Adhyaya 17

Verse 1

नारद उवाच । ततस्तयोः समायोगः सेनयोरुभयोरभूत् । युगांते समनुप्राप्ते यथा क्षुब्धसमुद्रयोः

நாரதர் கூறினார்—அப்போது இரு சேனைகளும் நேரடியாக மோதின; யுகாந்தம் வந்தபோது இரு கடல்கள் கொந்தளித்து கலங்குவது போல.

Verse 2

सुरासुराणां संमर्दे तस्मिन्परमदारुणे । तुमुलं सुमहत्क्रांते सेनयोरुभयोरपि

தேவர்-அசுரர் இடையேயான அந்த மிகக் கொடிய நெருக்குப் போரில், இரு சேனைகளும் பெரும் வலிமையுடன் முன்னேறியபோது, போர் மிகப் பெரிதாகவும் பேரொலியுடனும் எழுந்தது।

Verse 3

गर्जतां देवदैत्यानां शंखभेरीरवेण च । तूर्याणां चैव निर्घोषैर्मातंगानां च बृंहितैः

தேவர்-தைத்யர் கர்ஜனையாலும், சங்கம்-பேரி ஒலியாலும், போர்வாத்தியங்களின் இடிமுழக்கத்தாலும், யானைகளின் முழக்கத்தாலும் போர்க்களம் முழங்கியது।

Verse 4

हेषितैर्हयवृंदानां रथनेमिस्वनेन च । घोषेण चैव तूर्याणां युगांत इव चाभवत्

குதிரைக் கூட்டங்களின் கனைப்பு, தேர்சக்கரங்களின் முழக்கம், தூரியங்களின் பேரொலி—இவை அனைத்தும் யுகாந்தப் பிரளயம்போல் தோன்றின।

Verse 5

रोषेणाबिपरीतांगास्त्यक्तजीवितचेतसः । समसज्जन्त तेन्योन्यं प्रक्रमेणातिलोहिताः

சினத்தால் சிதைந்த உடலுடன், உயிரைப் பற்றிய எண்ணத்தைத் துறந்த மனத்துடன், செம்மையாய் மாறி அவர்கள் முன்னேறி ஒருவர்மேல் ஒருவர் மோதினர்।

Verse 6

रथा रथैः समासक्ता गजाश्चापि महागजैः । पत्तयः पत्तिभिश्चैव हयाश्चापि महाहयैः

தேர்கள் தேர்களோடு மோதின; யானைகள் பேர்யானைகளோடு; காலாட்கள் காலாட்களோடு; குதிரைகள் பெருங்குதிரைகளோடு—ஒவ்வொன்றும் தன் ஒப்பானதுடன் நெருங்கிப் போரிட்டது।

Verse 7

ततः प्रासाशनिगदाभिंडिपालपरश्वधैः । शक्तिभिः पट्टिशैः शूलैर्मुद्गरैः कणयैर्गुडैः

அப்போது ஈட்டிகள், வாள்கள், கதைகள், பிண்டிபாலங்கள், கோடாரிகள், சக்திகள், பட்டிசங்கள், சூலங்கள், சுத்திகள் மற்றும் கனமான எறியாயுதங்களால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் இடையறாது தாக்கினர்।

Verse 8

चक्रैश्च शक्तिभिश्चैव तोमरैरंकुशैरपि । कर्णिनालीकनाराचवत्सदंतार्द्धचंद्रकैः

சக்கராயுதங்கள், சக்திகள், தோமரங்கள், அங்குசங்கள், மேலும் கர்ணி, நாலீக, நாராச, வத்ஸதந்த, அர்த்தசந்திரமுனை அம்புகளின் வெட்டும் மழையால் போர் களம் நிரம்பியது।

Verse 9

भल्लैर्वेतसपत्रैश्च शुकतुंडैश्च निर्मलैः । वृष्टिभिश्चाद्भुताकारैर्गगनं समपद्यत

பல்லை அம்புகள், வேதச இலை-தண்டு அம்புகள், குறையற்ற ‘சுகதுண்ட’ அம்புகள் ஆகியவை அதிசய வடிவில் மழையென பொழிய, வானமே முழுதும் நிரம்பி ஆட்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 10

संप्रच्छाद्य दिशः सर्वास्तमोमयमिवाभवत् । प्राज्ञायंत न तेऽन्योन्यं तस्मिंस्तमसि संकुले

எல்லாத் திசைகளையும் மூடி அது இருள்மயமாய் ஆனது; அந்தக் குழப்பமான இருளில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிய முடியவில்லை.

