Adhyaya 29

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

நாரதர் கூறினார்— செல்லும் வழியில் கிரிஜை, தன் தாயின் ஒளிமிகு தோழியை கண்டாள்; அந்த மலைக்குரிய தேவதை ‘குசுமாமோதினி’ எனப் பெயருடையவள்.

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

மலைமகளை கண்டதும் அந்த தேவதை அன்பால் கலங்கினாள்; அவளை அணைத்து உரக்கக் கூறினாள்—“மீண்டும் எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

அவள் சங்கரரின் கோபத்திற்கான காரணம் உட்பட அனைத்தையும் அந்த தேவதைக்கு கூறினாள். பின்னர் தாயென மதிக்கப்படும் அந்த தேவதையிடம் கிரிஜை மீண்டும் பேசினாள்.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

அனிந்திதையே, நீ எப்போதும் மலைகளின் அரசனின் அதிஷ்டாத்ரீ தேவியாக இருக்கிறாய்; முழுவதுமாக அவன் சன்னிதியில் நிறைந்து, என்மேல் மிகுந்த வாத்ஸல்யம் கொண்டவள்.

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

ஆகையால் இப்போது நீ செய்ய வேண்டியதை நான் கூறுகிறேன். ஆனால் பினாகி (சிவன்) அருகில் வேறு எந்தப் பெண்ணும் நுழைவது குறித்து…

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुभे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

நல்லவளே, ஏற்றதைக் கூறு; பின்னர் அதற்கேற்ப நான் செய்கிறேன். தேவி ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி மலை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि संन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

அங்கு பல அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய பெரிய சிகரத்தில் அவள் அணிகலன்கள் முதலியவற்றைத் துறந்து, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்தாள்.

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

மகனால் காக்கப்பட்ட மலைமகள் தவம் செய்தாள்; கோடையில் பஞ்சாக்னியின் வெப்பத்தைத் தாங்கி, மழைக்காலத்தில் நீரில் நனைந்து இருந்தாள்.

Verse 9

स्थंडिलस्था च हेमंते निराहारा तताप सा । एतस्मिन्नंतरे दैत्यो ह्यंधकस्य सुतो बली

ஹேமந்த காலத்தில் அவள் வெறும் தரையில் அமர்ந்து, நிராஹாரமாகத் தவம் செய்தாள். அச்சமயத்தில் அந்தகனின் மகனான வலிமைமிக்க தைத்யன் அங்கு வந்தான்.

Verse 10

ज्ञात्वा गतां गिरिसुतां पितुर्वैरमनुस्मरन् । आडिर्नाम बकभ्राता रहस्यांतरप्रेक्षकः

மலைமகள் சென்றதை அறிந்து, தந்தையின் பகையை நினைத்து, பக்கனின் சகோதரன் ‘ஆடி’ எனப்பட்டவன் உள்ளிருந்து ரகசியங்களை உளவு பார்த்தான்.

Verse 11

जिते किलांधके दैत्ये गिरिशेनामरद्विषि । आडिश्चकार विपुलं तपो हरजिगीषया

தேவர்களை வெறுத்த தைத்யன் அந்தகன் கிரீசன் (சிவன்) ஆல் உண்மையிலே வெல்லப்பட்டபோது, ‘ஆடி’ ஹரனை (சிவனை) வெல்ல விரும்பி பேர்தவம் செய்தான்.

Verse 12

तमागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः । ब्रूहि किं वासुरश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि

அவனது தவத்தால் மகிழ்ந்த பிரம்மா வந்து கூறினார்—“அசுரர்களில் சிறந்தவனே, சொல்; இந்தத் தவத்தால் நீ எதைப் பெற விரும்புகிறாய்?”

Verse 13

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे । ब्रह्मोवाच । न कश्चिच्च विना मृत्युं जंतुरासुर विद्यते

தைத்யன் பிரம்மாவிடம் கூறினான்—“நான் அமரத்துவம், அதாவது மரணமின்மை, வேண்டுகிறேன்.” பிரம்மா சொன்னார்—“அசுரனே, மரணம் இன்றி எந்த உயிரும் இல்லை.”

Verse 14

यतस्ततोऽपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यः शरीरिणा । इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवम्

ஓ தைத்யேந்திரா, எப்படியாயினும் உடலுடையோர்க்கு மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் மகிழ்ந்து தாமரையில்பிறந்த பிரம்மனை நோக்கி “ததாஸ்து” என்றான்.

Verse 15

रूपस्य परिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव । तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरो ह्यहम्

ஓ பத்மசம்பவா, என் உருவம் மாறும் போது மட்டுமே எனக்கு மரணம் வரும்; இல்லையெனில் நான் நிச்சயமாக அமரன்.

Verse 16

इत्युक्तस्तं तथेत्याह तुष्टः कमलसंभवः । इत्युक्तोऽमरतां मेने दैत्यराज्यस्थितोऽसुरः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மகிழ்ந்த தாமரையில்பிறந்த பிரம்மன் “ததாஸ்து” என்றான். அதை பெற்ற தைத்யராஜ்யத்தில் நிலைத்திருந்த அசுரன் தன்னை அமரன் என எண்ணினான்.

Verse 17

आजगाम स च स्थानं तदा त्रिपुरघातिनः । आगतो ददृशे तं च वीरकं द्वार्यवस्थितम्

அப்போது அவன் திரிபுரகாதி சிவனின் இருப்பிடத்துக்கு வந்தான். வந்தவுடன் வாயிலில் நின்ற வீரகனை கண்டான்.

Verse 18

तं चासौ वंचयित्वा च आडिः सर्पशरीरभृत् । अवारितो वीरकेण प्रविवेश हरांतिकम्

அவனை ஏமாற்றி, பாம்பு உடலுடைய ஆடி, வீரகனால் தடுக்கப்படாமல், ஹரனாகிய சிவனின் சன்னிதியில் நுழைந்தான்.

Verse 19

भुजंगरूपं संत्यज्य बभूवाथ महासुरः । उमारूपी छलयितुं गिरिशं मूढचेतनः

பாம்பு வடிவை விட்டு அந்த மகாசுரன் வேறு வேடம் எடுத்தான். மயங்கிய மனத்துடன் உமா வடிவம் கொண்டு கிரீசன் (சிவன்) ஐ ஏமாற்ற முயன்றான்.

Verse 20

कृत्वोमायास्ततो रूपमप्रतर्क्यमनोहरम् । सर्वावयवसंपूर्णं सर्वाभिज्ञानसंवृतम्

பின்னர் அவன் மாயையால் எண்ணமுடியாத அளவு மனம்கவரும் ஒரு வடிவை உருவாக்கினான். அது எல்லா அங்கங்களும் நிறைந்ததும், எல்லா அடையாளங்களும் சூழ்ந்ததுமாய் இருந்தது.

Verse 21

चक्रे भगांतरे दैत्यो दंतान्वज्रोपमान्दृढान् । तीक्ष्णाग्रान्बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः

அந்த தைத்யன் (உமாவின்) மறைஅங்கத்தில் இடியாயுதம் போன்ற கடினமான, கூர்முனையுடைய பற்களை அமைத்தான். புத்திமயக்கத்தில் கிரீசன் (சிவன்) ஐ கொல்லத் துணிந்தான்.

Verse 22

कृत्वोमारूपमेवं स स्थितो दैत्यो हरांतिके । तां दृष्ट्वा गिरिशस्तुषुटः समालिंग्य महासुरम्

இவ்வாறு உமா வடிவம் கொண்டு அந்த தைத்யன் ஹரன் (சிவன்) அருகில் நின்றான். அவளைக் கண்ட கிரீசன் மகிழ்ந்து அந்த மகாசுரனை அணைத்தார்.

Verse 23

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वै रवयवांतरैः । अपृच्छत्साधु ते भावो गिरिपुत्री ह्यकृत्रिमा

எல்லா அங்கங்களிலும் அவளை கிரிசுதை என எண்ணிய மகேஸ்வரன் கேட்டார்—“மலைமகளே, உன் பாவம் நன்றாக உள்ளது; அது நிச்சயமாக இயல்பானதே.”

Verse 24

या त्वं मदशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनि । त्वया विरहितः शून्यं मन्योस्मिन्भुवनत्रये

அழகிய வர்ணமுடையவளே! என் உள்ளத்தின் எண்ணத்தை அறிந்து நீ இங்கு வந்தாய். நீ இல்லையெனில் இந்த முழு திரிபுவனமும் எனக்குச் சூன்யமே.

Verse 25

प्राप्ता प्रसन्ना या त्वं मां युक्तमेवंविधं त्वयि । इत्युक्ते गूहयंश्चेष्टामुमारूप्यसुरोऽब्रवीत्

இவ்வாறு சொல்லி, தன் நோக்கத்தை மறைத்து உமையின் உருவம் எடுத்த அந்த அசுரன் கூறினான்—“நீ மகிழ்ந்து என்னிடம் வந்தாய்; ஆகவே உனக்கு இத்தகைய நடத்தைதான் உரியது.”

Verse 26

यातास्मि तपसश्चर्तुं कालीवाक्यात्तवातुलम् । रतिश्च तत्र मे नाभूत्ततः प्राप्ता तवांतिकम्

காளியின் வாக்கால் தூண்டப்பட்டு நான் ஒப்பற்ற தவம் செய்யச் சென்றேன். ஆனால் அங்கே எனக்கு ரதி (இன்பம்) இல்லை; ஆகவே உன் அருகே மீண்டும் வந்தேன்.

