Adhyaya 39

Verse 1

। नारद उवाच । सहस्रसप्तत्युच्छ्राये पातालानि परस्परम् । अतलं वितलं चैव नितलं च रसातलम्

நாரதர் கூறினார்—பாதாளங்கள் ஒன்றின் கீழ் ஒன்று, ஆயிரத்து எழுபது (யோஜனை) ஆழத்தில் அமைந்துள்ளன. அவை அதலம், விதலம், நிதலம், ரசாதலம்.

Verse 2

तलातलं च सुतलं पातालं चापि सप्तमम् । कृष्णशुक्लारुणाः पीताः शर्कराशैलकांचनाः

மேலும் தலாதலம், சுதலம், மேலும் ஏழாவது பாதாளமும் உண்டு. அவை கருமை, வெண்மை, செம்மை, மஞ்சள் நிறங்களாய்—கற்கள், மலைகள், பொன் போல ஒளிர்வன எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 3

भूमयो यत्र कौरव्य वरप्रासादशोभिताः । तेषु दानवदैतेयनागाश्चैव सहस्रसः

கௌரவ குலத்தோன்றலே! அங்கு உள்ள நிலங்கள் சிறந்த மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன; அவ்விடங்களில் தானவர்கள், தைத்தியர்கள், நாகர்கள் ஆயிரமாயிரமாக வாழ்கின்றனர்.

Verse 4

स्वर्लोकादपि रम्याणि दृष्टानि बहुशो मया । आह्लादकारिणो नानामण्यो यत्र पन्नगः

நான் பல இடங்களை கண்டேன்; அவை ஸ்வர்கலோகத்தையும் விட இனிமையானவை. அங்கு நாகர்கள் பலவகை மகிழ்வூட்டும் மணிகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 5

दैत्यदानवकन्याभिर्महारूपाभिरन्विते । पाताले कस्य न प्रीतिर्विमुक्तस्यापि जायते

தைத்ய-தானவர்களின் மிக அழகிய கன்னியரால் நிறைந்த பாதாளத்தில், உலகவிரக்தனானவனுக்குக் கூட யாருக்கு மகிழ்ச்சி எழாதிருக்கும்?

Verse 6

यत्र नोष्णं न वा शीतं न वर्षं दुःखमेव च । भक्ष्यभोज्यमहाभोगकालो यत्रापि जायते

அங்கே வெப்பமில்லை, குளிருமில்லை, மழையுமில்லை, துன்பமுமில்லை; மேலும் உண்ணத்தக்கவும் விருந்துணவும் ஆகிய பெரும் போகங்களின் காலமும் அங்கே எழுகிறது.

Verse 7

पाताले सप्तमे चास्ति लिंगं श्रीहाटकेश्वरम् । ब्रह्मणा स्थापितं पार्थ सहस्रयोजनोच्छ्रितम्

ஏழாம் பாதாளத்தில் ‘ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கம் உள்ளது. ஓ பார்த்தா, அதை பிரம்மா நிறுவினார்; அது ஆயிரம் யோஜன உயரம் கொண்டது.

Verse 8

हाटकस्य तु लिंगस्य प्रासादो योजनायुतः । सर्वरत्नमयो दिव्यो नानाश्चयविभूषितः

அந்த ஹாடக-லிங்கத்திற்கு ஒரு யோஜன அளவு விரிந்த பிராசாதம் உள்ளது; அது தெய்வீகமானது, எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆனது, பலவகை நிதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 9

तच्चार्यंति तल्लिंगं नानानागेन्द्रसत्तमाः । तदधस्ताज्जलं भूरि तस्याधो नरकाः स्मृताः

மிகச் சிறந்த நாகேந்திரர்கள் அந்த லிங்கத்தை அர்ச்சித்து பணிவிடை செய்கிறார்கள். அதன் கீழே பெரும் நீர்வெளி உள்ளது; அதற்கும் கீழே நரகங்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 10

पापिनो येषु पात्यंते ताञ्छृणुष्व महामते । कोटयः पंचपंचाशद्राजानश्चैकविंशति

மகாமதியே! பாவிகள் வீழ்த்தப்படுகின்ற நரகங்களை என்னிடமிருந்து கேள். அவை ஐம்பத்தைந்து கோடி; அவற்றில் இருபத்தொன்று ‘அரசர்கள்’ எனப்படும் முதன்மைப் பிரிவுகள் உள்ளன.

Verse 11

रौरवः शूकरो रोधस्तालो विशसनस्तथा । महाज्वालस्तप्तकुम्भो लवणोथ विमोहकः

ரௌரவம், சூகரம், ரோதம், தாலம், விசசனம்; மேலும் மகாஜ்வாலம், தப்தகும்பம், லவணம், பின்னர் விமோஹகம்—இவை நரகங்களின் பெயர்கள்.

Verse 12

रुधिरांधो वैतरणी कृमिशः कृमिभोजनः । असिपत्रवनं कृष्णो लालाभक्ष्यश्च दारुमः

ருதிராந்தம், வைதரணி, கிருமிசம், கிருமிபோஜனம்; அசிபத்ரவனம், கிருஷ்ணம், லாலாபக்ஷ்யம், தாருமம்—இவையும் நரகங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 13

तथा पूयवहः पापो वह्निज्वालोऽप्यधःशिराः । संदंशः कृष्णसूत्रश्च तमश्चावीचिरेवच

அதேபோல் பூயவகம், பாபம், வஹ்னிஜ்வாலம், அதஃசிரஸ்; மேலும் சந்தம்சம், கிருஷ்ணசூத்ரம், தமஸ், அவீசி—இவையும் நரகங்கள்.

Verse 14

श्वभोजनो विसूचिश्चाप्यवीचिश्च तथाऽपरः । कूटसाक्षी रौरवं च रोधं गोविप्ररोधकः

ச்வபோஜனம், விசூசி, மேலும் இன்னொரு அவீசியும் உண்டு. பொய்சாட்சி ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; பசுக்களையும் பிராமணர்களையும் தடுத்தவன் ரோத நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 15

सुरापः सूकरं याति तालं मिथ्याम नुष्यहा । गुरुतल्पी तप्तकुम्भं तप्तलोहं च भक्तहा

மதுபானம் அருந்துபவன் பன்றி-யோனியை அடைவான்; மனிதனை கொன்றவன் ‘தால’ நரகத்தில் வீழ்வான். குருவின் படுக்கையை மீறியவன் ‘தப்தகும்ப’ நரகத்தை அடைவான்; பக்தனை கொன்றவன் ‘தப்தலோஹ’ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 16

गुरूणामवमंता यचो महाज्वाले निपात्यते । लवणं शास्त्रहंता च निर्मर्यादो विमोहके

குருமார்களை அவமதிப்பவன் ‘மஹாஜ்வால’ நரகத்தில் தள்ளப்படுவான். சாஸ்திரத்தை அழிப்பவன் ‘லவண’ நரகத்தை அடைவான்; எல்லையற்ற ஒழுக்கமற்றவன் ‘விமோஹக’ நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 17

कृमिभक्ष्ये देवद्वेष्टा कृमिशे तु दुरिष्टकृत् । पितृदेवात्पूर्वमश्रल्लांलाभक्ष्ये प्रयाति च

தேவர்களை வெறுப்பவன் ‘க்ருமிபக்ஷ்ய’ நரகத்தை அடைவான்; தீய யாகம் செய்பவன் ‘க்ருமிஷ’ நரகத்தில் வீழ்வான். பித்ரு-தேவர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்யுமுன் உண்ணுபவன் ‘லாஂலாபக்ஷ்ய’ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 18

मिथ्याजीवविरोधी विशसने कूटशस्त्रकृत् । अधोमुखे ह्यसद्ग्राही एकाशी पूयवाहके

நியாயமான வாழ்வாதாரத்திற்கு எதிர்ப்பவன் ‘விசசன’ நரகத்தை அடைவான்; வஞ்சக ஆயுதம் செய்பவனும் அங்கேயே. பொய்யை பற்றுபவன் ‘அதோமுக’ நரகத்தில் வீழ்வான்; தனியாக உண்ணுபவன் ‘பூயவாஹக’ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 19

मार्ज्जारकुक्कुटश्वानपक्षिपोष्टा प्रयाति च । बधिरांधगृहक्षेत्रतृणधान्यादिज्वालकः

பூனை, சேவல், நாய், பறவைகள் ஆகியவற்றை வளர்த்து பருமனாக்குபவன் அதற்குரிய துர்கதியை அடைவான். மேலும் செவிடர், குருடர் ஆகியோரின் வீடுகள் அல்லது வயல்களில் புல், தானியம் முதலியவற்றை எரிப்பவனும் கடும் விளைவுகளை அனுபவிப்பான்.

Verse 20

नक्षत्ररंगजीवी च याति वैतरणीं नरः । धनयौवनमत्तो यो धनहा कृष्णमेति सः

நட்சத்திரக் காட்சிகளும் வேடிக்கைக் காட்சிகளும் செய்து வாழ்பவன் வைதரணியை அடைகிறான். செல்வமும் இளமையும் என்ற மயக்கத்தில் மூழ்கி செல்வத்தை அழிப்பவன் ‘கிருஷ்ண’ எனும் நரகநிலையை அடைகிறான்.

Verse 21

असिपत्रवनं याति वृक्षच्छेदी वृथैव यत् । कुहकाजीविनः सर्वे वह्निज्वाले पतंति ते

காரணமின்றி மரங்களை வெட்டுபவன் அசிபத்ரவனத்தை அடைகிறான். வஞ்சகத்தால் வாழ்பவர்கள் அனைவரும் வஹ்நிஜ்வால நரகத்தில் வீழ்வர்.

