Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अश्वत्थलाक्षावह्नौ च सर्षपान्केसरप्लुतान् । जुह्वतो मंत्रमुख्यैश्च बलातिबलसंज्ञकैः

சூதர் கூறினார்—அஸ்வத்த மரக்கட்டையும் லாக்ஷாவும் ஊட்டிய அக்னியில், குங்குமம் கலந்த கடுகு விதைகளை ஆஹுதியாக இட்டு, ‘பலா’ ‘அதிபலா’ எனப்படும் முதன்மை மந்திரங்களை உச்சரித்து ஹோமம் செய்தனர்.

Verse 2

यामे तु प्रथमे याते काचिन्नारी समाययौ । शोणिताक्तैकवसना महोच्चोर्ध्वशिरोरुहा

இரவு முதல் யாமம் கடந்தபின் ஒரு பெண் அங்கு வந்தாள்—இரத்தம் பூசப்பட்ட ஒரே ஆடை அணிந்தவள்; அவளுடைய கூந்தல் மிக உயரமாக மேலே நிமிர்ந்து நின்றது.

Verse 3

दारुणाक्षी शुक्लदन्ती भयस्यापि भयंकरी । सा रुरोद महारावं प्राप्य तां होमभूमिकाम्

அவளுடைய கண்கள் கொடூரமானவை, பற்கள் வெண்மையானவை; பயத்திற்கே பயம் தருபவள். ஹோமப் பூமியை அடைந்தவுடன் அவள் இடிமுழக்கம் போல் பேரலறல் செய்து அழுதாள்.

Verse 4

तां दृष्ट्वा चुक्षुभे सद्यो विजयो भीतिमानिव । बर्बरीकश्च निर्भीतिस्तस्याः संमुखमाययौ

அவளை கண்டதும் விஜயன் உடனே கலங்கினான், பயம் பிடித்ததுபோல்; ஆனால் அஞ்சாத பர்பரீகன் அவளின் முன்னே நேராகச் சென்றான்.

Verse 5

ततः कण्ठं समाश्लिष्य तस्या मतिमतां वरः । रुरोद द्विगुणं वीरो मेघवन्नादयन्बहु

அப்போது அறிவுடையோரில் சிறந்த அந்த வீரன் அவளது கழுத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு இரட்டிப்பாகக் கதறினான்; மேகமுழக்கம்போல் மீண்டும் மீண்டும் பெருநாதம் செய்தான்।

Verse 6

तं दृष्ट्वा विस्मिता सा च यावन्मुंचति कर्तिकाम् । तावन्निष्पीडिते कंठे मोक्तुं तस्मिन्न चाशकत्

அவனைப் பார்த்து அவள் வியந்தாள்; அவன் கார்த்திகையை விடாத வரையில், கழுத்து நெருக்கப்பட்டதால் அவள் அவனிடமிருந்து தன்னை விடுவிக்க இயலவில்லை।

Verse 7

पीड्यमाने च बलिना कंठे तस्या मुहुर्मुहुः । मुमुोच विविधाञ्छब्दान्वज्राहत इवाचलः

வலிமையான் அவளது கழுத்தை மீண்டும் மீண்டும் நெருக்கியபோது, அவள் பலவகை ஒலிகளை அடிக்கடி வெளியிட்டாள்—இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல்।

Verse 8

क्षणं रावांस्ततो मुक्त्वा त्राहि मुञ्चेति वक्त्यणु । ततः कृपालुना मुक्ता पादयोः पतिताऽब्रवीत्

சிறிது நேரம் அலறிய பின் அவள் மெலிந்த குரலில், “காப்பாற்று, விடுவி!” என்று வேண்டினாள்; பின்னர் கருணையுள்ளவன் அவளை விடுவித்தான்; அவள் அவன் பாதங்களில் விழுந்து கூறினாள்।

Verse 9

शरणं ते प्रपन्नास्मि दासी कर्मकरी तव । महाजिह्वेति मां विद्धि राक्षसीं कामरूपिणीम्

“நான் உம்மிடம் சரணடைந்தேன்; நான் உமது தாசி, உமது பணியாள். என்னை ‘மஹாஜிஹ்வா’ என்று அறியுங்கள்—நான் விருப்பம்போல் உருவெடுக்கும் ராட்சசி.”

