Adhyaya 62

Verse 1

शौनक उवाच । सूत श्रुता पुरास्माभिरुत्पत्तिर्गणपस्य च । क्षेत्रनाथः कथं जज्ञे वदैतच्छृण्वतां हि नः

சௌனகர் கூறினார்— ஓ சூதரே! முன்பு கணபதியின் தோற்றத்தை நாம் கேட்டோம்; இப்போது க்ஷேத்ரநாதர் எவ்வாறு தோன்றினார்? கேட்கும் எங்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । यदा दारुकदैत्येन पीड्यमाना दिवौकसः । शिवं देव्या सहासीनं प्रणिपत्येदमब्रुवन्

சூதர் கூறினார்—தாருகன் என்னும் அசுரனால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள், தேவியுடன் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமானை அணுகி வணங்கி இவ்வாறு உரைத்தனர்।

Verse 3

देव दैत्येन घोरेण दुर्जयेन सुरासुरैः । पीडिता दारुकेण स्मः स्वस्थानाच्चापि च्याविताः

ஓ தேவா! தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் வெல்ல முடியாத கொடிய தாருகன் எங்களை ஒடுக்கி, எங்கள் சொந்த இருப்பிடங்களிலிருந்தும் துரத்திவிட்டான்।

Verse 4

न विष्णुना न चंद्रेण न चान्येनापि केनचित् । शक्यो हंतुं स दुष्टात्मा अर्धनारीश्वरं विना

விஷ்ணுவாலும் அல்ல, சந்திரனாலும் அல்ல, வேறு யாராலும் அல்ல—அர்த்தநாரீசுவரனைத் தவிர அந்த துஷ்டனை வதம் செய்ய இயலாது।

Verse 5

तेन संपीड्यमानानामस्माकं शरणं भव । इत्युक्त्वा रुरुदुर्देवास्त्राहित्राहीति चाब्रुवन्

ஆகவே அவனால் நசுக்கப்படுகின்ற எங்களுக்கு நீங்களே சரணமாக இருங்கள். என்று கூறி தேவர்கள் அழுதனர்; மீண்டும் மீண்டும் “த்ராஹி த்ராஹி—காப்பாற்றுங்கள்!” என்று கதறினர்।

Verse 6

ततोऽतिकृपयाविष्टहरकंठस्य कालिमाम् । गृहीत्वा पार्वती चक्रे नारीमेकां महाभयाम्

பின்னர் அளவற்ற கருணையால் உந்தப்பட்ட பார்வதி, ஹரனின் கழுத்திலிருந்த கருமை ஒளியை எடுத்துக் கொண்டு, அதிலிருந்து மிகப் பயங்கரமான ஒரே பெண்ணை உருவாக்கினாள்।

Verse 7

आत्मशक्तिं तत्र मुक्त्वा प्रोवाचेदं वचः शुभा । यस्मादतीव कालासि नाम्ना त्वं कालिका भव

அங்கே தன் ஆத்மசக்தியை விடுத்து, சுபதேவி இவ்வசனம் உரைத்தாள்— “நீ மிகுந்த கருநிறமுடையவள்; ஆகையால் பெயரால் நீ ‘காலிகா’ ஆவாய்।”

Verse 8

देवारिं च दुरात्मानं शीघ्रं नाशय शोभने । एवमुक्ता महारावा कालिका प्राप्य तं तदा

“அழகியவளே, தேவர்களின் அந்த துஷ்ட பகைவனை விரைவில் அழி.” என ஆணையிடப்பட்ட காலிகா பெருங்கர்ஜனை செய்து அப்பொழுதே அவனை அணைந்தாள்.

Verse 9

रवेणैव मृतं चक्रे सानुगं स्फुटितहृदम् । ततोवन्ती श्मशानस्था महारावानमुंचत

அவள் தன் கர்ஜனையாலேயே அவனை அவன் துணையருடன் கொன்றாள்; அவன் இதயம் பிளந்தது. பின்னர் சுடுகாட்டில் நின்று அவள் பேரொலியுடன் முழங்கினாள்.

Verse 10

यैरासन्विकला लोकास्त्रयोऽपि प्रमृता यथा । ततो रुद्रो बालरूपं कृत्वा विश्वकृते विभुः

அக்காரணங்களால் மூன்று உலகங்களும் வலுவிழந்து, கொல்லப்பட்டதுபோல் ஆனன. ஆகவே உலக நலனுக்காக எல்லாம் வல்ல ருத்ரன் குழந்தை வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 11

रुदंस्तस्याः समीपे चाप्यागतः प्रेतसद्मनि । रुदंतं च ततो बालं कृत्वोत्संगे कृपान्विता

அவன் அழுதபடியே அவளருகே வந்தான்; பேய்களின் அந்த வாசஸ்தலத்திற்கும் வந்தான். அழும் குழந்தையைப் பார்த்த கருணையுடைய தேவி அவனை மடியில் எடுத்தாள்.