Verse 11

अदृश्यभूतास्तमसि न्यकृंतंत परस्परम् । ततो भुजैर्ध्वजैश्छत्रैः शिरोभिश्च सकुंडलैः

இருளில் காணாமற்போய் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வெட்டி வீழ்த்தினர்; பின்னர் போர்க்களம் கைகள், கொடிகள், குடைகள், காதணியுடன் கூடிய தலைகள் ஆகியவற்றால் நிரம்பியது.

Verse 12

गजैस्तुरंगैः पादातैः पतद्भिः पतितैरपि । आकाशशिरसो भ्रष्टैः पंकजैरिव भूश्चिता

யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள்—சிலர் விழுந்துகொண்டும் சிலர் விழுந்தும்—அவர்களால் பூமி நிரம்பியது; வானத்தின் தலைப்பகுதியிலிருந்து உதிர்ந்த தாமரைகள் போல நிலம் பரவியது.

Verse 13

भग्नदंता भिन्नकुंभाश्छिन्नदीर्घमहाकराः । गजाः शैलनिभाः पेतुर्धरण्यां रुधिरस्रवाः

மலைபோன்ற யானைகள்—தந்தங்கள் முறிந்து, கும்பஸ்தலங்கள் பிளந்து, நீண்ட வலிய துதிக்கைகள் துண்டிக்கப்பட்டு—இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட பூமியில் விழுந்தன.

Verse 14

भग्नैषाश्च रथाः पेतुर्भग्नाक्षाः शकलीकृताः । पत्तयः कोटिशः पेतुस्तुरंगाश्च सहस्रशः

உடைந்த கொடித்தண்டங்களுடன் ரதங்கள் வீழ்ந்தன; அச்சுகள் முறிந்து துண்டுத் துண்டாயின. காலாட்கள் கோடிக்கணக்கில் சரிந்தனர்; குதிரைகள் ஆயிரக்கணக்கில் விழுந்தன.

Verse 15

ततः शोणितनद्यश्च हर्षदाः पिशिताशिनाम् । वैतालानंददायिन्यो व्यजायंत सहस३शः

பின்னர் ஆயிரமாயிரம் இரத்தநதிகள் எழுந்தன—மாமிசம் உண்ணுவோர்க்கு மகிழ்ச்சி தருவனவும், வைதாளர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனவும்.

Verse 16

तस्मिंस्तथाविधे युद्धे सेनानीर्ग्रसनोऽरिहा । बाणवर्षेण महता देवसैन्यमकंपयत्

அத்தகைய போரில் பகைநாசகன் சேனாதிபதி கிரசனன், பெரும் அம்புமழையால் தேவர்சேனையை நடுங்கச் செய்தான்.

Verse 17

ततो ग्रसनमालोक्य यमः क्रोधविमूर्छितः । ववर्ष शरवर्षेण विशेषादग्निवर्चसा

பின்னர் கிரசனனைப் பார்த்த யமன் கோபத்தில் மயங்கியவனாய், தீயொளி மிகுந்த அம்புமழையைச் சிறப்பாகப் பொழிந்தான்.

Verse 18

स विद्धो बहुभिर्षाणैर्ग्रसनोऽतिपराक्रमः । कृतप्रतिकृताकांक्षी धनुरानम्य भैरवम्

பல அம்புகளால் குத்தப்பட்டிருந்தும் மிகப் பராக்கிரமமுடைய கிரசனன், பழிவாங்கும் விருப்பத்துடன் பயங்கர வில்லை வளைத்து இழுத்தான்.