Verse 10

काशीश्मशाननिलयां देवदानवदर्पहाम् । ददासि यदि मे वीर दुर्लभां प्राणदक्षिणाम्

ஓ வீரா! நீ எனக்கு அரிய ‘பிராணதக்ஷிணை’யாக உயிர்தானம் அளித்தால், தேவர்கள்-அசுரர்கள் அகந்தையை அடக்கும், சுடுகாடு வாசஸ்தலமான காசியில் நான் வாசிப்பேன்।

Verse 11

ततस्तपश्चरिष्यामि सर्वभूताभयप्रदा । अस्मिन्नर्थे स्वदेवस्य शपथा मे तथात्मनः

அதன்பின் நான் தவம் மேற்கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவளாக இருப்பேன். இவ்விஷயத்தில் என் இஷ்டதேவனையும் என் ஆத்மாவையும் சாட்சியாக வைத்து சத்தியம் செய்கிறேன்।

Verse 12

यद्येतद्व्यत्ययं कुर्यां भस्मीभूयां ततः क्षणम् । एवं ब्रुवाणां तां वीरो निगृह्य शपथैर्दृढम्

நான் இதை மீறினால், அந்தக் கணமே சாம்பலாகிவிடுவேன். இவ்வாறு கூறிய அவளை அந்த வீரன் உறுதியான சத்தியங்களால் கட்டுப்படுத்தி வலுவாகத் தடுத்தான்।

Verse 13

मुमोच सापि संहृष्टा कृच्छ्रान्मुक्ता ययौ वनम् । सोऽपि वीरः खङ्गधारी तत्रैवावस्थितोऽभवत्

அவன் அவளை விடுவித்தான்; அவளும் மகிழ்ந்து, துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு, காட்டிற்குச் சென்றாள். வாளேந்திய அந்த வீரனும் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்।

Verse 14

ततो मध्यमरात्रौ च गर्जितं श्रूयते महत् । अन्धकारं च संजज्ञे तमोंऽधनरकप्रभम्

பின்னர் நள்ளிரவில் ஒரு பெரும் கர்ஜனை கேட்டது; மேலும் இருள் எழுந்தது—கண் மூடிய நரகத்தின் ஒளிபோல் இருண்ட தமஸ் பரவியது।

Verse 15

ददृशे च ततः शैलः शतशृंगोऽतिविस्तरः । नानाशिलाः प्रमुमुचे नानावृक्षांश्च सोच्छ्रयान्

அப்போது நூறு சிகரங்களுடன் மிக விரிந்த ஒரு மலை தோன்றியது. அது பலவகை பாறைகளை எறிந்து, உயர்ந்து நிற்கும் பல மரங்களையும் வெளியே தள்ளியது.

Verse 16

नानानिर्झर संघोषं ववृषे शोणितं वहु । तं तथा नगमालोक्य निर्भीतो भैमिनंदनः

பல அருவிகளின் முழக்கம்போல் பேரொலியுடன் மிகுந்த இரத்தம் மழையாகப் பொழிந்தது. அந்த நிலையிலிருந்த மலையைப் பார்த்தும் பீமையின் புதல்வன் அஞ்சவில்லை.

Verse 17

पर्वतो द्विगुणो भूत्वा पर्वतं सहसाप्लुतः । तदाभिजघ्ने संहृत्य पर्वतं स्वेन भूभृता

அம்மலை இரட்டிப்பாகி திடீரென மற்றொரு மலையின் மீது பாய்ந்தது. பின்னர் தன் சொந்த பாரத்தால் அதை பற்றிக் கொண்டு நசுக்கி அடித்தது.

Verse 18

तदा विशीर्णः सोऽभूच्च पर्वतो भूमिमंडले । ततो योजनदेहात्मा शतशीर्षः शतोदरः

அப்போது அந்த மலை பூமிவட்டத்தில் சிதறி நொறுங்கிக் கிடந்தது. பின்னர் அதிலிருந்து ஒரு யோஜனை அளவுடைய உடலுடன், நூறு தலைகளும் நூறு வயிறுகளும் கொண்ட ஒரு உயிர் எழுந்தது.

Verse 19

वक्त्रैर्मुंचन्महाज्वालां रेपलेन्द्रोऽभ्यधावत । तं धावमानं दृष्ट्वैव बर्बरीको महाबलः

பல வாய்களிலிருந்து பேரெரியை உமிழ்ந்தவாறு ரேபலேந்திரன் பாய்ந்து வந்தான். அவன் பாய்வதைப் பார்த்ததும் மகாபலன் பர்பரீகனும் எதிரே சென்று மோத முனைந்தான்.

Verse 20

विधाय तादृशं रूपं नर्दन्तं चाप्यधावत । ततो मध्यमरात्रौ ती लघु चित्रं च सुष्ठु च

அத்தகைய உருவத்தை ஏற்று கர்ஜித்தவாறே அவனும் முன்னே ஓடினான். பின்னர் நடுநிசியில், கணநேரத்தில் மிக வேகமாகவும் வியப்பூட்டுமாறும் மிகச் சிறப்பாகவும் ஒரு நிகழ்வு ஏற்பட்டது.