Verse 12

कालिकाऽपाययत्स्तन्यं मा रुदेति प्रजल्पती । स्तन्य व्याजेन बालोऽपि पपौ क्रोधं तदंगजम्

காலிகை அவனுக்குத் தன் ஸ்தன்யத்தை ஊட்டித், மென்மையாக “அழாதே” என்றாள். ஆனால் பாலூட்டும் போர்வையில் அந்தக் குழந்தையும் அவளுடைய தன்னிலிருந்து எழுந்த கோபத்தையே குடித்துவிட்டது.

Verse 13

योऽसौ हरकंठभवविषादासीत्सुदुर्धरः । पीतक्रोधस्वभावे च सौम्यासीत्कालिका तदा

ஹரனின் கண்ணத்தில் எழுந்த விஷத்தால் பிறந்த தாங்கமுடியாத துயரம்—கோபம் குடிக்கப்பட்ட பின்—அப்போது காலிகை இயல்பிலேயே சௌம்யமும் மங்களமுமாய் ஆனாள்.

Verse 14

बालोऽपि बालरूपं तत्त्यक्तुमैच्छत्कृतक्रियः

தன் நோக்கம் நிறைவேறிய பின் அந்தக் குழந்தையும் அந்தக் குழந்தை வடிவை விட்டு விட விரும்பியது.

Verse 15

ततो देवाः कालिकायाः शंकमानाः पुनर्भयम् । ऊचुर्मा बाल बालत्वं परित्यज कृपां कुरु

அப்போது தேவர்கள் காலிகையைப் பற்றி மீண்டும் அச்சமும் ஐயமும் கொண்டு கூறினர்—“ஓ பாலா, பால்யநிலையை விட்டு விடாதே; கருணை செய்.”

Verse 16

बाल उवाच । न भेतव्यं कालिकायाः सौम्या देवी यतः कृता । अस्ति चेद्भवतां भीतिरन्यान्स्रक्ष्यामि बालकान् । चतुःषष्टिक्षेत्रपालानित्युक्त्वा सोऽसृजन्मुखात्

பாலன் கூறினான்—“காலிகையை அஞ்சாதீர்கள்; தேவியைச் சௌம்யமாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. இன்னும் உங்களுக்குப் பயம் இருந்தால், நான் வேறு பாலவடிவங்களைப் படைப்பேன்—அறுபத்துநான்கு க்ஷேத்ரபாலர்களை.” என்று சொல்லி, அவன் தன் வாயிலிருந்து அவர்களை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 17

प्राह तान्बालरूपांश्च बालरूपी महेश्वरः । स्वर्गेषु पंचविशानां पातालेषु च तावताम्

குழந்தை வடிவில் இருந்த மகேஸ்வரன் அந்தக் குழந்தை வடிவங்களிடம் கூறினான்—“சுவர்க்கங்களில் உங்களில் இருபத்தைந்து பேருக்கு இடங்கள் உண்டு; பாதாளங்களிலும் அதே எண்ணிக்கைக்கு இடங்கள் உண்டு.”

Verse 18

चतुर्दशानां भूर्लोके वासो वः पालनं तथा । अयमेव श्मशानस्थो भविता श्वा च वाहनम्

“உங்களில் பதினான்கு பேருக்கு பூலோகத்தில் வாசமும் காவலும் உண்டு. இவன் சுடுகாட்டில் நிலைத்திருப்பான்; நாய் அவனுடைய வாகனமாகும்.”

Verse 19

नैवेद्यं भवतां राजमाषतंदुलमिश्रकाः । अनभ्यर्च्य च यो युष्मान्किंचित्कृत्यं विधास्यति

“உங்களுக்கான நைவேத்யம் ராஜமாஷம் (உளுந்து) மற்றும் தண்டுலம் (அரிசி) கலந்த கலவையாகும். உங்களை வழிபடாமல் யாரேனும் எந்தச் செயலை மேற்கொண்டால்…”

Verse 20

तस्य तन्निष्फलं भावि भुक्तं प्रेतैश्च राक्षसैः । इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रस्तत्रैवां तरधीयत

“அவனுடைய அந்தச் செயல் பலனற்றதாகும்; அவன் வைத்த நைவேத்யத்தைப் பிரேதங்களும் ராக்ஷசர்களும் உண்டு விடுவர்.” என்று கூறி பகவான் ருத்ரன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 21

क्षेत्रपालाः स्थिताश्चैव यथास्थाने निरूपिताः । इति वः क्षेत्रपालानां सृष्टिः प्रोक्ता समासतः

இவ்வாறு க்ஷேத்ரபாலர்கள் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட இடங்களில் நிறுவப்பட்டனர். இந்த முறையில் க்ஷேத்ரபாலர்களின் படைப்பு உங்களுக்குச் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது.

