Adhyaya 25

Verse 1

अर्जुन उवाच । देवर्षे वर्ण्यते चेयं कथा पीयूषसोदरा । पुनरेतन्मुने ब्रूहि यदा वेत्ति महेश्वरः

அர்ஜுனன் கூறினான்—தேவரிஷியே, இக்கதை அமுதத்திற்குச் சமம். முனிவரே, மீண்டும் கூறுங்கள்—மகேஸ்வரன் இதை எப்போது அறிகிறான்?

Verse 2

भगवान्स्वां सतीं भार्यां वधार्थं चापि तारकम् । सत्याश्च विरहात्तप्यन्ददाह किमसौ स्मरम्

பகவான்—தாரகனை வதம் செய்யும் நோக்கத்தாலும், சதியின் பிரிவுத் துயரால் எரிந்தும்—அதனால் தான் ஸ்மரனாகிய காமதேவனை எரித்து சாம்பலாக்கினாரா?

Verse 3

त्वयैवोक्तं स विरहात्सत्यास्तप्यति वै तपः । हिमाद्रिमास्थितो देवस्तस्याः संगमवांछया

நீங்களே கூறினீர்: சதியின் பிரிவால் துயருற்று அவர் தவம் செய்கிறார்; இமயத்தில் தங்கியுள்ள தேவன் அவளுடன் ஒன்றுதலையே விரும்புகிறார்.

Verse 4

नारद उवाच । सत्यमेतत्पुरा पार्थ भवस्येदं मनीषितम् । अतप्ततपसा योगो न कर्तव्यो मयाऽनया

நாரதர் கூறினார்—அரசகுமாரனே, இது உண்மை. முற்காலத்தில் பவனாகிய சிவபெருமான் இவ்வாறு உறுதி கொண்டார்—‘தவம் செய்யாத அவளுடன் நான் யோகம்/சேர்க்கை மேற்கொள்ளேன்.’

Verse 5

तपो विना शुद्धदेहो न कथंचन जायते । असुद्धदेहेन समं संयोगो नैव दैहिकः

தவமின்றி தூய உடல் எவ்விதத்திலும் உருவாகாது; அசுத்த உடலுடன் உடல்சேர்க்கை உண்மையில் பொருந்தாது.

Verse 6

महत्कर्माणि यानीह तेषां मूलं सदा तपः । नातप्ततपसां सिद्धिर्महत्कर्माणि यांति वै

இங்கு உள்ள மகத்தான செயல்களின் வேர் எப்போதும் தவமே; தவம் செய்யாதோர் பெரிய காரியங்களில் சித்தி அடையார்.

Verse 7

एतस्मात्कारणाद्देवो दर्पितं तं ददाह तु । ततो दग्धे स्मरे चापि पार्वतीमपि व्रीतिताम्

இதற்காகவே தேவன் அந்த அகந்தையனைச் சுட்டெரித்தான்; ஸ்மரன் (காமதேவன்) எரிந்தபோது பார்வதியும் நாணத்தால் மூடப்பட்டாள்.

Verse 8

विहाय सगणो देवः कैलासं समपद्यत । देवी च परमोद्विग्ना प्रस्खलंती पदेपदे

கணங்களுடன் தேவன் கைலாசத்திற்குத் திரும்பினான்; தேவியோ மிகுந்த கலக்கத்தில், அடியடியாகத் தடுமாறிச் சென்றாள்.

Verse 9

जीवितं स्वं विनिंदंती बभ्रामेतस्ततश्चसा । हिमाद्रिरपि स्वे श्रृंगे रुदतीं पृष्टवान्रतिम्

தன் வாழ்வை நிந்தித்துக்கொண்டு அவள் இங்கும் அங்கும் அலைந்தாள். இமயமலையும் தன் சிகரத்தில் அழுதுகொண்டிருந்த ரதியிடம் வினவியது.

Verse 10

कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि । पृष्टा सा च रतिः सर्वं यथावृत्तं न्यवेदयत्

'ஓ மங்களகரமானவளே! நீ யார், யாருடையவள், எதற்காக அழுகிறாய்?' என்று கேட்கப்பட்டதும், ரதி நடந்த அனைத்தையும் அப்படியே விவரித்தாள்.

Verse 11

निवेदिते तथा रत्या शैलः संभ्रांतमानसः । प्राप्य स्वां तनयां पाणावादायागात्स्वकं पुरम्

ரதி அவ்வாறு தெரிவித்ததும், கலங்கிய மனதுடைய பர்வதராஜன் (இமயமலை), தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு தனது நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 12

सा तत्र पितरौ प्राह सखीनां वदनेन च । दुर्भगेन शरीरेण किमनेन हि कारणम्

அங்கே அவள் தன் தோழிகள் வாயிலாகப் பெற்றோரிடம் கூறினாள்: 'துரதிர்ஷ்டவசமான இந்த உடலால் என்ன பயன்?'

Verse 13

देहवासं परित्यक्ष्ये प्राप्स्ये वाभिमतं पतिम् । असाध्यं चाप्यभीष्टं च कथं प्राप्यं तपो विना

'நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன் அல்லது விரும்பிய கணவனை அடைவேன். தவமில்லாமல் அரிய மற்றும் விரும்பிய பொருளை எவ்வாறு அடைய முடியும்?'

Verse 14

नियमैर्विविधैस्तस्माच्छोषयिष्ये कलेवरम् । अनुजानीत मां तत्र यदि वः करुणा मयि

ஆகையால் நான் பலவகை நியமங்களாலும் விரதங்களாலும் இந்த உடலைக் காயவைத்து மெலியச் செய்வேன். உங்களுக்கு என்மேல் கருணை இருந்தால், அங்கே செல்ல எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்।

Verse 15

श्रुत्वेति वचनं माता पिता च प्राह तां शुभाम् । उ मेति चपले पुत्रि न क्षमं तावकं वपुः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட தாய் தந்தை அந்த நற்குணமுள்ள பெண்ணிடம் கூறினர்— “ஓ அவசரமான மகளே! உன் உடல் இதைத் தாங்கத் தகுதியல்ல।”

Verse 16

सोढुं क्लेशात्मरूपस्य तपसः सौम्यदर्शने । भावीन्यप्यनि वार्याणि वस्तूनि च सदैव तु

ஓ மென்முகத்தவளே! தவம் துன்பத்தின் இயல்புடையது; அதைத் தாங்கியே ஆக வேண்டும். மேலும் வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வுகளும் எப்போதும் நிகழ்ந்தே தீரும்।

Verse 17

भाविनोर्था भवंत्येव नरस्यानिच्छतोपि हि । तस्मान्न तपसा तेऽस्ति बाले किंचित्प्रयोजनम्

விதிக்கப்பட்டது மனிதன் விரும்பாவிட்டாலும் நிகழ்ந்தே தீரும். ஆகையால், ஓ சிறுமியே! உனக்குத் தவத்தால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை।

Verse 18

श्रीदेव्युवाच । यदिदं भवतो वाक्यं न सम्यगिति मे मतिः । केवलं न हि दैवेन प्राप्तुमर्थो हि शक्यते

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்— “நீங்கள் சொன்னது முழுமையாகச் சரி என எனக்குத் தோன்றவில்லை. விதியால் மட்டும் ஒரு நோக்கம் அடைய முடியாது।”

Verse 19

त्किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वभावतः । पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम्

சில பலன்கள் தெய்வவிதியால், சில திடீரென, சில இயல்பினால் உண்டாகின்றன; மனிதன் பலனை அடைகிறான்—இதற்கு நான்காம் காரணம் இல்லை.