Verse 21

युयुधाते बाणजालैर्यथा प्रावृषि तोयदौ । छिन्नचापौ च खङ्गाभ्यां छिन्नखड्गौ च मुष्टिभिः

மழைக்காலத்தில் மேகங்கள் நீரைப் பொழிவதுபோல், அவர்கள் அம்புகளின் வலையால் போரிட்டனர். வாள்களால் அவர்களின் வில்லுகள் வெட்டப்பட்டன; குத்துகளின் தாக்கத்தால் அவர்களின் வாள்களும் உடைந்து போயின.

Verse 22

पर्वताविव सत्पक्षौ चिरं युयुधतुः स्थिरम् । ततः कक्षे समुत्पाट्य भ्रामयित्वा मुहूर्तकम्

வலிமைமிக்க இறக்கைகள் கொண்ட இரு மலைகளைப் போல அவர்கள் நீண்ட நேரம் உறுதியாகப் போரிட்டனர். பின்னர் இடுப்பைப் பிடித்து எதிரியைப் பறித்தெடுத்து, கணநேரம் சுற்றச் சுழற்றினான்.

Verse 23

भूमौ प्रधर्षयामास प्रसृतं च मुमोच ह । चिक्षेप चाग्निकोणे तं महीसागररोधसि

அவன் அவனை நிலத்தில் பலமாகத் தள்ளி வீழ்த்தி, பரந்து கிடந்தவனை விட்டுவிட்டான். பின்னர் அக்னிகோணம் எனும் தென்கிழக்கு திசையில், நிலம் கடலைத் தொடும் எல்லைக்குத் தள்ளி எறிந்தான்.

Verse 24

तद्दूरे रेपलेन्द्राख्यं ग्राममद्यापि वर्तते । एवं स रेपलोनाम वृत्रतुल्यपराक्रमः

அந்த இடத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாமல் ‘ரேபலேந்திர’ எனும் கிராமம் இன்றும் உள்ளது. இவ்வாறு ‘ரேபல்’ எனப்பட்ட அவன், வ்ருத்ரனைப் போன்ற பராக்கிரமம் உடையவன்.

Verse 25

नाथः श्मशानस्यावन्त्या विघ्नकृन्निहतोऽभवत् । तं निहत्य पुनर्वीरो बर्बरीकः स्थितोऽभवत्

அவந்தியின் சுடுகாட்டு அதிபதி, இடையூறு செய்பவன், கொல்லப்பட்டான். அவனை வதைத்து வீரன் பர்பரீகன் மீண்டும் அசையாமல் உறுதியாக நின்றான்.

Verse 26

ततस्तृतीययामे च प्रतीच्या दिश आययौ । पर्वताभा महानादा पादैः कम्पयतीव भूः

பின்னர் இரவின் மூன்றாம் யாமத்தில் மேற்கு திசையிலிருந்து மலைபோன்ற உருவமுடையவள் வந்தாள்; பெரும் கர்ஜனையுடன், காலடிகளால் பூமியை நடுங்கச் செய்வதுபோல் தோன்றினாள்.

Verse 27

दुहद्रुहाख्याश्वतरी मेघभ्रष्टा तडिद्यथा । तामायांतीं तथा दृष्ट्वा सूर्यवैश्वानरप्रभाम्

துஹத்ருஹா எனப்படும் ஒரு கழுதை-குதிரை பெண் தோன்றினாள்; மேகத்திலிருந்து விழும் மின்னலைப் போன்றவள். சூரியனும் வைஶ்வானர அக்கினியும் போன்ற ஒளியுடன் அவள் வருவதைப் பார்த்தவுடன் (அவன் விழித்தான்).

Verse 28

उपसृत्य जवाद्भैमी रुरोह प्रहसन्निव । वेगात्ततः प्रद्रवतीं तुण्डे प्राहत्य मुष्टिभिः

மிகுந்த வேகத்துடன் அருகே வந்து, பைரவீ சிரிப்பதுபோல் அவன் மீது ஏறினாள். பின்னர் அவள் வலிமையுடன் பாய்ந்து ஓடத் தொடங்கியபோது, அவன் குத்துகளால் அவள் முகத்தில் அடித்தான்.

Verse 29

स्थापयामास तत्रैव तस्थौ सा चातिपीडिता । ततः क्रुद्धा महारावं कृत्वाप्लुत्य दुहद्रुहा

அவன் அவளை அங்கேயே அழுத்தி நிறுத்தினான்; அவள் மிகுந்த வேதனையுடன் நின்றாள். பின்னர் கோபமுற்ற துஹத்ருஹா பேரொலி எழுப்பி துள்ளி எழுந்தாள்.