Verse 22

आराधनं प्रवक्ष्यामि येन प्रीता भवंति ते

இப்போது நான் ஆராதனை முறையை உரைக்கிறேன்; அதனால் அந்த க்ஷேத்ரபாலர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 23

ओंक्षां क्षेत्रपालाय नमः । इति नवाक्षरो महामंत्रः

“ஓம் க்ஷாம் க்ஷேத்ரபாலாய நமः”—இது நவாக்ஷர மஹாமந்திரம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 24

अनेनात्र चंदनादि दत्त्वा राजमाषतण्डुलमिश्रकाश्च चतुःषष्टिकृतभागान्वटकान्निवेद्य तावत्यो दीपिकास्तावन्ति पत्राणि पूगानि निवेद्य दण्डवत्प्रणम्य महास्तुतिमेतां जपेत्

இங்கே இந்த மந்திரத்தால் சந்தனம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, கருப்பு உளுந்தும் அரிசியும் கலந்த மாவால் செய்த வட்டகங்களை அறுபத்துநான்கு பாகங்களாகப் பிரித்து நைவேத்யமாகச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அதே எண்ணிக்கையில் தீபங்கள், அதே எண்ணிக்கையில் இலைகள் மற்றும் பாக்குகளையும் அர்ப்பணித்து; பின்னர் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து இந்த மஹாஸ்துதியை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 25

ओंऊर्ध्वकेशा विरू पाक्षा नित्यं ये घोररूपिणः । रक्तनेत्राश्च पिंगाक्षाः क्षेत्रपालान्नमामि तान्

ஓம்। மேலெழுந்த கூந்தலுடையோர், விகாரமும் அச்சமுமுள்ள பார்வையுடையோர், எப்போதும் கொடூர ரூபமுடையோர்—அந்த சிவந்த கண்களும் மஞ்சள்-பழுப்பு கண்களும் கொண்ட க்ஷேத்ரபாலர்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 26

अह्वरो ह्यापकुम्भश्च इडाचारस्तथैव यः । इंद्रमूर्तिश्च कोलाक्ष उपपाद ऋतुंसनः

அஹ்வரன், ஆபகும்பன், மேலும் இடாசாரன்; இந்திரமூர்த்தி, கோலாக்ஷன், உபபாதன், ரிதுஞ்சனன்—இவர்களும் க்ஷேத்ரபாலர்களுள் போற்றப்படுவோர்.

Verse 27

सिद्धेयश्चैव वलिको नीलपादेकदंष्ट्रिकः । इरापतिश्चाघहारी विघ्नहारी तथांतकः

சித்தேயன், வலிகன்; நீலபாத-ஏகதம்ஷ்ட்ரிகன்; இராபதி, அகஹாரி, விக்னஹாரி மற்றும் அந்தகன்—இவர்கள் அனைவரும் வணங்கத்தக்க க்ஷேத்ரபாலர்கள் ஆவர்।

Verse 28

ऊर्ध्वपादः कम्बलश्च खंजनः खर एव च । गोमुखश्चैव जंघालो गणनाथश्च वारणः

ஊர்த்வபாதன், கம்பலன், கஞ்சனன், கரன்; கோமுகன், ஜங்காளன், கணநாதன், வாரணன்—இவர்கள் புகழ்ந்து நினைக்கப்படும் க்ஷேத்ரபாலர்கள் ஆவர்।

Verse 29

जटालोप्यजटालश्च नौमि स्वःक्षेत्रपालकान् । ऋकारो हठकारी च टंकपाणिः खणिस्तथा

என் க்ஷேத்ரபால காவலர்களை நான் வணங்குகிறேன்—ஜடாலன், அஜடாலன்; ருகாரன், ஹடகாரி, டங்கபாணி மற்றும் கணி ஆகியோரையும்।

Verse 30

ठंठंकणो जंबरश्च स्फुलिंगास्यस्तडिद्रुचिः । दंतुरो घननादश्च नन्दकश्च तथा परः

நான் தண்டங்கணன், ஜம்பரன், ஸ்புலிங்காஸ்யன் (வாயில் தீச்சின்கள் பறப்பவன்), தடித்ருசி (மின்னல் போன்ற ஒளியுடையவன்), தந்துரன், கனநாதன் (மேகமுழக்கம் போன்றவன்), நந்தகன் மற்றும் மற்ற காவலனையும் வணங்குகிறேன்।

Verse 31

फेत्कारकारी पंचास्यो बर्बरी भीमरूपवान् । भग्नपक्षः कालमेघो युवानो भास्करस्तथा

நான் பேத்காரகாரி, பஞ்சாஸ்யன் (ஐந்துமுகன்), பர்பரி, பீமரூபவன், பக்னபக்ஷன், காலமேகன், யுவானன் மற்றும் பாஸ்கரன்—இந்த க்ஷேத்ரபாலர்களை வணங்குகிறேன்।

Verse 32

रौरवश्चापि लंबोष्ठो वणिजः सुजटालिकः । सुगंधो हुहुकश्चैव नौमि पातालरक्षकान्

ரௌரவ, லம்போஷ்ட, வணிஜ, சுஜடாலிக, சுகந்த, ஹுஹுக—இப் பாதாளக் காவலர்களை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 33

सर्वलिंगेषु हुंकारः स्मशानेषु भयावहः । महालक्षो वने घोरे ज्वालाक्षो वसतौ स्थितः

எல்லா லிங்கத் தலங்களிலும் அவர் ‘ஹுங்கார’; சுடுகாடுகளில் ‘பயாவஹ’. அச்சமூட்டும் காடுகளில் ‘மஹாலக்ஷ’, இல்லவாசத்தில் ‘ஜ்வாலாக்ஷ’ என நிலைகொள்கிறார்.