Verse 27

इत्युक्तः शंकरः शंकां किंचित्प्राप्यवधारयत् । कुपिता मयि तन्वंगी प्रत्यक्षा च दृढव्रता

இதைக் கேட்ட சங்கரருக்கு சிறிது சந்தேகம் எழுந்தது; அவர் எண்ணினார்—“அந்த மெலிந்த அங்கங்களுடையவள் என்ன்மீது வெளிப்படையாகக் கோபமாய் இருக்கிறாள்; அவள் விரதத்தில் உறுதியானவள்.”

Verse 28

अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संशयो मम । रहसीति विचिंत्याथ अभिज्ञानाद्विचारयन्

“விருப்பம் நிறைவேறாதவள் இப்போது வந்திருக்கிறாள்—அப்படியிருக்க எனக்கு ஏன் இந்த ஐயம்?” என்று எண்ணி, “இது ரகசியமானது” எனக் கருதி, அடையாளங்களால் ஆராயத் தொடங்கினார்.

Verse 29

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तस्यांकं पद्मलक्षणम् । लोम्नामावर्तचरितं ततो देवः पिनाकधृक्

அவளின் இடப்புறத்தில் தாமரை-லட்சணமுடைய குறியையும், முடியின் தனித்த சுழல்-அடையாளத்தையும் அவன் காணவில்லை; ஆகவே பினாகம் தாங்கும் தேவன் உண்மையை உணர்ந்தான்.

Verse 30

बुद्धा तां दानवीं मायां किंचित्प्रहसिताननः । मेढ्रे रौद्रास्त्रमाधाय चक्रे दैत्यमनोरथम्

அந்த தானவ மாயையை உணர்ந்து அவன் சிறிது புன்னகைத்தான்; பின்னர் தைத்தியனின் மேட்ரத்தில் ரௌத்ராஸ்திரத்தை நிறுவி அவன் மனோரதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தான்.

Verse 31

स रुदन्भैरवाज्रावानवसादं गतोऽसुरः । अबुध्यद्वीरको नैतदसुरेंद्रनिषूदनम्

பயங்கர அலறலுடன் அழுத அந்த அசுரன் தளர்ச்சியில் வீழ்ந்தான்; ஆனால் இது அசுரேந்திரரை அழிக்கும் சக்தி என்பதை வீரகன் உணரவில்லை.

Verse 32

हते च मारुतेनाशुगामिना नगदेवता । अपरिच्छिन्नतत्त्वार्था शैलपुत्र्यां न्यवेदयत्

வேகமாகச் செல்லும் மாருதனால் அவன் கொல்லப்பட்டபோது, நிகழ்ந்ததின் தத்துவார்த்தத்தை உணர இயலாத மலைத் தேவதை அதை ஷைலபுத்ரியிடம் அறிவித்தாள்.

Verse 33

श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्तातिलोचना । अपस्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेन विदूयता

வாயுவின் வாயிலிருந்து செய்தியைக் கேட்ட தேவியின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன; உள்ளம் எரியத் தன் மகன் வீரகனை அவள் கண்டாள்.

Verse 34

मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविह्वलाम् । विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ

அன்பால் கலங்கிய என்னை—உன் தாயை—விட்டு, பெண்களுக்கு முறையாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட சங்கரனின் ரகசிய விதியில் நீ தவறான நேரத்தில் நுழைந்தாய்।

Verse 35

तस्मात्ते परुषा रूक्षा जडा हृदय वर्जिता । गणेशाक्षरसदृशा शिला माता भविष्यति

ஆகையால் உனக்குத் தாய் கடினமும் உலர்ந்ததுமாய், உணர்வற்றதும் இரக்கமற்றதுமாய், கணேசனின் எழுத்தைப் போன்ற கல்லாக ஆகுவாள்।

Verse 36

एवमुत्सृष्टशापाया गिरिपुत्र्यास्त्वनंतरम् । निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः

இவ்வாறு கிரிபுத்ரி சாபத்தை விடுத்த உடனே, அவளது வாயிலிருந்து பேராற்றலுடைய சிங்க வடிவக் கோபம் வெளிப்பட்டது।

Verse 37

पश्चात्तापं समश्रित्य तया देव्या विसर्जितः । स तु सिंहः करालास्यो महाकेसरकंधरः

பின்னர் வருத்தம் கொண்டு தேவி அதை விடுத்தாள்; அந்தச் சிங்கம் பயங்கர வாயுடனும் கழுத்தைச் சூழ்ந்த பெரும் மயிர்மாலையுடனும் இருந்தது।

Verse 38

प्रोद्धूतबललांगूलदंष्ट्रोत्कट गुहामुखः । व्यावृतास्यो ललज्जिह्वः क्षामकुक्षिश्चिखादिषुः

அதன் வலிமைமிகு வால் உயர்ந்து அசைந்தது; அதன் தாடை-பற்கள் குகை வாயைப் போல அச்சமூட்டின; வாய் அகலத் திறந்து, நாக்கு துடித்தது; வயிறு ஒல்லியாக—இரைக்காக எப்போதும் பசித்திருந்தது।

Verse 39

तस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्यत सती तदा । ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः

அப்போது சதீ தேவி அதன் வாயில் புகவே உறுதி செய்தாள். அவளின் மனக்கருத்தை அறிந்த பகவான் சதுரானனன் (பிரம்மா) …

Verse 40

आजगामाश्रमपंद संपदामाश्रयं ततः । आगम्योवाच तां ब्रह्मा गिरिजां मृष्टया गिरा

பின்னர் செழிப்பின் தங்குமிடமான அந்த ஆசிரமத்திற்குப் பிரம்மா வந்தார். வந்து, கிரிஜையை மென்மையான, நன்கு தேர்ந்த சொற்களால் உரைத்தார்.

Verse 41

किं देवी प्राप्तुकामासि किमलभ्यं ददामि ते । तच्छ्रुत्वोवाच गिरिजा गुरुगौरवगर्भितम्

“தேவி, நீ எதைப் பெற விரும்புகிறாய்? எது பெற இயலாதது? அதை நான் உனக்குத் தருவேன்.” இதைக் கேட்ட கிரிஜை கனத்த மரியாதை நிறைந்த சொற்களால் பதிலுரைத்தாள்.

Verse 42

तपसा दुष्करेणाप्तः पतित्वे शंकरो मया । स मां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्भवः

“கடினமான தபஸால் நான் சங்கரனை கணவராகப் பெற்றேன். ஆயினும் பவனாகிய சிவன் என்னை மீண்டும் மீண்டும் ‘கருநிறத்தாள்’ என்று அழைத்தார்.”

Verse 43

स्यामहं कांचनाकारा वाल्लभ्येन च संयुता । भर्तुर्भूतपतेरंगे ह्येकतो निर्विशंकिता

“நான் கருநிறத்தவளாயினும் பொன்னொளி கொண்டவள், அன்புப் பெருமையால் நிறைந்தவள்; ஆயினும் பூதபதியான கணவரின் உடலில் நான் ஒருபுறமே வைக்கப்படுகிறேன், அதனால் எனக்கு திடநம்பிக்கை இல்லை.”

Verse 44

तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा प्रोवाच जलजासनः । एवं भवतु भूयस्त्वं भर्तुर्देहार्धधारिणी

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட தாமரையாசனன் (பிரம்மா) கூறினான்—“அப்படியே ஆகுக; நீ மீண்டும் உன் கணவரின் உடலின் அரைப் பகுதியைத் தாங்குபவளாக ஆகுக.”

Verse 45

ततस्तस्याः शरीरात्तु स्त्री सुनीलांबुजत्विषा । निर्गता साभवद्भीमा घंटाहस्ता त्रिलोचना

பின்னர் அவளுடைய உடலிலிருந்து ஆழ்ந்த நீலத் தாமரைப் பொலிவுடைய ஒரு பெண் வெளிப்பட்டாள்; அவள் பயமுறுத்தும் தோற்றமுடையவள், மும்முகக் கண்களுடையவள், கையில் மணி (கண்டை) ஏந்தியவள்.

Verse 46

नानाभरणपूर्णांगी पीतकौशेयवासिनी । तामब्रवीत्ततो ब्रह्मा देवीं नीलांबुजत्विषम्

பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களுடனும், மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவளுமான அந்த நீலத் தாமரைப் பொலிவுடைய தேவியை அப்போது பிரம்மா உரைத்தான்.

Verse 47

अस्माद्भूधरजा रदेहसंपर्कात्त्वं ममाज्ञया । संप्राप्ता कृतकृत्यत्वमेकानंशा पुराकृतिः

“என் ஆணையினால் இந்த மலைமகளின் உடலுடன் ஏற்பட்ட தொடர்பினால் நீ இங்கு வந்தாய்; நீ உன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றினாய்—தேவியின் பழமையான ஒரே அம்‌சம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.”

Verse 48

य एष सिंहः प्रोद्भूतो देव्याः क्रोधाद्वरानने । स तेस्तु वाहनो देवी केतौ चास्तु महाबलः

“அழகிய முகத்தையுடையவளே, தேவியின் கோபத்திலிருந்து தோன்றிய இந்தச் சிங்கமே உன் வாகனமாக ஆகுக, தேவி; மேலும் இந்த மகாபலவான் உன் கேது (கொடிச்சின்னம்) ஆகவும் ஆகுக.”

Verse 49

गच्छ विंध्याचले तत्र सुरकार्यं करिष्यति । अत्र शुंभनिशुंभौ च हत्वा तारकसैन्यपौ

தேவி, விந்தியமலையிற்குச் செல்; அங்கே நீ தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய். இங்கே சும்ப-நிசும்பர்—தாரகனின் சேனாதிபதிகள்—அவர்களை வதைத்து…

Verse 50

पांचालोनाम यक्षोऽयं यक्षलक्षपदानुगः । दत्तस्ते किंकरो देवी महामायाशतैर्युतः

‘பாஞ்சால’ எனப்படும் இவ்வியட்சன், இலட்சக் கணக்கான யட்சர்களால் சூழப்பட்டவன்; தேவி, உனக்கு பணியாளனாக அளிக்கப்பட்டான்—மகாமாயையின் நூறு நூறு சக்திகளால் நிறைந்தவன்.