Verse 30

जगत्यामाशु चिक्षेप बर्बरीकं तथेच्छकम् । ततो नदित्वा चातीव पादघातममुंचत

அவள் தன் விருப்பப்படி பர்பரீகனைத் தரையில் வீசினாள். பின்னர் பயங்கரமாக கர்ஜித்து, அவனைத் தன் காலால் உதைத்தாள்.

Verse 31

पादौ च वीरः संगृह्य चिक्षेप भुवि लीलया । ततः पुनः समुत्थाय धावंतीं तां निगृह्य सः

அந்த வீரன் அவள் கால்களைப் பிடித்து, விளையாட்டாகத் தரையில் வீசினான். பின்னர் அவள் மீண்டும் எழுந்து ஓடியபோது, அவன் அவளைப் பிடித்துத் தடுத்தான்.

Verse 32

मुष्टिना पातयित्वैव दंतान्कंठमपीडयत् । क्लिन्नं वास इवापीड्य प्राणानत्याजयद्द्रुतम्

முஷ்டியால் அவளைக் கீழே தள்ளி, அவள் பற்களை உடைத்து, கழுத்தை நெரித்தான். நனைந்த துணியைப் பிழிவது போல அவளைப் பிழிந்து, அவன் விரைவில் அவள் உயிரைப் போக்கினான்.

Verse 33

एवं सीकोत्तरस्थाने स्मशानैकपदो द्भवा । शाकिनीनामधीशा सा बर्बरीकेण सूदिता

இவ்வாறு சீகாவிற்கு வடக்கே உள்ள ஏகபாத மயானத்தில் தோன்றிய சாகினிகளின் தலைவியான அவள் பர்பரீகனால் கொல்லப்பட்டாள்.

Verse 34

हत्वा तां चापि चिक्षेप प्रतीच्यामेव लीलया । दुहद्रुहाख्यमद्यापि तत्र ग्रामं स्म वर्तते

அவளைக் கொன்று, விளையாட்டாக மேற்கே வீசினான். இன்றும் அங்கே 'துஹத்ருஹா' என்ற கிராமம் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

ततस्तथैव संतस्थौ बर्बरीकोऽभिरक्षणे । ततश्चतुर्थे यामे च प्राप्तः क्षपणकोऽद्भुतः

அப்போது பர்பரீகன் முன்புபோலவே காவலாக அங்கே நிலைத்திருந்தான். பின்னர் இரவின் நான்காம் யாமத்தில் ஒரு அதிசயமான க்ஷபணகத் தபஸ்வி வந்தடைந்தான்.

Verse 36

मुंडी नग्नो मयूराणां पिच्छधारी महाव्रतः । प्रोवाच चेदं वचनं हाहा कष्टमतीव भोः

முண்டித்தலை, நிர்வாணன், மயில் இறகுகள் அணிந்த மகாவிரதன் அவன் கூறினான்—“அய்யோ அய்யோ! ஐயா, இது மிகுந்த துயரமாம்!”

Verse 37

अहिंसा परमो धर्मस्तदग्निर्ज्वाल्यते कुतः । हूयमाने यतो वह्नौ सूक्ष्मजीववधो महान्

“அஹிம்சையே பரம தர்மம்; அப்படியிருக்க இந்த அக்கினி எவ்வாறு ஏற்றப்படுகிறது? ஏனெனில் அக்கினியில் ஆஹுதி செலுத்தும்போது நுண்ணுயிர்களின் பெரும் வதை நிகழ்கிறது।”

Verse 38

श्रुत्वेदं वचनं तस्य बर्बरीकोऽब्रवीत्स्मयन् । वदने सर्वदेवानां हूयमाने स्म पावके

அவன் சொற்களை கேட்ட பர்பரீகன் புன்னகையுடன் கூறினான். அப்போது பாவகத்தில் ஆஹுதிகள் இடப்பட்டு, எல்லாத் தேவர்களும் ஆவாஹனம் செய்யப்பட்டனர்.

Verse 39

अनृतं भाषसे पाप शिक्षायोग्योऽसि दुर्मते । इत्युक्त्वा सहसोत्पत्य कक्षामध्ये स्थिरोऽस्य च

“பாவி! நீ பொய் பேசுகிறாய்; தீயமதி, நீ தண்டனைக்குரியவன்.” என்று கூறி அவன் உடனே பாய்ந்து, அவன் கச்சை/இடுப்பின் நடுவே உறுதியாக நின்றான்.

Verse 40

दन्तान्मुष्टिप्रहारैश्च समाहत्याभ्यपातयत् । रुधिराविलवक्त्रं तं मुमोच पतितं भुवि

பற்களில் குத்துமுத்திப் பாய்ச்சலால் அடித்து அவனைத் தரையில் வீழ்த்தினான். இரத்தம் பூசிய முகத்துடன் பகைவன் நிலத்தில் விழுந்தான்.

