Adhyaya 50

Verse 1

अतिथिरुवाच । साध्वबालमते बाल कमठैतत्त्वयोच्यते । शरीरलक्षणं श्रोतुं पुनरिच्छामि तद्वद

அதிதி கூறினார்—ஓ பாலக கமடா! தத்துவ உபதேசம் எளிய மனத்திற்கும் ஏற்றதாக உள்ளது. உடலின் இலக்கணங்களை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதைச் சொல்।

Verse 2

कमठ उवाच । यथैतद्वेद ब्रह्मांडं शरीरं च तथा शृणु । पादमूलं च पातालं प्रपदं च रसातलम्

கமடன் கூறினான்—இந்த உடல் பிரம்மாண்டத்துடன் எவ்வாறு ஒத்திருக்கிறதோ கேள். பாதத்தின் அடிமூலம் பாதாளம்; பாதத்தின் முன்பகுதி ரசாதலம்।

Verse 3

तलातलं तथा गुल्फौ जंघे चास्य महातलम् । जानुनी सुतलं चोरू वितलं चातलं कटिम्

கணுக்கால்கள் தலாதலம்; அவனுடைய கால் மடல்கள் (பிண்டல்கள்) மகாதலம். முழங்கால்கள் சுதலம்; தொடைகள் விதலம்; இடுப்பு அதலம்।

Verse 4

नाभिं महीतलं प्राहुर्भुवर्लोकमथोदरम् । उरःस्थलं च स्वर्लोकं महर्ग्रीवा मुखं जनम्

நாபி மஹீதலம்; வயிறு புவர்லோகம். மார்புப்பகுதி ஸ்வர்லோகம்; கழுத்து மஹர்லோகம்; முகம் ஜனலோகம்।

Verse 5

नेत्रे तपः सत्यलोकं शीर्षदेशं वदंति च । तद्यथा सप्त द्वीपानि पृथिव्यां संस्थितानि च

கண்கள் தபோலோகம் எனவும், தலைச்சிகரம் சத்யலோகம் எனவும் கூறுவர். பூமியில் ஏழு தீவுகள் நிலைபெற்றதுபோல—

Verse 6

तथात्र धातवः सप्त नामतस्तान्निबोध मे । त्वगसृङ्मांस मेदोऽस्थिमज्जाशुक्राणि धातवः

அதேபோல் இங்கே ஏழு தாதுக்கள் உள்ளன—என்னிடமிருந்து அவற்றின் பெயர்களை அறிக: தோல், இரத்தம், மாம்சம், மேதஸ், எலும்பு, மஜ்ஜை, சுக்கிரம்—இவையே தாதுக்கள்.

Verse 7

अस्थ्नामत्र शतानि स्युस्त्रीणि षष्ट्यधिकानि च । त्रिंशच्छतसहस्राणि नाडीनां कथितानि च

இங்கே எலும்புகள் மூன்றுநூற்று அறுபது எனக் கூறப்படுகின்றன; நாடிகள் மூன்று இலட்சம் என விவரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 8

षट्पंचाशत्सहस्राणि तथान्यानि नवैव तु । ता वहंति रसं देहे जलं नद्यो यथा भुवि

ஐம்பத்தாறு ஆயிரம் (நாடி வழிகள்) மேலும் கூடுதலாக ஒன்பதும் உள்ளன. அவை உடலில் ரசத்தை, பூமியில் நதிகள் நீரை எடுத்துச் செல்லும் போல, எடுத்துச் செல்கின்றன.

Verse 9

सार्धाभिस्तिसृभिश्छन्नं समंताद्रोमकोटिभिः । शरीरं स्थूलसूक्ष्माभिर्दृश्यादृश्या हि ताः स्मृताः

மூன்றரை கோடி ரோமங்களால் உடல் எல்லாத் திசைகளிலும் மூடப்பட்டுள்ளது. அவை இருவகை என நினைக்கப்படுகின்றன—ஸ்தூலம், ஸூக்ஷ்மம்; காட்சி, அகாட்சி.

Verse 10

षडंगानि प्रधानानि कथ्यमानानि मे शृणु । द्वौ बाहू सक्थिनी द्वे च मूर्धा जठरमेव च

நான் கூறுகின்ற ஆறு முதன்மை அங்கங்களை கேள்—இரு கரங்கள், இரு தொடைகள், தலை, மேலும் வயிறு।

Verse 11

अंत्राण्यत्र तथा त्रीणि सार्धव्यामत्रयाणि च । त्रिव्यामानि तथा स्त्रीणामाहुर्वेदविदो द्विजाः

இங்கே குடல்களும் மூன்று எனக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றின் அளவு மூன்றரை வ்யாமம். பெண்களுக்கு அது மூன்று வ்யாமம் என வேதம் அறிந்த இருபிறப்பினர் கூறுவர்।

Verse 12

ऊर्ध्वनालमधोवक्त्रं हृदि पद्मं प्रकीर्त्यते । हृत्पद्मवामतः प्लीहो दक्षिणे स्यात्तथा यकृत्

இதயத்தில் ஒரு தாமரை உள்ளது எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது—அதன் தண்டு மேல்நோக்கி, அதன் முகம் கீழ்நோக்கி. இதயத் தாமரையின் இடப்புறம் மில்தோல், வலப்புறம் கல்லீரல் உள்ளது।

Verse 13

मज्जातो मेदसश्चैव वसायाश्च तथा द्विज । मूत्रस्य चैव पित्तस्य श्लेष्मणः शकृतस्तथा

ஓ இருபிறப்பனே, (உடலின் தாதுக்கள்) மஜ்ஜை, மேதஸ், வஸா; மேலும் மூத்திரம், பித்தம், சளி, மலமும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 14