Verse 51

इत्युक्ता कौशिकी देवी ततेत्याह पितामहम् । निर्गतायां च कौशिक्यां जाता स्वैराश्रिता गुणैः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது கௌசிகீ தேவி பிதாமஹன் (பிரம்மா)ிடம்—“ததாஸ்து” என்றாள். கௌசிகீ புறப்பட்டவுடன் மற்றொரு வடிவம் தோன்றியது; அது தன்னிச்சையாகவும் தன் குணங்களில் நிலைத்ததுமாக இருந்தது.

Verse 52

सर्वैः पूर्वभवोपात्तैस्तदा स्वयमुपस्तितैः । उमापि प्राप्तसंकल्पा पश्चात्तापपरायणा

அப்போது முன்பிறவிகளில் சேர்த்த அனைத்து கர்மபலன்களும் தாமே வந்து நிற்க, உமாவும் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, முழுவதும் பச்சாத்தாபத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 53

मुहुः स्वं परिनिंदंती जगाम गिरिशांतिकम् । संप्रयांतीं च तां द्वारी अपवार्य समाहितः

மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தானே நிந்தித்தவாறு அவள் கிரீசன் (சிவன்) அருகே சென்றாள். அவள் வாசலினை அணுகும்போது, கவனமுடன் இருந்த வாயில்காவலன் முன்னே வந்து அவளைத் தடுத்தான்.

Verse 54

रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः । तामुवाच च कोपेन तिष्ठ तिष्ठ क्व यासि च

பொன்னிற வேற்றிலதைத் தாங்கிய வீரகன் தேவியைத் தடுத்து, கோபத்துடன் கூறினான்—“நில், நில்! எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 55

प्रयोजनं न तेऽस्तीह गच्छ यावन्न भर्त्स्यसे । देव्या रूपधरो दैत्यो देवं वंचयितुं त्विह

“உனக்கு இங்கே எந்தக் காரியமும் இல்லை; கண்டிப்புக்கு முன் போ. இங்கே தேவியின் வடிவம் எடுத்த ஒரு அசுரன், தேவனை ஏமாற்ற வந்திருக்கிறான்.”

Verse 56

प्रविष्टो न च दृष्टोऽसौ स च देवेन घातितः । घातिते चाहमाक्षिप्तो नीलकण्ठेन धीमता

“அவன் உள்ளே நுழைந்தான்; ஆனால் காணப்படவில்லை. பின்னர் தேவன் அவனை வதைத்தான். அவன் வதைக்கப்பட்டபின், ஞானமிகு நீலகண்டன் என்னை கண்டித்தான்.”

Verse 57

कापि स्त्री नापि मोक्तव्या त्वया पुत्रेति सादरम् । तस्मात्त्वमत्र द्वारिस्था वर्षपूगान्यनेकशः

“‘மகனே’ என்று அன்புடன் அழைத்தாலும், எந்தப் பெண்ணையும் நீ உள்ளே விடக்கூடாது. ஆகவே நீ இங்கே வாயிலில் பல ஆண்டுக் கூட்டங்கள் நிற்க வேண்டும்.”

Verse 58

भविष्यसि न चाप्यत्र प्रवेशं लप्स्यसे व्रज । एका मे प्रविशेदत्र माता या स्नेहवत्सला

“அப்படியே ஆகும்; இங்கே நீ நுழைவை அளிக்கமாட்டாய்—போ. இங்கே நுழையத் தகுதியுடையவர் ஒருவரே—அன்பு நிறைந்த என் தாய்.”

Verse 59

नगाधिराजतनया पार्वती रुद्रवल्लभा । इत्युक्ता तु ततो देवी चिंतयामास चेतसा

“மலைமன்னனின் மகள் பார்வதி, ருத்ரனின் பிரியையாள்” என்று இவ்வாறு அழைக்கப்பட்டதும், தேவி தன் உள்ளத்தில் மனத்தால் சிந்தித்தாள்।

Verse 60

न सा नारी तु दैत्योऽसौ वायोर्नैवावबासत । वृथैव वीरकः शप्तो मया क्रोधपरीतया

அவள் பெண் அல்ல—அவன் அசுரன்; இது வாயுவிற்கும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை. கோபத்தில் மூழ்கி நான் வீணாகவே வீரகனைச் சபித்தேன்।

Verse 61

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थिरां श्रियम्

கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மூடர்கள் பெரும்பாலும் செய்யக்கூடாததைச் செய்து விடுவர். கோபத்தால் புகழ் அழியும்; கோபம் நிலையான செல்வத்தையும் கெடுக்கும்।

Verse 62

अपरिच्छिन्नसर्वार्था पुत्रं शापितवत्यहम् । विपरीतार्थबोद्धॄणां सुलभा विपदो यतः

மகனே, எல்லாவற்றின் உண்மையையும் முழுதாக அறியாமல் நான் உன்னைச் சபித்தேன். ஏனெனில் தவறாகப் பொருள் கொள்ளுபவர்களுக்கு ஆபத்துகள் எளிதில் வந்து சேரும்।

Verse 63

संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । अधो लज्जाविकारेण वदनेनांबुजत्विषा

இவ்வாறு சிந்தித்து ஷைலஜா வீரகனை நோக்கி இதைச் சொன்னாள்—நாணத்தின் மாற்றத்தால் அவளது தாமரைஒளி முகம் தாழ்ந்து இருந்தது।

Verse 64

अहं वीरक ते माता मा तेऽस्तु मनसो भ्रमः । शंकरस्यास्मि दयिता सुता तु हिमभूभृतः

ஓ வீரகா, நான் உன் தாய்; உன் மனத்தில் மயக்கம் உண்டாகாதே. நான் சங்கரனின் பிரியமானவள்; ஹிமபூப்ருத் (இமய மன்னன்) மகளும் நான்.

Verse 65

मम गात्रस्थितिभ्रांत्या मा शंकां पुत्र भावय । तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मयोनिना

மகனே, என் உடல் நிலையால் ஏற்பட்ட மயக்கத்தால் சந்தேகம் கொள்ளாதே. மகிழ்ந்த பத்மயோனி (பிரம்மா) எனக்கு இந்தக் கோரவர்ணத்தை அருளினார்.

Verse 66

मया शप्तोऽस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते । ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्तिते

தைத்தியன் அமைத்த இந்த நிகழ்வின் உண்மை அறியாமல் நான் அவனைச் சபித்தேன். ஆனால் பெண்-பிரவேசம் நடந்ததை அறிந்தபின், சங்கரன் மறைவாக நின்றிருந்தான்.

Verse 67

न निवर्तयितुं शक्यः शापः किं तु ब्रवीमि ते । मानुष्यां तु शिलायां त्वं शिलादात्संभविष्यसि

இந்தச் சாபத்தை மாற்ற இயலாது; எனினும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—நீ கல்லிலிருந்து மனித வடிவில், சிலாத் (சிலாதா) என்பவரிடமிருந்து பிறப்பாய்.

Verse 68

पुण्ये चाप्यर्बुदारण्ये स्वर्गमोक्षप्रदे नृणाम् । अचलेश्वरलिंगं तु वर्तते यत्र वीरक

ஓ வீரகா, மனிதர்க்கு ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளிக்கும் புனித அர்புதாரண்யத்தில் அசலேஸ்வர லிங்கம் அங்கு நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 69

वाराणस्यां विश्वनाथसमं तत्फलदं नृणाम् । प्रभासस्य च यात्राभिर्दशभिर्यत्फलं नृणाम्

மக்களுக்கு இதன் பலன் வாராணசியில் விஶ்வநாதனை வழிபடுவதற்கு ஒப்பானது; மேலும் பிரபாசத்திற்கு பத்து யாத்திரைகளால் கிடைக்கும் புண்ணியமும் இதனால் கிடைக்கும்.

Verse 70

तदेकयात्रया प्रोक्तमर्बुदस्य महागिरेः । यत्र तप्त्वा तपो मर्त्या देहधातून्विहाय च

அதே புண்ணியம் மகாபர்வதமான அர்புதத்திற்கு ஒரே யாத்திரையாலேயே உண்டாகும் என்று கூறப்பட்டது—அங்கே மானவர்கள் தவம் செய்து பின்னர் உடல் தாதுக்களை விட்டு விடுகின்றனர்.

Verse 71

संसारी न पुनर्भूयान्महेश्वरवचो यथा । अर्बुदो यदि लभ्येत सेवितुं जन्मदुःखितैः

மஹேஸ்வரன் உரைத்தவாறு, ஒருவர் மீண்டும் சம்சாரத்தில் அலைபவராக ஆகாதபடி—பிறப்பு பிறப்பின் துயரால் வாடுபவர்கள் அர்புதத்தை அடைந்து சேவித்து வழிபட இயன்றால்!

Verse 72

वाराणसीं च केदारं किं स्मरंति वृथैव ते । तत्राराध्य भवं देवं भवान्नन्दीति नामभृत्

அவர்கள் வீணாக வாராணசியையும் கேதாரத்தையும் ஏன் நினைக்கின்றனர்? அங்கே பவதேவன் (சிவன்) வழிபாட்டால் அவர் ‘பவான்நந்தி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றார்.