Verse 41

स क्षणाच्चेतनां प्राप्य घोरदैत्यवपुर्धरः । भयाद्भैमेः प्रदुद्राव गुहाविवरमाविशत्

ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்ற அந்தக் கொடிய தைத்திய உருவன், பீமபுத்திரனின் அச்சத்தால் ஓடி குகையின் பிளவுக்குள் புகுந்தான்.

Verse 42

बहुप्रभेति नगरी षष्टियोजनमायता । तस्यां विवेश सहसा तं चानु बर्बरीककः

அறுபது யோஜனை விரிந்த ‘பஹுப்ரபா’ என்னும் நகரம் இருந்தது. அவன் திடீரென அதில் நுழைந்தான்; பின்தொடர்ந்து பர்பரீகனும் சென்றான்.

Verse 43

बर्बरीकं ततो दृष्ट्वा नादोऽभूच्च पलाशिनाम् । धावध्वं हन्यतामेष छिद्यतां भिद्यतामिति

அப்போது பர்பரீகனைப் பார்த்ததும் பலாசினர்களிடையே பெரும் கூச்சல் எழுந்தது—“ஓடுங்கள்! இவனை கொல்லுங்கள்! வெட்டுங்கள்! குத்தி சிதையுங்கள்!”

Verse 44

तच्छ्रुत्वा दैत्यवीराणां कोटयो नव भीषणाः । नानायुधधरा वीरं बर्बरीकमुपाद्रवन्

அதை கேட்டதும், பலவகை ஆயுதம் தாங்கிய அச்சமூட்டும் ஒன்பது கோடி தைத்திய வீரர்கள், வீரன் பர்பரீகன் மீது பாய்ந்தனர்.

Verse 45

दृष्ट्वा तान्कोटिशो दैत्यान्क्रुद्धो भीमात्मजात्मजः । निमील्य सहसा नेत्रे तेषां मध्यमधावत

கோடிக்கணக்கான தைத்யர்களைக் கண்டதும் பீமனின் பேரன் கோபத்தால் தீப்பற்றினான். கண்களை ஒரு கணம் மூடி, திடீரென அவர்களின் நடுவில் பாய்ந்தான்.

Verse 46

पादघातैस्ततः कांश्चिद्भुजाघातैस्तथापरान् । हृदयस्याभिघातैश्च क्षणान्निन्ये यमक्षयम्

அப்போது சிலரை காலடி அடிகளால், சிலரை தோள்பலம் கொண்ட அடிகளால் வீழ்த்தினான்; இதயத்தை நொறுக்கும் தாக்குதலால் கணநேரத்தில் அவர்களை யமலோகத்துக்கு அனுப்பினான்.

Verse 47

यथा नलवनं क्र्रुद्धः कुर्याद्भूमिसमं करी । नवकोटीस्तथा जघ्ने सह तेन पलाशिना

கோபமுற்ற யானை நாணல் காடை தரைமட்டமாக்குவது போல, அவன் அந்த பலாசியுடன் சேர்த்து ஒன்பது கோடியை அழித்தான்.

Verse 48

ततो नागाः समागम्य वासुकिप्रमुखास्तदा । तुष्टुबुर्विविधैर्वाक्यैरूचुः सुहृदयं च ते

பின்னர் வாசுகி தலைமையிலான நாகர்கள் அங்கே கூடினர். மகிழ்ந்து பலவித வார்த்தைகளால் சுஹ்ருதயனைப் புகழ்ந்து, அன்புடன் அவனை உரைத்தனர்.

Verse 49

नागानां परमं कृत्यं कृतं ते भैमिनंदन । पलाशीनाम दैत्योयं नीतो यत्सानुगो यमम्

“ஓ பீமநந்தனே! நாகர்களுக்கான மிகப் பெரிய சேவையை நீ செய்தாய்; ‘பலாசி’ எனும் இந்த தைத்யன் தன் अनुசரர்களுடன் யமலோகத்துக்கு அனுப்பப்பட்டான்.”