Verse 22

परस्त्रीं च परान्नं च गच्छन्संदंशमेति च । दिवास्वप्नपरा ये व्रतलोपपराश्च ये

பிறருடைய மனைவியையும் பிறருடைய உணவையும் நாடுபவன் ‘சந்தம்ஶ’ நரகத்தை அடைகிறான். பகலில் உறங்குவதில் ஆசை கொண்டவர்களும், விரதங்களை மீறுவதில் ஈடுபடுவோரும் அத்தகைய வீழ்ச்சியை அடைவர்.

Verse 23

शरीरमदमत्ताश्च यांति चैते श्वभोजनम् । शिवं हरिं न मन्यंते यांत्यवीचिनमेव च

உடல் அகந்தை என்ற மயக்கத்தில் மத்தரானோர் ‘ச்வபோஜன’ நரகத்தை அடைவர். சிவனையும் ஹரியையும் ஏற்காதோர் நிச்சயமாக அவீசி நரகத்தையே அடைவர்.

Verse 24

इत्येवमादिभिः पापैरशास्त्रौघस्य सेवनैः । पतंत्येव महाघोरनरकेषु सहस्रशः

இவ்வாறான மற்றும் இதுபோன்ற பாவங்களாலும், சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமான பழக்கங்களின் பெருக்கை நாடுவதாலும், மக்கள் நிச்சயமாக ஆயிரக்கணக்கில் மிகக் கொடிய நரகங்களில் வீழ்வர்.

Verse 25

तस्माद्य इच्छेदेतेभ्यो विमोक्षं बुद्धिमान्नरः । श्रुतिमार्गेण तेनार्च्यौ देवौ हरिहरावुभौ

ஆகையால் இவ்வகை (நரக) துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை விரும்பும் புத்திமான், ஸ்ருதி-மார்க்கப்படி ஹரி மற்றும் ஹரன்—இரு தேவர்களையும் பக்தியுடன் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 26

नरकाणामधोभागे स्थितः कालाग्निसंज्ञकः । तदधो हट्टकश्चैव अनंतस्तदधः स्मृतः

நரகங்களின் கீழ்ப்பகுதியில் ‘காலாக்னி’ எனப்படும் உலகம் உள்ளது; அதன் கீழே ‘ஹட்டக’, அதற்கும் கீழே ‘அனந்த’ என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 27

यस्यैतत्सकलं विश्वं मूर्धाग्रे सर्षपायते । इत्यनंतप्रभावात्स ह्यनंत इति कीर्त्यते

யாருடைய தலைச்சிகரத்தின் முனையில் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் கடுகு விதைபோல் தோன்றுகிறதோ—அத்தகைய எல்லையற்ற மகிமையால் அவர் ‘அனந்தன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 28

दिशां गजास्तत्र पद्मकुमुदांजनवामनाः । तदधोंऽडकटाहश्च एकवीरास्ति तत्र च

அங்கே திசைகளின் யானைகள்—பத்ம, குமுத, அஞ்சன, வாமன—உள்ளனர். அதன் கீழே ‘ஓண்டகடாஹ’ எனும் உலகம்; அங்கே ‘ஏகவீரன்’ என்பவனும் உள்ளான்।

Verse 29

चतुर्लक्षसहस्राणि नवतिश्च शतानि च । एतनैव प्रमाणेन उदकं च ततः स्मृतम्

நான்கு இலட்சமும் தொண்ணூறு நூறுகளும்—இதே அளவின்படியே அங்குள்ள நீரின் பரிமாணமும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 30

तदधो नरकाः कोट्यो द्विकोट्योऽग्निस्ततो महान् । चत्वारिंशत्सहस्रैश्च तदधस्तम उच्यते

அதற்குக் கீழே கோடி கோடியான நரகங்கள் உள்ளன; அவற்றிற்குக் கீழே இரு கோடி அளவுடைய மாபெரும் அக்கினி உள்ளது. அதற்கும் கீழே மேலும் நாற்பதாயிரம் தூரத்தில் ‘தமஸ்’ எனப்படும் இருள் கூறப்படுகிறது.

Verse 31

चत्वारिंश्च्चकोट्यस्तु चतस्रश्च ततः पराः । एकोननवतिर्लक्षाः सहस्राशीतिरेव च

நாற்பது கோடி, அதற்கு அப்பால் மேலும் நான்கு. பின்னர் எண்பத்தொன்பது இலட்சம், மேலும் எண்பதாயிரமும் கணக்கிடப்படுகிறது.

Verse 32

तदधोंऽडकटाहोथ कोटिमात्रस्तथापरः । देवी युक्ता कपालीशा दंडहस्तेन चापि सा

அதற்குக் கீழே ஒரு கோடி அளவுடைய ‘அண்டகடாஹ’ உள்ளது; அதற்கு அப்பால் இன்னொரு அடுக்கும் உள்ளது. அங்கே தேவியான கபாலீசா தண்டத்தை கையில் ஏந்தி விளங்குகிறாள்.

Verse 33

देवीनां कोटिकोटीभिः संवृता तत्र पालिनी । संकर्षणस्य निःश्वासप्रेरितो दाहकोऽनलः

அங்கே காவல் தேவியானவள் கோடி கோடியான தேவியரால் சூழ்ந்து நிற்கிறாள். சங்கர்ஷணனின் மூச்சால் தூண்டப்பட்ட தகிக்கும் அக்கினி கொடுமையாக எழுந்து எரிக்க முனைகிறது.

Verse 34

कालाग्निं प्रेरयत्येव कल्पांते दह्यते जगत् । एवंविधमधःसूत्रं निर्मितं चात्र भारत

அவனே காலாக்னியை இயக்குகிறான்; கல்பாந்தத்தில் உலகம் எரிந்து அழிகிறது. ஓ பாரதா, இவ்வாறான கீழ்சூத்திரம் இங்கே அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

मध्यसूत्रे कटाहे च पालकांस्ताञ्छृणुष्व मे । वसुधामा स्थितः पूर्वे शंखपालश्च दक्षिणे

மத்தியசூத்திரத்திலும் பிரபஞ்சக் கடாஹத்திலும் நியமிக்கப்பட்ட காவலர்களைப் பற்றி என்னிடமிருந்து கேள். கிழக்கில் வசுதாமா நிற்கிறான்; தெற்கில் சங்கபாலன் நிற்கிறான்.

Verse 36

तक्षकेशः स्थितः पश्चादुत्तरे केतुमानिति । हरसिद्धिः सुपर्णाक्षी भास्करा योगनंदिनी

மேற்கில் தக்ஷககேசன் நிற்கிறான்; வடக்கில் கேதுமான். அதுபோல ஹரசித்தி, சுபர்ணாக்ஷி, பாஸ்கரா, யோகநந்தினியும் அங்கே உள்ளனர்.

Verse 37

कोटिकोटी युता देवी देवीनां पालयत्यदः । एवमेतन्महाश्चर्यं ब्रह्मांडं स्थापितं च यैः

கோடிக்கோடி தேவியரால் சூழப்பட்ட அந்த தேவி கீழுள்ள இந்த உலகை காக்கிறாள். இவ்வாறு அந்த தெய்வ சக்திகளால் இந்த அதிசயமான பிரம்மாண்டம் நிறுவப்பட்டது.

Verse 38

नमामि तानहं नित्यं ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् । विष्णुलोको रुद्रलोको बहिश्चास्मात्प्रकीर्त्यते

நான் எப்போதும் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரரை வணங்குகிறேன். இந்த (பிரம்மாண்ட உறை)க்கு அப்பால் விஷ்ணுலோகம், ருத்ரலோகம் என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 39

तं च वर्णयितुं ब्रह्मा शक्तो नैवास्मदादयः । विमुक्ता यत्र संयांति नित्यं हरिहरव्रताः

அந்த (தாமத்தை) வர்ணிக்க பிரம்மாவும் இயலாதவன்; எங்களைப் போன்றவர்களும் இயலார். அங்கே எப்போதும் ஹரி-ஹர விரதத்தில் நிலைத்த முக்தர்கள் சென்று சேர்வர்.

Verse 40

ब्रह्मांडं संवृतं ह्येतत्कटाहेन समंततः । कपित्थस्य यथा बीजं कटाहेन सुसंवृतम्

இந்தப் பிரபஞ்ச அண்டம் எல்லாத் திசைகளிலும் கடாயம் போன்ற உறையால் மூடப்பட்டுள்ளது; கபித்த (கைத்) பழத்தின் விதை அதன் கடின உறையால் இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருப்பதுபோல்।

Verse 41

दशोत्तरेण पयसा वृतं तच्चापि तेजसा । तेजश्च वायुना वायुर्नभ साहंतया च तत्

அந்த உறையின் வெளியே அதைவிட பத்துமடங்கு நீரால் ஆன உறை உள்ளது; அதன் வெளியே மீண்டும் அக்கினி (தேஜஸ்) உறை. அக்கினியை வாயு, வாயுவை ஆகாயம் மூடுகிறது—ஒவ்வொன்றும் முன்பதைக் காட்டிலும் பத்துமடங்கு அதிக அளவில்।

Verse 42

अहंकारश्च महता तं चापि प्रकृतिः परा । दशोत्तराणि सर्वाणि षडाहुः सप्तमं च तत्

அஹங்காரத்தை மகத்தத்துவம் மூடுகிறது; மகத்தத்துவத்தை பரமப் பிரகృతి மூடுகிறது. இவை அனைத்தும் அளவில் பத்துமடங்காக விரிகின்றன; இத்தகைய ஆறு உறைகள் உள்ளன என்றும், அந்தப் பிரகுதி ஏழாவது என்றும் கூறுவர்।

Verse 43

प्राकृतं चरणं पार्थ तदनंतं प्रकीर्तितम् । अंडानां तु सहस्राणां सहस्राण्ययुतानि च

ஓ பார்த்தா, அந்த ‘பிராக்ருதச் சரணம்’ முடிவிலாதது என்று புகழப்படுகிறது; அங்கே அண்டங்கள் ஆயிரமாயிரம், மேலும் அயுதம் எனப்படும் பத்தாயிரக் கூட்டங்களும் உள்ளன।

Verse 44

ईदृशानां तथा चात्र कोटिकोटिशतानि च । सर्वाण्येवंविधान्येव यादृशं कीर्तितंत्विदम्

இத்தகைய உலகமைப்புகள் இங்கே கோடி கோடிகளில் நூற்றுக்கணக்காக உள்ளன; அனைத்தும் இதே வகையினவே—இங்கு விவரிக்கப்பட்ட இந்த அண்டம் போலவே।

Verse 45

यस्यैवं वैभवं पार्थ तं नमामी सदाशिवम् । अहो मंदः स पापात्मा को वा तस्मादचेतनः

ஏ பார்தா, இத்தகைய மகிமையுடைய சதாசிவனை நான் வணங்குகிறேன். அய்யோ, அவரை உணராது உறங்குபவன் மந்தபுத்தி பாபாத்மா; அவனைவிட ஜடன் யார்?