Verse 34

एकवृक्षश्च वृक्षेषु करालवदनो निशि । घण्टारवो गुहावासी पद्मखंजो जले स्थितः

மரங்களிடையே அவர் ‘ஏகவ்ருக்ஷ’; இரவில் ‘கராளவதன’. குகைகளில் ‘கண்டாரவ’, நீரில் ‘பத்மகஞ்ச’ என நிலைகொள்கிறார்.

Verse 35

चत्वरेषु दुरारोहः पर्वते कुरवस्तथा । निर्झरेषु प्रवाहाख्यो माणिभद्रो निधिष्वपि

சந்திப்பாதைகளில் அவர் ‘துராரோஹ’; மலைகளில் ‘குரவ’. அருவிகளில் ‘ப்ரவாஹாக்ய’, நிதிகளிலும் ‘மாணிபத்ர’ என நிலைகொள்கிறார்.

Verse 36

रसक्षेत्रे रसाध्यक्षो यज्ञवाटेषु कोटनः । चतुर्दश भुवं व्याप्य स्थिताश्चैवं नमामि तान्

‘ரசக்ஷேத்ர’த்தில் அவர் ‘ரசாத்யக்ஷ’; யாக மண்டபங்களில் ‘கோடன’. பதினான்கு உலகங்களையும் வியாபித்து இவ்வாறு நிலைகொண்ட அவர்களையெல்லாம் நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 37

एवं चतुःषष्टिमिताञ्छरणं यामि क्षेत्रपान् । प्रसीदंतु प्रसीदंतु तृप्यंतु मम पूजया

இவ்வாறு அறுபத்துநான்கு க்ஷேத்ரபாலர்களின் சரணத்தை நான் அடைகிறேன். அவர்கள் அருள்புரிவாராக—அருள்புரிவாராக—என் பூஜையால் திருப்தியடைவாராக.

Verse 38

सर्वकार्येषु यश्चैवं क्षेत्रपानर्चयेच्छुचिः । क्षेत्रपास्तस्य तुष्यंति यच्छंति च समीहितम्

தூய்மையுடன் எல்லா காரியங்களின் தொடக்கத்திலும் இவ்விதமாக க்ஷேத்ரபாலர்களை வழிபடுகிறவன் மீது அவர்கள் மகிழ்ந்து, அவன் விரும்பியதை அருளுகின்றனர்.

Verse 39

इमं क्षेत्रपकल्पं च विजानन्विजयस्तथा । यथोक्तविधिनाभ्यर्च्य सिद्धेयं तुष्टुवे च तम्

க்ஷேத்ரபாலர்களுக்கான இந்நியமத்தை அறிந்த விஜயாவும், கூறிய முறையின்படி வழிபட்டு, தன் காரியசித்திக்காக அந்தத் தெய்வ/காவலரைப் புகழ்ந்து பாடினாள்.

Verse 40

प्रणम्य च ततो देवीमानर्च वटयक्षिणीम् । पुरा यदा नारदेन कलापग्रामतो द्विजाः

பின்னர் வணங்கி, அவள் தேவியான வட்டயக்ஷிணியை வழிபட்டாள். முற்காலத்தில், நாரதர் ‘கலாபகிராமம்’ எனும் ஊரிலிருந்து பிராமணர்களை அழைத்து வந்தபோது,

Verse 41

समानीतास्तैश्च साकं सुनंदा नाम ब्राह्मणी । विधवाभ्यागता तत्र तपस्तप्तुं महीतटे

அவர்களுடன் சுனந்தா என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணியும் கொண்டு வரப்பட்டாள்; விதவையான அவள், நதிக்கரையில் தவம் செய்ய அங்கே வந்தாள்.

