெளிப்படாதவன், ஒளித் தேஜஸ்களின் களஞ்சியம். பக்தர்கள் கூட நோயற்ற சௌர தாமத்தில் லயமாகிறார்கள்.

Verse 88

सूर्योपरागे संप्राप्ते रविकूपे समाहितः । स्नानं यः कुरुते पार्थ होमं कुर्यात्प्रयत्नतः

ஏ பார்தா, சூரிய கிரகணம் வந்தபோது ரவிகூபத்தில் ஒருமனத்துடன் நீராடுபவன் முயற்சியுடன் ஹோமமும் (அக்னியர்ப்பணமும்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

दानं चैव यथाशक्त्या जयादित्याग्रतः स्थितः । तस्य पुण्यस्य माहात्म्यं शृणुष्वैकमना जय

ஜயாதித்யரின் முன்னிலையில் நின்று இயன்ற அளவு தானமும் செய்ய வேண்டும். ஏ ஜயா, ஒருமனத்துடன் அந்தப் புண்ணியத்தின் மகிமையை கேள்.

Verse 90

कुरुक्षेत्रेषु यत्पुण्यं प्रभासे पुष्करेषु च । वाराणस्यां च यत्पुण्यं प्रयागे नैमिषेऽपि वा । तत्पुण्यं लभते मर्त्यो जयादित्यप्रसादतः

குருக்ஷேத்திரம், பிரபாசம், புஷ்கரம் ஆகிய தலங்களில் உள்ள புண்ணியமும், வாராணசி, பிரயாகம், நைமிஷம் ஆகிய தலங்களில் உள்ள புண்ணியமும்—அதே புண்ணியத்தை மனிதன் ஜயாதித்யரின் அருளால் பெறுகிறான்.