Verse 50

अनेन हि वयं वीर सानुगेन दुरात्मना । पीडिता विविधोपायैः पातालादप्यधः कृताः

ஓ வீரா! இந்த துராத்மன் தன் अनुசரர்களுடன் சேர்ந்து பல கொடிய வழிகளால் எங்களைத் துன்புறுத்தி, பாதாளத்திற்கும் கீழே தள்ளிவிட்டான்।

Verse 51

वरं वृणीष्व त्वं तस्मान्नागेभ्योऽभिमतं परम् । वरदाः सर्व एव स्म वयं तुभ्यं सुतोषिताः

ஆகையால் நாகர்களிடமிருந்து உனக்கு விருப்பமான உயர்ந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. நாங்கள் அனைவரும் வரதானிகள்; உன்னால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தோம்।

Verse 52

सुहृदय उवाच । यदि देयो वरो मह्यं तदेनं प्रवृणोम्यहम् । सर्वविघ्नविनिर्मुक्तो विजयः सिद्धिमाप्नुयात्

சுஹ்ருதயன் கூறினான்—எனக்கு வரம் அளிக்கப்படுமெனில், இதையே நான் தேர்வுசெய்கிறேன்: விஜயன் எல்லா தடைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு முழு சித்தியை அடையட்டும்।

Verse 53

ततस्तथेति तं प्रोचुः प्रहृष्टा वायुभोजनाः । स च तेभ्यः पुरीं दत्त्वा निवृत्तो नागपूजितः

அப்போது மகிழ்ந்த வாயுபோஜி நாகர்கள் அவனிடம், “ததாஸ்து” என்றனர். அவன் அவர்களுக்கு ஒரு நகரை அளித்து, நாகர்களால் பூஜிக்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்டு மீண்டான்।

Verse 54

विवरस्य च मध्येन समागच्छन्महाप्रभम् । सर्वरत्नमयं लिंगं स्थितं कल्पतरोरधः

பிளவின் நடுவாகச் சென்றபோது அவன் பேரொளியைக் கண்டான்—கற்பதருவின் கீழ் எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன லிங்கம் நிலைத்திருந்தது।

Verse 55

अर्च्यमानं सुवह्नीभिर्नागकन्याभिरैक्षत । ततोऽसौ विस्मयाविष्टो नागकन्या ह्यपृच्छत

ஒளிமிகு நாககன்னியர் அதனை (லிங்கத்தை) அர்ச்சித்து வழிபடுவதை அவர் கண்டார். பின்னர் வியப்பால் நிறைந்து நாககன்னியிடம் கேட்டார்.

Verse 56

केनेदं स्थापितं लिंगं सूर्यवैश्वानरप्रभम् । लिंगादपि चतुर्दिक्षु मार्गाश्चेमे तु कीदृशाः

சூரியனும் வைஶ்வானர அக்னியும் போல் பிரகாசமுடைய இந்த லிங்கத்தை யார் நிறுவினார்? மேலும் லிங்கத்திலிருந்து நான்கு திசைகளுக்கும் விரியும் இவ்வழிகள் எத்தகையவை?

Verse 57

इति वीरवचः श्रुत्वा बृहत्कटिपयोधरा । सव्रीडं सस्मितापांगनिर्मोक्षमिदमब्रवीत्

வீரனின் சொற்களை கேட்ட அந்த கன்னி—பரந்த இடுப்பும் நிறைந்த மார்பும் உடையவள்—வெட்கத்துடன், மெல்லிய புன்னகையுடன், பக்கநோக்கை இனிதாய் விடுத்து இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 58

सर्वपन्नगराजेन शेषेण सुमहात्मना । तप स्तप्त्वा महालिंगमिदमत्र प्रतिष्ठितम्

அனைத்து நாகராஜர்களின் அரசனான மகாத்மா சேஷன் கடுந்தவம் செய்து இங்கே இந்த மகாலிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 59

दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानादर्चनात्सर्वसिद्धिदम् । लिंगात्पूर्वेण मार्गोयं याति श्रीपर्वतं भुवि

இதன் தரிசனம், ஸ்பரிசம், தியானம், அர்ச்சனை ஆகியவற்றால் இது எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்கிறது. இந்த லிங்கத்திலிருந்து கிழக்கே செல்லும் இவ்வழி பூமியில் ஸ்ரீபர்வதத்தை அடைகிறது.

Verse 60

एलापत्रेण विहितो नागानां तत्र प्राप्तये । दक्षिणेन च मार्गोऽयं याति शूर्पारकं भुवि

நாகர்கள் அங்கு சேர்வதற்காக ஏலாபத்ரன் இந்த வழியை அமைத்தான். மேலும் இந்த தெற்குத் திசைப் பாதை பூமியில் சூர்ப்பாரகத்திற்குச் செல்கிறது.

Verse 61

कर्कोटकेन नागेन कृतोऽयं तत्र प्राप्तये । पश्चिमेन च मार्गोऽयं प्रभासं याति सुप्रभम्

அங்கு சேர்வதற்காக நாகன் கர்கோடகன் இந்த வழியை உருவாக்கினான். மேலும் இந்த மேற்குத் திசைப் பாதை ஒளிவிளங்கும் பிரபாசத்திற்குச் செல்கிறது.