Verse 20

ब्रह्मणा चापि ब्रह्मत्वं प्राप्तं किलतपोबलात् । अन्यैरपि च यल्लब्धं तन्नसंख्यातुमुत्सहे

பிரம்மனும் தவவலத்தால் பிரம்மத்துவத்தை அடைந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது. பிறரும் அதனால் பெற்றவற்றை எண்ண நான் துணிவதில்லை.

Verse 21

अध्रुवेण शरीरेण यद्यभीष्टं न साध्यते । पश्चात्स शोच्यते मंदः पतितेऽस्मिञ्छरीरके

இந்த நிலையற்ற உடலால் விரும்பியது நிறைவேறாவிட்டால், பின்னர் இந்த மந்தன் உடல் வீழ்ந்தபோது வருந்தி அழுகிறான்.

Verse 22

यस्य देहस्य धर्मोऽयं क्वचिज्जायेत्क्वचिन्म्रियेत् । क्वचिद्गर्भगतं नश्येज्जातमात्रं क्वचित्तथा

உடலின் இயல்பு இதுவே—எங்கோ பிறக்கிறது, எங்கோ இறக்கிறது; எங்கோ கருவிலேயே அழிகிறது, எங்கோ பிறந்தவுடனே அழிகிறது.

Verse 23

बाल्ये च यौवने चापि वार्धक्येपि विनश्यति । तेन चंचलदेहेन कोऽर्थः स्वार्थो न चेद्भवेत्

இது பால்யத்திலும் அழிகிறது, யௌவனத்திலும், முதுமையிலும். இத்தகைய நிலையற்ற உடலால் என்ன பயன், உண்மைப் பயன் நிறைவேறாவிட்டால்?

Verse 24

इत्युक्त्वा स्वसखीयुक्ता पितृभ्यां साश्रु वीक्षिता । श्रृंगं हिमवतः पुण्यं नानाश्चर्यं जगाम सा

இவ்வாறு கூறி, தன் தோழியருடன் அவள் புறப்பட்டாள்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் பெற்றோர் அவளை நோக்கினர். பின்னர் பல அதிசயங்கள் நிறைந்த ஹிமவானின் புனிதச் சிகரத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 25

तत्रां बराणि संत्यज्य भूषणानि च शैलजा । संवीता वल्कलैर्दिव्यैस्तपोऽतप्यत संयता

அங்கே ஷைலஜா தன் ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் விட்டு; தெய்வீக வல்கல ஆடையால் மூடப்பட்டு, தன்னடக்கத்துடன் தவம் செய்தாள்.

Verse 26

ईश्वरं हृदि संस्थाप्य प्रणवाभ्यसनादृता । मुनीनामप्य भून्मान्या तदानीं पार्थ पार्वती

இதயத்தில் ஈசுவரனை நிலைநிறுத்தி, பிரணவம் (ஓம்) பயிற்சியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அக்காலத்தில் ஓ பார்த்தா! பார்வதி முனிவர்களிடையிலும் மதிப்பிற்குரியவளானாள்.

Verse 27

त्रिस्नाता पाटलापत्रभक्षकाभूच्छतं समाः । शंत च बिल्वपत्रेण शीर्णोन कृतभोजना

அவள் நாள்தோறும் மூன்று முறை நீராடினாள்; நூறு ஆண்டுகள் பாடலா இலைகளை உண்டு வாழ்ந்தாள். பின்னர் மேலும் நூறு ஆண்டுகள் உலர்ந்த பில்வ இலைகளால் மட்டும் வாழ்ந்தாள்; சமைத்த உணவை ஏற்கவில்லை.

Verse 28

जलभक्षा शतं चाभूच्छतं वै वायुभोजना । ततो नियममादाय पादांगुष्ठस्थिताभवत्

நூறு ஆண்டுகள் அவள் நீரையே உணவாகக் கொண்டாள்; மேலும் நூறு ஆண்டுகள் காற்றையே ஆதாரமாக வாழ்ந்தாள். பின்னர் இன்னும் கடுமையான நியமம் ஏற்று, கால்விரல் நுனியில் நிலைத்து நின்றாள்.

Verse 29

निराहारा ततस्तापं प्रापुस्तत्तपसो जनाः । ततो जगत्समालोक्य तदीयतपसोर्जितम्

அப்போது அவள் முற்றிலும் நிராஹாரியாக ஆனாள்; அவளது தவத்தின் தீவிரத் தாபத்தால் மக்கள் துன்புற்றனர். பின்னர் உலகம் அவளது தவோபலத்தால் பாதிக்கப்பட்டதை நோக்கி—

Verse 30

हरस्तत्राययौ साक्षाद्ब्रह्मचारिवपुर्द्धरः । वसानो वल्कलं दिव्यं रौरवाजिनसंवृतः

அப்போது சாட்சாத் ஹரன் அங்கே வந்தான்; பிரம்மச்சாரி வடிவம் தாங்கி. தெய்வீக வல்கல ஆடை அணிந்து, ரௌரவ மான் தோலால் மூடப்பட்டிருந்தான்.

Verse 31

सुलक्षणाषाढधरः सद्वृत्तः प्रति भानवान् । ततस्तं पूजयामासुस्तत्सख्यो बहुमानतः

அவன் நற்குறிகளுடன், ஆஷாட ஆடை அணிந்தவனாக, நல்லொழுக்கமுடையவனாக, அறிவொளியால் பிரகாசித்தவனாக இருந்தான். அப்போது அவளது தோழியர் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவனைப் பூஜித்தனர்.

Verse 32

वक्तुमिच्छुः शैलपुत्रीं सखीभिरिति चोदितः । ब्रह्मन्नियं महाभागा गृहीतनियमा शुभा

மலைமகளிடம் பேச விரும்பி, தோழியரின் தூண்டுதலால் அவனிடம் கூறப்பட்டது— “ஓ பிராமணரே! இந்த மகாபாக்யவதி, மங்களமயமான தேவி நியம விரதத்தை ஏற்றுள்ளார்.”

Verse 33

मुहूर्तपंचमात्रेण नियमोऽस्याः समाप्यते । तत्प्रतीक्षस्व तं कालं पश्चादस्मत्सखीसमम्

“ஐந்து முஹூர்த்தங்களிலேயே அவளது நியமம் நிறைவு பெறும். அந்த நேரம் வரை காத்திருங்கள்; பின்னர் எங்களுடன், தோழியருடன் சேர்ந்து அவளைச் சந்தியுங்கள்.”