Verse 46

य एवंविधसंमोहतारकं न शिवं भजेत् । अथ ते कीर्थयिष्यामि कालमानं निबोध तत्

இத்தகைய மயக்கத்திலிருந்து மீட்பவரான சிவனை யார் வழிபடமாட்டார்? இப்போது உனக்கு காலமானத்தை உரைக்கிறேன்; அதை நன்றாக அறிந்து கொள்.

Verse 47

काष्ठा निमेषा दश पंच चाहुस्त्रिंशच्च काष्ठा गणयेत्कला हि । त्रिंशत्कलाश्चापि भवेन्मुहुर्त्तं तत्त्रिंशता रात्र्यहनी उभे च

சொல்வார்கள்—பதினைந்து நிமேஷம் ஒரு காஷ்டா; முப்பது காஷ்டா ஒரு கலா. முப்பது கலா ஒரு முஹூர்த்தம்; முப்பது முஹூர்த்தங்களால் பகலும் இரவும் இரண்டும் நிறைவு பெறும்.

Verse 48

दिवसे पंच कालाः स्युस्त्रिमुहूर्ताः श्रृणुष्व तान् । प्रातस्ततः संगवश्च मध्याह्नश्चापराह्णकः

ஒரு நாளில் ஐந்து காலங்கள் உண்டு; ஒவ்வொன்றும் மூன்று முஹூர்த்தங்கள். அவற்றைக் கேள்—பிராதः, பின்னர் சங்கவம், மத்யாஹ்னம், அபராஹ்ணம்.

Verse 49

सायाह्नः पंचमश्चापि मुहूर्ता दश पंच च । अहोरात्राः पंचदश पक्ष इत्यभिधीयते

ஐந்தாவது காலம் சாயாஹ்னம் (மாலைச் சந்தி); மேலும் (ஒரு நாளில்) பதினைந்து முஹூர்த்தங்கள் உள்ளன. பதினைந்து அஹோராத்திரங்கள் ‘பக்ஷம்’ என அழைக்கப்படும்.

Verse 50

मासः पक्षद्वयेनोक्तो द्वौ मासौ चार्कजावृतुः । ऋतुत्रयं चाप्ययनं द्वेयने वर्षमुच्यते

ஒரு மாதம் இரண்டு பக்ஷங்களால் ஆனது என்று கூறப்படுகிறது; இரண்டு மாதங்கள் ஒரு ருது. மூன்று ருதுக்கள் சேர்ந்து அயனம் (அரையாண்டு); இரண்டு அயனங்கள் வருடம் எனப்படும்.

Verse 51

चतुर्भेदं मासमाहुः पंचभेदं च वत्सरम् । संवत्सरस्तु प्रथमो द्वितीयः परिवत्सरः

மாதத்திற்கு நான்கு பிரிவுகள் என்றும், ஆண்டிற்கு ஐந்து பிரிவுகள் என்றும் கூறுவர். அவற்றில் முதலாவது ‘ஸம்வத்ஸர’, இரண்டாவது ‘பரிவத்ஸர’ எனப்படும்.

Verse 52

इद्वत्सरस्तृतीयोऽसौ चतुर्थश्चानुवत्सरः । पंचमश्च युगोनाम गणनानिश्चयो हि सः

மூன்றாவது ‘இத்வத்ஸர’ என்றும், நான்காவது ‘அனுவத்ஸர’ என்றும் கூறப்படுகிறது. ஐந்தாவது ‘யுக’ எனப்படும்—இதுவே கணக்கீட்டின் உறுதியான நிர்ணயம்.

Verse 53

मासेन च मनुष्याणामहोरात्रं च पैतृकम् । कृष्णपक्षस्त्वहः प्रोक्तः शुक्लपक्षश्च शर्वरी

மனிதர்களின் ஒரு மாதம் பித்ருக்களுக்கு ஒரு பகல்-இரவு ஆகும். கிருஷ்ணபக்ஷம் அவர்களின் ‘பகல்’ என்றும், சுக்லபக்ஷம் அவர்களின் ‘இரவு’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 54

मानुषेण च वर्षेण दैविको दिवसः स्मृतः । अहस्तत्रो दगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम्

மனிதர்களின் ஒரு வருடம் தேவர்களின் ஒரு நாள் என நினைக்கப்படுகிறது. அந்த தெய்வ நாளில் உத்தராயணம் அவர்களின் ‘பகல்’, தக்ஷிணாயணம் அவர்களின் ‘இரவு’ எனப்படும்.

Verse 55

वर्षेण चैव देवानां मतः सप्तर्षिवासरः । सप्तर्षीणां च वर्षेण ध्रौवश्च दिवसः स्मृतः

தேவர்களின் ஆண்டு அளவினால் சப்தரிஷிகளின் ‘நாள்’ எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும் சப்தரிஷிகளின் ஆண்டு அளவினால் துருவனின் ‘நாள்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 56

मनुष्याणां च वर्षाणि लक्षासप्तदशैव तु । अष्टाविंशतिसहस्राणि कृतं त्रेतायुगं ततः

மனித ஆண்டுக் கணக்கில் பதினேழு இலட்சம் மற்றும் இருபத்தெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் க்ருத (சத்ய) யுகம்; அதன் பின் திரேதா யுகம் வருகிறது.

Verse 57

लक्षद्वादशसाहस्रषण्नवत्यधिकाः पराः । अष्टौ लक्षाश्चतुःषष्टिसहस्राणि च द्वापरः

திரேதா யுகம் பன்னிரண்டு இலட்சம் தொண்ணூற்று ஆறு ஆயிரம் ஆண்டுகள், மேலும் கூடுதலாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; துவாபர யுகம் எட்டு இலட்சம் அறுபத்து நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் (மனித அளவில்).

Verse 58

चतुर्लक्षं तु द्वात्रिंशत्सहस्राणि कलिः स्मृतः । चतुर्भिरेतैर्देवानां युगामित्यभिधीयते

கலி யுகம் நான்கு இலட்சம் முப்பத்து இரண்டு ஆயிரம் (மனித ஆண்டுகள்) என நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்நான்கு யுகங்களின் தொகுப்பே தேவர்களின் ‘யுகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 59

आयुर्मनोर्युगानां च साधिका ह्येकसप्ततिः । चतुर्दशमनूनां च कालेन ब्रह्मणो दिनम्

மனுவின் யுகங்களின் ஆயுள் எழுபத்தொன்று (சிறிது கூடுதலுடன்) எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் பதினான்கு மனுக்களின் கால அளவினால் பிரம்மாவின் ‘நாள்’ அளக்கப்படுகிறது.

Verse 60

युगानां च सहस्रेण स च कल्पः श्रृणुष्व तान् । भवोद्भवस्तपभव्य ऋतुर्वह्निर्वराहकः

யுகங்களின் ஆயிரக் கூட்டமே ஒரு கல்பம் எனப்படும்—அவற்றின் பெயர்களைக் கேள்: பவோத்பவ, தபோபவ்ய, ருது, வஹ்னி, வராஹக।

Verse 61

सावित्र आसिकश्चापि गांधारः कुशिकस्तथा । ऋषभश्च तथा खड्गो गांधारीयश्च मध्यमः

மேலும் பெயர்கள்: சாவித்ர, ஆசிக, காந்தார, குசிக; அதுபோல் ரிஷப, கட்க, காந்தாரீய, மத்தியம।

Verse 62

वैराजश्च निषादश्च मेघवाहनपंचमौ । चित्रको ज्ञान आकूतिर्मोनो दंशश्च बृंहकः

வைராஜ, நிஷாத என்பனவும்; ஐந்தாவது மேகவாஹன; பின்னர் சித்ரக, ஞான, ஆகூதி, மோனோ, தம்ஷ, ப்ரிஂஹக।

Verse 63

श्वेतो लोहितरक्तौ च पीतवासाः शिवः प्रभुः । सर्वरूपश्च मासोऽयमेवं वर्षशतावधिः

ஆண்டவன் சிவன் வெண்மை வடிவமாகவும், செம்மை-சிவப்பு வடிவமாகவும், மஞ்சள் ஆடை அணிந்த வடிவமாகவும் தோன்றுகிறார். இம்மாதம் எல்லா வடிவங்களும் உடையது; இவ்வாறு (தெய்வ அளவில்) நூறு ஆண்டுகள் வரை நீள்கிறது.

Verse 64

पूर्वार्धमपरार्धं च ब्रह्ममानमिदं स्मृतम् । विष्णोश्च शंकरस्यापि नाहं शक्तश्च वर्णने

முன்பாதியும் பின்பாதியும்—இதுவே ‘பிரம்மமானம்’ என நினைவில் கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவினதும் சங்கரனினதும் மகிமை அளவை முழுதும் வர்ணிக்க நான் இயலேன்.