Verse 19

शरैः सहस्रैश्च पञ्चलक्षैश्चैव व्यताडयत् । ग्रसनेन विमुक्तांस्ताञ्छरान्सोपि निवार्य च

அவன் ஆயிரமாயிரம், மேலும் ஐந்து இலட்சம் அம்புகளால் தாக்கினான்; கிரசனன் விடுத்த அம்புகளையும் அவன் தடுத்து நிறுத்தினான்।

Verse 20

बाणवृष्टिभिरुग्राभिर्यमो ग्रसनमर्दयत् । कृतांतशरवृष्टीनां संततीः प्रतिसर्पतीः । चिच्छेद शरवर्षेण ग्रसनो दानवेश्वरः

கடுமையான அம்புமழைகளால் யமன் கிரசனனைத் துன்புறுத்தினான். ஆனால் தானவாதிபதி கிரசனன், தன் அம்புமழையால் க்ருதாந்தனின் அம்புகளின் முன்னேறும் இடையறாத பெருக்குகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்।

Verse 21

विफलां तां समालोक्य यमः स्वशरसंततिम्

தன் இடையறாத அம்புத்தொடர் பயனற்றதாயிற்றெனக் கண்டு யமன் மனத்தில் கோபம் கொண்டு வேறு வழிக்குத் தயாரானான்।

Verse 22

प्राहिणोन्मुद्गरं दीप्तं ग्रसनस्य रथं प्रति । स तं मुद्गरमायांतमुत्पत्य रथसत्तमात्

அவன் கிரசனனின் தேரை நோக்கி ஒளிவீசும் முத்கரத்தை எறிந்தான். அது விரைந்து வருவதைக் கண்ட கிரசனன் தன் சிறந்த தேரிலிருந்து தாவி எழுந்தான்।

Verse 23

जग्राह वामहस्तेन लीलया ग्रसनोऽरिहा । तेनैव मुद्गरेणाथ यमस्य महिषं रुषा

பகைஅழிப்பவன் கிரசனன் அதை இடக்கையால் விளையாட்டாகப் பிடித்தான்; அதே முத்கரத்தால் கோபத்துடன் யமனின் எருமையை அடித்தான்।

Verse 24

ताडयामास वेगेन स पपात महीतले । उत्पत्याथ यमस्तस्मान्महिषान्निपतिष्यतः

அவன் வேகத்துடன் தாக்கினான், அது தரையில் விழுந்தது. அப்பொழுது எமன் விழப்போகும் அந்த எருமையிலிருந்து குதித்து எழுந்தான்.

Verse 25

प्रासेन ताडयामास ग्रसनं वदने दृढम् । स तु प्राप्तप्रहारेण मूर्छितो न्यपतद्भुवि

அவன் ஈட்டியால் கிரசனனின் முகத்தில் பலமாகத் தாக்கினான். அந்தத் தாக்குதலால் மயக்கமடைந்து அவன் பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 26

ग्रसनं पतित दृष्ट्वा जंभो भीमपराक्रमः । यमस्य भिंडिपालेन प्रहारमकरोद्धृदि

கிரசனன் விழுந்ததைக் கண்டு, பயங்கரமான வலிமை கொண்ட ஜம்பன் எமனின் மார்பில் பிண்டிபாலத்தால் தாக்கினான்.

Verse 27

यमस्तेन प्रहारेण सुस्राव रुधिरं मुखात् । अतिगाढ प्रहारार्त्तः कृतांतोमूर्छितोऽभवत्

அந்தத் தாக்குதலால் எமனின் வாயிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது. மிகக் கடுமையான அடியால் வேதனையுற்று கிருதாந்தன் (எமன்) மயக்கமடைந்தான்.

Verse 28

कृतांतमर्दितं दृष्ट्वा गदापाणिर्धनादिपः । वृतो यक्षायुतगणैर्जंभं प्रत्युद्ययौ रुषआ

கிருதாந்தன் தாக்கப்பட்டதைக் கண்டு, கதையேந்திய தனாதிபதி (குபேரன்) பல்லாயிரம் யட்சர்களுடன் கோபத்துடன் ஜம்பனை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 29

जंभो रुषा तमायांतं दानवा नीकसंवृतः । जग्राह वाक्यं राज्ञस्तु यता स्निग्धेन भाषितम्

தானவர் படைகளால் சூழப்பட்ட கோபமுற்ற ஜம்பன் அவன் முன்னே வருவதை கண்டான்; ஆயினும் அரசன் அன்புடன் அளவோடு உரைத்த சொற்களை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 30

ग्रसनो लब्धसंज्ञोऽथ यमस्य प्राहिणोद्गदाम् । मणिहेमपरिष्कारां गुर्वी परिघमर्दिनीम्

அப்போது கிரசனன் உணர்வு பெற்றவுடன் யமனை நோக்கி ஒரு கனமான கதையை எறிந்தான்—மணி, பொன் அலங்காரமுடையது—இரும்புக் கம்பியையும் நசைக்கும் வல்லமை உடையது।