Verse 62

ऐरावतेन विहितो नागानां गमनाय च । उत्तरेण च मार्गोयं येन यातुं भवान्स्थितः

நாகர்களின் பயணத்திற்காக ஐராவதன் இந்த வழியை அமைத்தான். இது வடக்குப் பாதை; இதன் வழியே நீ இப்போது செல்லத் தயாராக உள்ளாய்.

Verse 63

गुप्तक्षेत्रे सिद्धलिंगं याति शक्तिगुहाऽकृतः । विहितस्तक्षकेणासौ यातुं तत्र महात्मना

மறைந்த புனிதப் பகுதியில் சித்தலிங்கத்திற்குச் செல்லும் இந்த வழி சக்திகுகையால் அமைக்கப்பட்டது. அங்கே செல்லுமாறு மகாத்மா தக்ஷகனும் அதே பாதையை வகுத்தான்.

Verse 64

इतीदं वर्णितं वीर विज्ञप्तिः श्रूयतां मम । को भवानधुनैवेतो दैत्यपृष्ठ गतोऽभवत् । अधुनैव तथैकाकी समायातोऽत्र नो वद

வீரனே, இதனை நான் விளக்கியேன்; இப்போது என் வேண்டுகோளை கேள். நீ யார், இப்பொழுதே அசுரனின் முதுகில் ஏறி வந்தவன்? மேலும் நீ இப்போது தனியாக இங்கே எவ்வாறு வந்தாய்—எங்களிடம் சொல்.

Verse 65

वयं च सर्वास्ते दास्यस्त्वां पतिं प्रवृणीमहे । अस्माभिः सहितः क्रीड विविधास्वत्र भूमिषु

நாங்கள் அனைவரும் உமது தாசியர்; உம்மையே எங்கள் கணவன்-ஆண்டவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். எங்களுடன் இங்கே பல இனிய இடங்களில் விளையாடி உலாவுவீராக.

Verse 66

बर्बरीक उवाच । अहं कुरुकुलोत्पन्नः पांडुपुत्रस्य पौत्रकः । बर्बरीक इति ख्यातस्तं दैत्यं हंतुमागतः

பர்பரீகன் கூறினான்—நான் குருகுலத்தில் பிறந்தவன்; பாண்டுவின் மகனின் பேரன். ‘பர்பரீகன்’ எனப் புகழ்பெற்ற நான் அந்த அசுரனை வதம் செய்ய வந்தேன்.

Verse 67

स च दैत्यो हतः पापः पुनर्यास्ये महीतलम् । भवतीभिश्च मे नास्ति कृत्यं भोभोः कथंचन

அந்தப் பாவி அசுரன் கொல்லப்பட்டான்; இப்போது நான் மீண்டும் பூமித்தளத்திற்குச் செல்வேன். அம்மையரே, உங்களுடன் எனக்கு இனி எந்தக் காரியமும் இல்லை.

Verse 68

ब्रह्मचारिव्रतं यस्मादहं सततमास्थितः । इत्युक्त्वाभ्यर्च्य तल्लिंगं प्रणिपत्य च दण्डवत्

‘நான் எப்போதும் பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன்’ என்று கூறி, அவன் அந்த லிங்கத்தை அர்ச்சித்து தண்டவத் பணிந்தான்.

Verse 69

ऊर्ध्वमाचक्रमे वीरः कातरं ताभिरीक्षितः । ततो बहिः समागत्य सप्रकाशं मुखं तदा

அந்த வீரன் மேல்நோக்கி எழுந்துச் சென்றான்; அவர்கள் பதற்றமான பார்வையால் அவனை நோக்கினர். பின்னர் அவன் வெளியே வந்து, அச்சமயம் அவன் முகம் ஒளிவீசித் திகழ்ந்தது.

Verse 70

प्रहर्षेणैव पूर्वस्या विजयं ददृशे दिशः । तस्मिन्काले च विजयः कर्म सर्वं समाप्तवान्

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் கிழக்குத் திசையிலிருந்து வந்த வெற்றியை கண்டான். அதே நேரத்தில் விஜயன் முழு காரியத்தையும் நிறைவு செய்தான்.

Verse 71

कांत्या सूर्यसमाभास ऊर्ध्वमाचक्रमे क्षणात् । ततो वियद्गतं देवैः पुष्पवर्षमभून्महत्

சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்து அவன் கணநேரத்தில் மேலே எழுந்தான். பின்னர் விண்ணிலிருந்து தேவர்கள் பெரும் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்.