Verse 65

क्वाहमल्पमतिः पार्थ क्वापरौ हरित्र्यंबकौ । देविकेनैव मानेन पातालेष्वपि गण्यते

ஓ பார்த்தா, நான் அற்பமதி எங்கே, அந்த இருவர்—ஹரி மற்றும் த்ரியம்பகன்—எங்கே? தேவியின் அளவினாலேயே பாதாளங்களிலும் அது கணக்கிடப்படுகிறது.

Verse 66

इति ते सूचितं बुद्ध्या श्रृणु तत्प्राकृतं पुनः

இவ்வாறு அறிவால் உனக்குச் சுட்டிக் காட்டப்பட்டது; இப்போது மீண்டும் அந்த சாதாரண (பிராக்ருத) நிகழ்வை கேள்.

Verse 67

इति वैधात्रव्यवस्थितिः । श्रीनारद उवाच । ऋषभोनाम यन्नाम्ना नानापाषंड कल्पनाः । कलौ पार्थ भविष्यंति लोकानां मोहनात्मिकाः

இதுவே விதாதா நிறுவிய ஒழுங்கு. ஸ்ரீநாரதர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா, கலியுகத்தில் ‘ரிஷப’ என்ற பெயரில் பல பாஷண்டக் கற்பனைகள் எழும்; அவை மக்களை மயக்கி மயங்கச் செய்யும்.

Verse 68

तस्य पुत्रस्तु भरतः शतश्रृंगस्तु तत्सुतः । तस्य पुत्राष्टकं जातं तथैकाच कुमारिका

அவனுடைய மகன் பரதன்; பரதனுடைய மகன் சதச்ருங்கன். அவனுக்கு எட்டு மகன்கள் பிறந்தனர்; அதுபோல ஒரு மகளும் பிறந்தாள்.

Verse 69

इंद्रद्वीपः कसेरुश्च ताम्रद्वीपो गभस्तिमान् । नागः सौम्यश्च गांधर्वो वरुणश्च कुमारिका

அவர்கள் இந்திரத்வீபன், கசேரு, தாம்ரத்வீபன், கபஸ்திமான், நாகன், சௌம்யன், காந்தர்வன், வருணன்—மேலும் (அவர்களுடன்) ஒரு குமாரிகையும்.

Verse 70

वदनं चापि कन्यायाः पार्थ बर्करिकाकृति । श्रृणु तत्कारणं सर्वं महाश्चर्यसमन्वितम्

ஏ பார்தா, அந்தக் கன்னியின் முகமும் பர்கரீ போன்ற வடிவமாயிருந்தது. மகா ஆச்சரியமிக்க அதன் முழுக் காரணத்தையும் கேள்.

Verse 71

महीसागरपर्यंतं वृक्षराजिविराजिते । जालीगुल्मलताकीर्णे स्तंभतीर्थस्य संनिधौ

நிலத்திலிருந்து கடல் வரை விரிந்ததும், மரவரிசைகளால் ஒளிர்ந்ததும், ஜாலீச் செடிகள், புதர்கள், கொடிகளால் நிரம்பியதும்—ஸ்தம்ப தீர்த்தத்தின் அருகில்.

Verse 72

अजासमजतो मध्यात्काचिदेका च बर्करी । भ्रांता सती समायाता प्रदेशे तत्र दुश्चरे

ஆடுகளின் கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு தனிப் பர்கரீ வெளிவந்தாள். வழிதவறி அலைந்து, அவள் அந்தக் கடினமான இடத்தை அடைந்தாள்.

Verse 73

इतस्ततो भ्रमंति सा जालिमध्ये समंततः । निर्गंतुं नैव शक्नोति क्षुत्पिपासार्दिता शुभा

அந்த நல்வழிப்பெண் வலையின் நடுவில் எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்தாள்; பசி, தாகத்தால் வாடியும் வெளியேற வழி காணவில்லை.

Verse 74

विलग्ना जालिमध्ये तु ततः पंचत्वमागता । कालेन कियता तस्य त्रुटित्वा शिरसो ह्यधः

வலையில் சிக்கி அவள் பின்னர் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தாள். சில காலத்திற்குப் பின் அவளது தலை உடைந்து கீழே விழுந்தது.

Verse 75

पपात शनिदर्शे च महीसागरसंगमे । सर्वतीर्थमये तत्र सर्वपापप्रमोचने

அது சனிதர்சம் எனும் இடத்தில், மகீ நதி–கடல் சங்கமத்தில் விழுந்தது—அங்கு எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நிறைந்ததாகவும், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தலமாகவும் உள்ளது.

Verse 76

शिरस्तु तदवस्थं हि समग्रं तत्र संस्थितम् । जालिगुल्मावलग्नं च तस्या नैवापतज्जले

ஆனால் அவளுடைய தலை அதே நிலையிலேயே, முழுமையாக அங்கேயே நிலைத்திருந்தது. வலைகளும் புதர்களும் சிக்கியதால் அது நீரில் விழவில்லை.

Verse 77

शेषकायप्रपातेन महीसागरसंगमे । तत्तीर्थस्य प्रभावेन बर्करीसा कुरूद्वह

அவளின் மீதமிருந்த உடல் மகீ–கடல் சங்கமத்தில் விழுந்தபோது, அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால், ஓ குருவில் சிறந்தவனே, அவள் ‘பர்கரீசா’ ஆனாள்.

Verse 78

शकश्रृंगस्य वै राज्ञः सिंहलेष्वभवत्सुता । मुखं बर्करिकातुल्यं व्यक्तं तस्या व्यजायत

சிம்ஹள நாட்டில் சகச்ருங்க அரசனுக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள்; அவளுடைய முகம் தெளிவாகப் பர்கரீ (பெண் ஆடு) முகம்போல் தோன்றியது.

Verse 79

दिव्यनारी शुभाकारा शेषकाये बभौ शुभा । पूर्वं तस्याप्यपुत्रस्य राज्ञः पुत्रशतोपमा

அவளின் மீதமிருந்த உடல் நல்வடிவுடைய தெய்வீகப் பெண்ணாக ஒளிர்ந்தது. முன்பு மகன் இல்லாத அந்த அரசனுக்கு அவள் நூறு மகன்களுக்கு ஒப்பான பயனை அளித்தாள்.

Verse 80

पुत्री जाता प्रमोदेन स्वजनानंदवर्धिनी । ततस्तस्या विलोक्याथ मुखं वर्करिकाकृति

ஒரு மகள் பிறந்தாள்; அவள் மகிழ்ச்சியைத் தரி, உறவினரின் ஆனந்தத்தை வளர்த்தாள். பின்னர் அவளை நோக்கியபோது, அவளது முகம் பெண் ஆட்டின் வடிவம் போல் இருப்பதை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 81

विस्मयं समनुप्राप्ताः सर्वे ते राजपूरुषाः । विषादं परमापन्नो राजा सांतःपुरस्तदा

அரசனின் ஆட்கள் அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர். அப்போது அரசனும் அந்தப்புரத்தாருடன் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினான்.

Verse 82

खिन्नाः प्रकृतयः सर्वास्तादृग्रूपविलोकनात् । तत्किमित्येतदाश्चर्यमूचुः पौराः सुविस्मिताः

அத்தகைய உருவைக் கண்டு எல்லா குடிமக்களும் மனம் தளர்ந்தனர். மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் நகரவாசிகள் கூறினர்—“இது என்ன அதிசயம்? ஏன் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது?”

Verse 83

ततः सा यौवनं प्राप्ता साक्षाद्देवसुतोपमा । स्वमुखं दर्पणे वीक्ष्यस्मृतः पूर्वो भवस्तया

பின்னர் அவள் யௌவனத்தை அடைந்து, நேரே தேவகன்னிகை போன்றவளானாள். கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்ததும், அவளுக்கு முன்ஜென்ம நினைவு எழுந்தது.

Verse 84

तत्तीर्थस्य प्रभावेण मातृपित्रोर्निवेदितम् । विषादो नैव कर्तव्यो मदर्थे तात निश्चितम्

அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவள் தாய் தந்தையரிடம் தெரிவித்தாள்—“தந்தையே, எனக்காக நிச்சயமாகத் துயரப்பட வேண்டாம்.”

Verse 85

मा शोकं कुरु मे मातः पूर्वजन्मार्जितं फलम् । ततः पूर्वं स्ववृत्तांतमुक्त्वा सा च कुमारिका

அம்மா, துயரப்படாதே; இது முன்ஜென்மத்தில் ஈட்டிய கர்மத்தின் பலன். பின்னர் அந்த குமாரி தன் முன்னைய வரலாறையும் கதையையும் கூறினாள்.

Verse 86

पूर्वजन्मोद्भवः कायस्यस्या यत्रापतत्तथा । गमनाय तमुद्देशं विज्ञप्तौ पितरौ तया

முன்ஜென்மத்திலிருந்து எழுந்த தன் உடல் எங்கு விழுந்ததோ அந்த இடத்தை அவள் பெற்றோருக்கு அறிவித்து, அப்பகுதிக்குச் செல்ல அனுமதி வேண்டினாள்.

Verse 87

अहं तात गमिष्यामि महीसागरसंगमम् । भवामि तत्र संप्राप्ता यथा कुरु तथा नृप

தந்தையே, நான் நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்திற்குச் செல்வேன். அங்கே சென்றபின், அரசே, உமக்குச் சரியெனத் தோன்றுவது போலச் செய்க.

Verse 88

ततः पित्रा प्रतिज्ञातं शतश्रृंगेण तत्तथा । तस्याः संवाहनं चक्रे राजा पोतैः सरत्नकैः

அப்போது அவளுடைய தந்தை, சதச்ருங்கன் கூறியபடியே உறுதி மொழி அளித்தான். அரசன் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படகுகளில் அவளுக்குப் பயண ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 89

स्तंभतीर्थं ततः साऽपि प्राप्य पोतार्यसंयुता । भूरिदानं ततश्चक्रे दानं सर्वस्वलक्षणम्

பின்னர் அவள் படகோட்டிகளுடன் ஸ்தம்பதீர்த்தத்தை அடைந்தாள். அதன் பின் அவள் மிகுந்த தானம் செய்தாள்—தன் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்ததுபோலத் தோன்றும் தானமாக.