Verse 42

सा कृच्छ्राणि पराकांश्च अतिकृच्छ्राणि कुर्वती । ज्यैष्ठे भाद्रपदे चक्रे सावित्र्या द्वे त्रिरात्रिके

அவள் க்ருச்சிரம், பராகம், அதி-க்ருச்சிரம் ஆகிய தவநியமங்களைச் செய்தாள்; மேலும் ஜ்யேஷ்டம், பாத்ரபதம் மாதங்களில் சாவித்ரீ விரதத்துடன் இரண்டு திரிராத்திரி விரதங்களை அனுஷ்டித்தாள்।

Verse 43

मासोपवासं च तथा कार्तिके कुलनंदिनी । सप्तलिंगानि संपूज्य देवीपूजां सदा व्यधात्

கார்த்திக மாதத்தில் அந்தக் குலநந்தினி மாதமுழுதும் உபவாசம் செய்தாள்; ஏழு லிங்கங்களை முறையாகப் பூஜித்து, அவள் எப்போதும் தேவியை ஆராதித்தாள்।

Verse 44

दर्शे स्नानं तथा चक्रे महीसागरसंगमे । इत्यादिबहुभिस्तैस्तैर्नित्यं नियमपालनैः

அமாவாசை நாளில் நதி-கடல் சங்கமத்தில் அவள் ஸ்நானமும் செய்தாள்; இவ்வாறு பலவகை நித்திய நியமங்களையும் ஒழுக்கங்களையும் கடைப்பிடித்து,

Verse 45

धूतपापा ययौ लोकमुमायाः कृतस्वागता । अंशेन च तटे तस्मिन्संभूता वटयक्षिणी

பாவங்கள் கழுவப்பட்டவளாய் அவள் உமா-லோகத்திற்குச் சென்றாள்; அங்கே அவளுக்கு மரியாதையுடன் வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது; மேலும் அதே கரையில் தேவியின் அंशமாக வட்டயக்ஷிணி வெளிப்பட்டாள்।

Verse 46

तस्यास्तुष्टो वरं प्रादात्सिद्धलिंगस्थितो हरः । अनभ्यर्च्य य एनां च मत्पूजां प्रकरिष्यति

அவளால் திருப்தியடைந்த சித்தலிங்கத்தில் உறையும் ஹரன் வரம் அளித்தான்—‘யார் முதலில் அவளை ஆராதிக்காமல் என்னை பூஜிப்பாரோ,

Verse 47

तस्य तन्निष्फलं सर्वमित्युक्तं पाल्यमेव मे । तस्मात्प्रपूजयेन्नित्यं वटस्थां वटयक्षिणीम् । पुष्पैर्धूपैस्तु नैवेद्यैर्मंत्रेणानेन भक्तितः

அவனுக்குச் செய்யும் அனைத்தும் பயனற்றதாகும்—என்று அறிவிக்கப்பட்டது; இது என் ஆணைப்படி கடைபிடிக்கப்பட வேண்டும். ஆகையால் ஆலமரத்தில் உறையும் வட்டயக்ஷிணியை தினமும் பக்தியுடன் வழிபடுக—மலர்கள், தூபம், நைவேத்யம் மற்றும் இம்மந்திரத்துடன்।

Verse 48

सुनंदे नंदनीयासि पूजामेतां गृहाण मे । प्रसीद् सर्वकालेषु मम त्वं वटयक्षिणि

ஓ சுனந்தே, நீ ஆனந்தம் அளிப்பவள்; என் இவ்வழிபாட்டை ஏற்றருள்வாய். என் வட்டயக்ஷிணியே, எல்லாக் காலங்களிலும் அருள்புரிவாயாக।

Verse 49

एवं संपूज्य तां नत्वा क्षमाप्य वटयक्षिणीम् । सर्वान्कामानवाप्नोति नरो नारी च सर्वदा

இவ்வாறு அவளை முறையாக வழிபட்டு, வணங்கி, வட்டயக்ஷிணியிடம் மன்னிப்பு வேண்டினால், ஆணும் பெண்ணும் எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவர்।

Verse 50

विजयश्चापि माहात्म्यमिदं जानन्महामतिः । आनर्च वटवृक्षस्थां भक्तितो वटयक्षिणीम्

விஜயனும்—மிகுந்த அறிவுடையவனாய் இம்மகிமையை அறிந்து—ஆலமரத்தில் உறையும் வட்டயக்ஷிணியை பக்தியுடன் ஆராதித்தான்।

Verse 51

ततः सिद्धांबिकां स्तुत्वा जप्तवानपराजिताम् । महाविद्यां वैष्णवीं तु साधनेन समन्विताम्

பின்னர் அவன் சித்தாம்பிகையைப் போற்றி, அபராஜிதையை ஜபித்தான்—சாதனையால் நிறைவு பெற்ற வைஷ்ணவி மகாவித்யையை।

Verse 52

यस्याः स्मरणमात्रेण सर्वदुःखक्षयो भवेत् । तां विद्यां कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं विप्रपुंगवाः

யாருடைய நினைவு மட்டுமே எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்குமோ, அந்தப் புனித வித்யையை இப்போது நான் உரைப்பேன். ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, கேளுங்கள்.