Verse 72

जगुर्गंधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः । विजयो बर्बरीकं च ततो वचनमब्रवीत्

முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனமாடியது. அப்போது விஜயன் பர்பரீகனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 73

तव प्रसादाद्वीरेश सिद्धिः प्राप्ता मयातुला । चिरं जीव चिरं नंद चिरं वस चिरं जय

வீரர்களின் தலைவனே! உன் அருளால் எனக்கு ஒப்பற்ற சித்தி கிடைத்தது. நீ நீண்ட நாள் வாழ்க; நீண்ட நாள் மகிழ்க; நீண்ட நாள் தங்குக; நீண்ட நாள் வெற்றி பெறுக.

Verse 74

अत एव हि साधृनां संगमिच्छंति साधवः । औषधं सर्वदोषाणां भवेत्सत्यं गमो यतः

அதனால் தான் நல்லோர் நல்லோரின் சங்கத்தை நாடுவர்; ஏனெனில் அந்தச் சத்சங்கத்திலிருந்து உண்மையான வாழ்வழி பிறக்கிறது; அது எல்லா குறைகளுக்கும் மருந்தாகிறது.

Verse 75

त्वं च होमस्थितं भस्म सिंदूरसदृशप्रभम् । निःशल्यं सविवरकं पूर्यमाणं गृहाण च

நீயும் ஹோமத்தில் உள்ள இந்த பஸ்மத்தை ஏற்றுக்கொள்; அது குங்குமம் போல் ஒளிவிடும். குத்தப்படாததாயினும் ஒரு துளையுடன், நிரப்பப்படக்கூடியதாக உள்ளது.

Verse 76

अक्षय्यमेतत्संग्रामे प्रथमं ते प्रमुंचतः । शत्रूणां स्थानकं मृत्योर्देहं ध्वस्तं करिष्यति

இது போரில் அழியாதது. நீ இதை முதலில் விடுத்தால், பகைவரின் கோட்டையைக் குலைத்துத் தகர்த்து, மரணத்தின் உடலையும் சிதைக்கச் செய்யும்.

Verse 77

एवं सुखेन विजयः शत्रूणां ते भविष्यति

இவ்வாறு எளிதாகவே பகைவர்மேல் உனக்கு வெற்றி உண்டாகும்.

Verse 78

बर्बरीक उवाच । उपकुर्यान्निराकांक्षो यः स साधुरितीर्यते । साकांक्षमुपकुर्याद्यः साधुत्वे तस्य को गुणः

பர்பரீகன் கூறினான்: எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி உதவி செய்பவனே ‘சாது’ எனப் போற்றப்படுகிறான். பலன் விரும்பி உதவி செய்பவனின் சாதுத்துவத்தில் என்ன நற்குணம் உள்ளது?

Verse 79

तद्देहि भस्म चान्यस्मै केनाप्यर्थो न मेऽण्वपि । प्रसादसुमुखां दृष्टिं विना नान्यद्वृणोमि ते

அந்த பஸ்மத்தை வேறொருவருக்குக் கொடுங்கள்; எனக்கு யாரிடமிருந்தும் சிறிதளவும் உலகியலான பயன் வேண்டாம். உங்கள் அருள்மிகு இன்முகக் கருணைநோக்கைத் தவிர வேறெதையும் நான் வேண்டேன்.

Verse 80

देवा ऊचुः । कुरूणां पांडवानां च भविष्यति महान्रणः । ततो भूमिस्थितं भस्म प्राप्स्यंति यदि कौरवाः

தேவர்கள் கூறினர்—குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையில் மாபெரும் போர் நிகழும். அதன் பின் கௌரவர்கள் நிலத்தில் கிடக்கும் பஸ்மத்தைப் பெற்றால்…

Verse 81

महाननर्थो भविता पांडवानां ततः स्फुटम् । तस्माद्गृहाण त्वं भस्म सोपि चक्रे तथो वचः

அப்போது பாண்டவர்களுக்கு தெளிவாகவே பெரும் அனர்த்தம் நேரும். ஆகவே நீ இந்தப் பஸ்மத்தை எடுத்துக்கொள். அவனும் அந்தச் சொல்லின்படி நடந்தான்.

Verse 82

देवीभिः सहिता देवाः संमान्य विजयं च ते । सिद्धैश्वर्यं ददुस्तस्मै सिद्धसेनेति नाम च

தேவியருடன் கூடிய தேவர்கள் விஜயனைப் போற்றி மதித்தனர். அவனுக்கு சித்த ஐஸ்வர்யத்தை அருளி, ‘சித்தசேனன்’ என்ற பெயரையும் அளித்தனர்.

Verse 83

एवं स विजयो विप्रः सिद्धिं लेभे सुदुर्लभाम् । बर्बरीकश्च कृत्वैतद्देवीभक्तिरतोऽवसत्

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணன் விஜயன் மிக அரிதான சித்தியை அடைந்தான். பற்பரீகனும் இதைச் செய்து தேவீபக்தியில் ஈடுபட்டு வாழ்ந்தான்.