Verse 90

जालिगुल्मांतरेऽन्विष्य ततो दृष्टं निजं शिरः । अस्थिचर्मावशेषं च तदादाय प्रयत्नतः

புதர்கள் மற்றும் கொடிகளின் இடையே தேடி, அவள் அப்போது தன் சொந்தத் தலையைக் கண்டாள். எலும்பும் தோலும் மீதமிருந்த அவசேஷங்களையும் முயன்று கவனமாக எடுத்துக்கொண்டாள்.

Verse 91

दग्ध्वा संगमसांनिध्ये क्षिप्तान्यस्थीनि संगमे । ततस्तीर्थप्रभावेण मुखं जातं शशिप्रभम्

சங்கமத்தின் அருகில் அவற்றைத் தகனம் செய்து, எலும்புகளைச் சங்கமத்தில் அர்ப்பணித்தாள். அத்தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவளது முகம் நிலவொளிபோல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 92

न तादृग्देवकन्यानां न तादृङनागयोषिताम् । न तादृङमर्त्यनारीणां तस्या यादृङमुखं मुखम्

தேவகன்னியரிடமும் அத்தகைய முகம் இல்லை; நாகப் பெண்களிடமும் இல்லை; மனிதப் பெண்களிடமும் இல்லை; அவளுடைய முகம்போன்ற முகம் எங்கும் இல்லை.

Verse 93

सुरासुरनराः सर्वे तस्या रूपेण मोहिताः । बहुधा प्रार्थयंत्येनां न सा वरमभीप्सति

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்—அனைவரும் அவளது அழகால் மயங்கினர். பலமுறை வேண்டினார்கள்; ஆனால் அவள் அவர்களிடமிருந்து எந்த வரத்தையும் விரும்பவில்லை.

Verse 94

कष्टं तया मुदा तत्र प्रारब्धं दुश्चरं तपः । ततः संवत्सरे पूर्णे देवदेवो महेश्वरः

அங்கே அவள் மகிழ்ச்சியுடன் மிகக் கடினமான, செய்ய அரிதான தவத்தைத் தொடங்கினாள். பின்னர் ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்றபோது தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் (தோன்றினார்).

Verse 95

प्रत्यक्षतां गतस्तस्यै वरदोऽस्मीति चाब्रवीत् । ततस्तं पूजयित्वा च कुमारी वाक्यमब्रवीत्

அவர் அவள்முன் நேரில் தோன்றி—“நான் வரம் அளிப்பவன்” என்று கூறினார். பின்னர் குமாரி அவரை வழிபட்டு இவ்வாக்கை உரைத்தாள்.

Verse 96

यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । सांनिध्यं क्रियतामत्र सर्वकालं हि शंकर

தேவேசரே, நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்—சங்கரரே, இங்கே எக்காலமும் உங்கள் சாந்நித்யத்தை நிலைநிறுத்துங்கள்.

Verse 97

एवमस्त्विति शर्वेण प्रोक्ते हृष्टा कुमारिका । यत्र दग्धं शिरस्तस्या बर्कर्याः कुरुसत्तम

சர்வன் “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறியதும் குமாரி மகிழ்ந்தாள். குருகுலச் சிறந்தவரே, அது அந்த பர்கரியின் தலை எரிக்கப்பட்ட இடத்தில் நிகழ்ந்தது.

Verse 98

बर्करेशः शिवस्तत्र तया संस्थापितस्तदा । मन्मुखान्महादाश्चर्यं श्रुत्वेदं च तलातलात्

அங்கே அச்சமயம் அவள் சிவனை ‘பர்கரேசன்’ என நிறுவினாள். என் வாயிலிருந்து இந்த மாபெரும் அதிசயத்தை கேட்டதும்—பாதாளத் தளங்களிலும் அது பரவலாயிற்று.

Verse 99

स्वस्तिकोनाम नागेंद्रः कुमारीं द्रष्टुमागतः । शिरसा गच्छता तेन यत्रोत्क्षिप्ता च भूरभूत्

ஸ்வஸ்திகன் என்னும் நாகேந்திரன் குமாரியை தரிசிக்க வந்தான். அவன் தலையசைத்து நகர்ந்தபோது—எங்கே அவன் தலை உயர்ந்ததோ அங்கே பூமி மேலெழுந்தது.

Verse 100

ईशाने बर्करेशस्य कूपोऽभूत्स्वस्तिकाभिधः । पूरितो गंगया पार्थसर्वतीर्थफलप्रदः

பர்கரேசரின் ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் ‘ஸ்வஸ்திகா’ எனப்படும் ஒரு கிணறு தோன்றியது. அது கங்கையின் நீரால் நிரம்பி, ஹே பார்த்தா, எல்லாத் தீர்த்தஸ்நானங்களின் பலனையும் அளிக்கிறது.

Verse 101

दृष्ट्वा च स्थापितं लिंगं शिवस्तुष्टो वरं ददौ । येषां मृतशरीराणामत्र दाहः प्रजायते

நிறுவப்பட்ட லிங்கத்தைப் பார்த்து சிவன் மகிழ்ந்து ஒரு வரம் அளித்தான்—யாருடைய இறந்த உடல்கள் இங்கே தகனம் செய்யப்படுகின்றனவோ, அவர்களுக்கு விசேஷ புண்ணியப் பயன் உண்டாகும்.

Verse 102

क्षिप्यंतेब्धौ तथा स्थीनि तेषां स्यादक्षया गतिः । ते स्वर्गे सुचिरं कालं वसित्वात्र समागताः

அவர்களின் எலும்புகள் கடலில் கரைக்கப்படும்போது அவர்களின் பயணம் அழியாததாகிறது. அவர்கள் நீண்ட காலம் ஸ்வர்கத்தில் வாழ்ந்து, பின்னர் மீண்டும் நல்வாழ்வுநிலைகளுக்கு வந்து சேர்வர்.

Verse 103

राजानः सर्वसंपूर्णाः सप्रतापा भवंति ते । बर्करेशं च यो भक्त्या संपूजयति मानवः

அவர்கள் அரசர்கள் முழு செல்வத்துடன், வீரத் தெளிவுடன் விளங்குவர். மேலும் பக்தியுடன் பர்கரேசரை முறையாகப் பூஜிக்கும் மனிதனும் அத்தகைய நிறைவும் ஒளியும் பெறுவான்.

Verse 104

स्नात्वार्णवमहीतोये तस्य स्यान्मनसेप्सितम् । कार्तिके च चतुर्द्देश्यां कृष्णायां श्रद्धयान्वितः

கடல்நீரிலும் பூமியின் புனித நீர்களிலும் நீராடினால் அவன் மனம் விரும்பியது நிறைவேறும்; குறிப்பாக கார்த்திக மாதம் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று श्रद्धையுடன் செய்தால்.

Verse 105

कूपे स्नानं नरः कृत्वा संतर्प्य च पितॄन्निजान् । पूजयेद्बर्करेशं यः सर्पपापैः स मुच्यते

கிணற்றில் நீராடி, தன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பர்கரேசரை வழிபடுகிறவன் பாம்பு-தொடர்பான பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 106

एवं लब्ध्वा वरान्सर्वान्सा पुनः सिंहलं ययौ । शतश्रृङ्गाय पित्रे च वृत्तांतं स्वं न्यवेदयत्

இவ்வாறு எல்லா வரங்களையும் பெற்ற அவள் மீண்டும் சிம்ஹலத்திற்குச் சென்று, தன் தந்தை சதச்ருங்கரிடம் தன் முழு நிகழ்வையும் அறிவித்தாள்.

Verse 107

तच्छ्रुत्वा विस्मितो राजा लोकाः सर्वे च फाल्गुन । प्रशशंसुर्महीतीर्थमाजग्मुश्च कृतादराः

அதைக் கேட்ட அரசன் வியந்தான்; ஓ பால்குணா, மக்கள் அனைவரும் கூட. அவர்கள் மஹீதீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்து, பக்தி மரியாதையுடன் அங்கு வந்தனர்.

Verse 108

स्नात्वा दत्त्वा च दानानि विविधानि च ते ततः । सिंहलं च ययुर्भूयस्तीर्थमाहात्म्यहर्षिताः

பின்னர் அவர்கள் நீராடி, பலவகை தானங்களை அளித்தனர்; தீர்த்தத்தின் மஹிமையால் மகிழ்ந்து மீண்டும் சிம்ஹலத்திற்குத் திரும்பினர்.

Verse 109

अनिच्छंत्यां कुमार्यां च वरं द्रव्यं च पार्थिवः । तथान्यदपि प्रीत्यासौ यद्ददौ नृपतिः श्रृणु

கன்னி விரும்பாதபோதிலும் அரசன் அவளுக்கு வரமும் செல்வமும் அளித்தான்; அன்பினால் மேலும் சிலவற்றையும் தந்தான்—அந்த மன்னன் என்னென்ன அளித்தான் என்பதை கேள்.