Verse 34

नानाविदा धर्मवार्ताः प्रकरिष्यसि ब्राह्मण । इत्युक्त्वा विजयाद्यास्ता देवीचरितवर्णनैः

“ஓ பிராமணரே, நீ தர்மத்தைப் பற்றிய பலவகை உரையாடல்களை நிகழ்த்துவாய்” என்று கூறி, விஜயா முதலியோர் தேவியின் சரிதக் கதைகளைப் பாடி நேரத்தை கழித்தனர்।

Verse 35

अश्रुमुख्यो द्विजस्याग्रे निन्युः कालं च तं तदा । ततः काले किंचिदूने ब्रह्मचारी महामतिः

கண்ணீர் மல்கிய முகங்களுடன் அவர்கள் அந்தத் த்விஜரின் முன்னிலையில் அந்த நேரத்தை கழித்தனர். பின்னர் சிறிது நேரம் மீதமிருக்க, அந்த மகாமதி பிரம்மச்சாரி செயல்படத் தொடங்கினான்।

Verse 36

विलोकनमिषेणागादाश्रमोपस्थितं ह्रदम् । निपपात च तत्रासौ चुक्रोशातितरां ततः

பார்ப்பதற்கான சாக்கில் அவன் ஆசிரமத்தருகிலுள்ள ஏரிக்குச் சென்றான். அங்கே அவன் விழுந்து, பின்னர் மிகுந்த சத்தமாக அலறினான்।

Verse 37

अहमत्र निमज्जामि कोऽपि मामुद्धरेत भोः । इति तारेण क्रोशंतं श्रुत्वा तं विजयादिकाः

“நான் இங்கே மூழ்குகிறேன்; யாராவது என்னை மீட்குங்கள், ஓ நண்பர்களே!” என்று உயர்ந்த குரலில் அலறிய அவனை கேட்ட விஜயா முதலியோர்।

Verse 38

आजग्मुस्त्वरया युक्ता ददुस्तस्मै करं च ताः । स चुक्रोश ततो गाढं दूरेदूरे पुनःपुनः

அவர்கள் விரைந்து வந்து அவனுக்குக் கை கொடுத்தனர். ஆனால் அவன் மேலும் வலியுறுத்தி மீண்டும் மீண்டும் அலறினான்—“தூரம், தூரம்!”

Verse 39

नाहं स्पृशाम्यसंसिद्धां म्रिये वा नानृतं त्विदम् । ततः समाप्तनियमा पार्वती स्वयमाययौ

முழுமையடையாத விரதமுடையவளை நான் தொடமாட்டேன்; இறந்தாலும்—இது பொய்யல்ல. பின்னர் நியமம் நிறைவேறியதும் பார்வதி தாமே அங்கே வந்தாள்.

Verse 40

सव्यं करं ददावस्य तं चासौ नाभ्यनन्दत । भद्रे यच्छुचि नैव स्याद्यच्चैवावज्ञया कृतम्

அவள் அவனுக்கு இடக்கையை அளித்தாள்; ஆனால் அவன் அதை ஏற்கவில்லை. அவன் சொன்னான்—அம்மையே, அசுத்தமானதும் அலட்சியத்துடன் செய்யப்பட்டதும் ஏற்கத் தகாதது.

Verse 41

सदोषेण कृतं यच्च तदादद्यान्न कर्हिचित् । सव्यं चाशुचि ते हस्तं नावलंबामि कर्हिचित्

குறைபாடுடன் செய்யப்பட்டதை எப்போதும் ஏற்கக் கூடாது. உன் இடக்கை அசுத்தம்; அதனை நான் ஒருபோதும் ஆதரவாகக் கொள்ளமாட்டேன்.

Verse 42

इत्युक्ता पार्वती प्राह नाहं दत्तं च दक्षिणम् । ददामि कस्यचिद्विप्र देवदेवाय कल्पितम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பார்வதி சொன்னாள்—நான் என் தட்சிணையை வழங்கவில்லை. ஓ பிராமணரே, தேவர்களின் தேவனாகிய மகாதேவனுக்காக நியமிக்கப்பட்டதையே நான் ஒருவருக்குத் தருவேன்.

Verse 43

दक्षिणं मे करं देवो ग्रहीता भव एव च । शीर्यते चोग्रतपसा सत्यमेतन्मयोदितम्

என் தட்சிணை என் வலக்கை—பெருமான் அதை ஏற்றருளட்டும்; நீயும், ஓ பிராமணரே, அதை ஏற்றுக் கொள். கடும் தவத்தால் அது சிதைந்துள்ளது—இது நான் உரைக்கும் உண்மை.

Verse 44

विप्र उवाच । यद्येवमवलेपस्ते गमनं केन वार्यते । यथा तव प्रतिज्ञेयं ममापीयं तथाचला

பிராமணன் கூறினான்—உன்னில் இத்தகைய அகம்பாவம் இருந்தால், உன் செல்லுதலை யார் தடுக்க முடியும்? ஆயினும் உன் பிரதிஞ்ஞை நிலைபெற வேண்டுமெனில், என் இவ்விண்ணப்பமும் நிலைபெற வேண்டும், ஓ அசலா।

Verse 45

रुद्रस्यापि वयं मान्याः कीदृशं ते तपो वद । विषमस्थं यत्र विप्रं म्रियमाणमुपेक्षसि

நாங்கள் ருத்ரனுக்கே மதிப்பிற்குரியவர்கள்; சொல்லு, உன் தவம் எத்தகையது—துன்பத்தில் சிக்கி உன் முன் உயிர் துறக்கும் பிராமணனை நீ அலட்சியம் செய்கிறாய்?

Verse 46

अवजा नासि विप्रांस्त्वं तच्छीघ्रं व्रज दर्शनात् । यदि वा मन्यसे पूज्यांस्ततोऽभ्युद्धर नान्यथा

நீ பிராமணர்களை இகழவில்லை என்றால், உடனே எங்கள் பார்வையிலிருந்து விலகிச் செல். அல்லது அவர்களை உண்மையில் வணக்கத்திற்குரியவர்களென எண்ணினால், இப்போதே என்னை மீட்டு உயர்த்து—வேறு வழியில்லை.

Verse 47

ततो विचार्य बहुधा इति चेति च सा शुभा । विप्रस्योद्धरणं सर्वधर्मेभ्योऽमन्यताधिकम्

அப்போது அந்த மங்கள தேவியார் பலவிதமாக சிந்தித்தாள்—‘இப்படியா, இல்லையா?’—என்று; இறுதியில் பிராமணனை மீட்பது எல்லா தர்மங்களையும் விட உயர்ந்தது எனத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 48

ततः सा दक्षिणं दत्त्वा करं तं प्रोज्जहार च । नरं नारी प्रोद्धरति सज्जन्तं भववारिधौ । एतत्सन्दर्शनार्थाय तथा चक्रे भवोद्भवः

பின்னர் அவள் தக்ஷிணை அளித்து அந்தக் கையை விட்டாள். உலகப் பிறவியின் கடலில் மூழ்கும் ஆணை ஒரு பெண்ணும் உயர்த்தி மீட்க முடியும்—இதைக் காட்டவே பவோத்பவ (சிவன்) இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 49

प्रोद्धृत्य च ततः स्नात्वा बद्ध्व योगासनं स्थिता

அவரை வெளியே எடுத்தபின் அவள் நீராடி, யோகாசனத்தை உறுதியாக அமைத்து, திடமாக அசையாமல் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 50

ब्रह्मचारी ततः प्राह प्रहसन्किमिदं शुभे । कर्तुकामासि तन्वंगि दृढयोगासनस्थिता

அப்போது பிரம்மச்சாரி புன்னகையுடன் கூறினார்—“ஓ சுபே, இது என்ன? ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, உறுதியான யோகாசனத்தில் நிலைத்து நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?”

Verse 51

देवी प्राह ज्वालयिष्ये शरीरं योगवह्निना । महादेवकृतमतिरुच्छिष्टाहं यतोऽभवम्

தேவி கூறினாள்—“யோகாக்னியால் இந்த உடலை எரித்துவிடுவேன். மகாதேவன் வடிவமைத்த மனம் எனக்கிருந்ததால், அவருக்குப் பின் நான் உச்சிஷ்டம் போல (அர்ஹமற்றவள்) ஆனேன்.”

Verse 52

ब्रह्मचारी ततः प्राह काश्चिद्ब्राह्मणकाम्यया । कृत्वा वार्तास्ततः स्वीयमभीष्टं कुरु पार्वति

அப்போது பிரம்மச்சாரி கூறினார்—“ஒரு பிராமணத்தொடர்பான விருப்பத்தினால் (நான் வந்தேன்); சிறிது உரையாடிய பின், ஓ பார்வதி, உன் விருப்பமானதை நீயே செய்.”

Verse 53

नोपहन्यां कदाचिद्वि साधुभिर्विप्रकामना । धर्ममेनं मन्यसे चेन्मुहूर्तं ब्रूहि पार्वति

“நான் எப்போதும் தீங்கு செய்யமாட்டேன்—சாதுக்களும் விப்ரர்களும் என்னை நாடுகின்றனர். இதை தர்மம் என நீ கருதினால், ஓ பார்வதி, ஒரு கணம் பேசு.”

Verse 54

देवी प्राह ब्रूहि विप्र मुहूर्तं संस्थिता त्वहम् । ततः स्वयं व्रती प्राह देवीं तां स्वसखीयुताम्

தேவி கூறினாள்—“ஓ விப்ரரே, சொல்லுங்கள்; நான் இங்கே ஒரு கணம் நிற்கிறேன்.” பின்னர் விரதம் காத்தவன் தானே, தோழியருடன் இருந்த அந்த தேவியிடம் உரைத்தான்.

Verse 55

किमर्थमिति रम्भोरु नवे वयसि दुश्चरम् । तपस्त्वया समारब्धं नानुरूपं विभाति मे

அழகிய தொடையுடையவளே (ரம்போரு), இளமைப் பருவத்தில் நீ ஏன் இத்தகைய கடினத் தவத்தைத் தொடங்கினாய்? இந்தத் தபஸ் உனக்கேற்றதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 56

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं गिरिराजगृहेऽधुना । भोगांश्च दुर्लभान्देवि त्यक्त्वा किं क्लिश्यते वपुः

அரிதாகக் கிடைக்கும் மனிதப் பிறவியைப் பெற்று, இப்போது கிரிராஜனின் இல்லத்தில் வாழும் தேவியே—அரிய இன்பங்களையும் விட்டுவிட்டு உடலை ஏன் வருத்துகிறாய்?

Verse 57

अतीव दूये वीक्ष्य त्वां सुकुमारतराकृतिम् । अत्युग्रतपसा क्लिष्टा पद्मिनीव हिमर्दिता

மிகவும் மென்மையான உருவமுடைய உன்னைப் பார்த்து நான் பெரிதும் வருந்துகிறேன்; கடும் தவத்தால் நீ வாடுகிறாய், பனியால் அடிபட்ட தாமரைக் கொடி போல.

Verse 58

इदं चान्यत्त्व शुभे शिरसो रोगदं मम । यद्देहं त्यक्तुकामा त्वं प्रबुद्धा नासि बालिके

மேலும், ஓ மங்களமானவளே, இன்னொரு விஷயம் என் தலையை வலிக்கச் செய்கிறது—உடலைத் துறக்க விரும்பியும், உன் நலனுக்காக நீ விழித்துணரவில்லை, ஓ சிறுமியே.

Verse 59

वामः कामो मनुष्येषु सत्यमेतद्वचो यतः । स्पृहणीयासि सर्वेषामेवं पीडयसे वपुः

மனிதர்களிடத்தில் காமம் வளைந்ததே—இவ்வசனம் நிச்சயமாக உண்மை; எல்லோராலும் விரும்பப்படுபவளாய் இருந்தும் நீ இவ்வாறு உன் உடலைத் துன்புறுத்துகிறாய்।

Verse 60

अविज्ञातान्वयो नग्नः शूली भूतगणाधिपः । श्मशाननिलयो भस्मोद्धूलनो वृषवाहनः

அவரது குலம் அறியப்படாதது; அவர் திகம்பரர்; திரிசூலதாரி, பூதகணங்களின் அதிபதி; சுடுகாட்டில் வாசிப்பவர், சாம்பலால் பூசப்பட்டவர், காளையை வாகனமாகக் கொண்டவர்।

Verse 61

गजाजिनो द्विजिह्वाद्यलंकृतांगो जटाधरः । विरूपाक्षः कथंकारं निर्गुणः स्यात्तवोचितः

யானைத்தோல் அணிந்தவர், பாம்புகள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களையுடையவர், ஜடாதாரி, விகாரக் கண்களையுடையவர்—இத்தகைய ‘நிர்குணன்’ உனக்கு எவ்வாறு பொருத்தமானவன் ஆக முடியும்?

Verse 62

गुणा ये कुलशीलाद्य वराणामुदिता बुधैः । तेषामेकोऽपि नैवास्ति तस्मिंस्तन्नोचितः स ते

சிறந்த மணமகனின் அடையாளங்களென ஞானிகள் புகழ்ந்த குலம், நல்லொழுக்கம் முதலிய குணங்களில் ஒன்றும் அவனில் இல்லை; ஆகவே அவன் உனக்குப் பொருத்தமல்ல.

Verse 63

शोचनीयतमा पूर्वमासीत्पार्वति कौमुदी । त्वं संवृत्ता द्वितीयासि तस्यास्तत्संगमाशया

ஓ பார்வதி, முன்பு கௌமுதீயே மிகுந்த இரங்கத்தக்கவளாய் இருந்தாள்; இப்போது அவனுடன் சேர்வதற்கான ஆசையால் நீ இரண்டாவதாக ஆகிவிட்டாய்।

Verse 64

तपोधनाः सर्वसमा वयं यद्यपि पार्वति । दुनोत्येव तवारंभः शूलायां यूपसत्क्रिया

ஓ பார்வதி, நாங்கள் தவோதனர்கள் அனைவரிடமும் சமநோக்குடையவர்களாயினும், உன் இந்தத் தொடக்கம்—திரிசூலத்தில் யூபத்தைப் போற்றும் கிரியை—எங்களைத் துன்புறுத்துகிறது.

Verse 65

वृषभारोहणं वासः श्मशाने पाणिसंग्रहः । सव्यालपाणिना क्षौमगजत्वग्बंधनः कथम्

யாருடைய வாகனம் காளையோ, யாருடைய வாசம் சுடுகாடோ, பாம்பேந்திய கையால் கைப்பிடிப்பு நிகழ்வதோ, மேலும் க்ஷௌம ஆடை மற்றும் யானைத்தோல் கட்டுப்பாடோடு இருப்பவரோ—அவருடன் திருமணம் எவ்வாறு?

Verse 66

जनहास्यकरं सर्वं त्वयारब्धमसांप्रतम् । स्त्रीभावाद्भूतिसंपर्क्कः कथं चाभिमतस्तव

நீ தொடங்கிய அனைத்தும் காலமற்றது; அது மக்கள் நகைப்புக்குக் காரணமாகிறது. மேலும் பெண்ணிய நிலையில் உனக்கு திருநீறு (பஸ்ம) தொடர்பு எவ்வாறு விருப்பமாகும்?

Verse 67

निवर्तय मनस्तस्मादस्मात्सर्वविरोधिनः । मृगाक्षि मदनारातेर्मर्कटाक्षस्य प्रार्थनात्

ஓ மான்விழியே, அனைவருக்கும் விரோதியான அவனிடமிருந்து மனத்தைத் திருப்பிக் கொள். காமனின் பகைவனான அந்தக் குரங்கு-விழியனை வேண்டுதல் செய்வதை விடு.

Verse 68

विरुद्धवादिनं चैवं ब्रह्मचारिणमीश्वरम् । निशम्य कुपिता देवी प्राह वाचा सगद्गदम्

இவ்வாறு எதிர்மொழி கூறிய பிரம்மச்சாரி வடிவிலிருந்த ஈசுவரனின் சொற்களை கேட்ட தேவியார் கோபமுற்று, உணர்ச்சி நடுக்கமுள்ள குரலில் பேசினாள்.

Verse 69

मा मा ब्राह्मण भाषिष्ठा विरुद्धमिति शंकरे । महत्तमो याति पुमान्देवदेवस्य निंदया

ஓ பிராமணரே, சங்கரரை ‘விரோதம்’ அல்லது ‘அனுசிதம்’ என்று சொல்லாதீர். தேவர்களின் தேவனை நிந்தித்தால் மனிதன் பெரும் இருளில் வீழ்வான்.

Verse 70

न सम्यगभिजानासि तस्य देवस्य चेष्टितम् । श्रृणु ब्राह्मण त्वं पापाद्यथास्मात्परिमुच्यसे

அந்த தேவனின் செயல்களையும் லீலைகளையும் நீ சரியாக அறியவில்லை. ஓ பிராமணரே, கேளுங்கள்—இந்தப் பாவத்திலிருந்து நீ விடுபடும்படியாக.

Verse 71

स आदिः सर्वजगतां कोस्य वेदान्वयं ततः । सर्वं जगद्यस्य रूपं दिग्वासाः कीर्त्यते ततः

அவர் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதியாம்—அவருக்கு ‘வேத வம்சம்’ எங்கே? முழு பிரபஞ்சமும் அவருடைய ரூபமே; ஆகவே அவர் ‘திகம்பரன்’ என்று போற்றப்படுகிறார்.

Verse 72

गुणत्रयमयं शूलं शूली यस्माद्बिभार्ते सः । अबद्धाः सर्वतो मुक्ता भूता एव च तत्पतिः

மூன்று குணங்களால் ஆன திரிசூலத்தை அவர் தாங்குவதால் ‘சூலி’ என அழைக்கப்படுகிறார். மேலும் பூதங்கள் இயல்பில் எல்லாத் திசைகளிலும் கட்டுப்பாடற்றும் விடுதலையுமாக இருப்பதால், அவர் அவர்களின் ஆண்டவனும்—‘பூதபதி’.

Verse 73

श्मशानं चापि संसारस्तद्वासी कृपयार्थिनाम् । भूतयः कथिता भूतिस्तां बिभर्ति स भूतिभृत्

இந்தச் சம்சாரமே சுடுகாடு போன்றது; கருணையை நாடுவோருக்காக அவர் அங்கேயே வாசம் செய்கிறார். ‘பூதி’ என்பது பூதகணங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; அதை அவர் தாங்குவதால் ‘பூதிப்ருத்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 74

वृषो धर्म इति प्रोक्तस्तमारूढस्ततो वृषी । सर्पाश्च दोषाः क्रोधाद्यास्तान्बिभर्ति जगन्मयः

‘காளை என்பது தர்மம்’ என்று கூறப்படுகிறது; அதன்மேல் ஏறியிருப்பதால் அவர் ‘விருஷீ’ என அழைக்கப்படுகிறார். பாம்புகள் கோபம் முதலிய குற்றங்களின் குறியீடு; உலகமெங்கும் நிறைந்த இறைவன் அவற்றையும் தாங்குகிறார்.

Verse 75

नानाविधाः कर्मयोगा जटारूपा बिभर्ति सः । वेदत्रयी त्रिनेत्राणि त्रिपुरं त्रिगुणं वपुः

அவர் பலவகை கர்மயோகங்களை ஜடைகளாகத் தாங்குகிறார். வேதத்திரயம் அவரது மூன்று கண்கள்; திரிபுரம் அவரது மும்மடங்கு நகரம்; அவரது உருவமே முக்குணமயம்.

Verse 76

भस्मीकरोति तद्देवस्त्रिपुरध्नस्ततः स्मृतः । एवंविध महादेवं विदुर्ये सूक्ष्मदर्शिनः

அந்த தேவன் அதனைச் சாம்பலாக்குகிறார்; ஆகவே அவர் ‘திரிபுரத்ந’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். நுண்ணறிவு உடையோர் மகாதேவனை இவ்வாறே அறிகின்றனர்.

Verse 77

कथंकारं हि ते नाम भजंते नैव तं हरम् । अथ वा भीतसंसाराः सर्वे विप्र यतो जनाः

அவர்கள் எவ்வாறு ‘கதங்காரம்’—வெறும் பேச்சுச் சுழல்—மட்டுமே வழிபட்டு, அந்த ஹரனை வழிபடாமல் இருக்கிறார்கள்? அல்லது, ஓ பிராமணரே, உலகப் பந்தத்தால் அஞ்சும் அனைவரும் அவரிடமே சரணடைகின்றனர்.

Verse 78

विमृश्य कुर्वते सर्वं विमृश्यैतन्मया कृतम् । शुभं वाप्यशुभं वास्तु त्वमप्येनं प्रपूजय

சிந்தித்து அவர்கள் அனைத்தையும் செய்கிறார்கள்; சிந்தித்தே நானும் இதைச் செய்தேன். இது நன்மையாயினும் தீமையாயினும்—நீயும் அவரை முறையாகப் பூஜி.

Verse 79

इति ब्रुवंत्यां तस्यां तु किंचित्प्रस्फुरिताधरम् । विज्ञाय तां सखीमाह किमप्येष विवक्षुकः

அவள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அவன் உதடுகள் சிறிது நடுங்கின. அதை அறிந்த தோழி—“இவர் ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறார்” என்றாள்.

Verse 80

वार्यतामिति विप्रोऽयं महद्दूषणबाषकः । न केवलं पापभागी श्रोता वै स्यान्न संशयः

“இவரைத் தடுக்குங்கள்!”—இந்தப் பிராமணன் பெரும் பழிச்சொல் உரைக்கிறான். சொல்லுபவன் மட்டுமல்ல, கேட்பவனும் நிச்சயமாகப் பாவப் பங்காளி ஆவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 81

अथ वा किं च नः कार्यं वादेन सह ब्राह्मणैः । कर्णौ पिधाय यास्यामो यथा यः स्यात्ततास्तु सः

அல்லது பிராமணர்களுடன் வாதம் செய்வதால் நமக்கென்ன பயன்? வாருங்கள், காதுகளை மூடிக்கொண்டு போய்விடுவோம்; நடக்க வேண்டியது நடந்தே தீரட்டும்.

Verse 82

इत्युक्त्वोत्थाय गच्छंत्यां पिधाय श्रवणावुभौ । स्वरूपं समुपाश्रित्य जगृहे वसनं हरः

இவ்வாறு சொல்லி அவள் எழுந்து செல்லத் தொடங்கியபோது, ஹரன் இரு காதுகளையும் மூடிக்கொண்டான். பின்னர் தன் இயல்புருவை அடைந்து தன் ஆடையை எடுத்துக்கொண்டான்.

Verse 83

ततो निरीक्ष्य तं देवं संभ्रांता परमेश्वरी । प्रणिपत्य महेशानं तुष्टावावनता उमा

பின்னர் அந்த தேவனைப் பார்த்த பரமேஸ்வரி பக்தி-மரியாதையால் பரவசமடைந்தாள். மகேசானனை வணங்கி, தலை தாழ்த்தி உமா அவரைத் துதித்தாள்.

Verse 84

प्राह तां च महादेवो दासोऽस्मि तव शोभने । तपोद्रव्येण क्रीतश्च समादिश यथेप्सितम्

மகாதேவன் அவளிடம் கூறினான்—ஓ அழகியவளே, நான் உன் அடியேன்; உன் தவத்தின் புண்ணியச் செல்வத்தால் நான் இவ்வாறு ‘வாங்கப்பட்டவன்’ போல் ஆனேன். நீ விரும்பியபடி ஆணையிடு।

Verse 85

देव्युवाच । मनसस्त्वं प्रभुः शंभो दत्तं तच्च मया तव । वपुषः पितरावीशौ तौ सम्मानयितुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—ஓ ஷம்போ, என் மனத்தின் ஆண்டவன் நீயே; அந்த மனத்தை நான் உனக்கே அர்ப்பணித்தேன். ஆனால் என் உடலின் பெற்றோர் அந்த இரு வணக்கத்தக்கோர்; அவர்களை நீ மதிக்க வேண்டும்।

Verse 86

महादेव उवाच । पित्रा हि ते परिज्ञातं दृष्ट्वा त्वां रूपशालिनीम् । बालां स्वयंवरं पुत्री महं दास्यामि नान्यथा

மகாதேவன் கூறினான்—அழகொளி பொலியும் உன்னைப் பார்த்து உன் தந்தை உண்மையிலேயே இதை அறிந்தார். அவர் தம் இளங்குமாரியை சுயம்வரத்தில் எனக்கே அளிப்பார்; வேறல்ல।

Verse 87

तत्तस्य सर्वमेवास्तु वचनं त्वं हिमाचलम् । स्वयंवरार्थं सुश्रोणि प्रेरय त्वां वृणे ततः

அவன் சொன்னதுபோலவே அனைத்தும் ஆகட்டும். ஓ நற்கூந்தலாளே, சுயம்வரத்திற்காக ஹிமாசலனுக்கு செய்தி அனுப்பு; பின்னர் அந்த சபையில் நான் உன்னையே வரிப்பேன்।

Verse 88

इत्युक्त्वा तां महादेवः शुचिः शुचिषदो विभुः । जगामेष्टं तदा देशं स्वपुरं प्रययौ च सा

இவ்வாறு கூறி, தூயவரும் தூயோரிடையே வாசிக்கும் வல்லமைமிக்க மகாதேவன் தன் விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றான்; அவளும் தன் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டாள்।

Verse 89

दृष्ट्वा देवीं तदा हृष्टो मेनया सहितोऽचलः

அப்போது தேவியைத் தரிசித்து, மேனையுடன் கூடிய அசலன் (இமயன்) பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்।

Verse 90

आलिंग्याघ्राय पप्रच्छ सर्वं सा च न्यवेदयत् । दुहितुर्देवदेवेन आज्ञप्तं तु हिमाचलः

அவளை அணைத்து, அன்புடன் அவள் தலையை நுகர்ந்து, அவன் அனைத்தையும் கேட்டான்; அவளும் அனைத்தையும் தெரிவித்தாள். பின்னர் தேவதேவனின் ஆணையின்படி மகளின் விஷயத்தில் இமயன் செயலுக்கு முனைந்தான்।

Verse 91

स्वयंवरं प्रमुदितः सर्वलोकेष्वघोषयत् । अश्विनो द्वादशादित्या गन्धर्वरुडोरगाः

மகிழ்ச்சியுடன் அவன் எல்லா உலகங்களிலும் சுயம்வரத்தை அறிவித்தான்—அச்வினிகள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், கந்தர்வர்கள், கருடர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரை அழைத்தான்।

Verse 92

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषा नगाः । समुद्राद्याश्च ये केचित्त्रैलोक्यप्रवरास्च ये

யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள்; தைத்யர்கள், கிம்புருஷர்கள், நாகர்கள்—கடல்கள் முதலியவர்களும், மூவுலகின் பிற சிறந்தவர்களும் (அந்த மாபெரும் நிகழ்விற்கு) கூடினர்।

Verse 93

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च । त्रयस्त्रिंशच्च ये देवास्त्रयस्त्रिंशच्च कोटयः

அங்கே முப்பத்துமூன்று ஆயிரமும், முப்பத்துமூன்று நூறும் இருந்தன; முப்பத்துமூன்று தேவர்களும் இருந்தனர்—மேலும் முப்பத்துமூன்று கோடியும் கூட.

Verse 94

जग्मुर्गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम् । आमंत्रितस्तथा विष्णुर्मेरुमाह हसन्निव

அவர்கள் மலைவேந்தன் மகளின் ஒப்பற்ற சுயம்வரத்திற்கு சென்றனர். அழைக்கப்பட்ட விஷ்ணுவும் புன்னகையுடன் மேருவிடம் உரைத்தார்.

Verse 95

तातास्माकं च सा देवी मेरो गच्छ नमामि ताम् । अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम्

“தந்தையே, அந்த தேவியே நமக்குரியவள்; மேருவே, செல்—நான் அவளை வணங்குகிறேன்.” பின்னர் மலைமகள் தேவி அழகிய பொன் வாகனத்தில் ஏறினாள்.

Verse 96

विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैरलंकृतम् । अप्सरोभिः प्रनृत्यद्भिः सर्वाभरणभूषिता

அந்த சర్వதோபத்ர விமானம் எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நடனமாடும் அப்ஸரஸ்கள் சூழ, தேவி அனைத்துப் புனித ஆபரணங்களாலும் பூஷிக்கப்பட்டாள்.

Verse 97

गंधर्वसंघैर्विविधैः किंनरैश्च सुशोभनैः । बंदिभिः स्तूयमाना च वीरकांस्यधरा स्थिता

பலவகை கந்தர்வக் கூட்டங்களும் அழகிய கின்னரர்களும் சூழ, பண்டிகள் போற்ற, வீர ஒலியுடன் முழங்கும் காஞ்சிய வாத்தியங்களின் நாதம் தாங்கி தேவி நின்றாள்.

Verse 98

सितातपत्ररत्नांशुमिश्रितं चावहत्तदा । शालिनी नाम पार्वत्याः संध्यापूर्णेदुमंडला

அப்போது பார்வதிக்காக ‘சாலினி’ எனப்படும், மாலைக்கால முழுநிலா வட்டம்போல் ஒளிவிடும் அவள், ரத்தினக் கதிர்கள் கலந்த வெண்குடையை உயர்த்திப் பிடித்தாள்.

Verse 99

चामरासक्तहस्ताभिर्दिव्यस्त्रीभिश्च संवृता । मालां प्रगृह्य सा तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम्

சாமரம் ஏந்திய தெய்வப் பெண்களால் சூழப்பட்ட அவள், கற்பவிருட்சத்தில் தோன்றிய மாலையைத் தாங்கி அங்கே நின்றாள்।

Verse 100

एवं तस्यां स्थितायां तु स्थिते लोकत्रये तदा । शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

அவள் அங்கே நின்றிருக்க, அந்நேரம் மூன்று உலகங்களும் அமைதியாய் நிற்க, விளையாட்டிற்காக வृषபத்வஜ மகாதேவன் குழந்தையாய் ஆனான்।

Verse 101

उत्संगतलसंगुप्तो बभूव भगवान्भवः । जयेति यत्पदं ख्यातं तस्य सत्यार्थमीश्वरम्

பகவான் பவனாகிய சிவன் அவளது மடித் தளத்தில் மறைந்திருந்தான்; ‘ஜயம்’ எனப் புகழ்பெற்ற சொல்லின் பொருளை ஈசன் உண்மையாக்கினான்।

Verse 102

अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास्तस्य उत्संगवर्तिनः । कोयमत्रेति संमंत्र्य चुक्रुशुर्भृशरोषिताः

அப்போது தேவர்கள் அவன் மடியில் இருந்த குழந்தையைப் பார்த்து, ‘இங்கே இவன் யார்?’ என்று ஆலோசித்து, கடும் கோபத்துடன் கூச்சலிட்டனர்।

Verse 103

वज्रमाहारयत्तस्य बाहुमुद्यम्य वृत्रहा । स बाहुरुद्यतस्तस्य तथैव समतिष्ठत

விருத்ரஹா இந்திரன் கை உயர்த்தி வஜ்ரத்தை வீச முயன்றான்; ஆனால் உயர்த்திய கை அப்படியே உறைந்து நின்றது।

Verse 104

स्तंभितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया । वज्रं क्षेप्तुं न शक्नोति बाहुं चालयितुं तदा

தேவர்களின் தேவன் குழந்தை வடிவில் லீலையாக அவனை ஸ்தம்பித்தான்; அப்போது அவன் வஜ்ரத்தை எறியவும் முடியவில்லை, கைையையும் அசைக்கவும் இயலவில்லை।

Verse 105

वह्निः शक्तिं तदा क्षेप्तुं न शशाक तथोत्थितः । यमोऽपि दंडं खड्गं च निरृतिस्तं शिशुं प्रति

அக்னி எழுந்தும் அப்போது தன் சக்தியை எறிய இயலவில்லை; யமனும் தண்டமும் வாளும் எடுத்தான், நிருதியும் அந்தக் குழந்தையை நோக்கி ஆயுதங்களைத் திருப்பினாள்।

Verse 106

पाशं च वरुणो राजा ध्वजयष्टिं समीरणः । सोमो गुडं धनेशश्च गदां सुमहतीं दृढाम्

வருண அரசன் பாசத்தை எடுத்தான்; சமீரணன் (வாயு) கொடிக்கம்பை; சோமன் கதையை; தனேசன் (குபேரன்) மிகப் பெரிய உறுதியான கதையை எடுத்தான்।

Verse 107

नानायुधानि चादित्या मुसलं वसवस्तथा । महाघोराणि शस्त्राणि तारकाद्याश्च दानवाः

ஆதித்யர்களும் பலவகை ஆயுதங்களை எடுத்தனர்; வசுக்கள் முசலத்தை எடுத்தனர்; தாரகன் முதலிய தானவர்கள் மிகக் கொடிய ஆயுதங்களைத் தாங்கினர்।

Verse 108

स्तंभिता देवदेवेन तथान्ये भुवनेषु ये । पूषा दंतान्दशन्दंर्बालमैक्षत मोहितः

தேவர்களின் தேவன் அவர்களையும் உலகங்களில் இருந்த பிறரையும் இவ்வாறே ஸ்தம்பித்தான்; பூஷன் பற்களை கடித்துக்கொண்டு, மயங்கியவனாய் அந்தக் குழந்தையை நோக்கினான்।

Verse 109

तस्यापि दशनाः पेतुर्दृष्टमात्रस्य शंभुना । भगश्च नेत्रे विकृते चकार स्फुटिते च ते

சம்புவின் பார்வை மட்டும் பட்டதாலே அவனுடைய பற்கள் உதிர்ந்தன; பகனுடைய கண்களும் விகாரமடைந்து பிளந்தன.

Verse 110

बलं तेजश्च योगांश्च सर्वेषां जगृहे प्रभुः । अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

அந்த ஆண்டவன் அனைவரின் வலமும், தேஜஸும், யோகசக்தியும் பறித்தான்; கோபம் நிறைந்த தேவர்கள் அங்கேயே நின்றிருந்தனர்.

Verse 111

ब्रह्मा ध्यानमुपाश्रित्य बुबोध हरचेष्टितम् । सोऽभिगम्य महादेवं तुष्टाव प्रयतो विधिः

பிரம்மா தியானத்தை நாடி இது ஹரனின் செயல் என உணர்ந்தார்; பின்னர் விதி பக்தியுடன் மகாதேவரை அணுகி ஸ்தோத்திரம் செய்தார்.

Verse 112

पौराणैः सामसंगीतैर्वेदिकैर्गुह्यनामभिः । नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः

புராண ஸ்தோத்திரங்களாலும், சாமகான இசையாலும், வேதப் புகழ்ச்சிகளாலும், இரகசிய நாமங்களாலும்—மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாதேவிக்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 113

प्रसादात्तव बुद्ध्यादिर्जगदेतत्प्रवर्तते । मूढाश्च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्

உமது அருளால் புத்தி முதலிய சக்திகள் இந்த உலகை இயக்குகின்றன; ஆயினும் மயக்கமுற்ற தேவர்கள் அனைவரும் இந்த சங்கரனை அறியவில்லை.

Verse 114

महादेवमिहायातं सर्वदेवनमस्कृतम् । गच्छध्वं शरणं शीघ्रं यदि जीवितुमिच्छत

இங்கே மகாதேவர் வந்துள்ளார்; எல்லாத் தேவரும் வணங்குபவர். உயிர் வாழ விரும்பினால் விரைந்து அவருடைய சரணடைந்திடுங்கள்.

Verse 115

ततः संभ्रम संपन्नास्तुष्टुवुः प्रणताः सुराः । नमोनमो महादेव पाहिपाहि जगत्पते

அப்போது அச்சமும் பக்தியும் நிறைந்து தேவர்கள் பணிந்து துதித்தனர்—“நமோ நமோ மகாதேவா! காப்பாற்று காப்பாற்று, உலகநாதா!”

Verse 116

दुराचारान्भवानस्मानात्मद्रोहपरायणान् । अहो पश्यत नो मौढ्यं जानंतस्तव भाविनीम्

நாங்கள் தீய நடத்தையினர்; தம்மையே துரோகம் செய்யும் வழியில் ஈடுபட்டோர். அய்யோ, எங்கள் மூடத்தனத்தைப் பாருங்கள்—உமது பாவினி (உமா) என்பதை அறிந்தும் இவ்வாறு நடந்தோம்.

Verse 117

भार्यामुमां महादेवीं तथाप्यत्र समागताः । युक्तमेतद्यदस्माकं राज्यं गृह्येत चासुरैः

உமா மகாதேவி உமது துணைவியாயிருந்தும் நாங்கள் இங்கே வந்தோம். ஆகவே எங்கள் ஆட்சி அசுரர்களால் பறிக்கப்படுவது நியாயமே.

Verse 118

येषामेवंविधाबुद्धिरस्माभिः किं कृतं त्विदम् । अथ वा नो न दोषोऽस्ति पशवो हि वयं यतः

இத்தகைய புத்தியுடைய நாங்கள் என்ன ‘செய்தோம்’ என்று சொல்ல இயலும்? அல்லது எங்களுக்குக் குற்றமில்லை—ஏனெனில் நாங்கள் இறுதியில் மிருகம்போல் (வசப்பட்ட) உள்ளோம்.

Verse 119

त्वयैव पतिना सर्वे प्रेरिताः कुर्महे विभो । ईश्वरः सर्व भूतानां पतिस्त्वं परमेश्वरः

ஓ வல்லவனே! நீயே எங்கள் ஆண்டவனாய் எங்களை எல்லோரையும் தூண்டுகிறாய்; ஆகவே நாங்கள் செயல் செய்கிறோம். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே அதிபதி; நீயே பரமேஸ்வரன் ஈசன்.

Verse 120

भ्रामयस्यखिलं विश्वं यन्त्रारूढं स्वमायया । येन विभ्रामिता मूढाः समायाताः स्वयंवरम्

உன் சொந்த மாயையால் இயந்திரத்தில் ஏறியதுபோல் முழு உலகையும் நீச் சுழலச் செய்கிறாய். அதே சக்தியால் நாங்கள் மயங்கிய மூடர்கள் குழம்பி இந்த சுயம்வரத்துக்கு வந்தோம்.

Verse 121

तस्मै पशुनां पतये नमस्तुभ्यं प्रसीद नः । अथ तेषां प्रसन्नऽभूद्देवदेवास्त्रियंबकः

அந்த பசுபதியாகிய உமக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்; எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக. அப்போது தேவர்களின் தேவன் திரியம்பகன் அவர்கள்மேல் மகிழ்ந்தான்.

Verse 122

यथापूर्वं चकारैतान्संस्तवाद्ब्रह्मणः प्रभुः । तारकप्रमुखा दैत्याः संक्रुद्धास्तत्र प्रोचिरे

பிரம்மாவின் ஸ்தோத்திரத்தால் மகிழ்ந்த ஆண்டவன் அனைத்தையும் முன்புபோலவே நடத்தினான். ஆனால் அங்கே தாரகன் முதலான தைத்யர்கள் கோபித்து பேசினர்.

Verse 123

कोयमंग महादेवो न मन्यामो वयं च तम् । ततः प्रहस्य बालोऽसौ हुंकारं लीलया व्यधात्

“இந்த ‘மகாதேவன்’ யார்? நாங்கள் அவனை ஏற்கமாட்டோம்!” அப்போது அந்த தெய்வச் சிறுவன் சிரித்தபடி விளையாட்டாக ஒருமுறை ‘ஹும்’ என முழங்கினான்.

Verse 124

हुंकारेणैव ते दैत्याः स्वमेव नगरं गताः । विस्मृतं सकलं तेषां स्वयंवरमुखं च तत्

அந்த ஒரே ‘ஹும்’காரத்தினாலேயே அந்த தைத்யர்கள் தங்கள் நகரத்திற்கே திரும்பினர். அவர்களுக்கு அனைத்தும் மறந்துபோயிற்று—ஸ்வயம்வரத்தின் அந்த நோக்கம்கூட.

Verse 125

महादेवप्रभावेन दैत्यानां घोरकर्मणाम् । एवं यस्य प्रभावो हि देवदैत्येषु फाल्गुन

மகாதேவரின் மகிமையால் கொடுஞ்செயல்கள் புரியும் தைத்யர்களும் இவ்வாறு அடக்கப்பட்டனர். ஓ பால்குணா, தேவர்களிலும் தைத்யர்களிலும் அவருடைய வல்லமை இப்படியே விளங்குகிறது.

Verse 126

कथमीश्वरवाक्यार्थस्तस्मादन्यत्र मुच्यते । असंशयं विमुढास्ते पश्चात्तापः पुरा महान्

இறைவனின் வாக்கின் நோக்கம் எங்கேயாவது வேறிடத்தில் எவ்வாறு ஒதுக்கப்பட முடியும்? அந்த மயங்கியோர் நிச்சயமாகப் பின்னர் பெரும் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 127

ईश्वरं भुवनस्यास्य ये भजंते न त्र्यंबकम् । ततः संस्तूयमानः स सुरैः पद्मभुवादिभिः

இந்த உலகின் இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டாலும் திரியம்பகனை வழிபடாதோர் உண்மையான சரணத்தை அடையார். அப்போது பத்மபூ (பிரம்மா) முதலிய தேவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 128

वपुश्चकार देवेशस्त्र्यंबकः परमाद्भुतम् । तेजसा तस्य देवास्ते सेंद्रचंद्रदिवाकराः

தேவர்களின் ஆண்டவன் திரியம்பகன் மிக அதிசயமான ஒரு திருமேனியை ஏற்றான். அந்தத் திருமேனியின் ஒளியால் இந்திரன், சந்திரன், திவாகரன் உட்பட தேவர்கள் அனைவரும் மெய்மறந்தனர்.

Verse 129

सब्रह्मकाः ससाध्याश्च वसुर्विश्वे च देवताः । सयमाश्च सरुद्राश्च चक्षुरप्रार्थयन्प्रभुम्

பிரம்மாவுடன் சாத்யர்கள், வசுக்கள், விஶ்வதேவர்கள், யமன் மற்றும் ருத்ரர்கள் ஆகிய தேவர்கள் அனைவரும் இறைவனிடம் தெய்வீகக் கண்பார்வை வேண்டி வேண்டினர்.

Verse 130

तेभ्यः परतमं चक्षुः स्ववपुर्द्रष्टुमुत्तमम् । ददावम्बापतिः शर्वो भवान्याश्चालस्य च

அம்பையின் நாதனான சர்வன் அவர்களுக்கு உன்னதமான தெய்வீகக் கண்பார்வையை அருளினார்; அதனால் அவர்கள் அவனது திருமேனியையும், பவானியின் திருவுருவையும் காண முடிந்தது.

Verse 131

लब्ध्वा रुद्रप्रसादेन दिव्यं चक्षुरनुत्तमम् । सब्रह्यकास्तदा देवास्तमपश्यन्महेश्वरम्

ருத்ரனின் அருளால் அந்த ஒப்பற்ற தெய்வீகக் கண்பார்வையைப் பெற்று, பிரம்மாவுடன் தேவர்கள் அப்போது மகேஸ்வரனைத் தரிசித்தனர்.

Verse 132

ततो जगुश्च मुनयः पुष्पवृष्टिं च खेचराः । मुमुचुश्च तदा नेदुर्देवदुंदुभयो भृशम्

அப்போது முனிவர்கள் பாடல் பாடினர்; வானில் உலாவும் தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர்; அதே வேளையில் தேவதுந்துபிகள் பெரிதாய் முழங்கின.

Verse 133

जगुगधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः । मुमुदुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती

முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனமாடியது. எல்லா கணங்களும் மகிழ்ந்தனர்; அம்பையான பார்வதியும் பேரானந்தம் கொண்டாள்.

Verse 134

ब्रह्माद्या मेनिरे पूर्णां भवानीं च गिरीश्वरम् । तस्य देवी ततो हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் பவானியையும் கிரீஶ்வரனையும் முழு மகிமையால் நிறைந்தவர்களென அறிந்தனர். அப்போது தேவி மகிழ்ந்து விண்ணுலக வாசிகளின் முன்னே வெளிப்பட்டாள்.

Verse 135

पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगंधिनीम् । सादुसाध्विति संप्रोच्य तया तं तत्र चर्चितम्

அவள் அவன் திருவடிகளில் தெய்வீக நறுமண மாலையை வைத்தாள். “சாது, சாது” என்று கூறி அங்கேயே புகழ்ந்து மரியாதை செய்தாள்.

Verse 136

सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर्भूतलाश्रितैः । सर्वे सब्रह्मका देवा जयेति च मुदा जगुः

தேவியுடன் அனைவரும் தலைகளை மண்ணில் பதித்து வணங்கினர். பிரம்மாவுடன் கூடிய எல்லாத் தேவரும் மகிழ்ச்சியுடன் “ஜயம்” என்று பாடினர்.