Verse 31

तामापतंतीं संप्रेक्ष्य गदां महिषवाहनः । गदायाः प्रतिघातार्थं जगज्ज्वलनभैरवम्

அந்த கதை தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வருவதை கண்ட மகிஷவாகனன் யமன், அதன் தாக்கத்தைத் தடுக்க உலகம் எரிவதுபோல் அச்சமூட்டும் ஜ்வாலாதேஜத்தை ஆயத்தப்படுத்தினான்।

Verse 32

दंडं मुमोच कोपेन ज्वालामालासमाकुलम् । स गदां वियति प्राप्य ररासांबुधरोद्धतम्

கோபத்தில் அவன் ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழ்ந்த தண்டத்தை எறிந்தான். அது வானில் கதையை அடைந்து, கொந்தளிக்கும் மேகத்தின் கர்ஜனைபோல் முழங்கியது।

Verse 33

संवट्टश्चाभवत्ताभ्यां शैलाभ्यामिव दुःसहः । ताभ्यां निष्पेषनिर्ह्राद जडीकृतदिगंतरम्

இருவருக்கிடையே மலைகள் மோதுவது போன்ற தாங்கமுடியாத மோதல் எழுந்தது. அந்த அரைக்கும் இடிமுழக்கத்தால் திசைகளின் இடைவெளிகளும் உறைந்து நின்றன।

Verse 34

जगद्व्याकुलतां यातं प्रलयागमशंकया । क्षणात्प्रशांतनिर्ह्रादं ज्वलदुल्कासमाचितम्

பிரளயம் வருமோ என்ற அச்சத்தால் உலகம் கலங்கியது; ஆனால் கணநேரத்தில் இடிமுழக்கம் அடங்கி, வானம் எரியும் உல்கைகளால் நிரம்பியது।

Verse 35

निष्पेषणं तयोर्भीमम भूद्गनगोचरम् । निहत्याथ गदां दण्डस्ततो ग्रसनमूर्धनि

அவர்களின் பயங்கர நசுக்கும் மோதல் சிவகணங்களுக்கும் காட்சியாகியது; பின்னர் தண்டு, கதையை வீழ்த்தி, அதன் பின் கிரசனனின் தலையில் விழுந்தது।

Verse 36

पपात पौरुषं हत्वा यथा दैवं पुरार्जितम् । सतु तेन प्रहारेण दृष्ट्वा सतिमिरादिशः

முன்சேமித்த விதியே அடித்ததுபோல் அவன் வீரத்திறன் சாய்ந்தது; அந்த அடியால் திசைகள் அனைத்தும் கனத்த இருளால் மூடப்பட்டதைக் கண்டான்।

Verse 37

पपात भूमौ निःसंज्ञो भूमिरेणुविभूषितः । ततो हाहारवो घोरः सेनयोरुभयोरभूत्

அவன் உணர்விழந்து தரையில் விழுந்தான்; உடல் மண்ண்தூளால் பூசப்பட்டது; அப்போது இரு படைகளிலும் ‘அய்யோ!’ என்ற பயங்கர அலறல் எழுந்தது।

Verse 38

ततो महूर्तमात्रेण ग्रसनः प्राप्य चेतनाम् । अपश्यत्स्वां तनुं ध्वस्तां विलोलाभरणांबराम्

பின்னர் ஒரு முஹூர்த்தத்திற்குள் கிரசனன் உணர்வு பெற்றான்; தன் உடல் சிதைந்திருப்பதையும், ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் சிதறி தளர்ந்து தொங்குவதையும் கண்டான்।

Verse 39

स चापि चिंतयामास कृतप्रतिकृतक्रियाम् । धिगस्तु पौरुषं मह्यं प्रभोरग्रेसरः कथम्

அவன் செய்த செயலும் அதற்கான எதிர்செயலும் நினைத்து— “என் வீரத்துக்கு நிந்தை! ஆண்டவரின் முன்னணித் தலைவனின் முன் நான் எவ்வாறு நிற்கத் துணிந்தேன்?” என்று மனத்தில் வருந்தினான்.

Verse 40

मय्याश्रितानि सैन्यानि जिते मयि जितानि च । असंभावितरूपो हि सज्जनो मोदते सुखम्

“என்னைச் சார்ந்திருந்த படைகள்— நான் வென்றால் வெல்லும்; நான் தோற்றால் தோற்கும். தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளாத இயல்புடைய நல்லவன் திருப்தி என்னும் சுகத்திலேயே மகிழ்கிறான்।”

Verse 41

संभावितस्त्वशक्तश्चेत्तस्य नायं परोऽपि वा । एवं संचिंत्य वेगेन समुत्तस्थौ महाबलः

“தகுதி இல்லாதவனாக இருந்தும் ஒருவன் மதிக்கப்படின், உண்மையில் இவ்வுலகும் அவனுடையதல்ல; மறுவுலகும் அவனுடையதல்ல.” என்று எண்ணி அந்த மகாபலன் வேகமாக எழுந்தான்.

Verse 42

मुद्गरं कालदण्डाभं गृहीत्वा गिरिसंनिभम् । ग्रसनो घोरसंकल्पः संदष्टौष्ठपुटच्छदः

கொடுஞ்சங்கல்பம் கொண்ட கிரசனன், காலனின் தண்டைப் போன்றதும் மலைப்போல் பெரிதுமான கதையைப் பிடித்தான். உதடுகளை இறுக்கிக் கொண்டு பயங்கரத் தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமானான்.

Verse 43

रथेन त्वरितोऽगच्छदाससादांतकं रणे । समासाद्य यमं युद्धे ग्रसनो भ्राम्य मुद्गरम्

அவன் தேரில் ஏறி விரைந்து சென்று போர்க்களத்தில் அந்தகனை எதிர்கொண்டான். போரில் யமனை அணுகி கிரசனன் தனது கதையைச் சுழற்றத் தொடங்கினான்.

Verse 44

वेगेन महता रौद्रं चिक्षेप यममूर्धनि । विलोक्य मुद्गरं दीप्तं यमः संभ्रांतलोचनः

மிகுந்த வேகமும் கொந்தளிக்கும் ரௌத்ரமும் கொண்டு அவன் யமனின் தலைமேல் கதைையை எறிந்தான். தீப்பொலிவுடன் எரியும் கதையைப் பார்த்த யமனின் கண்கள் அச்சத்தால் விரிந்தன.

Verse 45

वंचयामास दुर्द्धर्षं मुद्गरं तं महाबलः । तस्मिन्नपसृते दूरं चंडानां भीमकर्मणाम्

அந்த மகாபலன் தடுக்க முடியாத அந்தக் கதையடியைத் தவிர்த்தான். அது தூரம் கடந்ததும், கொடுஞ்செயல் கொண்ட கடும் வீரர்கள் முன்னே பாய்ந்தனர்.

Verse 46

याम्यानां किंकराणां च अयुतं निष्पिपेष ह । ततस्तदयुतं दृष्ट्वा हतं किंकरवाहिनी

அவன் யமனின் கிங்கரர்களில் பத்தாயிரம் பேரை நசுக்கி அழித்தான். அந்தப் பத்தாயிரம் பேர் வீழ்ந்ததைப் பார்த்த கிங்கரப் படை தளர்ந்தது.

Verse 47

दशार्बुदमिता क्रुद्धा ग्रसनायान्वधावत । ग्रसनस्तु समालोक्य तां किंकरमयां शुभाम्

பத்து அர்புதம் எண்ணிக்கையுடைய அந்தப் படை கோபத்துடன் கிரசனனை விழுங்க ஓடிவந்தது. ஆனால் கிரசன் அந்தக் கிங்கரமயமான அழகிய படையை நோக்கினான்.

Verse 48

मेने यमसहस्राणि तादृग्रूपबला हि सा । विगाह्य ग्रसनं सेना ववर्ष शरवृष्टिभिः

அந்தப் படையின் உருவமும் வலிமையும் ஆயிரம் யமர்களைப் போலத் தோன்றியது. கிரசனுக்குள் புகுந்து, அம்புமழையைப் பொழிந்தது.

Verse 49

कल्पांतघोरसंकाशो बभूव स महारणः । केचिच्छैलेन बिभिदुः केचिद्बाणैरजिह्यगैः

அந்த மாபோர் கல்பாந்தத்தின் அச்சம்போல் மிகக் கொடியதாகியது. சிலர் பாறைகளை எறிந்து தாக்கினர்; மற்றோர் சிலர் தவறாத அம்புகளால் குத்திப் பிளந்தனர்.

Verse 50

पिपिषुर्गदया केचित्कोचिन्मुद्गरवृष्टिभिः । केचित्प्रासप्रहारैश्च ताडयामासुरुद्धताः

சிலர் கதையால் நசுக்கினர்; சிலர் முத்கரங்களின் மழையால் தாக்கினர். இன்னோர் சிலர் அகந்தையுடன் ஈட்டிப் பாய்ச்சல்களால் அடித்தனர்.

Verse 51

अपरे किंकरास्तस्य ललंबुर्बाहुमंडले । शिलाभिरपरे जघ्नुर्द्रुमैरन्ये महोच्छ्रयैः

அவனுடைய சில கிங்கரர்கள் அவன் புயவட்டத்தில் தொங்கிப் பற்றிக்கொண்டனர். சிலர் கற்களால் அடித்தனர்; மற்றோர் சிலர் உயர்ந்த மரங்களால் தாக்கினர்.

Verse 52

तस्यापरे च गात्रेषु दशनांश्चन्यपातयन् । अपरे मुष्टिभिः पृष्ठं किंकरास्ताडयंति च

சிலர் அவன் உடல் உறுப்புகளில் அடித்து அவன் பற்களை உதிரச் செய்தனர். மற்றோர் சில கிங்கரர்கள் குத்துகளால் அவன் முதுகை இடைவிடாது தாக்கினர்.

Verse 53

एवं चाभिद्रुतस्तैः स ग्रसनः क्रोधमूर्छितः । उत्साद्य गात्रं भूपृष्ठे निष्पिपेष सहस्रशः

இவ்வாறு அவர்களால் தாக்கப்பட்ட கிரசனன் கோபமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான். தன் உடலைப் பூமியில் வீசி, ஆயிரக்கணக்கானவர்களை நசுக்கினான்.

Verse 54

कांश्चिदुत्थाय जघ्नेऽसौ मुष्टिभिः किंकरान्रणे । कांश्चित्पादप्रहारेण धावन्नन्यानचूर्णयत्

எழுந்து அவன் போர்க்களத்தில் யமனின் சில கிங்கரர்களை குத்துகளால் வீழ்த்தினான்; மேலும் ஓடிக்கொண்டே காலடித் தாக்குதலால் மற்றவர்களையும் நொறுக்கினான்।

Verse 55

क्षणैकेन स तान्निन्ये यमलोकायभारत । स च किंकरयुद्धेन ववृधेऽग्निरिवैधसा

ஒரே கணத்தில், ஓ பாரதா, அவன் அவர்களை யமலோகத்துக்கு அனுப்பினான்; கிங்கரர்களுடன் போரிடப் போரிட அவன் எரிபொருள் பெற்ற தீ போல மேலும் வலிமை பெற்றான்।

Verse 56

तमालोक्य यमोऽश्रांतं श्रांतंस्तांश्च हतान्स्वकान् । आजगाम समुद्यम्य दंडं महिषवाहनः

அவனைச் சோர்வில்லாதவனாகக் கண்டு, தன் கிங்கரர்கள் சோர்ந்து கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, எருமை வாகனமுடைய யமன் தண்டத்தை உயர்த்தி முன்னே வந்தான்।

Verse 57

ग्रसनस्तु तमायांतमाजघ्ने गदयोरसि । अचिंतयित्वा तत्कर्म ग्रसनस्यांतकोऽरिहा

அப்போது அணுகி வந்த யமனின் மார்பில் கிரசனன் கதையால் தாக்கினான்; அந்தச் செயலைத் தாங்காது, அரிஹா அந்தகன் (யமன்) கிரசனனை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பினான்।

Verse 58

व्याघ्रान्दंडेन संजघ्ने स रथान्न्य पतद्भुवि । ततः क्षणेन चोत्थाय संचिंत्यात्मानमुद्धतः

அவன் தண்டத்தால் கொடிய தாக்குதலாளர்களை வீழ்த்தினான்; ரதங்கள் தரையில் விழுந்தன; பின்னர் ஒரு கணத்தில் அந்த அகந்தையன் எழுந்து தன்னைச் சீர்படுத்தி நிலைபெற்றான்।

Verse 59

वायुवेगेन सहसा ययौ यमरथं प्रति । पदातिः स रथं तं च समारुह्य यमं तदा

அவன் காற்றின் வேகத்தோடு திடீரென யமனின் தேரை நோக்கி பாய்ந்தான். கால்நடையாக இருந்தும் அந்தத் தேரில் ஏறி அப்பொழுதே யமனை அணுகினான்.

Verse 60

योधयामास बाहुभ्यामाकृष्य बलिनां वरः । यमोऽपि शस्त्राण्युत्सृज्च बाहुयुद्धे प्रवर्तते

வலிமையோரில் சிறந்தவன் தன் புயங்களால் இழுத்து யமனுடன் மல்லயுத்தம் செய்தான். யமனும் ஆயுதங்களை விட்டு கைமோதலில் ஈடுபட்டான்.

Verse 61

ग्रसनं कटिवस्त्रे तु यमं गृह्य बलोत्कटः । भ्रामयामास वेगेन संभ्रमाविष्टचेतसम्

அப்போது வலிமை மயக்கமுற்ற கிரசனன் யமனை இடுப்புத்துணியால் பிடித்து வேகமாகச் சுழற்றினான்; அதனால் யமனின் மனம் குழம்பியது.

Verse 62

विमोच्याथ यमः कष्टात्कंठेऽवष्टभ्य चासुरम् । बाहुभ्यां भ्रामयामास सोऽप्यात्मानममोचयत्

பின்பு யமன் மிகக் கடினமாகத் தன்னை விடுவித்து, அந்த அசுரனின் கழுத்தைப் பிடித்து இரு கைகளாலும் சுழற்றினான்; ஆனாலும் அந்தத் தெய்வதுரோகி தன்னை விடுவித்துக் கொண்டான்.

Verse 63

ततो जघ्नतुरन्योन्यं मुष्टिभिर्निर्दयौ च तौ । दैत्येंद्रस्यातिवीर्यत्वात्परिश्रांततरो यमः

அதன்பின் இருவரும் இரக்கமின்றி குத்துகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். தைத்தியத் தலைவனின் பேர்வலிமையால் யமன் அதிகமாகச் சோர்ந்தான்.

Verse 64

स्कंधे निधाय दैत्यस्य मुखं विश्रांतिमैच्छत । तमा लक्ष्य ततो दैत्यः श्रांतमुत्पाट्य चौजसा

தைத்தியனின் முகத்தைத் தன் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு யமன் சிறிது ஓய்வு நாடினான். அவனைச் சோர்ந்தவனெனக் கண்டு தைத்தியன் வலத்தால் பிடித்து உக்கிர வேகத்தால் அவனைப் பிய்த்தெடுத்தான்.

Verse 65

निष्पिपेष महीपृष्ठे विनिघ्नन्पार्ष्णिपाणिभिः । ततो यमस्य वदनात्सुस्राव रुधिरं बहु

அவன் யமனைப் பூமித் தளத்தில் வீழ்த்தி, குதிகாலும் கையுமாக அடித்து நசுக்கினான். அப்போது யமனின் வாயிலிருந்து மிகுந்த இரத்தம் வழிந்தது.

Verse 66

निर्जीवमिति तं दृष्ट्वा ततः संत्यज्य दानवः । जयं प्राप्योद्धतं नादं मुक्त्वा संत्रास्य देवताः

அவனை உயிரற்றவனெனக் கண்டு தானவன் அவனை விட்டுச் சென்றான். வெற்றி பெற்றதாக எண்ணி அவன் வெறித்தனமான கர்ஜனையை எழுப்ப, தேவர்கள் அஞ்சினர்.

Verse 67

स्वकं सैन्यं समासाद्य तस्थौ गिरिरिवाचलः

தன் படையினை அணுகி, அந்தத் தைத்தியன் மலைபோல் அசையாது நின்றான்.

Verse 68

नादेन तस्य ग्रसनस्य संख्ये महायुधैश्चार्दितसर्वगात्राः । गते कृथांते वसुधां च निष्प्रभे चकंपिरे कांदिशिकाः सुरास्ते

அப்போரில் கிரசனனின் கர்ஜனையாலும் மகாயுதங்களின் தாக்கத்தாலும் உடலெங்கும் சிதைந்தவர்களாய், க்ருதாந்தன் (யமன்) அகன்றதும் பூமி ஒளியிழந்ததும், அந்தத் தேவர்கள் திசைதெரியாமல் நடுங்கி அலைந்து ஓடினர்.