Verse 110

इदं भारतखंडं च नवधैव विभज्य सः । ददावष्टौ स्वपुत्राणां कुमार्यै नवमं तथा

அவர் பாரதகண்டத்தை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து, எட்டு பகுதிகளைத் தம் புதல்வர்க்கு அளித்தார்; ஒன்பதாம் பகுதியை அதுபோல குமாரிக்குக் (கன்னிக்குக்) கையளித்தார்।

Verse 111

तेषां विभेदान्वक्ष्यामि पर्वतैरुपशोभितान् । पुत्रनामानि वर्षाणि पर्वतांश्च श्रृणुष्व मे

மலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்களுடைய பிரிவுகளை நான் உரைப்பேன்; என் சொல்லிலிருந்து புதல்வர் பெயர்கள், வர்ஷங்கள் (நாடுகள்) மற்றும் மலைகளையும் கேளுங்கள்।

Verse 112

महेन्द्रो मलयः सह्यः शुक्तिमानृक्षपर्वतः । विंध्यश्च पारियात्रश्च सप्तात्र कुलपर्वताः

மஹேந்திரம், மலயம், ஸஹ்யம், ஶுக்திமான், ருக்ஷபர்வதம், விந்த்யம், பாரியாத்ரம்—இவையே ஏழு குலமலைகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 113

महेन्द्रपरतश्चैव इन्द्रद्वीपो निगद्यते । पारियात्रस्य चैवार्वाक्खण्डं कौमारिकं स्मृतम्

மஹேந்திர மலைக்கு மேற்கே ‘இந்திரத்வீபம்’ எனப் பெயர்பெற்றது உள்ளது; பாரியாத்ர மலைத்தொடரின் வடக்கே உள்ள பகுதி ‘கௌமாரிகக் கண்டம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 114

सहस्रमेकमेकं च सर्वखण्डान्यमूनि च । नदीनां संभवं चापि संक्षेपाच्छृणु फाल्गुन

ஏ ஃபால்குணா! இவ்வனைத்து கண்டங்கள்—ஆயிரத்து ஒன்று—மற்றும் நதிகளின் தோற்றமும் சுருக்கமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 115

वेदस्मृतिमुखा नद्यः पारियात्रोद्भवा मताः । नर्मदासरसाद्याश्च नद्यो विंध्याद्विनिर्गताः

வேதஸ்ம்ருதி, முகா எனும் நதிகள் பாரியாத்ர மலைத்தொடரிலிருந்து தோன்றினவையாகக் கருதப்படுகின்றன. நர்மதா, சரஸா முதலிய நதிகள் விந்த்ய மலைத்தொடரிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 116

शतद्रूचन्द्रभागाद्या ऋक्षपर्वतसंभवाः । ऋषिकुल्याकुमार्याद्याः शुक्तिमत्पादसंभवाः

சதத்ரூ, சந்திரபாகா முதலிய நதிகள் ருக்ஷ மலைத்தொடரிலிருந்து தோன்றுகின்றன. ருஷிகுல்யா, குமாரீ முதலிய நதிகள் சுக்திமத் மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து உண்டானவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 117

तापी पयोष्णी निर्विध्या कावेरी च महीनदी । कृष्णा वेणी भीमरथी सह्यपादोद्भवाः स्मृताः

தாபி, பயோஷ்ணீ, நிர்விந்த்யா, காவேரி, மஹீ நதி—மேலும் கிருஷ்ணா, வேணீ, பீமரதீ—இவை அனைத்தும் சஹ்ய மலை அடிவாரத்திலிருந்து தோன்றியவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 118

कृतमालाताम्रपर्णीप्रमुखा मलयोद्भवाः । त्रिसामऋष्यकुल्याद्या महेन्द्रप्रभवाः स्मृताः

கிருதமாலா, தாம்ரபர்ணீ முதலிய நதிகள் மலய மலைகளிலிருந்து தோன்றுகின்றன. திரிசாமா, ருஷ்யகுல்யா முதலிய நதிகள் மகேந்திர மலையிலிருந்து உண்டானவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 119

एवं विभज्य पुत्रेभ्यः कुमार्यै च महीपतिः । शतशृंगो गिरं गत्वा उदीच्यां तप्तवांस्तपः

இவ்வாறு தன் புதல்வர்களுக்கும் குமாரிக்கும் உரிய பங்குகளைப் பகிர்ந்து அளித்த பின், பூமிபதி சதச்ருங்கன் வடதிசையிலுள்ள ஒரு மலையினை அடைந்து தவம் செய்தான்.

Verse 120

तत्र तप्त्वा तपो घोरं ब्रह्मलोकं जगाम सः । शतश्रृंगो नृपश्रेष्ठः शतश्रृंगे नगोत्तमे

அங்கே கடுந்தவம் செய்து அவர் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தார். அரசர்களில் சிறந்த சதச்ருங்கன், சதச்ருங்கம் எனும் உயர்ந்த மலைமேல் இதை அடைந்தான்.

Verse 121

यत्र जातोऽसि कौतेय पांडोस्त्वं सोदरैः सह । कुमारी च महाभागा स्तंभतीर्थस्थिता सती

கௌந்தேயா! நீ பாண்டுவின் புதல்வனாய் உன் உடன்பிறந்தோருடன் பிறந்த இடத்திலேயே, ஸ்தம்பதீர்த்தத்தில் புண்ணியவதி மகாபாக்ய குமாரி தேவி நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 122

खंडोद्भवेन द्रव्येण तेपे दानानि यच्छती । ततः केनापि कालेन भ्रातृभ्योऽष्टभ्य एव च

தன் பங்கில் உண்டான செல்வத்தால் அவள் தானங்களை அளித்து புண்ணியத்தைச் செய்தாள். பின்னர் ஒரு காலத்தில் அவள் தன் எட்டு சகோதரர்களுக்கும் (தானம்/பங்கு) அளித்தாள்.

Verse 123

महावीर्यबलोत्साहा जाता नव नवात्मजाः । ते समेत्य समागम्य कुमारीं प्रोचिरे ततः

வீரம், வலிமை, உற்சாகம் நிறைந்த புதிய புதிய புதல்வர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் கூடிச் சேர்ந்து குமாரி தேவியிடம் அப்போது உரைத்தனர்.

Verse 124

कुलदेवी त्वमस्माकं प्रसादं कुरु नः शुभे । अष्टौ खण्डानि चास्माकं विभज्य स्वयमेव च । देही द्वासप्ततीनां नो विभेदः स्याद्यथा न नः

“நீயே எங்கள் குலதேவி, ஓ சுபமே! எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக. நீயே எங்கள் உரிமையை எட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து அளிப்பாயாக; எங்கள் எழுபத்திரண்டு பேரிடையே பிளவு உண்டாகாதபடி அருள்வாயாக.”

Verse 125

इत्युक्ता सर्वधर्मज्ञा विज्ञाने ब्रह्मणा समा । द्वासप्ततिविभेदैः सा नव खंडान्यचीकरत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அவள்—அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தவள், ஞானத்தில் பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவள்—எழுபத்திரண்டு வகைப்பாடுகளால் ஒன்பது கண்டங்களை அமைத்தாள்।

Verse 126

तेषां नामानि ग्रामांश्च पत्तनानि च फाल्गुन । वेलाकूलानि संख्यां च वक्ष्यामि तव तत्त्वतः

ஓ பால்குணா! அவற்றின் பெயர்கள், கிராமங்கள், பட்டணங்கள், கடற்கரைகள் மற்றும் எண்ணிக்கையையும் உனக்கு தத்துவமாகத் துல்லியமாகச் சொல்வேன்।

Verse 127

कोटिश्चतस्रो ग्रामाणां नीवृदासीच्च मंडले । सार्धकोटिद्वयग्रामैर्देशो बालाक जच्यते

அந்த மண்டலத்தில் நீவ்ருத் பகுதியில் நான்கு கோடி கிராமங்கள் இருந்தன; பாலாக நாட்டில் இரண்டரை கோடி கிராமங்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 128

सपादकोटिर्ग्रामाणां पुरसाहणके विदुः । लक्षाश्चत्वार एवापि ग्रामाणामंधके स्मृताः

புரசாஹணகத்தில் சவா கோடி கிராமங்கள் உள்ளன என்று அறிகின்றனர்; அந்தகத்தில் நான்கு லட்சம் கிராமங்கள் நினைவில் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 129

एको लक्षश्च नेपाले ग्रामाणां परिकीर्तितः । षट्त्रींशल्लक्षमानं तु कान्यकुब्जे प्रकीर्तितम्

நேபாளத்தில் ஒரு லட்சம் கிராமங்கள் என்று புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது; கான்யகுப்ஜத்தில் முப்பத்தாறு லட்சம் என்ற அளவு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 130

द्वासप्ततिस्तथा लक्षा ग्रामा गाजणके स्मृताः । अष्टादश तथा लक्षा ग्रामाणां गौडदेशके

காஜணகத்தில் கிராமங்கள் எழுபத்திரண்டு லட்சம் என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன. அதுபோலவே கவுடதேசத்தில் கிராமங்கள் பதினெட்டு லட்சம் என கூறப்படுகின்றன.

Verse 131

कामरूपे च ग्रामाणां नवलक्षाः प्रकीर्तिताः । डाहले वेदसंज्ञे तु ग्रामाणां नवलक्षकम्

காமரூபத்தில் கிராமங்கள் ஒன்பது லட்சம் எனப் புகழப்படுகின்றன. ‘வேத’ எனவும் அழைக்கப்படும் டாஹலத்தில் கூட கிராமங்கள் ஒன்பது லட்சம் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 132

नवैव लक्षा ग्रामाणां कांतिपुरे प्रकीर्तिताः । नवलक्षास्तथा चैव माचिपुरे प्रकीर्तिताः

காந்திபுரத்தில் கிராமங்கள் துல்லியமாக ஒன்பது லட்சம் என அறிவிக்கப்படுகின்றன. அதுபோல மாசிபுரத்திலும் ஒன்பது லட்சம் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 133

ओड्डियाणे तथा देशे नवलक्षाः प्रकीर्तिताः । जालंधरे तथा देशे नवलक्षाः प्रकीर्तिताः

ஒட்டியாண நாட்டில் கிராமங்கள் ஒன்பது லட்சம் எனப் புகழப்படுகின்றன. அதுபோல ஜாலந்தர நாட்டிலும் ஒன்பது லட்சம் எனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 134

लोहपूरे तथा देशे लक्षाः प्रोक्ता नवैव च । ग्रामाणां सप्तलक्षं च पांबीपुरे प्रकीर्तितम्