रक्तस्य चरमस्यात्र गर्ता द्व्यंजलयः स्मृताः । गेयः प्रवर्तमानास्ते देहं संधारयंत्युत

இங்கே இறுதி இரத்தத்தின் குகைகள்/ஆதாரங்கள் இரண்டு அஞ்சலி அளவு எனக் கூறப்படுகின்றன. அவை தொடர்ந்து ஓடி, உடலை நிச்சயமாகத் தாங்குகின்றன।

Verse 15

सीवन्यश्च तथा सप्त पंच मूर्धानमास्थिताः । एका मेढ्रं गता चैका तथा जिह्वां गता द्विज

சீவன்யங்கள் ஏழு எனக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றில் ஐந்து தலைப்பகுதியில் நிலைத்துள்ளன. ஒன்று மேட்ரம் (லிங்கம்) வரை செல்கிறது; மற்றொன்று அதுபோல நாவிற்கு செல்கிறது, ஓ இருமுறை பிறந்தவனே।

Verse 16

नाड्यः सर्वाः प्रवर्तंते नाभिपद्मात्तथात्र च । यासां श्रेष्ठा शिरो याता सुषुम्नेडाऽथ पिंगला

இங்கு எல்லா நாடிகளும் நாபி-தாமரையிலிருந்து எழுந்து ஓடுகின்றன. அவற்றில் தலைவரை அடையும் சிறந்த நாடிகள் சுஷும்னா, இடா, பிங்கலா ஆகும்.

Verse 17

नासिकाद्वारमासाद्य संस्थिते देहवर्धने । वायुरग्निश्चंद्रमाश्च पंचधा पंचधात्र च

மூக்குத் துவாரத்தை அடைந்து, அவை உடலின் வளர்ச்சிக்கும் தாங்குதலுக்கும் நிலைத்திருக்கின்றன. அங்கே வாயு, அக்னி, சந்திரத் தத்துவமும் தத்தம் ஐந்து வகைகளாகச் செயல்படுகின்றன.

Verse 18

प्राणापानसमानाश्च उदानो व्यान एव च । पंच भेदाः स्मृता वायोः कर्मार्ण्येषां वदंति च

பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன்—இவை வாயுவின் ஐந்து பிரிவுகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன; இவற்றின் செயல்களும் போதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 19

उच्छ्वासश्चैव निःश्वासो ह्यन्नपानप्रवेशनम् । आकंठाच्छीर्षसंस्थास्य प्राणकर्म प्रकीर्तितम्

உச்சுவாசம், நிச்சுவாசம், மேலும் அன்னம்-பானம் உட்புகுதல்—இவையே பிராணனின் செயல்கள் எனப் புகழப்படுகின்றன; அதன் இருப்பிடம் தொண்டையிலிருந்து தலைவரை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

त्यागो विण्मूत्रशुक्राणां गर्भविस्रवणं तथा । अपानकर्म निर्दिष्टं स्थानमस्य गुदोपरि

மலம், மூத்திரம், சுக்கிரம் ஆகியவற்றின் வெளியேற்றமும், கர்ப்பத்தொடர்பான சுரப்பும்—இவை அபான வாயுவின் செயல் எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் இருப்பிடம் குதத்தின் மேற்புறம் ஆகும்।

Verse 21

समानो धारयत्यन्नं विवेचयति चाप्यथ । रसयंश्चैव चरति सर्वश्रोणिष्ववारितः

சமான வாயு உணவை உள்ளே தாங்கி வைத்து, பின்னர் அதை ஜீரணித்து பிரிக்கிறது; எல்லா நாடிகளிலும் தடையின்றி சென்று ரஸத்தைச் சுழலச் செய்கிறது।

Verse 22

वाक्प्रवृत्तिप्रदोद्गारे प्रयत्ने सर्वकर्मणाम् । आकंठसुरसंस्थानमुदानस्य प्रकीर्त्यते

பேச்சின் வெளிப்பாடு, ஏப்பம், மேலும் எல்லாச் செயல்களிலும் முயற்சி—இவற்றிற்குக் காரணம் உதான வாயு எனச் சொல்லப்படுகிறது; அதன் இருப்பிடம் தொண்டை வரை, மேல்பகுதியான தேவர்-இடம் வரை எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 23

व्यानो हृदि स्थितो नित्यं तथा देहचरोपि च । धातुवृद्धिप्रदः स्वेदलालोन्मेषनिमेषकृत्

வியான வாயு எப்போதும் இதயத்தில் நிலைத்திருந்தும் உடல் முழுவதும் சஞ்சரிக்கிறது; அது தாதுக்களின் வளர்ச்சியை அளித்து, வியர்வை, உமிழ்நீர், கண்களின் திறப்பு-மூடலை உண்டாக்குகிறது।

Verse 24

पाचको रजकश्चैव साधकालोचकौ तथा । भ्राजकश्च तथा देहे पञ्चधा पावकः स्थितः

உடலில் பாவகன் (அக்னி) ஐந்து வகைகளாக நிலைகொண்டுள்ளான்—பாசக, ரஞ்சக, சாதக, ஆலோசக, ப்ராஜக।

Verse 25

पाचकस्तु पचत्यन्नं नित्यं पक्वाशये स्थित । आमाशयस्थोऽपि रसं रंजकः कुरुते त्वसृक्

பாசகன் பக்குவாசயத்தில் நிலைத்து, எப்போதும் அன்னத்தை ஜீரணிக்கச் செய்கிறான். ரஞ்சகன் ஆமாசயப் பகுதியில் இருந்தாலும், ரசத்தை இரத்தமாக மாற்றுகின்றான்.