Verse 53

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय नमोऽनंताय सहस्रशीर्षाय क्षीरोदार्णवशायिने शेषभोगपर्यंकाय गरुडवाहनाय पीतवाससे वासुदेव संकर्षण प्रद्युम्नानिरुद्ध हयशिरो वराह नरसिंह वामन त्रिविक्रम राम राम वरप्रद नमोऽस्तु ते नमोऽ स्तुते असुरदैत्यदानवयक्षराक्षस भूतप्रेतपिशाचकुंभांड सिद्धयोगिनी डाकिनी स्कंदपुरोगमान्ग्रहान्नक्षत्रग्रहांश्चान्यांश्च हन २ दह २ पच २ मथ २ विध्वंसय २ विद्रावय २ शंखेन चक्रेण वज्रेण गदया मुशलेन हलेन भस्मीकुरु सहस्रबाहवे सहस्रचरणायुध जय २ विजय २ अपराजित अप्रतिहत सहस्रनेत्र ज्वल २ प्रज्वल २ विश्वरूप बहुरूप मधुसूदन महावराह महापुरुष वैकुंठ नारायण पद्मनाभ गोविंद दामोदर हृषीकेश सर्वासुरो त्सादन सर्वभूतवशंकर सर्वदुःखप्रभेदन सर्वयंत्रप्रभंजन सर्वनागप्रमर्दन सर्वदेवमहेश्वर सर्वबंधविमोक्षण सर्वाहितप्रमर्दन सर्वज्वरप्रणाशन सर्वग्रह निवारण सर्वपापप्रशमन जनार्दन जनानंदकर नमोऽस्तु ते स्वाहा

ॐ—பகவான் வாசுதேவனுக்கு நமஸ்காரம்; அனந்தன், ஸஹஸ்ரசீர்ஷன், க்ஷீரஸாகர-சயனன், சேஷபோக-பர்யங்க-சயனன், கருடவாஹனன், பீதவஸ்திரதாரி—உமக்கு நமஸ்காரம்। வாசுதேவ, சங்கர்ஷண, பிரத்யும்ன, அனிருத்த; ஹயசிர, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன, திரிவிக்ரம; வரப்ரத ராம ராம—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்। அசுரர், தைத்யர், தானவர், யக்ஷர், ராக்ஷசர்; பூதம், பிரேதம், பிசாசு, கும்பாண்டம்; சித்தர், யோகினி, டாகினி; மேலும் ஸ்கந்தன் முன்னின்ற கிரஹங்கள், நக்ஷத்திர-கிரஹங்கள் முதலிய அனைத்தையும்—அடி அடி, எரி எரி, சுடு சுடு, மத்து மத்து, நசக்கு நசக்கு, விரட்டு விரட்டு। சங்கம், சக்கரம், வஜ்ரம், கதா, முசலம், கலப்பை ஆகியவற்றால் சாம்பலாக்கு। ஆயிரம் கரங்களுடையவனே, ஆயிரம் பாத-ஆயுதங்களுடையவனே—ஜய ஜய, விஜய விஜய। அபராஜிதனே, அப்ரதிஹதனே, ஸஹஸ்ரநேத்ரனே—ஜ்வல ஜ்வல, பிரஜ்வல பிரஜ்வல। விஸ்வரூபா, பஹுரூபா, மதுசூதனா, மஹாவராஹா, மஹாபுருஷா, வைகுண்டா, நாராயணா, பத்மநாபா, கோவிந்தா, தாமோதரா, ஹ்ருஷீகேசா—அனைத்து அசுரர்களையும் ஒழிப்பவனே, எல்லா உயிர்களையும் வசப்படுத்துவோனே, எல்லாத் துயரங்களையும் பிளப்பவனே, எல்லா யந்திர-தந்திரங்களையும் சிதைப்பவனே, நாகங்களை மிதிப்பவனே, தேவர்களின் பரமேஸ்வரனே, பந்தங்களை விடுவிப்பவனே, பகைமையை நசிப்பவனே, ஜ்வரங்களை நீக்குவோனே, கிரஹபீடைகளைத் தணிப்பவனே, பாபங்களைச் சமப்படுத்துவோனே—ஜனார்தனா, ஜனானந்தகரா, உமக்கு நமஸ்காரம்। ஸ்வாஹா।

Verse 54

इमामपराजितां परमवैष्णवीं महाविद्यां जपति पठति शृणोति स्मरति धारयति कीर्तयति न च तस्य वाय्वग्निवज्रोपलाशनिवर्षभयं न समुद्रभयं न ग्रहभयं न च चौरभयं न च श्वापदभयं वा भवेत्

இந்த அபராஜிதா, பரம வைஷ்ணவீ மகாவித்யையை ஜபித்து, பாராயணம் செய்து, கேட்டு, நினைத்து, தாரணம் செய்து அல்லது கீர்த்தனம் செய்பவருக்கு—காற்று, தீ, வஜ்ரம், கல், மின்னல், பெருமழை ஆகியவற்றின் பயம் இல்லை; கடல் பயமும் இல்லை; கிரஹபீடை பயமும் இல்லை; திருடர் பயமும் இல்லை; வனவிலங்கு பயமும் இல்லை।