லோஹபூர நாட்டில் ஒன்பது லட்சம் (கிராமங்கள்) எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. பாம்பீபுரத்தில் கிராமங்கள் ஏழு லட்சம் எனப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 135

ग्रामाणां सप्तलक्षं च रटराजे प्रकीर्तितम् । हरीआले च ग्रामाणां लक्षपंचकसंमितम्

ரடராஜ நாட்டில் கிராமங்கள் ஏழு இலட்சம் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகின்றன; ஹரீஆலத்தில் கிராமங்கள் ஐந்து இலட்சம் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 136

सार्धलक्षत्रयं प्रोक्तं द्रडस्य विषये तथा । सार्धलक्षत्रयं प्रोक्तं तथावंभणवाहके

த்ரடப் பகுதியில் மூன்றரை இலட்சம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; அவம்பணவாஹகத்திலும் மூன்றரை இலட்சம் எனவே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 137

एकविंशतिसाहस्रं ग्रामणां नीलपूरके । तथामलविषये पार्थ ग्राममाणामेकलक्षकम्

நீலபூரகத்தில் கிராமங்கள் இருபத்தொன்று ஆயிரம் எனக் கூறப்படுகின்றன; மேலும், ஓ பார்தா, மலைப் பகுதியில் கிராமங்கள் ஒரு இலட்சம் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 138

नरेंदुनामदेशे तु लक्षमेकं सपादकम् । अतिलांगलदेशे च लक्षः प्रोक्तः सपादकः

நரேந்து எனப்படும் நாட்டில் ஒரு இலட்சம் கால் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; அதிலாங்கல நாட்டிலும் ஒரு இலட்சம் கால் எனவே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 139

लक्षाष्टादशसाहस्रं नवती द्वे च मालवे । सयंभरे तथा देशे लक्षः प्रोक्तः सपादकः

மாலவத்தில் ஒரு இலட்சம் பதினெட்டு ஆயிரம் தொண்ணூற்று இரண்டு எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; சயம்பர நாட்டில் ஒரு இலட்சம் கால் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 140

मेवाडे च तथा प्रोक्तो लक्षश्चैकःसपादकः । अशीतिश्च सहस्राणि वागुरिः परिकीर्तितः

மேவாட நாட்டிலும் அதேபோல் கூறப்பட்டது—ஒரு லட்சமும் சபாதமும் (சவா லட்சம்). மேலும் ‘வாகுரி’ எண்பதாயிரம் (கிராமங்கள்/வசிப்பிடங்கள்) உடையதாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 141

ग्रामसप्ततिसाहस्रो गुर्जरात्रः प्रकीर्तितः । तथा सप्ततिसाहस्रः पांडर्विषय एव च

குஜராத்ரம் எழுபதாயிரம் கிராமங்களைக் கொண்டதாகப் புகழப்படுகிறது; அதுபோல பாண்டர-விஷயமும் எழுபதாயிரம் (கிராமங்கள்) உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 142

जहाहुतिसहस्राणि द्वाचत्वारिंशदेव च । अष्टषाष्टसहस्राणि प्रोक्तं काश्मीरमंडलम्

ஜஹாஹுதி நாற்பத்திரண்டு ஆயிரம் (கிராமங்கள்/வசிப்பிடங்கள்) எனக் கூறப்படுகிறது; காஷ்மீர மண்டலம் அறுபத்தெட்டு ஆயிரம் (கிராமங்கள்) உடையதாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 143

षष्टित्रिंशत्सहस्राणि ग्रामाणां कौंकणे विदुः । चतुर्दशशतं द्वे च विंशतीलघुकौंकणम्

கோங்கணத்தில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்கள் உள்ளன என்று அறிஞர் அறிகின்றனர்; ‘லகுகோங்கணம்’ எனப்படும் பகுதியில் ஆயிரத்து நானூற்று இருபது (கிராமங்கள்) உள்ளன.

Verse 144

सिंधुः सहस्रदशके ग्रामाणां परिकीर्तितः

சிந்து நாடு பத்தாயிரம் கிராமங்கள் உடையதாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 145

चतुर्दशशते द्वे च विंशतिः कच्छमंडलम् । पंचपंचाशत्सहस्रं ग्रामाः सौराष्ट्रमुच्यते

கச்சமண்டலத்தில் ஆயிரத்து நானூற்று இருபது கிராமங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது; சௌராஷ்டிரம் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் கிராமங்களின் தேசமாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 146

एकविंशतिसहस्रो लाडदेशः प्रकीर्तितः । अतिसिंधुश्च ग्रामाणां दशसहस्र उच्यते । तथा चाश्वमुखं पार्थ दशसाहस्रमुच्यते

லாடதேசம் இருபத்தொன்று ஆயிரம் கிராமங்களுடையது எனப் புகழப்படுகிறது. அதிசிந்து பத்து ஆயிரம் கிராமங்களுடையது எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஓ பார்தா, அச்வமுகமும் பத்து ஆயிரம் கிராமங்களுடையது என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 147

सहस्रदशकं चापि एकपादः प्रकीर्तितः

ஏகபாதமும் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 148

तथैव दशसाहस्रो देशः सूर्यमुखः स्मृतः । एकबाहुस्तथा देशो दशसाहस्रमुच्यते

அதேபோல் சூர்யமுகம் எனும் தேசம் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) என நினைவுகூரப்படுகிறது. ஏகபாஹு தேசமும் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 149

सहस्रदशकं चैव संजायुरिति देशकः । शिवनामा तथा देशः सहस्रदशकः स्मृतः । सहस्राणि दश ख्यातं तथा कालहयंजयः

சஞ்சாயு எனும் பகுதியும் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) எனக் கணிக்கப்படுகிறது. சிவநாமா எனும் தேசமும் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) என நினைவுகூரப்படுகிறது. காலஹயஞ்சயமும் பத்து ஆயிரம் (கிராமங்களுடையது) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 150

लिंगोद्भवस्तथा देशः सहस्राणि दशैव च । भद्रश्च देवभद्रश्च प्रत्येकं दशकौ स्मृतौ

லிங்கோத்பவம் எனப் புகழ்பெற்ற தேசமும் பத்து ஆயிரம் கிராமங்களளவு எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் பத்ரன், தேவபத்ரன்—இவ்விருவரும் தத்தம் பத்து ஆயிரம் கிராமங்களுடையவர்களென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 151

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि स्मृतौ चटविराटकौ । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि यमकोटिः प्रकीर्तिता

சடமும் விராடகமும் ஆகிய இரு தேசங்களும் முப்பத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்களளவு எனச் சொல்லப்படுகின்றன. யமகோடியும் முப்பத்தாறு ஆயிரம் (கிராம) அளவுடையதாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 152

अष्टादश तथा कोट्यो रामको देश उच्यते । तोमरश्चापि कर्णाटो युगलश्च त्रयस्त्विमे

ராமகம் எனப்படும் தேசம் பதினெட்டு கோடி கிராமங்களளவு எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் தோமர, கர்நாட, யுகல—இம்மூன்றும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்றன.

Verse 153

सपादलक्षग्रामाणां प्रत्येकं परिकीर्तितः । पंचलक्षाश्च ग्रामाणां स्त्रीराज्यं परिकीर्तितम्

அந்த மூன்று தேசங்களிலும் ஒவ்வொன்றும் சவா லட்சம் கிராமங்களளவு என அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘ஸ்த்ரீராஜ்யம்’ எனப்படும் தேசம் ஐந்து லட்சம் கிராமங்களளவு எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 154

पुलस्त्यविषयश्चापि दशलक्षक उच्यते । प्रत्येकं लक्षदशकौ देशौ कांबोजकोशलौ

புலஸ்த்யரின் விஷயமும் பத்து லட்சம் கிராமங்களளவு எனக் கூறப்படுகிறது. காம்போஜமும் கோசலமும் ஆகிய இரு நாடுகளும் தத்தம் பத்து லட்சம் கிராமங்களுடையவை என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 155

ग्रामाणां च चतुर्लक्षो बाल्हिकः परिकीर्त्यते । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि लंकादेशः प्रकीर्तितः

பால்ஹிக நாட்டில் கிராமங்கள் நான்கு இலட்சம் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது. லங்கா நாட்டில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 156

चतुःषष्टिसहस्राणि कुरुदेशः प्रकीर्तितः । सार्धलक्षस्तथा प्रोक्तः किरातविजयो जयः

குரு நாட்டில் அறுபத்துநான்கு ஆயிரம் கிராமங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. ‘ஜய’ எனவும் புகழ்பெற்ற கிராதவிஜயத்தில் ஒன்றரை இலட்சம் கிராமங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 157

पंच प्राहुस्तथा लक्षान्विदर्भायां च ग्रामकान् । चतुर्दशसहस्राणि वर्धमानं प्रकीर्तितम्

அதேபோல் விதர்பாவில் ஐந்து இலட்சம் கிராமங்கள் உள்ளன எனக் கூறுகின்றனர். வர்தமானத்தில் பதினான்கு ஆயிரம் கிராமங்கள் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 158

सहस्रदशकं चापि सिंहलद्वीपमुच्यते । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि ग्रामाणां पांडुदेशकः

சிங்களத் தீவிலும் பத்தாயிரம் கிராமங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பாண்டு நாட்டில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்கள் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 159

लक्षैकं च तथा प्रोक्तं ग्रामाणां तु भयाणकम् । षट्षष्टिं च सहस्राणि देशो मागध उच्यते

பயானகத்தில் கிராமங்கள் ஒரு இலட்சம் எனவும் கூறப்படுகிறது. மாகத நாட்டில் அறுபத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 160

षष्टिसहस्राणि तथा ग्रामाणां पांगुदेशकः । त्रिंशत्साहस्र उक्तश्च ग्रामाणां च वरेंदुकः

அதேபோல் பாங்கு-தேசத்தில் அறுபதாயிரம் கிராமங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; வரேந்துக-தேசத்தில் முப்பதாயிரம் கிராமங்கள் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 161