Verse 26

साधको हृदिसंस्थश्च बुद्ध्याद्युत्साहकारकः । आलोचकश्च दृक्संस्थो रूपदर्शनशक्ति कृत

சாதகன் இதயத்தில் நிலைத்து, புத்தி முதலியவற்றிற்கு உற்சாகத்தை உண்டாக்குகிறான். ஆலோசகன் கண்களில் நிலைத்து, ரூபதரிசன சக்தியை அளிக்கிறான்.

Verse 27

त्वक्संस्थो भ्राजको देहं भ्राजयेन्निर्मलीकृतः । क्लेदको बोधकश्चैव तर्पणः श्लेष्मणस्तथा

தோலில் நிலைத்திருக்கும் ப்ராஜகன் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி ஒளிவிடச் செய்கிறான். அதுபோல க்லேதகன், போதகன், தர்ப்பணன் ஆகியனவும் ச்லேஷ்மம் (கபம்) என்பதின் வடிவங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 28

आलंबकस्तथा देहे पंचधा सोम उच्यते । क्लेदकः क्लेदयत्यन्नं नित्यं पक्वाशये स्थितः

உடலில் ஆலம்பகன் முதலியவற்றால் சோமன் ஐந்து வகையாகச் செயல்படுகிறான் என்று கூறப்படுகிறது. க்லேதகன் பக்குவாசயத்தில் நிலைத்து, எப்போதும் அன்னத்தை ஈரப்படுத்தி மென்மையாக்குகிறான்.

Verse 29

बोधको रसनास्थश्च रसानामवबोधकः । शिरःस्थश्चक्षुरादीनां तर्पणात्तर्पणः स्मृतः

போதகன் நாவிலே நிலைத்து, சுவைகளைத் தெளிவாக உணரச் செய்கிறான். தர்ப்பணன் தலையில் நிலைத்து, திருப்தியளிக்கும் போஷணத்தால் கண்கள் முதலிய இந்திரியங்களைப் பேணுகின்றான்.

Verse 30

सर्वसंधिगतश्चैव श्लेष्मणः श्लेष्मकृत्तथा । उरःस्थः सर्वगात्राणि स वै ह्यालंबकः स्थितः

எல்லா மூட்டுகளிலும் பரவி, ச்லேஷ்மம் (கபம்) உண்டாக்குவதாகிய ‘ஆலம்பக’ன் மார்பில் நிலைத்து, உடலின் எல்லா அங்கங்களையும் தாங்கி நிலைபெறச் செய்கிறான்.

Verse 31

एवं वाय्वग्निसोमैश्च देहः संधारितस्त्वसौ । आकाशजानि स्रोतांसि तथा कोष्ठविविक्तता

இவ்வாறு வாயு, அக்னி, சோமம் ஆகியவற்றால் இந்த உடல் தாங்கப்படுகிறது. ஆகாசத்திலிருந்து உடலின் ஸ்ரோதஸ்கள் (நாடி/வழிகள்) தோன்றுகின்றன; அதிலிருந்தே கோஷ்டங்களின் உள் இடைவெளி மற்றும் தனித்தன்மையும் உண்டாகிறது.

Verse 32

पार्थिवानीह जानीहि घ्राणकेशनखानि च । अस्थीनि धैर्यं गुरुता त्वङ्मांस हृदयं गुदम्

இங்கே பார்திவத் தத்துவத்திற்குரிய கூறுகளை அறிக—மூக்கு, முடி, நகம்; எலும்புகள், திடத்தன்மை, கனத்தன்மை; தோல், மாம்சம்; மேலும் இதயம் மற்றும் குதமும்.

Verse 33

नाभिर्मेदो यकृन्मज्जा अंत्रमामाशयः शिरा । स्नायुः पक्वाशयश्चैव प्राहुर्वेदविदो द्विजाः

நாபி, மேதஸ் (கொழுப்பு), யக்ருத் (கல்லீரல்), மஜ்ஜை, குடல், ஆமாசயம் (வயிறு) மற்றும் நரம்புக் குழாய்கள்; மேலும் நாண்கள் (ஸ்நாயு) மற்றும் பக்க்வாசயம் (பெருங்குடல்) — இவ்வாறு வேதம் அறிந்த த்விஜர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 34

नेत्रयोर्मडलं शुक्लं कफाद्भवति पैतृकम् । कृष्णं च मण्डलं वातात्तथा भवति मातृकम्

கண்களில் உள்ள வெண்மையான மண்டலம் கபத்திலிருந்து தோன்றி பித்ருஜம் எனப்படுகிறது; கருமையான மண்டலம் வாயுவிலிருந்து தோன்றி மாத்ருஜம் எனப்படுகிறது.

Verse 35

पक्ष्ममण्डलमेकं तु द्वितीयं चर्ममण्डलम् । शुक्लं तृतीयं कथित चतुर्थं कृष्णमण्डलम्

ஒன்று இமையிழை வட்டம்; இரண்டாவது தோல் வட்டம். மூன்றாவது வெண்வட்டம் என்றும், நான்காவது கருவட்டம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 36

दृङ्मण्डलं पंचमं तु नेत्रं स्यात्पंचमण्डलम् । अपरे नेत्रभागे द्वे उपांगोऽपांग एव च

‘தೃங் வட்டம்’ ஐந்தாவது; ஆகவே கண் ஐந்து வட்டங்களுடையது எனச் சொல்லப்படுகிறது. மேலும் சிலர் கணின் இரு கூடுதல் பகுதிகளாக உபாங்கம், அபாங்கம் என்பதையும் கூறுகின்றனர்.

Verse 37

उपांगो नेत्रपर्यंतो नासा मूलमपांगकः । वृषणौ च तथा प्रोक्तौ मेदोसृक्कफमांसकौ

உபாங்கம் கண் விளிம்புவரை விரிகிறது; அபாங்கம் மூக்கின் அடிப்பகுதியில் உள்ளது. மேலும் இரு வృషணங்களும் மேதஸ், இரத்தம், கபம், மாம்சம் ஆகியவற்றால் ஆனவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 38

असृङ्मांसमयी जिह्वा सर्वेषामेव देहिनाम् । हस्तयोरोष्ठयोर्मेढ्रे ग्रीवायां षट् च कूर्चकाः

அனைத்து தேஹிகளின் நாவு இரத்தமும் மாம்சமும் ஆனது. மேலும் இரு கைகளில், உதடுகளில், மேட்ரத்தில் மற்றும் கழுத்தில்—இவ்வாறு ஆறு கூர்சகங்கள் உள்ளன.

Verse 39

एवमत्र स्थिते जीवो देहेऽस्मिन्सप्तसप्तके । पंचविंशतिको व्याप्य देहं वासोऽस्य मूर्धनि

இவ்வாறு இங்கு நிலைபெற்ற ஜீவன், ஏழும்-ஏழும் தொகுதிகளால் ஆன இந்த உடலில் வாசம் செய்கிறது. பஞ்சவிம்ஶதி தத்துவமாய் உடலெங்கும் பரவினாலும், அதன் ஆசனம் தலைப்பகுதியில் உள்ளது.

Verse 40

त्वगसृग्मांसमित्याहुस्त्रिकं मातृसमुद्भवम् । मेदोमज्जास्थिकं प्रोक्तं पितृजं षट्च कौशिकम्

தோல், இரத்தம், மாமிசம்—இந்த மும்மையும் தாயிலிருந்து உண்டாகும் எனக் கூறப்படுகிறது. கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்பு ஆகியவை தந்தையிலிருந்து என அறிவிக்கப்படுகின்றன; மேலும் ஆறுவகை ‘கௌசிக’க் குழுவும் அதன்படி உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 41

एवं भूतमयं देहं पंचभूतसमुद्भवैः । अन्नैर्यथा वृद्धिमेति तदहं वर्णयामि ते

இவ்வாறு பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த பூதமய உடல், பஞ்சமஹாபூதங்களில் இருந்து தோன்றும் அன்னத்தால் எவ்வாறு வளர்ச்சி அடைகிறதோ—அதை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்.

Verse 42

तदन्नं पिण्डकवलैर्ग्रासैर्भुक्तं च देहिभिः । पूर्वं स्थूलाशये वायुः प्राणः प्रकुरुते द्विधा

அந்த அன்னம் உடலுடையோர் உருண்டைகளாகவும் கவ்வளங்களாகவும் உண்டு முதலில் பெரும் வயிற்றில் சேர்கிறது. அங்கே பிராணவாயு அதன்மேல் இருவகையாகச் செயல் புரிகிறது.

Verse 43

संप्रविश्यान्नमध्ये तु पृथगन्नपृथग्जलम् । अग्नेरूर्ध्वं जलं स्थाप्य तदन्नं तज्जलोपरि

அன்னக் குவியலுக்குள் புகுந்து, அன்னத்தை நீரிலிருந்து பிரிக்கிறது. ஜீரண அக்கினியின் மேலே நீரை வைத்து, அந்த நீரின் மேலே அன்னத்தை அமைக்கிறது.

Verse 44

जलस्याधः स्वयं प्राणः स्थित्वाग्निं धमते शनैः । वायुना धम्यमानोग्निरत्युष्णं कुरुते जलम्

நீரின் கீழே பிராணன் தானே இருந்து, அக்கினியை மெதுவாக ஊதுகிறது. வாயுவால் ஊதப்பட்ட அந்த அக்கினி நீரை மிகுந்த வெப்பமாக்குகிறது.

Verse 45

तदन्नमुष्णतोयेन समंतात्पच्यते पुनः । द्विधा भवति तत्पक्वं पृथक्किट्टं पृथग्रसम्

அந்த உணவு சூடான நீரால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மீண்டும் நன்றாகச் சமைக்கப்படுகிறது. ஜீரணமான பின் அது இருவகையாகிறது—ஒருபுறம் கிட்டம் (மலப்பகுதி), மறுபுறம் ரசம் (போஷக சாரம்).

Verse 46

मलैर्द्वादशभिः किट्टं भिन्नं देहाद्बहिर्व्रजेत् । कर्णाक्षिनासिकाजिह्वादताः शिश्नं गुदं नखाः

கிட்டப் பகுதி பன்னிரண்டு மலரூப அசுத்தங்களாகப் பிரிந்து உடலிலிருந்து வெளியே செல்கிறது—காதுகள், கண்கள், மூக்கு, நாக்கு, பற்கள், லிங்கம், குதம், நகங்கள் முதலியன।

Verse 47

रोमकूपाणि चैव स्युर्द्वादशैते मलाश्रयाः । हृत्पद्मप्रतिबद्धाश्च सर्वा नाड्यः समंततः

ரோமகூபங்களும் இதிலேயே சேரும்—இப் பன்னிரண்டும் மலத்தின் ஆதாரங்கள். இதயத் தாமரையுடன் பிணைந்த எல்லா நாடிகளும் எங்கும் பரவி நிற்கின்றன.

Verse 48

तासां मुखेषु तं सूक्ष्मं व्यानः स्थापयते रसम् । रसेन तेन ता नाडीः समानः पूरयेत्पुनः

அந்நாடிகளின் வாயில்களில் வியானப் பிராணன் அந்த நுண் ரசத்தை நிறுவுகிறான். பின்னர் அந்த ரசத்தால் சமானப் பிராணன் நாடிகளை மீண்டும் நிரப்புகிறான்.

Verse 49

ततः प्रयांति संपूर्णास्ताश्च देहं समंततः । ततः स नाडिमध्यस्थो रञ्जकेनोष्मणा रसः

பின்னர் அந்த நாடிகள் நிரம்பி உடலெங்கும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பரவுகின்றன. அதன் பின் நாடிகளின் நடுவில் உள்ள ரசத்தின் மீது ரஞ்சக உஷ்மா (நிறமளிக்கும் வெப்பம்) செயற்படுகிறது.

Verse 50

पच्यते पच्यमानस्तु रुधिरत्वं भजेत्पुनः । ततस्त्वग्लोमकेशाश्च मांसं स्नायु शिरास्थि च

பசிக்கப் பசிக்கின்ற சாரம் மீண்டும் இரத்தநிலையை அடைகிறது. அந்த இரத்தத்திலிருந்து தோல், உடல்மயிர், தலைமயிர், மேலும் மாம்சம், நரம்புகள், நரம்புநாடிகள், எலும்புகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 51

नखा मज्जा खवैमल्यं शुक्रवृद्धिः क्रमाद्भवेत् । एवं द्वादशधान्नस्य परिणामः प्रकीर्त्यते

வரிசையாக நகங்கள், மஜ்ஜை, உடற்குழிகளின் தூய்மை, மேலும் சுக்கிரத்தின் வளர்ச்சி உண்டாகும். இவ்வாறு உணவின் பன்னிரண்டு வித மாற்றம் கூறப்படுகிறது.

Verse 52

एवमेतद्विनिष्पन्नं शरीरं पुण्यहेतवे । यथैव स्यंदनः शुभ्रो भारसंवाहनाय च

இவ்வாறு முழுமையாக உருவான இந்த உடல் புண்ணியத்திற்குக் காரணமாக இருக்கவே. தூய்மையான சிறந்த தேரு பாரம் சுமப்பதற்கிருப்பதுபோல், உடலும் நோக்கநிறைவேற்றத்திற்கே உள்ளது.

Verse 53

तैलाभ्यंगादिभिर्यत्नैर्बहुभिः पाल्यते न चेत् । किं कृत्यं साध्यते तेन यदि भारं वहेन्न हि

எண்ணெய் தடவுதல் முதலிய பல முயற்சிகளால் தேரை பராமரிக்காவிட்டால், அது பாரமே சுமக்காது; அப்படியிருக்க அதனால் எந்தக் காரியம் நிறைவேறும்?

Verse 54

एवमेतेन देहेन किं कृत्यं भोजनोत्तमैः । वर्धितेन न चेत्पुण्यं कुरुते पशुवच्च तत्

அதேபோல் மிகச் சிறந்த உணவுகளால் இந்த உடலை வளர்ப்பதில் என்ன பயன்? அது வளர்ந்தும் புண்ணியம் செய்யாமல், மிருகம்போல் வாழ்ந்தால்.

Verse 55

भवंति चात्र श्लोकाः । यस्मिन्काले च देशे च वयसा यादृशेन च । कृतं शुभाशुभं कर्म तत्तथा तेन भुज्यते

இங்கே சுலோகங்கள் கூறப்படுகின்றன—எந்த காலத்தில், எந்த நாட்டில், எந்த வயதில் எவ்வகை நற்செயல் அல்லது தீச்செயல் செய்யப்படுகிறதோ, அதன் பலனும் அதே முறையில் அனுபவிக்கப்படுகிறது।

Verse 56

तस्मात्सदा शुभं कार्यमविच्छिन्नसुखार्थिभिः । विच्छिद्यंतेऽन्यथा भोगा ग्रीष्मे कुसरितो यथा

ஆகவே இடையறாத இன்பத்தை நாடுவோர் எப்போதும் நற்செயலையே செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் கோடையில் சிற்றோடைகள் வறண்டு போவது போல இன்பங்கள் துண்டிக்கப்படும்।

Verse 57

यस्मात्पापेन दुःखानि तीव्राणि सुबहून्यपि । तस्मात्पापं न कर्तव्यमात्मपीडाकरं हि तत्

பாவத்தால் பலவும் மிகக் கடுமையான துயரங்களும் உண்டாகின்றன; ஆகவே பாவம் செய்யக்கூடாது, அது உண்மையில் தன்னையே வதைக்கும் செயல்.

Verse 58

एवं ते वर्णितः साधो प्रश्नोऽयं शक्तितो मया । यथा संजायते प्राणी यथा शृणु प्रलीयते

நல்லவரே, என் ஆற்றலுக்கேற்ப இந்தக் கேள்வியை விளக்கியேன்—உயிர் எவ்வாறு பிறக்கிறது; இப்போது அது எவ்வாறு பிரலயமடைகிறது (மரணமடைகிறது) என்பதையும் கேள்.

Verse 59

आयुष्ये कर्मणि क्षीणे संप्राप्ते मरणे नृणाम् । स्वकर्मवशगो देही कृष्यते यमकिंकरैः

மனிதனின் ஆயுளும் அதைத் தாங்கும் கர்மமும் தீர்ந்து மரணம் வந்தடைந்தபோது, உடலுடைய உயிர் தன் கர்மத்தின் வசப்பட்டு யமனின் தூதர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது।

Verse 60

पंचतन्मात्रसहितः समनोबुद्ध्यहंकृतिः । पुण्यपापमयैः पाशैर्बद्धो जीवस्त्यजे द्वपुः

ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன், மனம்-புத்தி-அகங்காரம் சேர்ந்த ஜீவன் புண்ணிய–பாபப் பாசங்களால் கட்டுண்டு உடலைத் துறக்கின்றான்।

Verse 61

शीर्ष्णश्च सप्तभिश्छिद्रैर्निर्गच्छेत्पुण्यकर्मणाम् । अधश्च पापिनां यांति योगिनां ब्रह्मरंध्रतः

புண்ணியகர்மம் செய்தோர் தலைவாயிலுள்ள ஏழு துவாரங்களால் வெளியேறுவர்; பாவிகள் கீழ்நிலைக்குச் செல்வர்; யோகிகள் பிரம்மரந்த்ரம் வழியே புறப்படுவர்।

Verse 62

तत्क्षणात्सोऽथ गृह्णाति शारीरं चातिवाहिकम् । अंगुष्ठपर्वमात्रं तु स्वप्राणैरेव निर्मितम्

அந்தக் கணமே அவன் ‘அதிவாஹிக’ எனும் உடலை ஏற்கின்றான்—அங்குஷ்டப் புறத்தின் அளவு—தன் பிராணங்களாலேயே உருவானது।

Verse 63

ततस्तस्मिन्स्थितं जीवं देहे यमभटास्तदा । बद्ध्वा नयंति मार्गेण याम्येनाति यथाबलम्

பின்னர் அந்த உடலில் நிலைத்த ஜீவனை யமனின் தூதர்கள் கட்டி, தேவையான அளவு வலிமையுடன், யமமார்க்கம் வழியே அழைத்துச் செல்கின்றனர்।

Verse 64

तप्तांबरीषतुल्येन अयोगुडनिभेन च । प्रतप्तसिकतेनापि ताम्रपात्रनिभेन च

அந்த வழியில் அவன் எரியும் இரும்புக் கட்டிபோல், இரும்புத் துண்டுபோல், சுடும் மணற்போல், காய்ந்த செம்புப் பாத்திரம்போல் துன்புறுகின்றான்।

Verse 65

षडशीतिसहस्राणि योजनानां महीतलात् । कृष्यमाणो यमपुरीं नीयते पापकृद्भटैः

பூமித் தளத்திலிருந்து எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனங்கள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, பாவி யமதூதர்களால் யமபுரிக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்।

Verse 66

क्वचिच्छीतं महादुर्गमन्धकारं क्वचिन्महत् । अग्निसंस्पर्शवदनैः काककाकोलजंबुकैः

எங்கோ கடும் குளிர்; எங்கோ மிகத் தாண்ட முடியாத பேரிருள்; மேலும் தீத் தொடுதல்போன்ற வாய்களையுடைய காகங்கள், கருங்காகங்கள், நரிகள் அவனைத் தாக்குகின்றன।

Verse 68

क्वचिच्च भक्ष्यते घोरै राक्षसैः कृष्यतेऽस्यते । दह्यमानोतिघोरेण सैकतेन च नीयते

எங்கோ கொடிய ராட்சசர்கள் அவனை உண்ணுகின்றனர்; எங்கோ இழுத்தும் அடித்தும் துன்புறுத்துகின்றனர்; மிகக் கொதிக்கும் மணலில் எரிந்தவாறே அவன் முன்னே தள்ளப்படுகிறான்।

Verse 69

मुहूतैर्दशभिर्याति तं मार्गमतिदुस्तरम् । तं कालं सुमहद्वेत्ति पुरुषो वर्षसंमितम्

பத்து முஹூர்த்தங்களிலேயே அந்த மிகக் கடினமான பாதை கடக்கச் செய்யப்படுகிறான்; ஆனால் உடலுடையவன் அந்த நேரத்தை அளவற்ற நீளமாக—வருடங்களென—உணர்கிறான்।

Verse 70

तार्यते च नदीं घोरां पूयशोणितवाहिनीम् । नदीं वैतरणीं नाम केशशैवलशाद्वलाम्

பின்னர் புழுவும் இரத்தமும் ஓடும் அச்சமூட்டும் நதியை அவன் கடக்கச் செய்யப்படுகிறான்—‘வைதரணி’ எனப்படும் அந்த நதி—அதன் கரைகள் முடி, பாசி, ஒட்டும் புல்லால் நிரம்பியவை।

Verse 71

ततो यमस्य पुरतः स्थाप्यते यमकिंकरैः । पापी महाभयं पश्येत्कालांतकमुखैर्वृतम्

அப்போது யமனின் கிங்கரர்கள் பாவியை யமராஜன் முன்னே நிறுத்துவர்; அவன் பேரச்சத்தை காண்பான்—காலமரணத்தின் முகங்களால் சூழப்பட்டதுபோல்।

Verse 72

पुण्यकर्मा सौम्यरूपं धर्मराजं तदा किल । मनुष्या एव गच्छंति यमलोकेन चापरे

ஆனால் புண்ணியகர்மன் அந்நேரம் நிச்சயமாக சௌம்யரூபமான தர்மராஜனை அணைகிறான்; மேலும் சில பிற உயிர்களும் யமலோகப் பாதையில்—மனித ஆத்மாக்களாகவே—செல்கின்றனர்।

Verse 73

मरणानंतरं तेषां जंतूनां योनिपूरणम् । तथाहि प्रेता मनुजाः श्रूयंते नान्यजंतवः

மரணத்திற்குப் பின் அவர்களுக்கு புதிய யோனி நிறைவு (மறுபிறப்பு) உண்டாகிறது; ஏனெனில் ‘பிரேதர்’ என்பது மனிதர்களே, பிற உயிர்கள் அல்ல என்று கேள்விப்படப்படுகிறது।

Verse 74

धार्मिकः पूज्यते तत्र पापः पाशगलो भवेत् । धार्मिकश्च यथा याति तं मार्गं शृणु वच्मि ते

அங்கே தர்மிகன் போற்றப்படுகிறான்; பாவி பாசக் கட்டில் அகப்படுகிறான். இனி கேள்—தர்மிகன் அந்த வழியில் எவ்வாறு செல்கிறான் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 75

आरामद्रुमदातारः फलपुष्पवता पथा । छायया च सुखं यांति तथा ये च्छत्रदा नराः

தோட்டங்களையும் மரங்களையும் தானம் செய்தோர் கனியும் மலரும் நிறைந்த பாதையில், நிழலின் இன்பத்துடன் செல்கின்றனர்; அதுபோல குடை தானம் செய்த மனிதரும் செல்கின்றனர்।

Verse 76

उपानहप्रदा यानैर्वितृषाः पूर्तधर्मिणः । विमानैर्यानदा यांति तथा शय्यासनप्रदाः

பாதுகை (காலணிகள்) தானம் செய்பவர்கள் பூர்த்ததர்மத்தில் நிலைத்து வாகனங்களில் சென்று தாகமின்றி இருப்பர். வாகனம் தானம் செய்பவர்கள் விமானங்களில் செல்வர்; அதுபோல் படுக்கை மற்றும் ஆசனம் தானம் செய்பவரும் நற்கதியை அடைவர்.

Verse 77

भक्ष्यभोज्यैस्तथा तृप्ता यांति भोजनदायिन । दीपप्रदाः प्रकाशेन गोप्रदास्तां नदीं सुखम्

உண்ணத்தக்கதும் உணவும் தானம் செய்பவர்கள் திருப்தியுடன் முன்னே செல்கின்றனர். தீபதானம் செய்பவர்கள் ஒளியைத் துணையாகக் கொண்டு செல்கின்றனர்; கோதானம் செய்பவர்கள் அந்த நதியை இலகுவாகவும் இன்பமாகவும் கடக்கின்றனர்.

Verse 78

श्रीसूर्यं श्रीमहादेवं भक्ता ये पुरुषोत्तमम् । जन्मप्रभृति ते यांति पूज्यमाना यमानुगैः

திருச்சூரியன், திரு மகாதேவன், புருஷோத்தமன் ஆகியோரிடம் பக்தியுடன் இருப்போர் பிறப்பிலிருந்தே முன்னே செல்கின்றனர்; யமனின் பணியாளர்களாலும் கூட வணங்கப்படுவர்.

Verse 79

महीं गां कांचनं लोहं तिलान्कार्पासमेव च । लवणं सप्तधान्यं च दत्त्वा याति सुखं नरः

நிலம், பசு, பொன், இரும்பு, எள், பருத்தி, உப்பு மற்றும் ஏழு வகை தானியங்களை தானம் செய்பவன் இன்பமிகு கதியை அடைவான்.

Verse 80

तेषां तत्र गतानां च पापिनां पुण्यकर्मिणाम् । चित्रगुप्तः प्रेतपाय निरूपयति वै ततः

அங்கே சென்றவர்களில்—பாவிகளாக இருந்தாலும் புண்ணியகர்மிகளாக இருந்தாலும்—அவர்களின் அடுத்த நிலையைச் சித்திரகுப்தன் அப்போது பிரேதலோகத்தில் நிர்ணயிக்கிறான்.

Verse 81

प्रेतलोके स वसति ततः संवत्सरं नरः । वत्सरेण च तेनास्य शरीरमभिजायते

அவன் பிரேதலோகத்தில் ஒரு வருடம் தங்குகிறான்; அந்த வருடம் நிறைவுற்றபின் அவனுக்கொரு உடல் உருவாகிறது.

Verse 82

सोदकुम्भमथान्नाद्यं बांधवैर्यत्प्रदीयते । दिनेदिने स तद्भुक्त्वा तेन वृद्धिं प्रयाति च

உறவினர்கள் அளிக்கும் நீர்க்குடமும் அன்னாதியும்—அவற்றை அவன் நாள்தோறும் உண்டு, பிரேதநிலையில் வளர்ச்சி அடைகிறான்.

Verse 83

पूर्वदत्तमथान्नाद्यं प्राप्नोति स्वयमेव च । स्वयं येन न दत्तं च तथा दाता न विद्यते

முன்னர் அளிக்கப்பட்ட அன்னாதியையும் அவன் தானாகவே பெறுகிறான்; ஆனால் வாழ்நாளில் எதையும் தானம் செய்யாதவனுக்கு தானம் அளிப்பவர் எவரும் இல்லை.

Verse 84

न चाप्युदकदातासौ क्षुत्तृड्भ्यामतिपीड्यते । बांधवैस्तूदकं दत्तं नदीभूत्वोपतिष्ठति

நீர்தானம் செய்தவன் பசி, தாகத்தால் மிகுந்த துன்புறுவதில்லை; மேலும் உறவினர்கள் அளித்த நீர் அவனிடம் நதியாக மாறியதுபோல் வந்து சேர்கிறது.

Verse 85

मासिमासि च यच्छ्राद्धं षोडशश्राद्धपूर्वकम् । अत्र न क्रियते यस्य प्रेतत्वात्स न मुच्यते

ஷோடச-ஸ்ராத்தங்களுடன் தொடங்கும் மாதாந்திர ஸ்ராத்தம் இங்கே யாருக்காகச் செய்யப்படவில்லையோ, அவன் பிரேதத்துவத்திலிருந்து விடுபடான்.

Verse 86

मानुषेण दिनेनैव प्रेतलोके दिनं स्मृतम् । तस्माद्दिनेदिने देयं प्रेतायान्नं च वत्सरम्

மனிதரின் ஒரு நாளே பிரேதலோகத்தில் ஒரு நாளாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே நாள்தோறும் ஒரு வருடம் முழுவதும் பிரேதனுக்காக அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 87

तं च स्माशानिकानाम गणा याम्या भयावहाः । शीतवातातपोपेतं तत्र रक्षंति पापिनम्

அங்கே ‘ஸ்மாஶானிகர்’ எனப்படும் யமனைப் போன்ற அச்சமூட்டும் கணங்கள் உள்ளனர். குளிர், காற்று, கடும் வெப்பம் ஆகியவற்றால் வாடும் பாவியை அவர்கள் அங்கே காவல் காக்கின்றனர்.

Verse 88

यथेह बन्धने कश्चिद्रक्ष्यते विषमैर्नरैः । प्रेतपिंडा न दीयंते षोडशश्राद्धपूर्वकाः

இவ்வுலகில் சிறையில் உள்ள ஒருவனை கடுமையான மனிதர்கள் காவலில் வைத்திருப்பதுபோல், பதினாறு ஸ்ராத்தங்களுடன் தொடங்கி அளிக்க வேண்டிய பிரேதப் பிண்டங்கள் அளிக்கப்படாவிட்டால் (அவன் பிரேதநிலையிலேயே தங்குவான்).

Verse 89

यस्य तस्य न मोक्षोऽस्ति प्रेतत्वाद्वै युगैरपि । ततः सपिण्डीकरणे बांधवैः सुकृते नरः

அவன் பிரேதநிலையிலிருக்கும் வரை யுகங்கள் கடந்தாலும் அவனுக்கு முக்தி இல்லை. பின்னர் உறவினர்கள் புண்ணியத்துடன் சபிண்டீகரணம் செய்தால், மறைந்தவருக்கு உரிய நன்மை கிடைக்கும்.

Verse 90

पूर्णे संवत्सरे देहं संपूर्णं प्रतिपद्यते । पापात्मा घोररूपं तु धार्मिको दिव्यमुत्तमम्

ஒரு வருடம் நிறைவுற்றபின் அவன் முழுமையான உடலை அடைகிறான். பாபாத்மா பயங்கர ரூபம் எடுப்பான்; தர்மவான் தெய்வீகமான உயர்ந்த ரூபத்தைப் பெறுவான்.

Verse 91

ततः स नरकं याति स्वर्गं वा स्वेन कर्मणा । रौरवाद्याश्च नरकाः पातालतलसंस्थिताः

அதன்பின் அவன் தன் கர்மத்தின் பயனின்படி நரகத்திற்கோ அல்லது ஸ்வர்க்கத்திற்கோ செல்கிறான். ரௌரவம் முதலான நரகங்கள் பாதாளத் தளங்களில் அமைந்துள்ளன.

Verse 92

सुराद्याः सत्यपर्यंताः स्वर्लोकस्योर्ध्वमाश्रिताः । इतिहासपुराणेषु वेदस्मृतिषु यच्छुतम्

தேவருலகம் முதலாக சத்யலோகம் வரையுள்ள உலகங்கள் ஸ்வர்க்கலோகத்திற்கும் மேலே நிலைபெற்றுள்ளன. இதுவே இதிஹாச-புராணங்களிலும் வேத-ஸ்மிருதிகளிலும் கேட்கப்படுவது.

Verse 93

पुण्यं तेन भवेत्स्वर्गो नरकस्तद्विपर्ययात् । तत्रापि कालवसति कर्मणामनुरूपतः

புண்ணியத்தால் ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கும்; அதற்கு எதிரானதால் நரகம். அங்கும் கர்மத்திற்கேற்ப கால அளவு வரை வாசம் உண்டு.

Verse 94

अर्वाक्सपिंडीकरणं यस्य वर्षाच्च वा कृतम् । प्रेतत्वमपि तस्यापि प्रोक्तं संवत्सरं धुवम्

ஒருவரின் சபிண்டீகரணம் ஆண்டு நிறைவதற்கு முன்பே செய்யப்பட்டாலும், அவருக்கும் பிரேதநிலை நிச்சயமாக ஒரு ஆண்டு வரை நீடிக்கும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 95

यैरिष्टं च त्रिभिर्मेधैरर्चितं वा सुरत्रयम् । प्रेतलोकं न ते यांति तथा ये समरे हताः

மூன்று யாகங்களைச் செய்தவர்களும், தேவத்திரயத்தை வழிபட்டவர்களும் பிரேதலோகத்திற்குச் செல்லார்; போரில் உயிர்நீத்தவர்களும் அப்படியே செல்லார்.

Verse 96

शुद्धेन पुण्येन दिवं च शुद्धां पापेन शुद्धेन तथा तमोंधम् । मिश्रेण स्वर्गं नरकं च याति देहस्तथैवास्य भवेच्च तादृक्

தூய புண்ணியத்தால் தூய சொர்க்கத்தை அடைவான்; தூய பாவத்தால் கண்மூடும் இருள் தமஸில் வீழ்வான். கலந்த செயல்களால் சொர்க்கமும் நரகமும் இரண்டையும் அனுபவிப்பான்; அவனுடைய உடல் நிலையும் அதற்கேற்ப கலந்ததாகும்.

Verse 97

प्रश्नत्रयं चेति तव प्रणीतमुत्पत्तिमृत्यू परलोकवासः । यथा गुरुर्मे समुदाजहार किं भूय इच्छत्युत तद्वदामि

நீ மூன்று கேள்விகளை முன்வைத்தாய்—பிறப்பு, மரணம், மற்றும் பரலோக வாசம். என் குரு எனக்கு எவ்வாறு உரைத்தாரோ, அவ்வாறே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 617

मक्षिकादंशमशकैर्भक्ष्यते सर्पवृश्चिकैः । भक्ष्यमाणोऽपि तैर्जंतुः क्रंदते म्रियते न हि

அவன் ஈக்கள், கடியீக்கள், கொசுக்கள், மேலும் பாம்புகள் மற்றும் தேள்களால் உண்ணப்படுகிறான். உண்ணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அந்த உயிர் அலறுகிறது; ஆனால் இறப்பதில்லை.