Verse 55

क्वचिद्रात्र्यंधकारस्त्रीराजकुलविषोपविषगरदवशीकरण विद्वेषणोच्चाटनवधबंधभयं वा न भवेदेतैर्मंत्रपदैरुदाहृतैर्हृदा बद्धैः संसिद्धपूजितैः

இந்த மந்திரப் பதங்களை விதிப்படி உச்சரித்து, இதயத்தில் உறுதியாகப் பிணைத்து, சித்தி பெற்று வழிபட்டால்—எங்கும் இரவின் இருள் பயம், பெண்கள் பயம், அரசகுல பயம், விஷம்/உபவிஷம் பயம், கரதம் போன்ற தீய கலவைகள் பயம், வசீகரணம்-வித்வேஷணம்-உச்சாடனம் பயம், கொலை அல்லது சிறைபடுத்தல்/பந்தனம் பயம் எதுவும் உண்டாகாது।

Verse 56

तद्यथा । नमोनमस्तेऽस्तु अभये अनघे अजिते अत्रसिते अमृते अपराजिते पठितसिद्धे स्मरितसिद्ध एकानंशे उमे ध्रुवे अरुंधति सावित्रि गायत्रि जातवेदसि मानस्तोके सरसि सरस्वति धरणि धारिणि सौदामिनि अदिते विनते गौरि गांधारि मातंगि कृष्णे यशोदे सत्यवादिनि ब्रह्मवादिनि कालि कपालिनि सद्योवयवचयनकरि स्थलगतं जलगतमंतरिक्षगतं वा रक्ष २ सर्वभूतभयोपद्रवेभ्यो रक्ष २ स्वाहा

தத்யதா—“நமோ நமஸ்தே; ஓ அபயே, அனகே, அஜிதே, அத்ரஸிதே, அம்ருதே, அபராஜிதே; ஓ பఠித-சித்தே, ஸ்மரித-சித்தே; ஓ ஏகானம்சே, உமே, த்ருவே, அருந்ததீ; ஓ சாவித்ரீ, காயத்ரீ, ஜாதவேதஸீ; ஓ மானஸ்தோகே, சரஸி, சரஸ்வதீ; ஓ தரணீ, தாரிணீ, சௌதாமினீ; ஓ அதிதே, வினதே, கௌரீ, காந்தாரீ, மாதங்கீ, கிருஷ்ணே, யசோதே; ஓ சத்யவாதினீ, பிரஹ்மவாதினீ; ஓ காளீ, கபாலினீ; ஓ சத்யோவயவசயனகரீ—நிலத்தில், நீரில் அல்லது ஆகாயத்தில் எழும் அபாயத்திலிருந்து காக்க காக்க; எல்லா உயிர்களால் உண்டாகும் பயமும் உபத்ரவமும் இருந்து காக்க காக்க। ஸ்வாஹா।”

Verse 57

यस्याः प्रणश्यते पुष्पं गर्भो वा पतते यदि । म्रियंते बालका यस्याः काकवंध्या च या भवेत् । धारयेत इमां विद्यामेभिर्दोषैर्न लिप्यते

யாருடைய பெண்ணுக்கு மாதவிடாய் தடைபடுகிறதோ, அல்லது கருக்கலைவு நிகழுகிறதோ; யாருடைய பிள்ளைகள் இறக்கிறார்களோ, அல்லது கருவுற்றும் உயிருடன் குழந்தை பெற இயலாத ‘காகவந்த்யா’ ஆகிறாளோ—அவள் இந்தப் புனித வித்யையைத் தாங்கினால் இத்தகைய குற்றங்களும் துன்பங்களும் அவளைத் தீண்டாது।

Verse 58

रणे राजकुले द्यूते नित्यं तस्य जयो भवेत् । शस्त्र धारयते ह्येषां समरे कांडधारिणी

போரில், அரசவையில், சூதாட்டத்திலும் அவனுக்கு எப்போதும் வெற்றி உண்டாகும். ஏனெனில் சமரில் இந்த ‘காண்டதாரிணி’ (ஆயுதம் தாங்கும் சக்தி) அவர்களுக்காக ஆயுதத்தைத் தாங்கி, வெற்றியை அளிக்கிறாள்।

Verse 59

गुल्मशूलाक्षिरोगाणां नित्यं नाशकरी तथा । शिरोरोगज्वराणां च नाशनी सर्वदेहिनाम्

இது வயிற்றுக் கட்டி (குல்மம்), வயிற்றுவலி (சூலம்), கண் நோய்கள் ஆகியவற்றை எப்போதும் அழிக்கிறது; மேலும் எல்லா உடலுடையோரின் தலைநோய்களையும் காய்ச்சலையும் நீக்குகிறது।

Verse 60

तद्यथा । हन २ कालि सर २ कालि सर २ गौरि धम २ गौरि धम २ विद्ये आले ताले माले गंधे वधे पच २ विद्ये नाशय पापं हन् दुःस्वप्नं विनाशय कष्टनाशिनि रजनि संध्ये दुंदुभिनादे मानसवेगे शंखिनि चक्रिणि वज्रिणि शूलिनि अपमृत्युविनाशिनि विश्वेश्वरि द्रविडि द्राविडि केशवदयिते पशुपतिमहिते दुर्द्दमदमिनि शर्वरि किराति मातंगि ओंह्रांह्रंह्रंह्रंक्रांक्रंक्रंक्रंत्वर २ ये मां द्विषति प्रत्यक्षं परोक्षं वा सर्वान्दम २ मर्द्द २ तापय २ पातय २ शोषय २ उत्सादय २ ब्रह्माणि माहेश्वरि वाराहि विनायकि ऐंद्रि आग्नेयि चामुंडे वारुणि प्रचंडविद्योते इंदोपेंद्रभगिनि विजये शांतिस्वस्तिपुष्टिविवर्धिनि कामांकुशे कामदुधे सर्वकामवरप्रदे सर्वभूतेषु वासिनि प्रति विद्यां कुरु २ आकर्षिणि वेशिनि ज्वालामालिनि रमणि रामणि धरणि धारिणि मानोन्मानिनि रक्ष २ वायव्ये ज्वालामालिनि तापनि शोषणि नीलपताकिनि महागौरि महाश्रये महामयूरि आदित्यरश्मि जाह्नवि यमधंटे किणि २ चिंतामणि सुरभि सुरोत्पन्ने कामदुघे यथा मनीषितं कार्यं तन्मम सिध्यतु स्वाहा ओंस्वाहा ओंभूः स्वाहा ओंभुवः स्वाहा ओंस्वः स्वाहा ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहा यत्रैवागतं पापं तत्रैव प्रतिगच्छतु स्वाहा ओंबले महाबले उासिद्धसाधिनि स्वाहा

தத்யதா—“ஹன ஹன! ஓ காளீ… ஓ கௌரீ… ஓ வித்யா-சக்தியே! பாவத்தை அழி, தீய கனவுகளை நாசம் செய்; துன்பநாசினி, ரஜனி, சந்த்யா, துந்துபிநாதினி, மனவேகமுடையவளே; சங்க-சக்கர-வஜ்ர-சூலதாரிணி, அபம்ருத்யு-விநாசினி, விஸ்வேஸ்வரி… கேசவப்ரியே, பசுபதிமஹிதே… என்னை வெளிப்படையாகவோ மறைவாகவோ பகைபவர்களை குருடாக்கு, நசுக்கு, எரித்து வீழ்த்து, உலரச் செய்து, முற்றிலும் வேரறுப்பு செய்। பிராஹ்மணீ, மாஹேஸ்வரீ, வாராஹீ, விநாயகீ, ஐந்த்ரீ, ஆக்நேயீ, சாமுண்டா, வாருணீ… ஓ விஜயே! சாந்தி-ஸ்வஸ்தி-புஷ்டி வளர்ப்பவளே, காமாங்குசே, காமதேனுவே, எல்லா வரங்களையும் தருபவளே, எல்லா உயிர்களிலும் வாசிப்பவளே—எனக்காக இந்த வித்யையைச் செயற்படுத்து; ஆகர்ஷிணி, வேஷிணி, ஜ்வாலாமாலினி—காக்க காக்க। … நான் எண்ணிய காரியம் எனக்கு நிறைவேறுக—ஸ்வாஹா। ஓம் ஸ்வாஹா; ஓம் பூः ஸ்வாஹா; ஓம் புவः ஸ்வாஹா; ஓம் ஸ்வः ஸ்வாஹா; ஓம் பூर्भுவஸ்ஸ்வः ஸ்வாஹா। எங்கிருந்து பாவம் வந்ததோ அங்கேயே திரும்பிச் செல்லுக—ஸ்வாஹா। ஓம் பலே மஹாபலே, அசித்தசாதினி—ஸ்வாஹா।”

Verse 61

इतीमां साधयामास वैष्णवीमपरा जिताम् । विजयः संयतो भूत्वा मनोबुद्धिसमाधिभिः

இவ்வாறு (இந்த வித்யையை) அறிந்து விஜயன் வைஷ்ணவீ அபராஜிதா வித்யையைச் சாதித்தான்; மனமும் புத்தியும் சமாதியில் ஒருமுகப்படச் செய்து, கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் உடையவனானான்।

Verse 62

य इमां पठते नित्यं साधनेन विनापि च । तस्यापि सर्वविघ्नानि नश्यंति द्विजपुंगवाः

ஹே த்விஜசிரேஷ்டரே! யார் இந்த ஸ்துதியை தினமும் பாராயணம் செய்கிறாரோ, சிறப்பு சாதனை இல்லாவிட்டாலும் அவருடைய எல்லா விக்னங்களும் அழிகின்றன.