पंचविंशतिसाहस्रं मूलस्थानं प्रकीर्तितम् । चत्वारिंशत्सहस्राणि ग्रामाणां यावनः स्मृतः

மூலஸ்தானத்தில் இருபத்திஐந்தாயிரம் கிராமங்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது; யாவன-தேசத்தில் நாற்பதாயிரம் கிராமங்கள் என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 162

चत्वार्येव सहस्राणि पक्षबाहुरुदीर्यते । द्वासप्ततिरमी देशाः ग्रामसंख्याः प्रकीर्तिताः

பக்ஷபாஹுவில் நான்காயிரம் கிராமங்கள் என உரைக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு கிராம எண்ணிக்கைகளுடன் எழுபத்திரண்டு நாடுகள் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன।

Verse 163

एवं भरतखंडेऽस्मिन्षण्णवत्येव कोटयः । द्वासप्ततिस्तथा लक्षाः पत्तनानां प्रकीर्तिताः

இந்தப் பாரதகண்டத்தில் தொண்ணூற்றாறு கோடி (பிரிவுகள்/வசிப்பிடங்கள்) எனப் புகழப்படுகிறது; மேலும் நகரங்கள் எழுபத்திரண்டு லட்சம் என மரபில் கூறப்படுகிறது।

Verse 164

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वेलाकूलानि भारत । एवं विभज्य खंडानि भ्रातृव्याणां ददौ नव

ஓ பாரதா, கடற்கரைப் பகுதிகள் முப்பத்தாறாயிரம் எனக் கூறப்படுகிறது; இவ்வாறு கண்டங்களைப் பிரித்து, அவள் சகோதரர்களின் உறவினர்க்கு ஒன்பது பங்குகளை அளித்தாள்।

Verse 165

आत्मीयमपि सा देवी अनिच्छुष्वपि तेषु च । यतो मान्येति भगिनी प्रति क्रुध्यंति भ्रातरः

அந்த தேவி தன்னுடையதே ஆனாலும் அவர்களிடத்தில் அதை வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. ‘அக்காள் முதலில் போற்றப்பட வேண்டும்’ என்று எண்ணி சகோதரர்கள் அவள்மேல் சினங்கொள்கிறார்கள்.

Verse 166

भ्रातॄन्प्रति भगिनी च विचार्यैव ददौ शुभा । तत्कृत्वा सानुमान्यैतान्स्तंभतीर्थमुपागता

சகோதரர்களிடத்தில் தன் அக்காள்-தர்மத்தை எண்ணி அந்த நற்குணத்தாள் பங்குகளை அளித்தாள். அதனைச் செய்து அவர்களை முறையாக மதித்து ஸ்தம்பதீர்த்தத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 167

तदा तेषु च देशेषु चतुर्वर्गस्य साधनम् । सर्वेषां प्रवरं प्रोक्तं कुमारीश्वरमेव च

அப்போது அந்த நாடுகளில் நான்கு புருஷார்த்தங்களை அடையும் வழி கூறப்பட்டது; ஆனால் அனைத்திலும் முதன்மை எனக் குமாரீஸ்வரனே அறிவிக்கப்பட்டான்.

Verse 168

तत्रापि गुप्तक्षेत्रं च वेदैतत्सा कुमारिका । गुप्तक्षेत्रे कुमारेशं पूजयंति महाव्रता

அங்கேயும் ஒரு மறைவு க்ஷேத்திரம் உள்ளது—இதனை அந்த குமாரிகை அறிவாள். அந்த மறைவு க்ஷேத்திரத்தில் மகாவிரதிகள் குமாரேசனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 169

तस्थौ स्नायंती षट्सु चैवापि संगमे । ततः कालप्रकर्षाच् प्रासादे स्कंदनिर्मिते

அவள் அங்கே தங்கி, குறிப்பாக ஆறு சங்கமங்களில் நீராடினாள். பின்னர் காலம் செல்லச் செல்ல ஸ்கந்தன் கட்டிய பிராசாத-கோவிலில் வாசம் செய்தாள்.

Verse 170

जीर्णे नव्यं स्वर्णमयं प्रासादं साप्यकारयत् । ततस्तुष्टो महादेवस्तस्या भक्त्यातितोषितः

பழைய ஆலயம் சிதைந்து ஜீர்ணமானபோது, அவள் புதிய பொன்மயப் பிராசாதத்தை அமைத்தாள். அவளுடைய பக்தியால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்ட மகாதேவர் திருப்தியடைந்தார்.

Verse 171

कुमारलिंगादुत्थाय प्रत्यक्षस्तामवोचत । भद्रे तवाहं भक्त्या च विज्ञानेन च तोषितः

குமாரலிங்கத்திலிருந்து எழுந்து நேரில் தோன்றி (சிவன்) அவளிடம் கூறினார்— ‘பத்ரே, உன் பக்தியாலும் உன் ஞானத்தாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன்.’

Verse 172

जीर्णः पुनरुद्धृतोऽयं प्रासादस्तेन तोषितः । तव नाम्ना च विख्यातो भविष्यामि कुमारिके

‘இந்த ஜீர்ணமான பிராசாதம் மீண்டும் எழுப்பப்பட்டது; அதனால் நான் திருப்தி அடைந்தேன். ஓ குமாரிகே, உன் பெயராலேயே நான் புகழ்பெறுவேன்.’

Verse 173

कर्ता चापि तथोद्धर्ता द्वौ वै समफलौ स्मृतौ । कुमारेशः कुमारीश इति वक्ष्यंति मां ततः

படைத்தவனும் மீட்டெடுப்பவனும்—இவ்விருவரும் சமமான பலன் அளிப்பவர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். ஆகவே இனி மக்கள் என்னை ‘குமாரேசன்’ என்றும் ‘குமாரீசன்’ என்றும் கூறுவர்.

Verse 174

बर्करेशे च ये दत्त वरा दत्ताः सदैव ते । तवापि प्राप्तः कालश्च समीपे वरवर्णिनि

பர்கரேசத்தில் அளிக்கப்பட்ட வரங்கள் எப்போதும் உண்மையாய் நிறைவேறும். ஓ அழகியவளே, உனக்கும் விதிக்கப்பட்ட காலம் வந்துவிட்டது; அது இப்போது அருகிலேயே உள்ளது.

Verse 175

अभर्तृकाया नार्याश्च न स्वर्गो मोक्ष एव च । यथैव वृद्धकन्यायाः सरस्वत्यास्तटे शुभे

கணவன் இல்லாத பெண்ணுக்கு சொர்க்கமும் இல்லை, மோட்சமும் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது; புனித சரஸ்வதீத் துறையில் இருந்த அந்த முதிர்கன்னியின் நிகழ்வுபோல.

Verse 176

तस्मात्त्वमत्र तीर्थे च महाकालमिति स्मृतम् । सिद्धिं गतं वृणु भद्रे पतित्वे वरवर्णिनि

ஆகையால் ‘மஹாகாலம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இத்தீர்த்தத்தில், ஓ பாக்கியவதியே, அழகியவளே, சித்தியை அடைந்த மஹாகாலனை கணவராகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 177

ततः सा रुद्रवाक्येन वरयामास तं पतिम् । रुद्रलोकं ययौ चापि महाकालसन्विता

பின்னர் ருத்ரரின் வாக்கின்படி அவனை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்; மஹாகாலனுடன் சேர்ந்து ருத்ரலோகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 178

तत्र तां पार्वती प्राह समालिंग्य प्रहर्षिता । यस्मात्त्वया चित्रवच्च लिखिता पृथिवी शुभे

அங்கே மகிழ்ந்த பார்வதி அவளை அணைத்து கூறினாள்—ஓ மங்களமே, நீ பூமியை ஓவியம்போல் வரையப்பட்டதுபோல் காட்டியுள்ளாய்.

Verse 179

चित्रलेखेतिनाम्ना त्वं तस्माद्भव सखी मम । ततः सखी समभवच्चित्रलेखेति सा शुभा

ஆகையால் ‘சித்ரலேகா’ என்ற பெயரால் நீ என் தோழியாக இரு. அதன்பின் அந்த மங்களமானவள் ‘சித்ரலேகா’ எனும் தோழியாக ஆனாள்.

Verse 180

ययानिरुद्धः कथित उषायाः पतिरुत्तमः । योगिनीनां वरिष्ठा या महाकालस्य वल्लभा

உஷையின் உத்தம கணவர் அனிருத்தனை யார் வெளிப்படுத்தினாளோ; யோகினிகளில் தலைசிறந்தவளான அவள்; மகாகாலனுக்கு அன்பான வல்லபை.

Verse 181

अप्सुसा वार्षिकं बिंदुं पूर्णे वर्षशते पपौ । तपश्चरंती तस्मात्सा प्रोच्यते चाप्सरा दिवि

தவம் செய்து அவள் முழு நூறு ஆண்டுகள் ஆண்டுக்கு ஒரே துளி மட்டும் அருந்தினாள்; ஆகவே விண்ணுலகில் அவள் ‘அப்சரை’ எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 182

एवंविधा कुमारी सा लिंगमेतद्धि फाल्गुन । स्थापयामास शिवदं बर्करेश्वरसंज्ञितम्

இத்தகைய அந்த கன்னி, ஓ பால்குணா, சிவஅருள் வழங்கும் இந்த லிங்கத்தையே நிறுவினாள்; அது ‘பர்கரேஸ்வர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 183

तस्मादत्र नृणां दाहश्चास्थिक्षेपश्च भारत । प्रयागादधिकौ प्रोक्तौ महेशस्य वचो यथा

ஆகவே, ஓ பாரதா, இவ்விடத்தில் மனிதரின் தகனம் மற்றும் அஸ்தி-க்ஷேபம்—மஹேசனின் வாக்கின்படி—பிரயாகத்தைவிட மேலான பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது.