Adhyaya 32

Verse 1

नारद उवाच । श्रुत्वैतं संस्तवं दैत्यः संघुष्टं देवबंदिभिः । सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் வண்டிகள் உரத்த குரலில் பாடிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்ட அந்த தைத்யன், ‘தெய்வக் குழந்தையின் கையால் உன் மரணம் நெருங்கிவிட்டது’ என்ற பிரம்மாவின் வாக்கை நினைத்தான்।

Verse 2

श्रुत्वा स क्लिन्नसर्वांगो द्वाःस्थं राजा वचोऽब्रवीत् । अमात्यान्द्रष्टुमिच्छामि शीघ्रमानय मा चिरम्

இதைக் கேட்டதும் அரசன் கலக்கத்தால் முழு உடலும் வியர்வையில் நனைந்தான். அவன் வாயில்காவலனிடம்—“அமைச்சர்களை நான் காண விரும்புகிறேன்; விரைவாக அழைத்து வா, தாமதிக்காதே” என்றான்।

Verse 3

ततस्ते राजवचनात्कालनेमि मुखागताः । प्राह तांस्तारको दैत्यः किमिदं वो विचेष्टितम्

பின்னர் அரசனின் ஆணையால் அவர்கள் காலநேமியின் முன்னிலையில் வந்தனர். தைத்யன் தாரகன் அவர்களிடம்—“உங்களின் இந்த நடத்தை என்ன?” என்று கேட்டான்।

Verse 4

यैः शत्रुसंभवा वार्ता कापि न श्रीवितस्त्वहम् । मदिराकाममत्तानां मंत्रित्वं वो न युज्यते । हितं मन्त्रयते राज्ञस्तेन मंत्री निगद्यते

உங்களால் பகைவரிடமிருந்து எழும் எந்தச் செய்தியும் எனக்கு முற்றிலும் அறிவிக்கப்படவில்லை. மதுவும் காமமும் மயக்கமுற்றவர்களுக்கு அமைச்சுப் பதவி பொருந்தாது. அரசனின் நலனுக்காக ஆலோசனை கூறுவனே அமைச்சர் என அழைக்கப்படுவான்.

Verse 5

अमात्या ऊचुः । को जानाति सुरान्दीनान्दैत्यानामिति नो मतिः

அமைச்சர்கள் கூறினர்—தேவர்கள் பலவீனர்கள், தைத்தியர்கள் வலிமைமிக்கவர்கள் என்று யார் அறிய முடியும்? எங்களுடைய எண்ணம் இதுவே.

Verse 6

मा विषीद महाराज वयं जेष्यामहे सुरान् । बालादपि भयं किं वा लज्जायै चिंतितं त्विदम्

மகாராஜா, மனம் தளராதீர்; நாம் தேவர்களை வெல்வோம். ஒரு சிறு குழந்தையிடம்கூட அச்சம் ஏன்? இது வெறும் மானம்-நாணத்திற்கான கவலையா?

Verse 7

सर्वमेतत्सुसाध्यं च भेरी संताड्यतां दृढम् । ततो दैत्येन्द्रवचनात्संनाहजननी तदा

இவை அனைத்தும் எளிதில் நிறைவேறும்—போர்முரசை உறுதியாக அடியுங்கள். அப்போது தைத்தியேந்திரனின் ஆணையால் உடனே ஆயுதச் சன்னாகம் தொடங்கியது.

Verse 8

भृशं संताडिता भेरी कंपयामास सा जगत् । स्मरणाद्दैत्यराजस्य पर्वतेभ्यो महासुराः

மிக வலிமையாக அடிக்கப்பட்ட அந்தப் போர்முரசு உலகை நடுங்கச் செய்தது. தைத்தியராஜனின் நினைவு-மட்டும் (அழைப்பு) போதுமே; மலைகளிலிருந்து மகா அசுரர்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 9

निम्नगाभ्यः समुद्रेभ्यः पातालेभ्योंऽबरादपि । सहसा समनुप्राप्ता युगांतानलसप्रभाः

ஆறுகளிலிருந்தும், கடல்களிலிருந்தும், பாதாளங்களிலிருந்தும், ஆகாயத்திலிருந்தும் கூட அவர்கள் திடீரென வந்து சேர்ந்தனர்—யுகாந்தத் தீயைப் போல ஒளிவீசினர்।

Verse 10

कोटिकोटिसहस्रैस्तु परार्धैर्दशभिः शतैः । सेनापतिः कालनेमिः शीघ्रं देवानुपाययौ

கோடி கோடிகளாகவும், ஆயிரம் ஆயிரமாகவும், அளவற்ற பரார்த்தக் கூட்டங்களாகவும் படையுடன் சேனாபதி காலநேமி விரைவாக தேவர்களை நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 11

चतुर्योजनविस्तीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते । रथे स्थितो मनाग्दीनस्तारकः समदृश्यत

நான்கு யோஜன அகலமுள்ள, பல அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் நின்ற தாரகன் காணப்பட்டான்—ஆனால் அவனில் சிறிது தளர்ச்சி இருந்தது।

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे पार्थ क्रुद्धैः स्कन्दस्य पार्षदैः । प्राकारः पातितः सर्वो भग्नान्युपवनानि च

அந்நேரத்தில், ஓ பார்த்தா! ஸ்கந்தனின் கோபமுற்ற பர்ஷதர்கள் முழு பிராகாரத்தையும் இடித்துத் தள்ளி, உபவனங்களையும் நொறுக்கினர்।

Verse 13

ततश्चचाल वसुधा देवी सवनकानना । जज्वाल खं सनक्षत्रं प्रमूढं भुवनं भृशम्

அப்போது தேவி வசுதை வனங்களும் கானனங்களும் உடன் நடுங்கினாள்; நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய ஆகாயம் எரிவதுபோல் ஜ்வலித்தது, உலகங்கள் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தன।

Verse 14

तमोभूतं जगच्चसीद्गृध्रैर्व्याप्तं नभोऽभवत् । ततो नानाप्रहरणं प्रलयांबुदसन्निभम्

உலகம் இருளால் மூடப்பட்டது; வானம் கழுகுகளால் நிறைந்தது. அப்போது பலவகை ஆயுதங்களின் பெருங்கலக்கம் எழுந்தது; அது பிரளய மேகங்களைப் போன்றது.

Verse 15

कालनेमिमुखं पार्थ अदृश्यत महद्बलम् । तद्धि घोरमसंख्येयं जगर्ज विविधा गिरः

ஓ பார்த்தா! காலநேமி முன்னணியில் ஒரு மாபெரும் படை தோன்றியது. அது அச்சமூட்டும், எண்ணற்றது; பலவகை முழக்கங்களால் கர்ஜித்தது.

Verse 16

अभ्यद्रवद्रणे देवान्भगवंतं च शंकरम् । विनदद्भिस्ततो दैत्यैन्देवानीकं महायुधैः

பின்னர் போர்க்களத்தில் முழங்கிய தைத்யர்கள், மாபெரும் ஆயுதங்களுடன் தேவர்களையும் பகவான் சங்கரரையும் தாக்கி, தேவர்களின் படையணியைச் சிதைத்தனர்.

Verse 17

पर्वतैश्च शतघ्नीभिरायसैः परिधैरपि । क्षणेन द्रावितं सर्वं विमुखं चाप्यदृश्यत

மலைகளாலும், சதக்னிகளாலும், இரும்புக் கம்புகளாலும் தாக்கப்பட்டதால், அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் சிதறி ஓடி, முகம் திருப்பி பின்வாங்குவது போலத் தோன்றியது.

Verse 18

असुरैर्वध्यमाने तु पावकैरिव काननम् । अपतद्दावभूमिष्ठ महाद्रुमवनं यथा

அசுரர்களால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்கள், தீயால் எரிந்த காடு சாய்வதுபோல் விழுந்தனர்; காட்டுத்தீயில் மாபெரும் மரங்களின் வனம் தரையில் சரிவதுபோல்.

Verse 19

ते भिन्नास्थिशि रोदेहाः प्राद्रवंत दिवौकसः । न नाथमध्यगच्छंत वध्यमाना महासुरैः

எலும்பும் தலைவும் உடலும் சிதறி, விண்ணுலகத் தேவர்கள் ஓடினர். மகா அசுரர்களால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்கள் எந்த நாத-பாதுகாவலனையும் அடையவில்லை.

Verse 20

अथ तद्विद्रुतं सैन्यं दृष्ट्वाः पुरंदरः । आश्वासयन्नुवाचेदं बलवद्दानवार्दितम्

அப்போது ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்தப் படையைப் பார்த்த புரந்தரன் (இந்திரன்) அவர்களைத் தேற்றிக் கூறினான்; வலிமைமிகு தானவர்களால் நெருக்கப்பட்ட அந்தப் படையினரிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 22

एष कालानलप्रख्यो मयूरं समुपस्थितः । रक्षिता वो महासेनः कथं भीतिस्तथापि वः

இதோ, காலத்தின் அக்கினிபோல் ஒளிரும் மயூராரூட மகாசேனன் இங்கு நிற்கிறான். அவனே உங்கள் காவலன்; அப்படியிருக்க உங்களில் பயம் எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 23

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा समाश्वस्ता दिवोकसः । दानवान्प्रत्ययुध्यंत शक्रं कृत्वा व्यपाश्रयम्

சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட விண்ணுலகத் தேவர்கள் தைரியம் பெற்றனர். சக்ரனை ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர்கள் திரும்பி தானவர்களுடன் போரிட்டனர்.

Verse 24

कालनेमिर्महेन्द्रेण संयुगे समयुज्यत । सहस्राक्षौहिणीयुक्तो जंभकः शंकरेण च

போர்க்களத்தில் காலநேமி மகேந்திரன் (இந்திரன்) உடன் மோதினான்; மேலும் ஆயிரம் அக்ஷௌஹிணி படையுடன் ஜம்பகன் சங்கரன் (சிவன்) முன் நின்றான்.

Verse 25

कुजंभो विष्णुना चैव तावत्य क्षौहिणीवृतः । अन्ये च त्रिदशाः सव मरुतश्च महाबलाः

குஜம்பனும் அதேபோல் அக்‌ஷௌஹிணி சேனையால் சூழப்பட்டவனாய் விஷ்ணுவை எதிர்கொண்டான். மற்ற எல்லாத் தேவர்களும் மகாபலமுடைய மருதர்களுடன் சேர்ந்து போரில் புகுந்தனர்.

Verse 26

प्रत्ययुध्यंतं दैत्येंद्रेः साध्याश्च वसुभिः सह । ततो बहुविधं युद्धं कालनेमिर्विधायच

தைத்தியேந்திரனை எதிர்த்து சாத்யர்கள் வசுக்களுடன் சேர்ந்து மறுபோரிட்டனர். அப்போது காலநேமியும் பலவகைத் தந்திரங்களுடன் பலவிதப் போரைத் தொடங்கினான்.

Verse 27

उत्सृज्य सहसा पार्थ ऐरावणशिरःस्थितः । स तु पादप्रहारेण मुष्टिना चैव तं गजम्

அப்போது அந்த வீரன் திடீரெனப் பாய்ந்து ஐராவதத்தின் தலையில் ஏறி நின்றான். அவன் காலடி அடி மற்றும் குத்தடி கொண்டு அந்த யானையைத் தாக்கினான்.

Verse 28

शक्रं च चघ्ने विनदन्पेततुस्तावुभौ भुवि । ततः शक्रं समादाय कालनेमिर्विचेतसम्

கர்ஜித்தவாறே அவன் சக்ரனையும் தாக்கினான்; இருவரும் பூமியில் விழுந்தனர். பின்னர் காலநேமி உணர்விழந்த சக்ரனைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 29

रथमाश्रित्य भूयोपि तारकाभिमुखो ययौ । अथ क्रुद्धं तदा देवैः सहसा चांतकादिभिः

அவன் மீண்டும் ரதத்தில் ஏறி தாரகனை நோக்கி முன்னேறினான். அப்போது தேவர்கள் அந்தகன் முதலியவர்களுடன் திடீரெனக் கோபித்து எதிர்வினையாக முன்னே வந்தனர்.

Verse 30

ह्रियते ह्रियते राजा त्राता कोऽपि न विद्यते । एतस्मिन्नंतरे शर्वं पिनाकधनुषश्च्युतैः

“அரசன் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்—இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்! காப்பவர் ஒருவரும் இல்லை!” அந்நேரமே சர்வன் (சிவன்) பினாக வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால் தாக்கினான்।

Verse 31

भयं त्यजत भद्रं वः शुराः शस्त्राणि गृह्णत । कुरुध्वं विक्रमे बुद्धि मा च काचिद्व्यथास्तु वः

அச்சத்தை விட்டொழியுங்கள்—உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகுக! வீரர்களே, ஆயுதங்களை ஏந்துங்கள். வீரத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்துங்கள்; உங்களுள் எந்தத் துயரும் இருக்காதாக।

Verse 32

किमेतेन महेन्द्रेण मया युध्यस्व दानव । वीरंमन्य सुदुर्बुद्धे ततो ज्ञास्यसि वीरताम्

இந்த மகேந்திரன் எதற்கு? தானவனே, என்னோடு போரிடு. மூடனே, தன்னை வீரன் என எண்ணுகிறவனே—அப்பொழுது உண்மையான வீரத்தை அறிந்துகொள்வாய்।

Verse 33

कानेमिरुवाच । नग्नेन सह को युध्येद्धतेनापि च येन वा । शंसत्सु दैत्यवीराणामुपहासः प्रजायते

கானேமிரு கூறினான்—நிர்வாணனுடன் யார் போரிடுவார்? அல்லது அவனால் வீழ்த்தப்பட்டவனுடன் யார் சண்டையிடுவார்? தைத்திய வீரர்கள் பார்த்துக் களிப்புடன் பெருமை பேசும்போது நமக்கு இகழ்ச்சி உண்டாகும்।

Verse 34

आत्मनस्तु समं किंचिद्विलोक्य सुदुर्मते । तदाकर्ण्य च सावज्ञं वचः शर्वो विसिष्मिये

ஆனால் சர்வன் (சிவன்)—அதி மடையனே—தனக்குச் சமமானதொன்றைச் சற்றே கண்டதுபோல், அந்த அவமதிப்புச் சொற்களை கேட்டவுடன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 35

ततः कुमारः सहसा मयूरस्थोऽभ्यधावत । कुजंभं सानुगं हत्वा वासुदेवोप्यधावत

அப்போது குமாரன் (ஸ்கந்தன்) மயில்மேல் ஏறி உடனே பாய்ந்தான். குஜம்பனை அவன் துணையருடன் கொன்று, வாசுதேவன் (விஷ்ணு) கூட முன்னே பாய்ந்தான்.

Verse 36

ततो हरिः स्कंदमाह किमेतेन तव प्रभो । दैत्याधमेन पापेन मुहूर्तं पश्य मे बलम्

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) ஸ்கந்தனை நோக்கி—“பிரபோ, இந்தப் பாவி கீழ்மையான அசுரனால் உமக்கு என்ன தேவை? ஒரு கணம் என் வலிமையைப் பாரும்” என்றார்.

Verse 37

एवमुक्त्वा निवार्यैनं केशवो गरुडस्थितः । शार्ङ्गकोदंडनिर्मुक्तैर्बाणैर्दैत्यमवाकिरत्

இவ்வாறு கூறி கருடாரூடனான கேசவன் ஸ்கந்தனைத் தடுத்து, சார்ங்க வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால் அந்த அசுரனை அம்புமழையால் மூடினான்.

Verse 38

स तैर्बाणैस्ताड्यमानो वज्रैरिव महासुरः । विमुच्य वासवं क्रुद्धो बाणांस्तान्व्यधमच्छरैः

அந்த அம்புகளால் இடியெனத் தாக்கப்பட்ட மகாசுரன் கோபமுற்றான்; இந்திராயுதம் போன்ற வாசவத்தை விடுத்து, தன் அம்புகளால் அவற்றை நொறுக்கினான்.

Verse 39

यान्यान्बाणान्हरिर्दिव्यानस्त्राणि च मुमोच ह । निवारयति दैत्यस्तान्प्रहसंल्लीलयैव च

ஹரி விடுத்த எந்த எந்த தெய்வீக அம்புகளையும் ஆயுதங்களையும், அவை அனைத்தையும் அசுரன் தடுத்தான்—சிரித்தபடியே, இது வெறும் விளையாட்டெனப் போல.

Verse 40

ततः कौमोदकीं गृह्य क्षिप्रकारी जनार्दनः । मुमोच सैन्यनाथाय सारथिं च व्यचूर्णयत्

அப்போது விரைவுச் செயல்வீரன் ஜனார்தனன் கௌமோதகீ கதையை எடுத்துக் கொண்டு சேனாதிபதியின்மேல் எறிந்தான்; சாரதியையும் நொறுக்கி விட்டான்।

Verse 41

ततो रथादवप्लुत्य विवृत्य वदनं महत् । गरुडं चंचुनादाय स विष्णुं क्षिप्तवान्मुखे

பின்னர் அவன் ரதத்திலிருந்து தாவி இறங்கி, பெரும் வாயை விரித்து, கருடனின் அலகைப் பிடித்து விஷ்ணுவின் முகத்திலே எறிந்தான்।

Verse 42

ततोऽभूत्सर्वदेवानां विमोहो जगतामपि । चचाल वसुधा चेलुः पर्वताः सप्त चार्णवाः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களையும் உலகங்களையும் மயக்கம் பற்றியது. பூமி நடுங்கியது; மலைகள் அசைந்தன; ஏழு சமுத்திரங்களும் கலங்கின.

Verse 43

कालनेमिर्नश्चैव प्रानृत्यत महारणे । असंमूढस्ततो विष्णुस्त्वराकाल उपस्थिते

அந்த மாபெரும் போரில் காலநேமியும் அழிந்தான்; விழும் போது துடித்தும் தடுமாறியும் கிடந்தான். பின்னர் தீர்மானக் கணம் வந்தவுடன் மயங்காத விஷ்ணு உடனே செயல்பட்டான்।

Verse 44

कुक्षिं विदार्य चक्रेण भास्करोऽभादिवोदितः । बहिर्भूतो हरिश्चैनं महोयित्वा स्वनिन्दया

சக்கரத்தால் (அசுரனின்) வயிற்றைப் பிளந்து, ஹரி புதிதாய் உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான். வெளியே வந்து, அவனை அவனுடைய தன்னிந்தனை-அவமானத்தாலேயே அடக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 45

पातालस्य तलं निन्ये तत्र शिश्ये स काष्ठवत् । ततश्चक्रेण दैत्यानां निहता दशकोट्यः

அவன் பாதாளத்தின் அடித்தளத்திற்குத் தள்ளப்பட்டான்; அங்கே மரக்கட்டைப் போல அசைவின்றிக் கிடந்தான். பின்னர் சக்கரத்தால் தைத்யர்களின் பத்து கோடி பேர் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 46

प्रमोदितास्तथा देवा विमोहास्तत्क्षणाद्बभुः । ततःशर्वस्तमालिंग्य साधुसाधु जनार्दन

தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; ஆனால் அதே கணத்தில் வியப்பால் மயங்கினர். அப்போது சர்வன் அவரை அணைத்து—“சாது, சாது, ஓ ஜனார்தன!” என்று கூறினான்.

Verse 47

त्वया यद्विहितं कर्म तत्कर्तान्यो न विद्यते । महिषाद्याः सुदुर्जेया देव्या ये विनिपतिताः

நீ செய்த செயலைச் செய்ய வல்லவர் வேறு யாரும் இல்லை. மகிஷன் முதலான, தேவியால் வீழ்த்தப்பட்ட மிகக் கடினமாக வெல்லத்தக்க பகைவர்களும் பெரும் வலிமை உடைய எதிரிகளாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 48

तेषामतिबलो ह्येष त्वया विष्णो विनिर्जितः । तारकामयसंग्रामे वध्यस्तेसौ जनार्दन

அவர்களில் மிக வலிமை உடைய இவனும், ஓ விஷ்ணுவே, உன்னால் வெல்லப்பட்டான். தாரகாமயப் போரில் இவன் உன்னாலேயே வதைக்கப்பட வேண்டியவன், ஓ ஜனார்தன.

Verse 49

कंसरूपः पुनस्तेऽयं हंतव्योऽष्टमजन्मनि । एवं प्रशंसमानास्ते वासुदेवं जगद्गुरुम्

இவன் மீண்டும் கம்சன் வடிவம் கொண்டு, உன் எட்டாவது பிறவியில் உன்னாலேயே கொல்லப்படுவான். இவ்வாறு அவர்கள் உலககுரு வாசுதேவனைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 50

शस्त्रजालैर्लब्धसंज्ञान्दैत्यसैन्याननाशयत् । तानि दैत्यशरीराणि जर्जराणि महायुधैः

ஆயுதமழையில் மீண்டும் உணர்வு பெற்ற அவன், அசுரப் படைகளை அழித்தான். மகாயுத்தத்தின் பேராயுதங்களால் அந்த அசுர உடல்கள் சிதைந்து நொறுங்கி ஜர்ஜரமாயின.

Verse 51

अपतन्भूतले पार्थ च्छिन्नाभ्राणीव सर्वशः । ततस्तद्दानवं सैन्यं हतनाथमभूत्तदा

ஓ பார்த்தா, அவர்கள் எங்கெங்கும் பூமியில் கிழிந்த மேகங்கள் போல விழுந்தனர். அப்போது அந்த தானவப் படைத் தலைவன் கொல்லப்பட்டதால் படைத் தலைமை இழந்தது.

Verse 52

देवैः स्कंदानुगैश्चैव कृतं शस्त्रैः पराङ्मुखम् । अथो क्रुष्टं तदा हृष्टैः सर्वैर्देवैर्मुदायुतैः

தேவர்களும் ஸ்கந்தனின் அணியாரும் ஆயுதங்களால் அவர்களைப் பின்வாங்கச் செய்து பராங்குமுகமாக்கினர். அப்போது மகிழ்ச்சியில் திளைத்த எல்லாத் தேவர்களும் வெற்றிக்குரல் எழுப்பினர்.

Verse 53

संहतानि च सर्वाणि तदा तूर्याण्यवादयन् । अथ भग्नं बलं प्रेक्ष्य हतवीरं महारणे

அப்போது எல்லாப் படைகளும் ஒன்றுகூடி போர் வாத்தியங்களை முழக்கின. ஆனால் அந்த மகாபோரில் படை சிதறி, வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்ததும் (அவர்களின் உள்ளம் தளர்ந்தது).

Verse 54

देवानां च महामोदं तारकः प्राह सारथिम् । सारथे पश्य सैन्यानि द्राव्यमाणानि मे सुरैः

தேவர்களின் பேரானந்தத்தைப் பார்த்த தாரகன் தன் சாரதியிடம் கூறினான்—“சாரதியே, பார்! தேவர்கள் என் படைகளைத் துரத்தி ஓடச் செய்கிறார்கள்.”

Verse 55

येस्माभिस्तृणवद्दृष्टाः पश्य कालस्य चित्रताम् । तन्मे वाहय शीघ्रं त्वं रथमेनं सुरान्प्रति

நாம் ஒருகாலத்தில் புல்லென இகழ்ந்தவர்களே—காலத்தின் விசித்திரத் திருப்பத்தைப் பார். ஆகவே என் பொருட்டு இந்தத் தேரை விரைவாக ஓட்டி, நேரே தேவர்களிடம் செலுத்து.

Verse 56

पश्यंतु मे बलं बाह्वोर्द्रवंतु च सुराधमाः । ब्रुवन्नेवं सारथिं स विधुन्वन्सुमहद्धनुः

என் தோள்களின் வலிமையை அவர்கள் காணட்டும்; அந்தத் தாழ்ந்த தேவர்கள் ஓடட்டும்! என்று சாரதியிடம் சொல்லி, அவன் மிகப் பெரும் வில்லை அசைத்தான்.

Verse 57

क्रोध रक्तेक्षणो राजा देवसैन्यं समाविशत् । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा हरिः स्कंदमथाब्रवीत्

கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அரசன் தேவர்களின் சேனையில் புகுந்தான். அவன் முன்னே வருவதைக் கண்டு ஹரி (விஷ்ணு) அப்போது ஸ்கந்தனிடம் கூறினார்.

Verse 58

कुमार पश्य दैत्येंद्रं कालं यद्वद्युगात्यये । अयं स येन तपसा घोरेणाराधितः शिवः

குமாரா, இந்த தைத்யேந்திரனைப் பார்—யுகாந்தக் காலம்போல். கடும் தவத்தால் சிவனை ஆராதித்தவனும் இவனே.

Verse 59

अयं स येन शक्राद्याः कृता मर्काः समार्बुदम् । अयं स सर्वशस्त्रैगैर्योऽस्माभिर्न जितो रणे

இவனே இந்திரன் முதலிய தேவர்களை எண்ணற்ற ஆண்டுகள் துன்புறச் செய்தவன். இவனே—எல்லா வகை ஆயுதங்களாலும் நாம் தாக்கினும் போரில் வெல்ல இயலாதவன்.

Verse 60

नावज्ञया प्रद्रष्टव्यस्तारकोऽयं महासुरः । सप्तमं हि दिनं तेऽद्य मध्याह्नोऽयं च वर्तते

இந்த மகா அசுரன் தாரகனை இகழ்ச்சியுடன் நோக்காதீர். இன்று உமக்கு ஏழாம் நாள்; இப்போது மதிய நேரமும் வந்துள்ளது।

Verse 61

अर्वागस्तमनादेनं जहि वध्योऽन्यथा नहि । एवमुक्त्वा स शक्रादींस्त्वरितः केशवोऽब्रवीत्

சூரியாஸ்தமனத்திற்கு முன்பே அவனை வதையுங்கள்; அப்போதுதான் அவன் வதைக்கத்தக்கவன், இல்லையெனில் அல்ல. இவ்வாறு கூறி கேசவன் விரைந்து இந்திரன் முதலிய தேவர்களிடம் சொன்னான்।

Verse 62

आयासयत दैत्येंद्रं सुखवध्यो यथा भवेत् । ततस्ते विष्णुवचनाद्विनदन्तो दिवौकसः

தைத்தியேந்திரனைச் சோர்வடையச் செய்யுங்கள்; அப்பொழுது அவன் எளிதில் வதைக்கத்தக்கவனாவான். பின்னர் விஷ்ணுவின் வாக்கினால் விண்ணுலகத் தேவர்கள் முழங்கினர்।

Verse 63

तमासाद्य शरव्रातैर्मुदिताः समवाकिरन् । प्रहसन्निव देवांस्तान्द्रावयामास तारकः

அவனை அணைந்து தேவர்கள் மகிழ்ந்து அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தனர். ஆனால் தாரகன் சிரிப்பதுபோல் அந்தத் தேவர்களையே விரட்டியடித்தான்।

Verse 64

यथा नास्तिकदुर्वृत्तो नानाशास्त्रोपदेशकान् । सोढुं शक्ता न ते वीरं महति स्यंदने स्थितम्

எவ்வாறு தீய நாத்திகன் பல சாஸ்திரங்களை உபதேசிக்கும் ஆசான்களைத் தாங்க இயலாதோ, அவ்வாறே அவர்கள் மாபெரும் தேரில் நின்ற அந்த வீரனை எதிர்க்க இயலவில்லை।

Verse 65

महापस्मारसंक्रांतं यथैवाप्रियवादिनम् । विधूय सकलान्देवान्क्षणमात्रेण तारकः

மகாபஸ்மாரத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன் அருவருப்பான பேச்சாளனை எவ்வாறு குலுக்கி அகற்றுவானோ, அவ்வாறே தாரகன் ஒரு கணத்தில் எல்லாத் தேவர்களையும் குலுக்கி சிதறடித்தான்।

Verse 66

आजगाम कुमाराय विधुवन्स महाधनुः । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा स्कंदः प्रत्युद्ययौ ततः

அப்போது மகாதனுசைத் தாங்கியவன் (தாரகன்) படைகளைச் சிதறடித்தவாறே குமாரனை நோக்கி வந்தான். அவன் வருவதைப் பார்த்த ஸ்கந்தன் உடனே எதிர்கொள்ள முன்னேறினான்।

Verse 67

तस्यारक्षद्भवः पार्श्वं दक्षिणं चैव तं हरिः । पृष्ठे च पार्षदास्तस्य कोटिशोऽर्बदशस्तथा

அவனுடைய பக்கத்தை பவனாகிய சிவன் காத்தார்; அவனுடைய வலப்புறத்தை ஹரியாகிய விஷ்ணு காத்தார்; பின்னால் அவனுடைய பர்ஷதர்கள் கோடிகளாகவும் பத்துக் கோடிகளாகவும் நின்றனர்।

Verse 68

ततस्तौ सुमहायुद्धे संसक्तौ देवदैत्ययौः । धर्माधर्माविवोदग्रौ जगदाश्चर्यकारकौ

பின்னர் அந்த மாபெரும் போரில் தேவனும் தைத்தியனும் நெருக்கமாக மோதினர்—தர்மமும் அதர்மமும் போரில் கட்டுண்டதுபோல்—உலகமெங்கும் வியப்பை உண்டாக்கினர்।

Verse 69

ततः कुमारमासाद्य लीलया तारकोऽब्रवीत् । अहो बालातिबालस्त्वं यत्त्वं गीर्वाणवाक्यतः

அப்போது தாரகன் குமாரனை அணுகி விளையாட்டாகச் சொன்னான்—“அஹோ! நீ மிகச் சிறுவன்; தேவர்களின் வார்த்தையால் தூண்டப்பட்டு இங்கே வந்தாய்.”

Verse 70

आसादयसि मां युद्धे पतंग इव पावकम् । वधेन तव को लाभो मम मुक्तोऽसि बालक

நீ போரில் என்னைத் தீயை நோக்கி பாயும் பட்டாம்பூச்சிபோல் அணுகுகிறாய். என்னை வதைத்தால் உனக்கு என்ன பயன்? குழந்தையே, நீ விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 71

पिष क्षीरं गृहाणेमं कंदुकं क्रीड लीलया । एवमुक्तः प्रहस्याह तारकं योगिनां गुरुः

‘பாலை அரைத்து விடு; இந்தப் பந்தை எடுத்து லீலையாக விளையாடு.’ என்று சொன்னதும், யோகிகளின் குரு (ஸ்கந்தன்) சிரித்து தாரகனுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 72

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कष्टो भुजंगमः । दुष्प्रेक्ष्यो भास्करो बालो दुःस्पर्शोऽल्पोऽपि पावकः

என் பால்யத்தை இகழாதே. இளம் பாம்பும் கொடியது; விடியற்காலச் சூரியனும் நோக்க அரிது; சிறு தீயும் தொடுதற்கு எரிச்சலானது.

Verse 73

अल्पाक्षरो न मंत्रः किं सस्फुरो दैत्य दृश्यते । एवमुक्त्वा दैत्यमुक्तं गृहीत्वा कंदुकं च तम्

‘இத்தனைச் சிறு எழுத்துகளுள்ள மந்திரமா இது? அசுரன் ஏன் நடுங்குகிறான்?’ என்று கூறி, அசுரன் எறிந்த ஆயுதத்தை ஒரு பந்துபோல் பிடித்தான்.

Verse 74

तस्मिञ्छक्त्यस्त्रमादाय दैत्याय प्रमुमोच ह । तस्य तेन प्रहारेम रथश्चूर्णिकृतोऽभवत्

அப்போது அவர் சக்தி-அஸ்திரத்தை எடுத்துத் தானவன்மேல் எறிந்தார்; அந்த அடியால் அவனது ரதம் தூளாகச் சிதைந்தது.

Verse 75

चतुर्योजनमात्रो यो नानाश्चर्यसमन्वितः । गरुडस्य सुता ये च शीर्यमाणे रथोत्तमे

நான்கு யோஜனை அளவுடைய, பல அதிசயங்களால் நிறைந்த அந்த உத்தமத் தேரும், கருடனின் புதல்வர்களும்—அந்த பரமத் தேரு சிதறத் தொடங்கியபோது…

Verse 76

मुक्ताः कथंचिदुत्पत्य सागरांतरमाविशन् । ततः क्रुद्धस्तारकश्च मुद्गरं क्षिप्तवान्गुहे

எப்படியோ தப்பித்து அவர்கள் தாவி எழுந்து கடலின் நடுவில் புகுந்தனர். அப்போது கோபமுற்ற தாரகன் குகன் (ஸ்கந்தன்) மீது கதையை எறிந்தான்.

Verse 77

विंध्याद्रिमिव तं स्कंदो गृहीत्वा तं व्यताडयत् । स्थिरे तस्योरसि व्यूढे मुद्गरः शतधाऽगमत्

ஸ்கந்தன் அதை விந்திய மலைபோல் பிடித்து அடித்து வீழ்த்தினான். அவன் உறுதியான, விரிந்த மார்பில் பட்டவுடன் அந்த கதை நூறு துண்டுகளாக உடைந்தது.

Verse 78

मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदा षड्वदनं रणे । चिंतयामास बुद्ध्या च प्राप्तं तद्ब्रह्मणो वचः

அப்போது அந்த அசுரன் போரில் ஷட்வதனன் (ஸ்கந்தன்) வெல்லமுடியாதவன் என எண்ணி, பிரம்மாவின் வாக்கு நிறைவேறியதை மனத்தால் சிந்தித்தான்.

Verse 79

तं भीतमिव चालक्ष्य दैत्यवीराश्च कोटिशः । नदंतोऽतिमहासेनं नानाशस्त्रैरवाकिरन्

அவன் அஞ்சியதுபோல் தோன்றியதைப் பார்த்து, கோடிக்கணக்கான அசுர வீரர்கள் முழங்கியபடி அந்தப் பெரும் சேனையின் மீது பலவகை ஆயுதங்களை மழையென பொழிந்தனர்.

Verse 80

क्रुद्धस्तेषु ततः स्कंदः शक्तिं घोरामथाददे । अभ्यस्यमाने शक्त्यस्त्रे स्कंदनामिततेजसा

அவர்கள்மேல் கோபமுற்ற ஸ்கந்தன் அப்போது பயங்கரமான சக்தி (வேல்) ஆயுதத்தை எடுத்தான். அளவற்ற ஒளியுடைய ஸ்கந்தன் சக்தியஸ்திரத்தை இயக்கத் தொடங்கியபோது…

Verse 81

उल्काजालं महाघोरं पपात वसुधातले । चाल्यमाना तथा शक्तिः सुघोरा भवसूनुना

மிகவும் பயங்கரமான உல்கைகளின் மழை பூமித்தளத்தில் விழுந்தது. இவ்வாறு பவனின் புதல்வன் (ஸ்கந்தன்) அந்த மிகக் கொடிய சக்தியை இயக்கினான்.

Verse 82

ततः कोट्यो विनिष्पेतुः शक्तीनां भर्तर्षभ । स शक्त्यस्त्रेण बलवान्करस्थेनाहनत्प्रभुः

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, சக்திகளின் (வேல்களின்) கோடிகள் வெளிப்பட்டன. அந்த வல்லமைமிக்க ஆண்டவன் கையிலிருந்த சக்தியஸ்திரத்தால் தாக்கினான்.

Verse 83

अष्टौ पद्मानि दैत्वानां दशकोटिशतानि च । तथा नियुतसाहस्रं वाहनं कोटिरेव च

தைத்யர்கள் எட்டு பத்மம் அளவாக இருந்தனர்; மேலும் தச-கோடி-சதமும் இருந்தது. அவர்களின் வாகனங்களும் எண்ணமுடியாதவை—ஒரு கோடி மற்றும் அதற்கும் மேலாக.

Verse 84

ह्रंदोदरं च दैत्येंद्रं निखर्वैर्दशभिर्वृतम् । तत्राकुर्वन्सुतुमुलं नादं वध्येषु शत्रुषु

மேலும் தைத்யேந்திரன் ஹ்ரந்தோதரன், பத்து நிகர்வங்களால் சூழப்பட்டவனாய், அங்கே கொல்லப்பட வேண்டிய பகைவர்களை நோக்கி மிகக் கொடிய முழக்கமிட்டான்.

Verse 85

कुमारानुचराः पार्थ पूरयंतो दिशो दश । शक्त्यस्त्रस्यार्चिः संभूतशक्तिभिः केऽपि सूदिताः

ஓ பார்த்தா! குமாரனின் அனுசரர்கள் பத்து திசைகளையும் நிரப்பினர்; சக்தியஸ்திரத்தின் ஜ்வாலையால் தோன்றிய சக்திகளால் சில தானவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்।

Verse 86

पताकयावधूताश्च हताः केचित्सहस्रशः । केचिद्धंटारवत्रस्ताश्छिन्नभिन्नहृदोऽपतन्

சிலர் கொடிகளைப் போல அலைக்கழிக்கப்பட்டு சிதறி, ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர்; மற்றவர்கள் மணி ஒலியால் அஞ்சி, பிளந்த சிதைந்த இதயங்களுடன் விழுந்தனர்।

Verse 87

केचिन्मयूरपक्षाभ्यां चरणाभ्यां च सूदिताः । कोटिशस्ताम्रचूडेन विदार्यैव च भक्षिताः

சிலர் மயூரத்தின் இறக்கைகளாலும் கால்களாலும் நசுக்கப்பட்டனர்; கோடிக்கணக்கானோர் தாம்ரசூடனால் கிழித்தெறியப்பட்டு உண்டுபோயினர்।

Verse 88

पार्षदैर्मातृभिः सार्धं पद्मशो निहताः परे । एवं निहन्यमानेषु दानवेषु गुहादिभिः

மற்ற தானவர்கள் பார்ஷதர்களுடன் மாத்ருகணங்களால் தாமரைப் பெருக்குபோல் கூட்டம் கூட்டமாக கொல்லப்பட்டனர்; இவ்வாறு குகன் முதலியோரால் தானவர்கள் வெட்டிக் குலைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்…

Verse 89

अभाग्यैरिव लोकेषु तारकः स्कंदमाययौ । जग्राह च गदां दिव्यां लक्षघंटादुरासदाम्

உலகங்களின் மீது துரதிர்ஷ்டம் இறங்குவது போல தாரகன் ஸ்கந்தனை நோக்கி முன்னேறினான்; இலட்சம் மணிகளின் முழக்கத்தால் அசைக்கமுடியாத ஒரு தெய்வீக கதையை அவன் பற்றினான்।

Verse 90

तया मयूरमाजघ्ने मयूरो विमुखोऽभवत् । दृष्ट्वा पराङ्मुखं लोकेषु वासुदेवोऽब्रवीत्त्वरन्

அந்த கதையால் அவன் மயூரனை அடித்தான்; மயூரன் விமுகமாகித் திரும்பினான். உலகங்களின் முன்னே முகம் திரும்பியதைக் கண்டு வாசுதேவன் விரைந்து கூறினான்.

Verse 91

देवसेनापते शीघ्रं शक्तिं मुंच महासुरे । प्रतिज्ञामात्मनः पाहि लंबते रविमंडलम्

தேவசேனாபதே! அந்த மகாசுரன் மீது விரைவாக உன் சக்தியை எறி. உன் பிரதிஞ்ஞையை காப்பாற்று—சூரியமண்டலம் தாழ்ந்து மறைகிறது.

Verse 92

स्कंद उवाच । त्वयैव रुद्रभक्तोऽयं जनार्दन ममेरितम् । वधार्थं रुद्रभक्तस्य बाहुः शक्तिं मुंचति

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஜனார்தனே! உன்னாலேயே இந்த ருத்ரபக்தன் என் தூண்டுதலால் எழுந்தான். இவ்வுருத்ரபக்தனை வதைக்க என் புயம் சக்தியை விடுகிறது.

Verse 93

नारुद्रः पूजयेद्रुद्रं भक्तरूपस्य यो हरः । रुद्ररूपममुं हत्वा कीदृशं जन्मनो भवेत्

ருத்ரன் அல்லாதவன் ருத்ரனை எவ்வாறு வழிபட முடியும்—ஹரனே பக்தரூபம் எடுத்திருக்கையில்? இந்த ருத்ரரூபதாரியை கொன்றால் பிறவியில் என்ன நிலை வரும்?

Verse 94

तिरस्कृता विप्रलब्धाः शप्ताः क्षिप्ताः प्रपीडिताः । रुद्रभक्ताः कुलं सर्वं निर्दहंति हताः किमु

அவமதிக்கப்பட்டு, ஏமாற்றப்பட்டு, சபிக்கப்பட்டு, தாக்கப்பட்டு அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட ருத்ரபக்தர்கள் முழுக் குலத்தையும் எரித்தழிக்க வல்லர்—அவர்கள் கொல்லப்பட்டால் இன்னும் எவ்வளவு!

Verse 95

एष चेद्धंति तद्भद्रं हन्यतामेष मां रणे । रुद्रभक्ते पुनर्विष्णो नाहं शस्त्रमुपाददे

அவன் போரில் என்னைத் தாக்கினால்—அதுவே நன்று; அவன் என்னைத் தாக்கட்டும். ஆனால், ஓ விஷ்ணுவே, ருத்ரபக்தருக்கு எதிராக நான் மீண்டும் ஆயுதம் எடுக்கமாட்டேன்.

Verse 96

श्रीभगवानुवाच । नैतत्तवोचितं स्कंद रुद्रभक्तो यथा श्रृणु । द्वे तनू गिरिजाभर्तुर्वेदज्ञा मुनयो विदुः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஸ்கந்தா, இது உனக்குத் தகாது. ‘ருத்ரபக்தன்’ உண்மையில் எப்படியென்பதை கேள். வேதஞான முனிவர்கள் கிரிஜாபதிக்கு இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 97

एका जीवात्मिका तत्र प्रत्यक्षा च तथापरा । द्रोग्धा भूतेषु भक्तश्च रुद्रभक्तो न स स्मृतः

அந்த இரு வடிவங்களில் ஒன்று உயிர்களுக்குள் உள்ள ஜீவாத்ம வடிவு; மற்றொன்று வெளிப்படையான (காணக்கூடிய) வடிவு. ஆனால் உயிர்களிடம் துரோகம் செய்பவன்—பக்தன் எனச் சொன்னாலும்—ருத்ரபக்தன் என நினைக்கப்படான்.

Verse 98

भक्तो रुद्रो कृपावांश्च जंतुष्वेव हरव्रतः । तदेनं भूतमर्त्येषु द्रोग्धारं त्वं पिनाकिनः

ருத்ரபக்தன் கருணையுடையவன்; உயிர்களிடத்தில் ஹரனின் விரதத்தில் உறுதியானவன். ஆகவே, ஓ பினாகதாரியே, உயிர்களும் மனிதர்களும் நடுவே துரோகியான இவனை நீ வதம் செய்.

Verse 99

जहि नैवात्र पश्यामि दोषं कंचन ते प्रभो । श्रुत्वेति वाचं गोविंदात्सत्यार्थामपि भारत

“இவனை வதம் செய்; ஓ பிரபுவே, இங்கே உனக்குக் குற்றம் எதையும் நான் காணவில்லை.” கோவிந்தனின் உண்மைப் பொருளுடைய இந்த வாக்கை கேட்டு, ஓ பாரதா…

Verse 100

हंतुं न कुरुते बुद्धिं रुद्रभक्त इति स्मरन् । तारकस्तु ततः क्रुद्धो ययौ वेगेन केशवम्

'இவன் ருத்ரபக்தன்' என்று எண்ணி, அவர் கொல்லத் துணியவில்லை. அப்போது தாரகன் சினங்கொண்டு கேசவனை நோக்கி வேகமாகச் சென்றான்.

Verse 101

प्राह चैवं सुदुर्बुद्धे हन्मि त्वां पश्य मे बलम् । देवानां चापि धर्माणां मूलं मतिमतां तथा । हत्वा त्वामद्य सर्वांस्तांश्छेत्स्ये पश्याद्य मे बलम्

அவன் கூறினான்: 'ஓ தீய புத்தி உடையவனே! உன்னைக் கொல்கிறேன், என் வலிமையைப் பார். தேவர்களுக்கும் தர்மங்களுக்கும் ஞானிகளுக்கும் நீயே மூலம். இன்று உன்னைக் கொன்று அனைத்தையும் அழிப்பேன், என் ஆற்றலைப் பார்.'

Verse 102

विष्णुरुवाच । दैत्येंद्र तव चास्माभिः किमहो श्रृणु सत्यताम्

விஷ்ணு கூறினார்: 'அசுரர் தலைவனே! உனக்கும் எங்களுக்கும் என்ன பகை? உண்மையைச் சொல்கிறேன் கேள்.'

Verse 103

रथे य एष शर्वोऽयं हतेऽस्मिन्सकलं हतम् । श्रुत्वेति तारकः क्रुद्धस्तूर्णं रुद्ररथं ययौ

'தேரில் இருக்கும் இந்த சர்வன் (சிவன்) கொல்லப்பட்டால், அனைத்தும் கொல்லப்பட்டதாகும்.' இதைக் கேட்டு தாரகன் சினங்கொண்டு ருத்ரனின் தேரை நோக்கி விரைந்தான்.

Verse 104

अभिसृत्य स जग्राह रुद्रस्य रथकूबरम् । यदा स कूबरं क्रुद्धस्तारकः सहसाऽग्रहीत्

அருகில் சென்று அவன் ருத்ரனுடைய தேரின் நுகத்தைப் பற்றினான். சினங்கொண்ட தாரகன் திடீரென அந்த நுகத்தைப் பற்றியபோது...

Verse 105

रेसतू रोदसी तूर्णं मुमुहुश्च महर्षयः । व्यनदंश्च महाकाया दैत्या जलधरोपमाः

உடனே வானமும் பூமியும் நடுங்கி அலறின; மகரிஷிகள் திகைத்து மயங்கினர். மேகக் கூட்டங்களைப் போன்ற பெருந்தேக தைத்யர்கள் பெருங்கர்ஜனை செய்தனர்.

Verse 106

आसीच्च निश्चितं तेषां जितमस्माभिरित्युत । तार कस्याप्यभिप्रायं भगवान्वीक्ष्य शंकरः

அவர்களுக்கு உறுதியான எண்ணம் ஏற்பட்டது—“நிச்சயமாக நாமே வென்றோம்.” ஆனால் பகவான் சங்கரர் தாரகனின் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தையும் உணர்ந்தார்.

Verse 107

उमया सह संत्यक्त्वा रथं वृषभमावहत् । ओमित्यथ जपन्ब्रह्मा आकाशं सहसाश्रितः

உமையுடன் ரதத்தை விட்டுவிட்டு அவர் வृषபத்தின் மேல் ஏறினார். அப்போது பிரம்மா ‘ஓம்’ என ஜபித்தபடி உடனே ஆகாயத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டார்.

Verse 108

ततस्तं शतसिंहं च रथं रुद्रेण निर्मितम् । उत्क्षिप्य पृथ्व्यामास्फोट्य चूर्णयामास तारकः

பின்பு தாரகன் ருத்ரனால் உருவாக்கப்பட்ட ‘சதசிம்ஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த ரதத்தைத் தூக்கி, பூமியில் அடித்து, தூள்தூளாகச் சிதைத்தான்.

Verse 109

शूलपाशुपतादीनि सहसोपस्थितानि च । वारयामास गिरिशो भवः साध्य इति ब्रुवन्

திரிசூலம், பாசுபதம் முதலிய ஆயுதங்கள் உடனே தோன்றின; ஆனால் கிரீசன்—பவன்—“இவன் விதியின்படி சமாளிக்கப்பட வேண்டியவன்” என்று கூறி அவற்றைத் தடுத்தார்.

Verse 110

ततः स्ववंचितं ज्ञात्वा रुद्रेणात्मानमीर्ष्यया । विनदन्सहसाऽधावद्वृषभस्थं महेश्वरम्

அப்போது ருத்ரன் தன்னை ஏமாற்றினான் என்று அறிந்து, பொறாமைச் சினத்தால் கொதித்த தாரகன் கர்ஜித்து, காளைமேல் அமர்ந்த மகேஸ்வரனை நோக்கி திடீரென பாய்ந்தான்।

Verse 111

ततो जनार्दनोऽधावच्चक्रमुद्यम्य वेगतः । वज्रमिंद्रस्तथोद्यम्य दंडं चापि यमो नदन्

அப்போது ஜனார்தனன் வேகமாக முன்னே பாய்ந்து சக்கரத்தை உயர்த்தினான்; இந்திரனும் வஜ்ரத்தை உயர்த்தி முன்னே வந்தான்; யமனும் கர்ஜித்து தண்டத்தை எடுத்தான்।

Verse 112

गदां धनेश्वरः क्रुद्धः पाशं च वरुणो नदन् । वायुर्महांकुशं घोरं शक्तिं वह्निर्महाप्रभाम्

சினந்த தனேஸ்வரன் கதையை எடுத்தான்; வருணன் கர்ஜித்து பாசத்தைப் பிடித்தான். வாயு பயங்கரமான மகாங்குசத்தை உயர்த்த, அக்னி மிகப் பிரகாசமுள்ள சக்தியைத் தாங்கினான்।

Verse 113

निरृतिर्निशितं खड्गं रुद्राः शूलानि कोपिताः । धनूंषि साध्या देवाश्च परिघान्वसवस्तथा

நிருதி கூர்மையான வாளை எடுத்தான்; கோபித்த ருத்ரர்கள் சூலங்களைப் பிடித்தனர். சாத்யரும் பிற தேவர்களும் வில்லுகளை எடுத்தனர்; வசுக்களும் பரிகங்களை உயர்த்தினர்।

Verse 114

विश्वेदेवाश्च मुसलं चंद्रार्कौ स्वप्रभामपि । ओषधीश्चाश्विनौ देवौ नागाश्च ज्वलितं विषम्

விஸ்வேதேவர்கள் உலக்கைகளை எடுத்தனர்; சந்திரனும் சூரியனும் தமது ஒளியையே அர்ப்பணித்தனர். மூலிகைகளும் ஒன்று கூடியன; அஸ்வினி தேவர்கள் வந்தனர்; நாகர்கள் எரியும் விஷத்தை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 115

हिमाद्रि प्रमुखाश्चापि समुद्यम्य महीधरान् । भृशमुन्नदतो देवान्धावतो वीक्ष्य तारकः

இமாத்ரி முதலிய மலைகளை ஆயுதம்போல் உயர்த்தி, தேவர்கள் பேரொலியுடன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட தாரகன், அவர்களின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளத் தன்னை உறுதிப்படுத்தினான்।

Verse 116

निवृत्तः सहसा पार्थ महागज इवोन्नदन् । स वज्रमुष्टि नाहत्य भुजे शक्रमपातयत्

அப்போது அவன் திடீரெனத் திரும்பி மகா யானைபோல் முழங்கினான். வஜ்ரம் போன்ற கடினமான குத்தால் இந்திரனின் கரத்தைத் தாக்கி, சக்ரனைத் தரையில் வீழ்த்தினான்।

Verse 117

दंडं यमादुपादाय मूर्ध्न्याहत्य न्यपातयत् । उरसाहत्य सगदं धनदं भुव्यपातयत्

யமனின் தண்டத்தைப் பிடித்து அவன் தலையில் அடித்து அவனை வீழ்த்தினான். பின்னர், கதையுடன் இருந்த தனதன் (குபேரன்) மார்பில் தாக்கி அவனையும் தரையில் எறிந்தான்।

Verse 118

वरुणात्पाशमादाय तेन बद्धा न्यपातयत् । महांकुशेन वायुं च चिरं मूर्ध्नि जघान सः

வருணனின் பாசத்தை எடுத்துத் தாரகன் அதனால் அவனை கட்டி வீழ்த்தினான். மேலும் பெரிய அங்குசத்தால் வாயுவின் தலையில் நீண்ட நேரம் மீண்டும் மீண்டும் அடித்தான்।

Verse 119

फूल्कारैरुद्धतं वह्निं शमयामास तारकः । निरृतिंखड्गमादाय हत्वा तेन न्यपातयत्

தன் மூச்சின் பீச்சுகளால் தாரகன் கொழுந்தெழுந்த தீயை அடக்கினான். பின்னர் நிர்ருதியின் வாளை எடுத்துக் கொண்டு அதனால் அவளைக் குத்தி தரையில் வீழ்த்தினான்।

Verse 120

शूलैरेव तथा रुद्राः साध्याश्च धनुषार्दिताः । परिघैरेव वसवो मुशलैरेव विश्वकाः

அதே சூலங்களாலே ருத்ரர்கள் தாக்கப்பட்டனர்; சாத்யர்கள் தம் வில்லாலே துன்புற்றனர்; வசுக்கள் தம் பரிகங்களாலே, விஶ்வதேவர்கள் தம் முசலங்களாலே எதிர்த்துத் தடுக்கப்பட்டனர்।

Verse 121

रेणुनाच्छाद्य चंद्रार्कौ वल्मीकस्थाविवेक्षितौ । महोग्राश्चौषधीस्तालैरश्विभ्यां सोऽभ्यवर्तयत्

தூசியால் சந்திரனும் சூரியனும் மூடப்பட்டு, அவர்கள் வல்மீகத்துள் இருப்பதுபோல் தோன்றச் செய்தான். மேலும் மிக வல்ல மருந்துச் செடிகளைத் தாளத் தண்டுகளால் அடித்து அஸ்வினிகளிடமிருந்து விரட்டினான்।

Verse 122

सविषाश्च कृता नागा निर्विषाः पादकुट्टनैः । पर्वताः पर्वतैरेव निरुच्छ्वासा भृशं कृताः

காலடித் தள்ளுதலின் மிதிப்பால் நாகர்கள் சிலர் விஷமுடையவர்களாகவும் சிலர் விஷமற்றவர்களாகவும் ஆனார்கள். மலைகள் மலைகளாலேயே மோதித் தகர்ந்து, மிகுந்த மயக்கத்தால் மூச்சற்றதுபோல் ஆனன.

Verse 123

एवं तद्देवसैन्यं च हाहाभूतमचेतनम् । कृत्वा मुहूर्तादाधावच्चक्रपाणिं तमुन्नदन्

இவ்வாறு தேவர்சேனையை ஒரு கணத்தில் ‘ஹா ஹா’ என அலறச் செய்து மயக்கமுற்றதுபோல் ஆக்கி, அவன் முழங்கியவாறே சக்கரபாணி (விஷ்ணு) மீது பாய்ந்தான்।

Verse 124

ततश्चांतर्दधे सद्यः प्रहसन्निव केशवः । कुयोगिन इव स्वामी सदा बुद्धिमतां वरः

அப்போது கேசவன் உடனே, புன்னகைத்ததுபோல், மறைந்தான்; எப்போதும் ஞானிகளுள் சிறந்த ஆண்டவன், குயோகியின் பார்வையிலிருந்து தன்னை ஒளிப்பதுபோல்.

Verse 125

अपश्यंस्तारको विष्णुं पुनर्वृषभवा हनम् । आधावत्कुपितो दैत्यो मुष्टिमुद्यम्य वेगतः

விஷ்ணுவை மீண்டும் காணாததால் தாரகன் எனும் அசுரன் கோபமுற்று, குத்துமுத்தியை உயர்த்தி, வேகமாக வृषபத்வஜன் மகேஸ்வரன் மீது மீண்டும் பாய்ந்தான்।

Verse 126

अचिरांशुरिवालक्ष्यो लक्ष्योथ भगवान्हरिः । आबभाषे ततो देवान्बाहुमुद्यम्यचोच्चकैः

ஒருகணம் விரைந்த ஒளிக்கதிர்போல் மறைந்து, பின்னர் தென்பட்ட பகவான் ஹரி, கை உயர்த்தி உரத்த குரலில் தேவர்களை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 127

पलायध्वमहो देवाः शक्तिश्चेद्वः पलायितुम् । विमूढा हि वयं सर्वे ये बालवचसागताः

தேவர்களே, ஓடிப் போங்கள்—ஓடுவதற்கே உங்களிடம் வல்லமை இருந்தால்! உண்மையில் நாம் அனைவரும் மயக்கமுற்றோம்; ஒரு சிறுவனின் சொல் கேட்டு இங்கு வந்தோம்।

Verse 128

किं न श्रुतः पुरा गीतः श्लोकः स्वायंभुवेन यः । यथा बालेषु निक्षिप्ताः स्त्रीषु षंडितकेषु च । अपस्मारीषु चैवापि सर्वे ते संशयं गताः

ஸ்வாயம்புவன் (மனு) முன்பு பாடிய அந்தச் சுலோகத்தை நீங்கள் கேளவில்லையா—‘காரியங்கள் குழந்தைகள், பெண்கள், ஷண்டர்கள், மேலும் அபஸ்மார நோயுற்றோர் கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டால், அனைவரும் சந்தேகமும் குழப்பமும் அடைவார்கள்’ என்று।

Verse 129

प्रत्यक्षं तदिदं सर्वमाधुना चात्र दृस्यते

இப்போது இங்கே அது அனைத்தும் நம் கண்முன்னே நேரடியாகத் தெரிகிறது।

Verse 130

अज्ञासिष्म पुरैवैतद्रुद्रभक्तं न हंत्यसौ । यत्प्रतिज्ञां नाकरिष्यन्न स्यान्नः कदनं महत्

நாம் முன்பே அறிந்தோம்—அவன் ருத்ரபக்தனை வதம் செய்யான். அவன் அந்தப் பிரதிஞ்ஞை செய்யவில்லை என்றால், எங்களுக்கு இத்தகைய மாபெரும் அழிவு ஏற்பட்டிருக்காது.

Verse 131

अथैष यदि दैत्येंद्रं न निहंति कुबुद्धिमान् । मा भयं वो महाभागा निहनिष्यामि वो रिपून्

இப்போது இந்தக் குபுத்தி தைத்யேந்திரனை வதம் செய்யாவிட்டால், ஓ மஹாபாக தேவர்களே, அஞ்சாதீர்—உங்கள் பகைவர்களை நான் அழிப்பேன்.

Verse 132

अद्य मे विपुलं बाह्वोर्बलं पश्यत दैत्याधमं नाशयामि मुष्टिनैकेन पश्यत

இன்று என் புயங்களின் பேராற்றலைக் காணுங்கள்! காணுங்கள்—ஒரே குத்தினால் அந்த அதம தைத்யனை அழிப்பேன்; காணுங்கள்!

Verse 133

मया हि दक्षिणो बाहुर्दत्तश्च भवतां सदा । रिपून्वा निहनिष्यामि सत्यं तत्परिपालये

உண்மையாகவே, நான் எப்போதும் உங்களுக்காக என் வலப்புயத்தை உறுதிமொழியாக அளித்தேன். பகைவர்களை நிச்சயம் வதம் செய்வேன்—இது சத்தியம்; அந்தப் பிரதிஞ்ஞையை நான் காப்பேன்.

Verse 134

येंऽबरे ये च पाताले भुवि ये च महासुराः । क्षणात्तान्नासयिष्यामि महावातो घनानिव

வானில் இருந்தாலும், பாதாளத்தில் இருந்தாலும், பூமியில் இருந்தாலும்—அந்த மஹாசுரர்களை நான் ஒரு கணத்தில் அழிப்பேன்; மாபெரும் காற்று மேகங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல்.

Verse 135

एवमुक्ता जगन्नाथो मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् । निरायुधस्तार्क्ष्यपृष्ठादवप्लुत्याभ्यधावत

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் ஜகந்நாதன் வலது முஷ்டியை உயர்த்தி, ஆயுதமின்றி கருடனின் முதுகிலிருந்து தாவி இறங்கி வேகமாக முன்னே பாய்ந்தான்।

Verse 136

तस्मिन्धावति गोविंदे चचाल भुवनत्रयम् । विमूर्छितमभूद्विश्वं देवा भीतिं परां ययुः

கோவிந்தன் பாய்ந்தபோது மூன்று உலகங்களும் நடுங்கின; பிரபஞ்சம் மயங்கியதுபோல் ஆனது, தேவர்கள் பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 137

धावतश्चापि कल्पांतं रुद्रकल्पस्य तस्य याः । मुखात्समुद्यजुर्ज्वालास्ताबिः खर्वशतं हतम्

கல்பாந்தத்தின் உக்கிரம் போல—ருத்ரகல்பத்துக்கு ஒப்பாக—பாய்ந்தபோது அவன் வாயிலிருந்து தீச்சுடர்கள் எழுந்தன; அவற்றால் கர்வங்களின் நூற்றுக்கணக்கானவை அழிந்தன।

Verse 138

ततोंऽतरिक्षे वाचश्च प्रोचुः सिद्धाः स्वयं तदा । जहि कोपं वासुदेव त्वयि क्रुद्धे क्व वै जगत्

அப்போது ஆகாயத்தில் சித்தர்களின் குரல் ஒலித்தது—“வாசுதேவா, கோபத்தை விடு; நீ சினந்தால் உலகம் எங்கே நிலைக்கும்?”

Verse 139

अनादृत्येव तद्वाक्यं ब्रुवन्नान्यत्करोम्यहम् । आह्वयंश्च महादैत्यं क्रुद्धो हरिरधावत

அந்த வார்த்தைகளைப் பொருட்படுத்தாமல், “நான் வேறொன்றும் செய்யமாட்டேன்” என்று கூறி, மகாதைத்யனை அழைத்து சினந்த ஹரி முன்னே பாய்ந்தான்।

Verse 140

उवाच वाचं साधूंश्च यत्नात्पालयतां फलम् । दुष्टान्विनिघ्नतां चैव तत्फलं मम जायताम्

அவன் கூறினான்—நல்லோரை முயன்று காக்கும்வோர்க்கு அவர்தம் புண்ணியப் பலன் உண்டாகுக; தீயோரைத் தண்டித்து அழிப்போரின் அதே பலனும் எனக்கே வந்து சேருக।

Verse 141

अथापश्यन्महासेनो रुद्रं यांतं च तारकम् । तारकं चान्वधावन्तं पुरामपुरुषं हरिम्

அப்போது மகாசேனன் ருத்ரன் முன்னே செல்வதையும், தாரகனையும் கண்டான்; மேலும் ஆதிபுருஷனான ஹரி தாரகனைத் தொடர்ந்து துரத்திச் செல்கிறதையும் கண்டான்।

Verse 142

जगच्च क्षुब्धमत्यर्थं स्वां प्रतिज्ञां पुरा कृताम् । पश्चिमां प्रतिलंबंतं भास्करं चापि लोहितम्

மேலும் உலகம் மிகுந்து கலங்கியது; முன்பு செய்த தன் பிரதிஞ்ஞையையும் அவன் கண்டான்; மேற்குத் திசையில் தாழ்ந்து தொங்குவது போல் செம்மையடைந்த சூரியனையும் கண்டான்।

Verse 143

आकाशवाणीं श्रृण्वंश्च किं स्कन्द त्वं विषीदसी । पश्चात्तापो यदि भवेत्कृत्वा ब्रह्मवधं त्वयि

ஆகாசவாணியை கேட்டபின்பும்—ஸ்கந்தா, நீ ஏன் துயருறுகிறாய்? பிராமணவதப் பாவம் செய்த பின் உனக்குள் பச்சாத்தாபம் எழுந்திருந்தால், (அதற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்)।

Verse 144

स्थापयेर्लिगमीशस्य मोक्षो हत्याशतैरपि । आविवेश महाक्रोधं दिधक्षुरिव मेदिनीम्

ஈசனின் லிங்கத்தை நிறுவு—அப்போது நூறு கொலைகள் இருந்தாலும் மோட்சம் கிடைக்கும். (ஆயினும்) அவனுள் மகாக்ரோதம் புகுந்தது; பூமியையே எரிக்க விரும்புவான் போல்।

Verse 145

अथोत्प्लुत्य मयूरात्स प्रहसन्निव केशवम् । बाहुभ्यामप्युपादाय प्रोवाच भवनंदनः

அப்போது அவர் மயிலிலிருந்து தாவி இறங்கி, புன்னகையுடன் கேசவனை இரு கரங்களாலும் தூக்கி, ஹே பவநந்தனன் (சிவபுத்ரா), என்று உரைத்தார்।

Verse 146

जानामि त्वामहं विष्णो महाबुद्धिपराक्रमम् । भूतभव्यविष्यांश्च दैत्यान्हंस्यपि हूंकृतैः

ஹே விஷ்ணுவே! உம்மை நான் அறிவேன்—நீர் மாபெரும் புத்தியும் பராக்கிரமமும் உடையவர். கடந்த-எதிர்காலம் என எல்லாக் காலங்களின் தைத்யர்களையும் நீர் ஒரே ஹூங்காரத்தால் அழிக்க வல்லீர்।

Verse 147

त्वमेव हंता दैत्यानां देवानां परिपालकः । धर्मसंस्थापकश्च त्वमेव ते रचितोंऽजलिः

நீரே தைத்யர்களின் வதைப்பவர், தேவர்களின் காவலர். நீரே தர்மத்தை நிறுவுபவர்—ஆகையால் உமக்கு இந்த அஞ்சலி அர்ப்பணம்।

Verse 148

क्षणार्धं पश्य मे वीर्यं भास्करो लोहितायते । एवं प्रणम्य स्कन्देन वासुदेवः प्रसादितः

‘அரை நொடி என் வீரியத்தைப் பார்—சூரியன் செம்மையடைகிறான்.’ இவ்வாறு வணங்கி ஸ்கந்தன் வாசுதேவரை மகிழ்வித்தான்।

Verse 149

विरोषोऽभूत्तमालिंग्य वचनं केशवोऽब्रवीत् । सनाथस्त्वद्य धर्मोऽयं सुराश्चैव त्वया गुह

அப்போது அவரை அணைத்துக் கொண்டு கேசவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—‘ஹே குகா! இன்று இந்த தர்மம் உன்னால் ஆதரவடைந்தது; தேவர்களும் உன்னாலே பாதுகாப்படைந்தனர்।’

Verse 150

स्मरात्मानं यदर्थं त्वमुत्पन्नोऽसि महेश्वरात् । साधूनां पालनार्थाय दुष्टसंहरणाय च । सुरविप्रकृते जन्म जीवितं च महात्मनाम्

உன் நோக்கத்தை நினை—மகேஸ்வரனிடமிருந்து நீ ஏன் பிறந்தாய்: சத்துவர்களைக் காக்கவும், துஷ்டர்களை அழிக்கவும். தேவர்கள், பிராமணர்கள் நலனுக்காகவே மகாத்மாக்களின் பிறப்பும் வாழ்வும் அமைகின்றன.

Verse 151

रुद्रस्य देव्या गंगायाः कृत्तिकानां च तेजसा । स्वाहावह्नेश्च जातस्त्वं तत्तेजः सफलीकुरु । साधूनां च कृते यस्य धनं वीर्यं च संपदः

ருத்ரன், தெய்வீக கங்கை, க்ருத்திகைகள், மேலும் ஸ்வாஹா மற்றும் அக்னியின் ஒளியால் நீ பிறந்தாய்—அந்த ஒளியைப் பயனுள்ளதாக ஆக்கு. சத்துவர்களுக்காக ஒருவனின் செல்வம், வீரியம், வளம் பயன்படும்போது அதுவே அர்த்தமடையும்.

Verse 152

सफलं तस्य तत्सर्वं नान्यथा रुद्रनंदन

ஓ ருத்ரநந்தனே! அவனுக்கே அது அனைத்தும் உண்மையில் பயனளிக்கும்; வேறுவிதமல்ல.

Verse 153

अद्य धर्मश्च देवाश्च गावः साध्याश्च ब्राह्मणाः । नंदंतु तव वीर्येण प्रदर्शय निजं बलम्

இன்று தர்மமும், தேவர்களும், பசுக்களும், சாத்யர்களும், பிராமணர்களும்—உன் வீரத்தால் மகிழட்டும். உன் சொந்த வலிமையை வெளிப்படுத்து.

Verse 154

स्कन्द उवाच । या गतिः शिवत्यागेन त्वत्त्यागेन च केशव । तां गतिं प्राप्नुयां क्षिप्रं हन्मि चेन्न हि तारकम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ கேசவா! சிவனைத் துறந்ததாலும் உன்னைத் துறந்ததாலும் வரும் அந்த நிலை, நான் தாரகனை வதம் செய்யாவிட்டால் விரைவில் எனக்கே கிடைக்கட்டும்.

Verse 155

या गतिः श्रुतित्यागेन साध्वी भार्यातिपीडनात् । साधूनां च परित्यागाद्वृथा जीवितसाधनात् । निष्ठुरस्य गतिर्या च तां गतिं यामि केशव

ஏ கேசவா! ஸ்ருதியைத் துறந்ததனால், சதீயான மனைவியை மிகக் கொடுமையாகத் துன்புறுத்தியதனால், சாதுக்களை விட்டு விலகியதனால், வீணான வாழ்க்கைச் சாதனங்களில் மூழ்கியதனால் வரும் துர்கதி—மேலும் கொடூரருக்குரிய கதி—நான் என் கடமையில் தவறினால், அதே கதி எனக்கும் உண்டாகட்டும்.

Verse 156

इत्युक्ते सुमहान्नादः संप्रजज्ञे दिवौकसाम् । प्रशशंसुर्गुहं केचित्केचिन्नारायणं प्रभुम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தேவருலக வாசிகளிடையே பேரொலி எழுந்தது. சிலர் குகனை (ஸ்கந்தனை)ப் புகழ்ந்தனர்; சிலர் பிரபு நாராயணனைப் போற்றினர்.

Verse 157

ततस्तार्क्षअयं समारुद्य हरिस्तस्मिन्महारणे । ताम्रचूडं महासेन स्तारकं चाप्यधावताम्

அந்தப் பெரும் போரில் ஹரி தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மீது ஏறினார். மகாசேனன் தாம்ரசூடனையும் தாரகனையும் நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 158

लोहितांबरसंवीतो लोहितस्रग्विभूषणः । लोहिताक्षो महाबाहुर्हिरण्यकवचः प्रभुः

அந்தப் பிரபு வீரன் செந்நிற ஆடையால் மூடப்பட்டு, செந்நிற மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, செந்நிறக் கண்களுடன், பெருந்தோளனாய், பொற்கவசம் அணிந்திருந்தான்.

Verse 159

भुजेन तोलयञ्छक्तिं सर्वभूतानि कम्पयन् । प्राप्य तं तारकं प्राह महासेनो हसन्निव

தன் தோளில் வேலாயுதத்தைச் சமநிலைப்படுத்தி, எல்லா உயிர்களையும் நடுங்கச் செய்து, மகாசேனன் தாரகனை அணுகி, புன்னகையுடன் பேசினான்.

Verse 160

तिष्ठतिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवितं ते मयि स्थितम् । सुहृष्टः क्रियतां लोको दुर्लभः सर्वसिद्धिदः

நில், நில், தீய புத்தியுள்ளவனே! உன் உயிர் என் வசத்திலே உள்ளது. மகிழ்வாயிரு; இந்த உலகை ஒழுங்குபடுத்து—அரிதாயினும் இது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது.

Verse 161

यत्ते सुनिष्ठुरत्वं च धर्मे देवेषु गोषु च । तस्य ते प्रहराम्यद्य स्मर शस्त्रं सुशिक्षितम्

தர்மம், தேவர்கள், பசுக்கள் ஆகியோர்மீது நீ காட்டிய மிகக் கடுமையான கொடுமைக்காக—இன்றே நான் உன்னைத் தாக்குவேன். நன்றாகப் பயிற்சி பெற்ற உன் ஆயுதங்களை நினைவு கூர்.

Verse 162

एवमुक्ते गुहेनाथ निवृत्तस्यास्य भारत । तारकस्य शिरोदेशात्कापि नारी विनिर्ययौ

ஓ பாரதா! குகநாதன் இவ்வாறு கூற, அவன் (தாரகன்) பின்வாங்கியபோது, தாரகனின் தலைப்பகுதியிலிருந்து ஒரு பெண் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 163

तेजसा भासयंती तमध ऊर्ध्वं दिशो दश । दृष्ट्वा नारीं गुहः प्राह कासि कस्माच्च निर्गता

தன் ஒளியால் மேல்கீழ் பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி அந்தப் பெண் தோன்றினாள். அவளைப் பார்த்த குகன் கூறினான்—“நீ யார்? எங்கிருந்து வெளிவந்தாய்?”

Verse 164

नार्युवाच । अहं शक्तिर्गुहाख्याता भूतलेषु सदा स्थिता । अनेन दैत्यराजेन महता तपसार्ज्जिता

பெண் கூறினாள்—“நான் சக்தி; பூமித்தளத்தில் எப்போதும் நிலைத்து ‘குகசக்தி’ எனப் புகழ்பெற்றவள். இந்த தைத்யராஜன் மகத்தான தவத்தால் என்னை அடைந்தான்.”

Verse 165

सुरेषु सर्वेषु वसामि चाहं विप्रेषु शास्त्रार्थरतेषु चाहम् । साध्वीषु नारीषु तथा वसामि विना गुणान्नास्मि वसामि कुत्रचित्

நான் எல்லா தேவர்களிலும் வாசம் செய்கிறேன்; சாஸ்திரார்த்தத்தில் ஈடுபடும் பிராமணர்களிலும் என் இருப்பு உண்டு. அதுபோல சத்வீகப் பெண்களிலும் நான் தங்குகிறேன்; ஆனால் குணமில்லாத இடத்தில் நான் எங்கும் தங்கேன்.

Verse 166

तदस्य पुण्यसंघस्य संप्राप्तोद्यावधिर्गुह । तदेनं त्यज्य यास्यामि जह्येनं विश्वहेतवे

ஓ குகா! அவனைத் தாங்கிய புண்ணியச் சேர்க்கையின் எல்லை இப்போது வந்தடைந்தது. ஆகவே அவனை விட்டுவிட்டு நான் புறப்படுகிறேன்; உலக நலனுக்காக அவனை வதம் செய்.

Verse 167

तस्यां ततो निर्गतायां दैत्यशीर्षं व्यकम्पयत् । कंपितं चास्य तद्देहं गतवीर्योऽभवत्क्षणात्

அவள் அவனை விட்டு நீங்கியவுடன், தைத்தியனின் தலை நடுங்கியது. அவன் உடலும் குலுங்கியது; ஒரு கணத்தில் அவன் வீரமும் வலிமையும் சோர்ந்தன.

Verse 168

एतस्मिन्नंतरे शक्तिं सोऽक्षिपद्गिरिजात्मजः । उल्काज्वाला विमुञ्चंतीमतिसूर्याग्निसप्रभाम्

அந்தக் கணமே கிரிஜையின் புதல்வன் குமாரன் தன் சக்தியை எறிந்தான். அது உல்கைச் சுடரைக் கக்கி, சூரியமும் அக்னியும் மிஞ்சும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தது.

Verse 169

कल्पांभोधिसमुन्नादां दिधक्षंतीं जगद्यथा । तारकस्यांतकालाय अभाग्यस्य दशामिव

அவள் கல்பாந்தக் கடலின் பேரொலிபோல் முழங்கி, உலகையே எரிக்கப் போவதுபோல் வந்தாள். தாரகனின் இறுதிக்காலத்திற்கான நியதியாக, துரதிர்ஷ்டத்தின் கடைசி நிலையெனவே அவள் அணைந்தாள்.

Verse 170

दारणीं पर्वतानां च सर्वसत्त्वबलाधिकाम् । उत्क्षिप्य तां विनद्योच्चैरमुञ्चत्कुपितो गुहः

அந்த சக்தி மலைகளையும் பிளக்கும் வல்லமை உடையது; எல்லா உயிர்களின் பலத்தையும் மிஞ்சியது. அதை உயர்த்திக் கோபித்த குகன் பேரொலியுடன் எறிந்தான்.

Verse 171

धर्मश्चेद्बलवांल्लोके धर्मो जयति चेत्सदा । तेन सत्येन दैत्योयं प्रलयं यात्वितीरयन्

உலகில் தர்மமே வலிமையானதாயிருந்தால், தர்மமே எப்போதும் வெல்லுமாயின்—அந்தச் சத்தியத்தால் இத்தெய்வமறை தைத்யன் அழிவை அடையட்டும் என்று அவன் உரைத்தான்.

Verse 172

सा कुमारभुजोत्सृष्टा दुर्निवार्या दुरासदा । विभेद हृदयं चास्य भित्त्वा च धरणिं गता

குமாரனின் தோளிலிருந்து விடப்பட்ட அந்தத் தடுக்கமுடியாத, அணுகமுடியாத சக்தி அவன் இதயத்தைப் பிளந்து; துளைத்துப் பூமிக்குள் புகுந்தது.

Verse 173

निःसृत्य जलकल्लोलपूर्विका स्कंदमाययौ । स च संताडितः शक्त्या विभिन्नहृदयोसुरः । नादयन्वसुधां सर्वां पपातायोमुखो मृतः

நீரலைப் போல் பொங்கி எழுந்த அயோமுகன் ஸ்கந்தனை நோக்கி பாய்ந்தான். ஆனால் தெய்வீக சக்தியின் அடியால் அவன் இதயம் பிளந்தது; பூமியெங்கும் முழங்கச் செய்து அயோமுகன் விழுந்து உயிர்நீத்தான்.

Verse 174

एवं प्रताप्य त्रैलोक्यं निर्जित्य बहुशः सुरान् । महारणे कुमारेण निहतः पार्थ तारकः

இவ்வாறு மூவுலகையும் தகைத்து, தேவர்களை மீண்டும் மீண்டும் வென்று வந்த தாரகன், ஓ பார்தா, மாபெரும் போரில் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) கையால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 175

एतस्मिन्निहते दैत्ये प्रहर्षं विश्वमाययौ

அந்த தைத்தியன் வதம் செய்யப்பட்டதும், உலகமெங்கும் பேரானந்தம் நிறைந்தது।

Verse 176

ववुर्वातास्तथा पुण्याः सुप्रभोभूद्दिवाकरः । जज्वलुश्चाग्नयः शांताः शांता दिग्जनितस्वनाः

புண்ணியமான காற்றுகள் வீசத் தொடங்கின; சூரியன் மிகச் சிறந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தான். தீய்கள் அமைதியுடன் நிலையாக எரிந்தன; திசைகளின் ஆரவாரம் அடங்கி அமைதி நிலவியது।

Verse 177

ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा । स्कंदस्कंद महाबाहो बाणोनाम बलात्मजः

அப்போது பகைவரை அழிப்பவன் கேசவன் மகிழ்ந்து மீண்டும் ஸ்கந்தனை நோக்கி கூறினான்— “ஸ்கந்தா, ஸ்கந்தா, ஓ மஹாபாஹோ! ‘பாண’ எனும் (அசுரன்) இருக்கிறான்; அவன் பலனின் புதல்வன்.”

Verse 178

क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते । सोऽधुना ते भयाद्वीर पलायित्वा नगं गतः । जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः

கிரௌஞ்ச மலைக்கு அடைக்கலம் கொண்டு அவன் தேவர்களின் கூட்டத்தைத் துன்புறுத்துகிறான். இப்போது, ஓ வீரா, உன் அச்சத்தால் ஓடிப் போய் அதே மலையை அடைந்தான். கிரௌஞ்சத்தில் இருப்பவனான அந்தப் பாபசங்கல்பனை உன் வேலின் வேகத்தால் விரைவில் வதம் செய்।

Verse 179

ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् । शक्त्या बिभेद बहुभिर्वृक्षैर्जीवैश्च संकुलम्

பின்னர் மஹாதேஜஸ்வியான ஸ்கந்தன், பலவகை வனவிலங்குகளின் ஒலியால் முழங்கும், எண்ணற்ற மரங்களும் உயிர்களும் நிரம்பிய கிரௌஞ்ச மலையைத் தன் வேலால் பிளந்தான்।

Verse 180

तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा । ददाह बाणां च गिरं भित्त्वा शक्तिर्महारवा

அங்கே பேரரவம் உடைய மகாசக்தி மலையைத் துளைத்து, ஆயிரமாயிரம் கொடிய வியாளங்களையும், தைத்யர்களின் கோடி-அயுதக் கூட்டத்தையும் எரித்தது; மேலும் மலைக் கோட்டையில் இருந்த பாணனையும் அவன் கோட்டையையும் சாம்பலாக்கியது।

Verse 181

अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते

ஏ பார்தா! கௌஞ்ச மலையில் சக்தி செய்த அந்தப் பிளவு இன்றும் அப்படியே நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 182

येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च । हत्वा बाणं महाशक्तिः पुनः स्कंदं समागता । प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा

அதே வழியினாலே அன்னங்களும் கௌஞ்சப் பறவைகளும் மானசா (மானசரோவர்) நோக்கிச் செல்கின்றன. பாணனை வதைத்து மகாசக்தி மீண்டும் ஸ்கந்தனை அடைந்தது—சாதுவின் மனம் அனுப்பப்பட்ட காரியத்தை நிறைவேற்றி மீள வருவது போல।

Verse 183

ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः । वाद्यानि सर्वाणि च वादयंतस्तं साधुसाध्वित्यमरा जगुर्भुशम्

அப்போது ஹரி, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்; ரம்பை முதலிய அப்சரஸ்கள் நடனம் செய்தனர். எல்லா வாத்தியங்களும் ஒலிக்க, அமரர்கள் உரக்கப் பாடினர்—“சாது! சாது!”