Verse 73

शीघ्रमेष्यसि चात्रैव प्रतीहारत्वमाप्स्यसि । एवमुक्ते हृष्टरोमा वीरकः प्रणिपत्य ताम्

“நீ விரைவில் திரும்புவாய்; இங்கேயே பிரதீஹாரன் (வாயில் காவலன்) பதவியை அடைவாய்.” என்று அவள் சொன்னபோது, மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்த வீரகன் அவளுக்கு வணங்கினான்.

Verse 74

संस्तूय विविधैर्वाक्यैर्मातरं समभाषत । धन्योऽहं देवि यो लप्स्ये मानुष्यमतिदुर्लभम्

அவன் பலவித வாக்குகளால் அன்னையைப் போற்றி உரைத்தான்— “தேவி! நான் பாக்கியவன்; மிக அரிதான மனிதப் பிறவியை நான் பெறுவேன்.”

Verse 75

शापोऽनुग्रहरूपोऽयं विशेषादर्बुदाचले । समीपे यस्य पुण्योऽस्ति महीसागरसंगमः

இந்த ‘சாபம்’ உண்மையில் அருளின் வடிவமே—சிறப்பாக அர்புத மலைப்பகுதியில்; அதன் அருகே நிலமும் கடலும் கூடும் புனித சங்கமம் உள்ளது।

Verse 76

ऊधः पृथिव्या देशोऽयं यो गिरेश्चार्णवांतरे । तत्र गत्वा महत्पुण्यमवाप्य भवभक्तितः

இந்தப் பகுதி பூமியின் ‘மடி’ போன்றது; மலைக்கும் கடலுக்கும் இடையில் அமைந்துள்ளது. அங்கே சென்று பவ (சிவன்) பக்தியால் பெரும் புண்ணியம் பெறுவர்।

Verse 77

पुनरेष्यामि भो मातरित्युक्त्वाभूच्छिलासुतः । देवी च प्रविवेशाथ भवनं शशिमौलिनः

“அம்மா, நான் மீண்டும் வருவேன்” என்று சொல்லி பாறைமகன் (கணேசன்) புறப்பட்டான். பின்னர் தேவி சந்திரமௌலி (சிவன்) இல்லத்தில் நுழைந்தாள்।

Verse 78

इत्यार्बुदाख्यानम् । ततो दृष्ट्वा च तां प्राह धिग्नार्य इति त्र्यंबकः

இவ்வாறு அர்புத ஆக்யானம் நிறைவுற்றது. பின்னர் அவளைக் கண்ட திரியம்பகன் (சிவன்) கூறினான்— “திக், பெண்ணே!”

Verse 79

सा च प्रण्म्य तं प्राह सत्यमेतन्न मिथ्यया । जडः प्रकृतिभागोयं नार्यश्चार्हंति निन्दनाम्

அவளும் அவரை வணங்கி கூறினாள்—இது உண்மை, பொய் அல்ல. இந்த மந்தம் பிரகிருதியின் பங்கு; பெண்கள் நிந்தைக்குரியவர்களே.

Verse 80

पुरुषाणां प्रसादेन मुच्यंते भवसागरात् । ततः प्रहृष्टस्तामाह हरो योग्याऽधुना शुभे

ஆண்களின் அருளால் அவர்கள் பவசாகரத்திலிருந்து விடுபடுகின்றனர். அப்போது மகிழ்ந்த ஹரன் அவளிடம்—ஓ சுபையே, இப்போது நீ தகுதியானவள்—என்றான்.

Verse 81

पुत्रं दास्यामि येन त्वं ख्यातिमाप्स्यसि शोभने । ततो रेम हि देव्या स नानाश्चर्यालयो हरः

ஓ சோபனையே, உனக்கு ஒரு புதல்வனை அளிப்பேன்; அவனால் நீ புகழ் பெறுவாய். பின்னர் பல அதிசயங்களின் இருப்பிடமான ஹரன் தேவியுடன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 82

ततो वर्षसहस्रेषु देवास्त्वरितमानसाः । ज्वलनं नोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितम्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், ஆவலுற்ற தேவர்கள் சங்கரனின் மறைநோக்கும் செயலையும் அறிய ஜ்வலனன் (அக்னி) ஐத் தூண்டினர்.

Verse 83

द्वारि स्थितं प्रतिहारं वंचयित्वा च पावकः । पारावतस्य रूपेण प्रविवेश हरांतिकम्

வாசலில் நின்ற காவலனை ஏமாற்றி, பாவகன் (அக்னி) புறாவின் வடிவம் கொண்டு ஹரனின் உள்சன்னிதியில் நுழைந்தான்.

Verse 84

ददृशे तं च देवेशो विनतां प्रेक्ष्य पार्वतीम् । ततस्तां ज्वलनं प्राह नैतद्योग्यं त्वया कृतम्

தேவர்களின் ஈசன் அவனை கண்டான்; வணங்கிய பார்வதியை நோக்கி, ஜ்வலனன் (அக்னி)ிடம்—“நீ செய்தது தகுதியற்ற செயல்” என்று கூறினான்.

Verse 85

यदिदं भुक्षुतं स्थानान्मम तेजो ह्यनुत्तमम् । गृहाण त्वं सुदुर्बुद्धे नो वा धक्ष्यामि त्वां रुषा

“இந்த இடத்திலிருந்து என் ஒப்பற்ற தெய்வீகத் தேஜஸை நீ உண்டாய்; ஓ மூடபுத்தியனே, அதை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்—இல்லையேல் கோபத்தில் உன்னை எரித்துவிடுவேன்.”

Verse 86

भीतस्ततोऽसौ जग्राह सर्वदेवमुखं च सः । तेन ते वह्निसहिता विह्वलाश्च सुराः कृताः

அப்போது அச்சமுற்ற அவன் எல்லாத் தேவர்களின் வாய்களையும் பிடித்தான்; அதனால் அக்னியுடன் கூடிய தேவர்கள் கலங்கி திகைத்தனர்.

Verse 87

विपाट्य जठराण्येषां वीर्यं माहेश्वरं ततः । निष्क्रांतं तत्सरो जातं पारदं शतयोजनम्

அவர்களின் வயிற்றை பிளந்து மாஹேஸ்வர வீரியம் வெளியே பாய்ந்தது; அதிலிருந்து நூறு யோஜனை பரப்புள்ள பாரத (பாரதம்/பாரதரசம்) ஏரி தோன்றியது.

Verse 88

वह्निश्च व्याकुलीभूतो गंगायां मुमुचे सकृत् । दह्यमाना च सा देवी तरंगैर्वहिरुत्सृजत्

அக்னியும் கலங்கித் திகைத்து அதை ஒருமுறை கங்கையில் விட்டான்; எரியப்பட்ட அந்த தேவியும் தன் அலைகளால் தீயை வெளியே தள்ளினாள்.

Verse 89

जातस्त्रिभुवनक्यातस्तेन च श्वेतपर्वतः । एतस्मिन्नंतरे वह्निराहूतश्च हिमालये

அதனால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ச்வேதபர்வதம் தோன்றியது. இதற்கிடையில் அக்னியும் இமாலயத்திற்கு அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 90

सप्तर्षिभिर्वह्निहोमं कुर्वद्भिर्मंत्रवीर्यतः । आगत्य तत्र जग्राह वह्निर्भागं च तं हुतम्

மந்திரவலிமையால் வல்ல சப்தரிஷிகள் அக்னியில் ஹோமம் செய்துகொண்டிருக்க, அக்னி அங்கே வந்து அந்த ஆஹுதியின் தன் பங்கைக் கொண்டான்.

Verse 91

गतेऽह्न्यत्वस्मिंश्च तत्रस्थः पत्नी स्तेषामपश्यत । सुवर्णकदलीस्तंभनिभास्ताश्चंद्रलेखया

அந்த நாள் கடந்தபின், அங்கே இருந்த அந்த ரிஷிகளின் மனைவிகள் (அவர்களை) பொன்னிற வாழைத்தண்டு போன்றவர்களாக, சந்திரரேகை குறியுடன் காண்ந்தனர்.

Verse 92

पश्यमानः प्रफुल्लाक्षो वह्निः कामवशं गतः । स भूयश्चिंतयामास न न्याय्यं क्षुभितोऽस्मि यत्

பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் மலர்ந்த கண்களுடன் அக்னி காமவசப்பட்டான். பின்னர் அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்—“நான் இவ்வாறு கலங்குவது நியாயமல்ல.”

Verse 93

साध्वीः पत्नीर्द्विजेंद्राणामकामाः कामयाम्यहम् । पापमेतत्कर्म चोग्रं नश्यामि तृमवत्स्फुटम्

“த்விஜேந்திரர்களின் சாத்வி மனைவிகள் என்னை விரும்பாதபோதும், நான் அவர்களை விரும்புகிறேன். இது பாவமும் கொடியதுமான செயல்; நான் புல்லினைப் போல முற்றிலும் அழிந்துவிடுவேன்.”

Verse 94

कृत्वैतन्नश्यते कीर्तिर्यावदाचंद्रतारकम् । एवं संचिंत्य बहुधा गत्वा चैव वनांतरम्

“நான் இதைச் செய்தால், நிலா நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் வரை நிலைக்கும் என் நற்கீர்த்தி அழியும்.” என்று பலமுறை எண்ணி, அவன் வனத்தின் ஆழத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 95

संयन्तुं नाभवच्छक्त उपायैर्बहुभिर्मनः । ततः स कामसंतप्तो मूर्छितः समपद्यत

பல வழிகளாலும் அவன் மனத்தை அடக்க இயலவில்லை. பின்னர் காமவெப்பத்தால் எரிந்தவன் மயக்கத்தில் விழுந்தான்.

Verse 96

ततः स्वाहा च भार्यास्य बुबुधे तद्विचेष्टितम् । ज्ञात्वा च चिंतयामास प्रहृष्टा मनसि स्वयम्

அப்போது அவன் மனைவி ஸ்வாஹா அவன் நடத்தை அறிந்தாள். அதை உணர்ந்து, மனத்திற்குள் மறைவாக மகிழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 97

स्वां भार्यामथ मां त्यक्त्वा बहुवासादवज्ञया । भार्याः कामयते नूनं सप्तर्षीणां महात्मनाम्

நீண்ட பழக்கத்தால் ஏற்பட்ட அலட்சியத்தால் தன் மனைவி—என்னை—விட்டுவிட்டு, அவன் நிச்சயமாக மகாத்மையான சப்தரிஷிகளின் மனைவிகளை விரும்புகிறான்.

Verse 98

तदासां रूपमाश्रित्य रमिष्ये तेन चाप्यहम् । ततस्त्वंगिरसो भार्या शिवानामेति शोभना

அவர்களின் உருவங்களை ஏற்று நானும் அவனுடன் விளையாடுவேன். அப்போது அங்கிரஸரின் அழகிய மனைவி—‘சிவா’ என்னும் பெயருடையவள்—முதலில் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 99

तस्या रूपं समाधाय पावकं प्राप्य साब्रवीत् । मामग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुमर्हसि

அவளுடைய உருவத்தை ஏற்று ஸ்வாஹா பாவகன் (அக்னி) அருகே சென்று கூறினாள்— “ஓ அக்னியே! நான் காமத்தீயால் எரிகிறேன்; நீ என்னை விரும்புதல் தகும்.”

Verse 100

न चेत्करिष्यसे देव मृतां मामुपधारय । अहमंगिरसो भार्या शिवानाम हुताशन

“நீ இவ்வாறு செய்யாவிடில், ஓ தேவா, என்னை இறந்தவளெனக் கருது. நான் அங்கிரஸரின் மனைவி, ‘சிவா’ என்னும் பெயருடையவள், ஓ ஹுதாசன!”

Verse 101

सर्वाभिः सहिता प्राप्ता ताश्च यास्यंत्यनुक्रमात् । अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं त्वच्चित्ताश्च वयं तथा

“நான் அனைவருடனும் சேர்ந்து வந்தேன்; அவர்களும் வரிசையாக வருவார்கள். நீ எங்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானவன்; நாங்களும் மனத்தால் உன்னிடமே பற்றுடையோம்.”

Verse 102

ततः स कामसंतप्तः संबभूव तया सह । प्रीते प्रीता च सा देवी निर्जगाम वनांतरात्

அப்போது அவன் காமத்தால் தகித்தவனாய் அவளுடன் ஒன்றினான். அவன் திருப்தியடைந்தபின், அந்த தேவியும் மகிழ்ந்து காடின் ஆழத்திலிருந்து வெளிவந்தாள்.

Verse 103

चिंतयंती ममेदं चेद्रूपं द्रक्ष्यंति कानने । ते ब्राह्मणीनामनृतं दोषं वक्ष्यंति पावकात्

அவள் எண்ணினாள்— “காட்டில் அவர்கள் என் இந்த உருவத்தைப் பார்த்தால், பிராமணிகளின் காரணமாக பாவகன் (அக்னி) பொய்த் தோஷம் அடைந்தான் என்று கூறுவார்கள்.”

Verse 104

तस्मादेतद्रक्षमाणा गरुडी संभवाम्यहम् । सुपर्णा सा ततो भूत्वा ददृशे श्वेतपर्वतम्

ஆகையால் இதைக் காக்க நான் கருடியாக ஆகுவேன். பின்னர் அவள் சுபர்ணியாகி வெள்ளைப் பர்வதத்தை கண்டாள்.

Verse 105

शरस्तंबैः सुसंपृक्तं रक्षोभिश्च पिशाचकैः । सा तत्र सहसा गत्वा शैलपूष्ठं सुदुर्गमम्

அந்த இடம் நாணல் காடுகளால் அடர்ந்ததும், ராட்சசர் பிசாசர் நிறைந்ததும் ஆக இருந்தது. அவள் உடனே அங்கே சென்று மிகத் துன்பமடைந்த மலைமுதுகை அடைந்தாள்.

Verse 106

प्राक्षिपत्कांचने कुंडे शुक्रं तद्धारणेऽक्षमा । शिष्टानामपि देवीनां सप्तर्षीणां महात्मनाम्

அதைத் தாங்க இயலாமல் அவள் அந்த விந்துவை பொற்கலசத்தில் இட்டாள்—அதைத் தாங்குதல் உயர்ந்த தேவியருக்கும் மகாத்மா சப்தரிஷிகளுக்கும் கூட அரிது.

Verse 107

पत्नीसरूपतां कृत्वा कामयामास पावकम् । दिव्यं रूपमरूंधत्याः कर्तुं न शकितं तया

மனைவியின் உருவம் ஏற்று அவள் காமத்தால் பாவகன் (அக்னி) மீது ஆசை கொண்டாள்; ஆனால் அருந்ததியின் தெய்வீக வடிவத்தை அவள் உருவாக்க இயலவில்லை.

Verse 108

तस्यास्तपःप्रभावेण भर्तुः शुश्रूषणेन च । षट्कृत्वस्तत्तु निक्षिप्तमग्निरेतः कुरुद्वह

அவளது தவவலிமையாலும் கணவனுக்குச் செய்த பணிவிடையாலும், ஓ குருத்வஹா, அக்னியின் அந்த விதை ஆறு முறை உறுதியாக நிக்ஷேபிக்கப்பட்டது.

Verse 109

कुंडेऽस्मिंश्चैत्रबहुले प्रतिपद्येव स्वाहया । ततश्च पावको दुःखाच्छुशोच च मुमोह च

இந்த குண்டத்தில் சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பிரதிபதியில் ஸ்வாஹா மூலம் (ஆஹுதி) இடப்பட்டது. அப்போது பாவகன் துயரால் வாடி அழுது, மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 110

आः पापं कृतमित्येव देहन्यासेऽकरोन्मतिम् । ततस्तं खेचरी वाणी प्राह मा मरणं कुरु

“அய்யோ, நான் பாவம் செய்தேன்!” என்று எண்ணி அவன் உடலைத் துறக்கத் தீர்மானித்தான். அப்போது ஆகாசத்தில் இருந்து தெய்வ வாணி கூறியது—“மரணம் செய்யாதே.”

Verse 111

भाव्यमेतच्च भाव्यर्थात्को हि पावक मुच्यते । भाव्यर्थेनापि यत्ते च परदारोप सेवनम्

“இது விதியால் நிகழ வேண்டியது; நிகழவிருப்பதிலிருந்து, ஓ பாவகா, யார் தப்ப முடியும்? ஆயினும் பிறன் மனைவியிடம் சென்றது உன் குற்றமே.”

Verse 112

कृतं तच्चेतसा तेन त्वामजीर्णं प्रवेक्ष्यति । श्वेतकेतोर्महायज्ञे घृतधाराभितर्पितम्

அவன் மனத்தில் அப்படியே தீர்மானித்துள்ளான்; ஆகவே நீ இன்னும் செரியாத நிலையிலேயே இருக்கும்போது அவன் உன்னுள் புகுவான்—ஸ்வேதகேதுவின் மகாயாகத்தில் நெய் ஓடைகளால் திருப்தி பெற்ற நீயே.

Verse 113

शोकं च त्यज नैतास्ताः स्वाहै वेयं तव प्रिया । श्वेतपर्वतकुंडस्थं पुत्रं त्वं द्रष्टुमर्हसि । ततो वह्निस्तत्र गत्वा ददृशे तनयं प्रभुम्

“சோகத்தை விடு; இவர்கள் உன் மனைவிகள் அல்லர்—இவளே ஸ்வாஹா, உன் பிரியை. ஸ்வேதபர்வதக் குளத்தில் இருப்பதான உன் புதல்வனை நீ தரிசிக்க வேண்டும்.” பின்னர் வஹ்னி அங்கே சென்று தன் ஆண்டவனான மகனை கண்டான்.

Verse 114

अर्जुन उवाच । कस्मात्स्वाहा करोद्रूपं षण्णां तासां महामुने

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ மகாமுனியே, ஸ்வாஹா ஏன் அந்த ஆறு மனைவிகளின் உருவங்களை ஏற்றாள்?

Verse 115

यत्ता भर्तृपराः साध्व्यस्तपस्विन्योग्निसंनिभाः । न बिभेति च किं ताभ्यः षड्भ्यः स्वाहाऽपराधिनी । भर्तृभक्त्या जगद्दग्धुं यतः शक्ताश्च ता मुने

அவர்கள் கணவரைத் தெய்வமாகக் கொண்ட சத்விகள், தவவிரதிகள், அக்கினிபோல் ஒளிர்வோர். ஓ முனியே, கணவன்பக்தியால் உலகையே எரிக்க வல்ல அந்த ஆறுபேரைத் தவறுசெய்த ஸ்வாஹா ஏன் அஞ்சவில்லை?

Verse 116

नारद उवाच । सत्यमेतत्कुरुश्रेष्ठ श्रृणु तच्चापि कारणम् । येन तासां कृतं रूपं न वा शापं ददुश्च ताः

நாரதர் கூறினார்—ஓ குருசிறந்தவனே, இது உண்மை. ஸ்வாஹா அவர்களின் உருவத்தை ஏற்ற காரணமும், அவர்கள் ஏன் சாபம் அளிக்கவில்லை என்பதையும் கேள்.

Verse 117

यत्र तद्वह्निना क्षिप्तं रुद्रतेजः सकृत्पुरा । गंगायां तत्र सस्नुस्ताः षटत्न्योऽज्ञनाभावतः

அக்கினி ஒருமுறை ருத்ரதேஜஸை எறிந்த இடத்தில், அங்கே கங்கையில் அந்த ஆறு மனைவியரும் அறியாமையால் நீராடினர்.

Verse 118

ततस्ता विह्वलीभूतास्तेजसा तेन मोहिताः । लज्जया च स्वभर्तॄणां गंगातीरस्थिता रहः

பின்னர் அந்த ஒளியால் மயங்கி அவர்கள் திகைத்தனர்; தம் கணவர்களை முன்னிட்டு வெட்கத்தால் கங்கைத் துறையில் மறைவாகத் தங்கினர்.

Verse 119

एतदंतमालोक्य चिकीर्षंती मनीषितम् । स्वाहा शरीरमाविश्यतासां तेजो जहार तत्

அந்நிலையை நோக்கி, தன் எண்ணத்தை நிறைவேற்ற விரும்பிய ஸ்வாஹா அவர்களின் உடல்களில் புகுந்து அவர்களுடைய தேஜஸ்ஸை எடுத்துச் சென்றாள்।

Verse 120

चिक्रीड वह्निजायापि यथा ते कथितं मया

இவ்வாறு அக்னியின் மனைவி ஸ்வாஹாவும் க்ரீடை செய்தாள்—நான் கூறியதுபோலவே।

Verse 121

उपकारमिमं ताभिः स्मरंतीभिश्च भारत । न शप्ता सा यतः शापो न देयश्चोपकारिणि

ஓ பாரதா! அந்த உதவியை நினைத்து அவர்கள் அவளை சபிக்கவில்லை; ஏனெனில் உதவியாளருக்கு சாபம் அளிக்கக் கூடாது।

Verse 122

ततः सप्तर्षयो ज्ञात्वा ज्ञानेनासुचितां गताः । तत्यजुः षट् तदा पत्नीर्विना देवीमरुंधतीम्

பின் சப்தரிஷிகள் ஞானத்தால் உண்மையை அறிந்து தாம் அசுசியில் வீழ்ந்ததாக உணர்ந்து, தேவியான அருந்ததியைத் தவிர மற்ற ஆறு மனைவியரைத் துறந்தனர்।

Verse 123

विश्वामित्रस्तु भगवान्कुमारं शरणं गतः । स्तवं दिव्यं संप्रचक्रे महासेनस्य चापि सः

ஆனால் பகவான் விஸ்வாமித்ரர் குமாரனின் சரணடைந்து, மகாசேன தேவனுக்காக ஒரு திவ்ய ஸ்தோத்திரத்தை இயற்றினார்।

Verse 124

अष्टोत्तरशतं नाम्नां श्रृणु त्वं तानि फाल्गुन । जपेन येषां पापानि यांति ज्ञानमवाप्नुयात्

ஓ பால்குணா, அந்த அஷ்டோத்தர சத நாமங்களைச் செவி கொள்; அவற்றை ஜபித்தால் பாவங்கள் நீங்கி ஆன்ம ஞானம் பெறப்படும்.

Verse 125

त्वं ब्रह्मवादी त्वं ब्रह्मा ब्राह्मणवत्सलः । ब्रह्मण्यो ब्रह्मदेवश्च ब्रह्मदो ब्रह्मसंग्रहः

நீர் பிரம்மத்தைப் பிரகடனப்படுத்துபவர்; நீரே பிரம்மா; பிராமணர்களுக்கு அன்பு கொண்டவர். பிராமண்ய தர்மத்தைப் பேணுபவர்; பிரம்மத்தின் தெய்வத் தலைவன்; பிரம்மவித்தையின் தாதா; பிரம்மத்தின் நிதி-ஆலயம்.

Verse 126

त्वं परं परमं तेजो मंगलानां च मंगलम् । अप्रमेयगुणश्चैव मंत्राणां मंत्रगो भवान्

நீர் பரமமான, உச்சத் தேஜஸ்; எல்லா மங்களங்களிலும் உன்னத மங்களம். உமது குணங்கள் அளவிட முடியாதவை; நீரே எல்லா மந்திரங்களின் உள்ளார்ந்த சாரம்.

Verse 127

त्वं सावित्रीमयो देव सर्वत्रैवापराजितः । मंत्र शर्वात्मको देवः षडक्षरवतां वरः

ஓ தேவா, நீர் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) சக்தியால் ஆனவர்; எங்கும் அஜேயர். ஓ தேவா, நீர் மந்திரமே; சர்வ (சிவன்) எனும் பரமாத்மாவின் ஆத்மசொரூபம்; ஷடக்ஷர மந்திரம் உடையோரில் முதன்மைவர்.

Verse 128

माली मौली पताकी च जटी मुंडी शिखंड्यपि । कुण्डली लांगली बालः कुमारः प्रवरो वरः

நீர் மாலையணிந்தவர், முடி-மகுடம் தரித்தவர், கொடி ஏந்தியவர்; ஜடையுடையவர், மொட்டைத்தலை உடையவர், சிகண்டியும். குண்டலம் அணிந்தவர், கலப்பை (உழவு) ஏந்தியவர்; தெய்வ இளமை—குமாரன்—மிகச் சிறந்த, உன்னத வரன்.

Verse 129

गवांपुत्रः सुरारिघ्नः संभवो भवभावनः । पिनाकी शत्रुहा श्वेतो गूढः स्कन्दः कराग्रणीः

நீ கவர்களின் புதல்வன், தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன், சுயம்பவனும் பவபாவனனும். நீ பினாகம் தாங்கியவன், பகைநாசன், வெண்மையன், மறைந்தவன்; ஸ்கந்தன், செயலில் முன்னணித் தலைவர்.

Verse 130

द्वादशो भूर्भुवो भावी भुवः पुत्रो नमस्कृतः । नागराजः सुधर्मात्मा नाकपृष्ठः सनातनः

நீ த்வாதசாத்மன்; நீயே பூர், புவः; நீ பாவி, வருங்காலச் சுரூபன். நீ புவः-புத்ரன், வணக்கத்திற்குரியவன்; நீ நாகராஜன், சுதர்ம இயல்புடையவன், விண்ணின் உச்சியில் நிலைபெற்ற சனாதனன்.

Verse 131

त्वं भर्ता सर्वभूतात्मा त्वं त्राता त्वं सुखावहः । शरदक्षः शिखी जेता षड्वक्त्रो भयनाशनः

நீ காப்பவன், எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மா; நீ மீட்பவன், இன்பம் அளிப்பவன். நீ சரத்காலத் தெளிவுபோல் கூர்நோக்கன்; சிகீ (மயூரத் துவஜன்), வெற்றியாளர்; ஷட்வக்த்ரன், பயநாசன்.

Verse 132

हेमगर्भो महागर्भो जयश्च विजयेश्वरः । त्वं कर्ता त्वं विधाता च नित्यो नित्यारिमर्दनः

நீ ஹேமகர்பன், மஹாகர்பன்; ஜயன், விஜயேஸ்வரன். நீ செய்பவன், விதிப்பவன்; நீ நித்தியன், நித்திய அரிமர்தனன்.

Verse 133

महासेनो महातेज वीरसेनश्च भूपतिः । सिद्धासनः सुराध्यक्षो भीमसेनो निरामयः

நீ மஹாசேனன், மஹாதேஜஸ், வீரசேனன், பூபதி. நீ சித்தாசனன், சுராத்யக்ஷன், பீமசேனன், நிராமயன்—நோய் துயர் நீக்குபவன்.

Verse 134

शौरिर्यदुर्महातेजा वीर्यवान्सत्यविक्रमः । तेजोगर्भोऽसुररिपुः सुरमूर्तिः सुरोर्ज्जितः

நீர் ஷௌரி, யது—மகாதேஜஸுடன், வீரியமிக்கவர், சத்தியவிக்ரமம் உடையவர். நீர் தேஜோகர்பன், அசுரரிபு, தேவரூபம், தெய்வவலிமையால் ஊக்கமுற்றவர்.

Verse 135

कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः

நீர் கృతஜ்ஞன், வரதன், சத்தியஸ்வரூபன், சரணாகதரட்சகர், சாதுவத்ஸலன். நீர் சுவ்ரதன், சூரியனுபோல் பிரகாசம் உடையவன், வஹ்நிகர்பன், பூமியெங்கும் பரவும் நுண்கணுவாகவும் உள்ளீர்.

Verse 136

पिप्पली शीघ्रगो रौद्री गांगेयो रिपुदारणः । कार्त्तिकेयः प्रभुः क्षंता नीलदंष्ट्रो महामनाः

நீர் பிப்பலீ, சீக்கிரகதி உடையவர், ரௌத்ரத் தேஜஸுடன், காங்கேயன், பகைவரை பிளப்பவர். நீர் கார்த்திகேயப் பிரபு—பொறுமையாளர், நீலதந்தன், மகாமனன்.

Verse 137

निग्रहो निग्रहाणां च नेता त्वं सुरनंदनः । प्रग्रहः परमानंदः क्रोधघ्नस्तार उच्छ्रितः

நீர் தண்டஸ்வரூபன்; தண்டிப்போரையும் கட்டுப்படுத்தும் நியமகர்; தேவர்களின் ஆனந்தமே, நீர் தலைவன். நீர் பிரக்ரஹம், பரமானந்தம், கோபநாசகர், உயர்ந்த தாரகன் எனும் ரட்சகர்.

Verse 138

कुक्कुटी बहुली दिव्यः कामदो भूरिवर्धनः । अमोघोऽमृतदो ह्यग्निः शत्रुघ्नः सर्वमोदनः

நீர் குக்குடீ, பஹுலீ; திவ்யஸ்வரூபன், காமதன், செழிப்பை வளர்ப்பவன். நீர் அமோகன், அமிர்தம் அளிப்பவன், அக்னிஸ்வரூபன், சத்ருஹன், அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவன்.

Verse 139

अव्ययो ह्यमरः श्रीमानुन्नतो ह्यग्निसंभवः । पिशाचराजः सूर्याभः शिवात्मा शिवनंदनः

நீ அவ்யயன், அமரன், திருவுடையவன்; உயர்ந்தவன், அக்னியிலிருந்து தோன்றியவன். நீ பிசாசர்களின் அரசன்; சூரியனைப் போல ஒளிர்வாய்; சிவத்தின் சாரமே; சிவனுக்கு ஆனந்தம் தரும் அருமகன்.

Verse 140

अपारपारो दुर्ज्ञेयः सर्वभूतहिते रतः । अग्राह्यः कारणं कर्ता परमेष्ठी परं पदम्

உனக்கு இக்கரை அக்கரை இல்லை—நீ எல்லையற்றவன், அறிதற்கரியவன்; எல்லா உயிர்களின் நலனில் எப்போதும் ஈடுபட்டவன். நீ பற்றப்படாதவன்; காரணமும் கர்த்தாவும்; பரமேஷ்டி; பரமபதமே நீ.

Verse 141

अचिंत्यः सर्वभूतात्मा सर्वात्मा त्वं सनातनः । एवं स सर्वभूतानां संस्तुतः परमेश्वरः

நீ சிந்திக்க முடியாதவன்—எல்லா உயிர்களின் உள்ளாத்மா, அனைத்தின் ஆத்மா, சனாதனன். இவ்வாறு அந்த பரமேஸ்வரன் எல்லா உயிர்களாலும் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 142

नाम्नामष्टशतेनायं विश्वामित्रमहर्षिणा । प्रसन्नमूर्तिराहेदं मुनींद्रं व्रियतामिति

பிரசன்னமூர்த்தியான பகவான் கூறினார்—“இந்த அஷ்டசதநாம ஸ்தோத்திரத்தை மகரிஷி விஸ்வாமித்ரர் இயற்றினார்; இந்த முனிவரேந்தரை ஏற்று மரியாதை செய்யுங்கள்.”

Verse 143

मम त्वया द्विजश्रेष्ठ स्तुतिरेषा निरूपिता । भविष्यति मनोऽभीष्टप्राप्तये प्राणिनां भुवि

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, என் இந்த ஸ்துதியை நீ விளக்கியுள்ளாய்; பூமியில் இது உயிர்களுக்கு மனோவாஞ்சை நிறைவேறுவதற்கான சாதனமாகும்.

Verse 144

विवर्धते कुले लक्ष्मीस्तस्य यः प्रपठेदिमम् । न राक्षसाः पिशाचा वा न भूतानि न चापदः

இந்த ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்பவனின் குலத்தில் லக்ஷ்மி பெருகும்; அவனை ராக்ஷஸர், பிசாசர், பூதங்கள் அல்லது ஆபத்துகள் எதுவும் துன்புறுத்தாது।

Verse 145

विघ्नकारीणि तद्गेहे यत्रैव संस्तुवंति माम् । दुःस्वप्नं च न पश्येत्स बद्धो मुच्यते बंधनात्

எந்த இல்லத்தில் என்னைத் துதிக்கிறார்களோ அங்கே தடைகள் எழாது; அவன் தீய கனவுகளைப் பார்க்கமாட்டான், கட்டுண்டவன் கட்டிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 146

स्तवस्यास्य प्रभावेण दिव्यभावः पुमान्भवेत् । त्वं च मां श्रुतिसंस्कारैः सर्वैः संस्कर्तुमर्हसि

இந்த ஸ்தவத்தின் பிரபாவத்தால் மனிதன் தெய்வீகப் பண்பை அடைவான்; மேலும் வேத (ஶ்ருதி) விதித்த எல்லா ஸம்ஸ்காரங்களாலும் என்னை ஸம்ஸ்கரிக்க நீ தகுதியானவன்।

Verse 147

संस्काररहितं जन्म यतश्च पशुवत्स्मृतम् । त्वं च मद्वरदानेन ब्रह्मर्षिश्च भविष्यसि

ஸம்ஸ்காரம் இன்றிய பிறப்பு மிருகப் பிறப்பைப் போன்றதாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் என் வரத்தால் நீயும் பிரஹ்மரிஷியாக ஆகுவாய்।

Verse 148

ततो मुनिस्तस्य चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । पौरोहित्यं तथा भेजे स्कंदस्यैवाज्ञया प्रभुः

பின்னர் முனிவர் அவனுக்காக ஜாதகர்மம் முதலான கிரியைகளைச் செய்தார்; மேலும் ஸ்கந்தனின் ஆணையினாலே அந்த மதிக்கத்தக்கவர் புரோஹிதப் பணியையும் ஏற்றார்।

Verse 149

ततस्तं वह्निरभ्यागाद्ददर्श च सुतं गुहम् । षट्छीर्षं द्विगुणश्रोत्रं द्वादशाक्षिभुजक्रमम्

அப்போது பாவகன் (அக்னி) அருகே வந்து தன் புதல்வன் குகனைத் தரிசித்தான்—ஆறுமுகன், இரட்டைக் காதுகளுடன், பன்னிரண்டு கண்களும் கரங்களும் ஒழுங்காக அமைந்தவனாய் விளங்கினான்।

Verse 150

एकग्रीवं चैककायं कुमारं स व्यलोकयत् । कलिलं प्रथमे चाह्नि द्वितीये व्यक्तितां गतम्

அவன் குமாரனை ஒரே கழுத்தும் ஒரே உடலும் உடையவனாகக் கண்டான். முதல் நாளில் அவன் அவ்யக்தமான கலிலக் கட்டியாக இருந்தான்; இரண்டாம் நாளில் தெளிவான உருவத்தை அடைந்தான்।

Verse 151

दृतीयायां शिशुर्जातश्चतुर्थ्यां पूर्ण एवच । पंचम्यां संस्कृतः सोऽभूत्पावकं चाप्यपश्यत

மூன்றாம் நாளில் அவன் குழந்தையாகப் பிறந்தான்; நான்காம் நாளில் முழுமை பெற்றான். ஐந்தாம் நாளில் அவனுக்கு ஸம்ஸ்காரம் நடைபெற்றது; பாவகன் (அக்னி) தரிசனமும் பெற்றான்।

Verse 152

ततस्तं पावकः पार्थ आलिलिंग चुचुंब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शक्त्यस्त्रम ददात्स्वयम्

அப்போது பாவகன் (அக்னி) அவனைத் தழுவி முத்தமிட்டான்; ‘மகனே’ என்று சொல்லி, ‘சக்தி’ எனும் அஸ்திரத்தைத் தானே வழங்கினான்।

Verse 153

स च शक्तिं समादाय नमस्कृत्य च पावकम् । श्वेतश्रृंगं समारूढो मुखैः पश्यन्दिशो दश

அந்த சக்தியை ஏற்று பாவகனை வணங்கி, அவன் ஸ்வேதச்ருங்கத்தில் ஏறினான்; தன் முகங்களால் பத்து திசைகளையும் நோக்கினான்।

Verse 154

व्यनदद्भैरवं नादं त्रास यन्सासुरं जगत् । ततः श्वेतगिरेः श्रृंगं रक्षः पद्मदशावृतम्

அவன் பயங்கரமான பைரவநாதத்தை முழங்கினான்; அசுரர்களுடன் கூடிய உலகமெல்லாம் அச்சமடைந்தது. பின்னர் அவன் ஸ்வேதகிரியின் சிகரத்தை கண்டான்—பத்து தாமரை வடிவ வளையங்களால் சூழப்பட்டு, சுற்றிலும் ராக்ஷசர்கள் காவலாக நின்றது.

Verse 155

बिभेद तरसा शक्त्या शतयोजनविस्तृतम् । तदेकेन प्रहारेण खंडशः पतितं भुवि

அவன் பேர்வேகத்துடன் சக்தியால் நூறு யோஜனப் பரப்பளவுடைய அந்தப் பெருந்தொகுதியை பிளந்தான். ஒரே அடியில் அது துண்டு துண்டாகி பூமியில் விழுந்தது.

Verse 156

चूर्णीकृता राक्षसास्ते सततं धर्मशत्रवः । ततः प्रव्यथिता भूमिर्व्यशीर्यत समंततः

தர்மத்தின் நிரந்தர பகைவரான அந்த ராக்ஷசர்கள் தூளாக நொறுங்கினர். பின்னர் மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்த பூமி எல்லாத் திசைகளிலும் பிளக்கத் தொடங்கியது.

Verse 157

भीताश्च पर्वताः सर्वे चुक्रुशुः प्रलयाद्यथा । भूतानि तत्र सुभृशं त्राहित्राहीति चोज्जगुः

அனைத்து மலைகளும் அச்சத்தால் பிரளயகாலம்போல் அலறின. அங்கிருந்த உயிர்கள் மிகுந்த சத்தத்துடன் ‘த்ராஹி! த்ராஹி!’—‘காப்பாற்று! காப்பாற்று!’—என்று கதறின.

Verse 158

एवं श्रुत्वा ततो देवा वासवं सह तेऽब्रुवन् । येनैकेन प्रहारेण त्रैलोक्यं व्याकुली कृतम्

இதைக் கேட்ட தேவர்கள் அனைவரும் வாசவனாகிய இந்திரனிடம் ஒருமித்துப் பேசினர்—“யாருடைய ஒரே அடியால் மூவுலகமும் கலங்கிப் போயிற்றோ.”

Verse 159

स संक्रुद्धः क्षणाद्विश्वं संहरिष्यति वासव । वयं च पालनार्थाय सृष्टा देवेन वेधसा

வாசவனே! அவர் கோபமுற்றால் கணநேரத்தில் உலகமெங்கும் அழித்துவிடுவார். நாமோ வேதஸ் (பிரம்மா) தேவனால் இவ்வுலகைக் காக்கவே படைக்கப்பட்டோம்.

Verse 160

तच्च त्राणं सदा कार्यं प्राणैः कंठगतैरपि । अस्माकं पश्यतामेवं यदि संक्षोभ्यते जगत्

ஆகையால் அந்தக் காப்பாற்றும் செயல் எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்—உயிர் தொண்டை வரை வந்தாலும் கூட. நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் இவ்வாறு உலகம் கலங்கினால்…

Verse 161

धिक्ततो जन्म वीराणां श्लाघ्यं हि मरणं क्षणात् । तदस्माभिः सहैनं त्वं क्षतुमर्हसि वासव

கடமையிலிருந்து விலகும் வீரரின் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது; கணநேர மரணம்கூடப் புகழத்தக்கது. ஆகவே வாசவனே, எங்களுடன் சேர்ந்து நீ அவனைத் தடுக்க வேண்டும்.

Verse 162

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा देवैः सार्धं तमभ्ययात् । विधित्सुस्तस्य वीर्यं स शक्रस्तूर्णतरं तदा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சக்ரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி தேவர்களுடன் அவனை நோக்கி முன்னேறினான். அப்போது அந்த வீரனின் வல்லமையைச் சோதிக்க எண்ணி இன்னும் வேகமாகச் சென்றான்.

Verse 163

उग्रं तच्च महावेगं देवानीकं दुरासदम् । नर्दमानं गुहऋ प्रेक्ष्य ननाद जलधिर्यथा

அச்சமூட்டும், பேர்வேகமுடைய, அணுக இயலாத தேவர் சேனை முழங்குவதைக் கண்டு குகனும் எதிர்முழக்கம் செய்தான்—தானே கடல்போல்.

Verse 164

तस्य नादेन महता समुद्धूतोदधिप्रभम् । बभ्राम तत्रतत्रैव देव सैन्यमचेतनम्

அவனுடைய பேர்நாதத்தால் கடல்போல் கலங்கித் தூக்கப்பட்ட தேவர்சேனை மயக்கமுற்று இங்கும் அங்கும் அலைந்தது.

Verse 165

जिघांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा स पावकिः । विससर्ज्ज मुखात्तत्र प्रवृद्धाः पावकार्चिषः

கொல்லும் நோக்குடன் அணுகிய தேவர்களைப் பார்த்த அந்த பாவகி அங்கேயே தன் வாயிலிருந்து கொடிதாய் வளர்ந்த தீநாவுகளைப் பீறிட்டான்.

Verse 166

अदहद्देवसैन्यानि चेष्ट मानानि भूतले । ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः

தரையில் துடித்துக் கொண்டிருந்த தேவர்சேனைகளை அவன் எரித்தான்; அவர்களின் தலை-உடல், ஆயுதங்கள், வாகனங்களும் தீப்பற்றின.

Verse 167

प्रच्युताः सहसा भांति दिवस्तारागणा इव । दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्

அவர்கள் திடீரென வீழ்ந்து வானிலிருந்து சிதறும் நட்சத்திரக்கூட்டம்போல் ஒளிர்ந்தனர்; எரிந்தபடியே பாவகாத்மஜனிடம் சரணடைந்தனர்.

Verse 168

देवा वज्रधरं प्रोचुस्त्यज वज्रं शतक्रतो । उक्तो देवैस्तदा शक्रः स्कंदे वज्रवासृजत्

தேவர்கள் வஜ்ரதாரியிடம்—“ஓ சதக்ரது, வஜ்ரத்தை எறி” என்றனர்; தேவர்களின் சொல்லால் இந்திரன் அப்போது ஸ்கந்தன் மீது வஜ்ரத்தை எறிந்தான்.

Verse 169

तद्विसृष्टं जघानाशु पार्श्व स्कंदस्य दक्षिणम् । बिभेद च कुरुश्रेष्ठ तदा तस्य महात्मनः

விடப்பட்ட அந்த வஜ்ரம் விரைந்து ஸ்கந்தனின் வலப்புறத் துடுப்பில் தாக்கி—ஓ குருசிறந்தவனே—அந்த மகாத்மாவின் பக்கத்தைத் துளைத்தது।

Verse 170

वज्रप्रहारात्स्कंदस्य संजातः पुरुषोऽपरः । युवा कांचनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्य कुंडलः

ஸ்கந்தனின் மீது வஜ்ரப் பிரஹாரம் ஏற்பட்டவுடன் இன்னொரு புருஷன் தோன்றினான்—இளையவன், பொன் கவசம் அணிந்தவன், சக்தியைத் தாங்கியவன், தெய்வீகக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 171

शाख इत्यभिविख्यातः सोपि व्यनददद्भुतम् । ततश्चेंद्रः पुनः क्रुद्धो हृदि स्कंदं व्यदारयत्

‘சாக’ எனப் புகழ்பெற்ற அவனும் அதிசயமான முழக்கம் எழுப்பினான். பின்னர் இந்திரன் மீண்டும் கோபித்து ஸ்கந்தனின் மார்பகத்தைப் பிளந்தான்।

Verse 172

तत्रापि तादृशो जज्ञे नैगमेय इति श्रुतः । ततो विनद्य स्कंदाद्याश्चत्वारस्तं तदाभ्ययुः

அங்கேயும் அதேபோன்ற ஒருவன் பிறந்தான்; அவன் ‘நைகமேயன்’ என மரபில் புகழ்பெற்றவன். பின்னர் பெருமுழக்கம் செய்து ஸ்கந்தன் முதலிய நால்வரும் ஒரே நேரத்தில் அவனை நோக்கி விரைந்தனர்।

Verse 173

तदेंद्रो वज्रमुत्सृज्य प्रांजलिः शरणं ययौ । तस्याभयं ददौ स्कंदः सहसैन्यस्य सत्तमः

அப்போது இந்திரன் வஜ்ரத்தை விட்டு, கைகூப்பி சரணடைந்தான். சேனாதிபதிகளில் சிறந்த ஸ்கந்தன் அவனுக்கு அபயதானம் அளித்தான்।

Verse 174

ततः प्रहृष्टास्त्रभिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन् । वज्रप्रहारात्कन्याश्च जज्ञिरेऽस्य महाबलाः

அப்போது ஆயுதம் தாங்கிய தேவர்கள் மகிழ்ந்து வாத்தியங்களை முழங்கச் செய்தனர். வஜ்ரத்தின் தாக்கத்தால் அவனிடமிருந்தே மாபலமுடைய கன்னியரும் பிறந்தனர்।

Verse 175

या हरं ति शिशूञ्जातान्गर्भस्थांश्चैव दारुणाः । काकी च हिलिमा चैव रुद्रा च वृषभा तथा

புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளையும் கருவிலுள்ள பிள்ளைகளையும் கூட பறித்துச் செல்லும் அவர்கள் கொடியவர்கள். அவர்களில் காகீ, ஹிலிமா, ருத்ரா, மேலும் வ்ருஷபா உள்ளனர்।

Verse 176

आया पलाला मित्रा च सप्तैताः शिशुमातरः । एतासांवीर्यसंपन्नः शिशुश्चाभूत्सुदारुणः

ஆயா, பலாலா, மித்ரா—இவர்கள் ஏழுபேரும் ‘குழந்தைத் தாய்மார்கள்’. அவர்களின் சக்தியால் நிறைந்த ஒரு குழந்தையும் பிறந்தது; அது மிகக் கொடுமையானது.

Verse 177

स्कंदप्रसादजः पुत्रो लोहिताक्षो भयंकरः । एष वीराष्टकः प्रोक्तः स्कंदमातृगणोऽद्भुतः

ஸ்கந்தனின் அருளால் லோஹிதாக்ஷன் எனும் பயங்கரத் தோற்றமுடைய மகன் பிறந்தான். இதுவே ‘வீராஷ்டகம்’ என்று கூறப்படுகிறது—ஸ்கந்த மாத்ருகணத்தின் அதிசயக் கூட்டம்.

Verse 178

पूजनीयः सदा भक्त्या सर्वापस्मारशांतिदः । उपातिष्ठत्ततः स्कंदं हिरण्यकवचस्रजम्

அவன் எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபடத்தக்கவன்; ஏனெனில் எல்லா அபஸ்மாரத் துன்பங்களையும் தணிப்பவன். பின்னர் பொற்கவசமும் மாலையும் அணிந்த ஸ்கந்தனைச் சேவிக்க வந்து நின்றான்।

Verse 179

लोहितांबरसंवीतं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रभम् । युवानं श्रीः स्वयं भेजे तं प्रणम्य शरीरिणी

செம்மை ஆடையால் சூழப்பட்டு, மும்முலகங்களிலும் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கிய அந்த இளையவனைத் தானே ஸ்ரீதேவி வரித்தாள்; உடல் கொண்டவளாய் அவனை வணங்கி நமஸ்கரித்தாள்।

Verse 180

श्रिया जुष्टं च तं प्राहुः सर्वे देवाः प्रणम्य वै । हिरण्यवर्ण्ण भद्रं ते लोकानां शंकरो भव

ஸ்ரீதேவியின் அருளால் சிறந்த அவனை எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கி கூறினர்— “பொன்னிறத்தவனே! உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உலகங்களுக்கு ‘சங்கரன்’ போல நலன் அளிப்பவனாக இரு।”

Verse 181

भवानिंद्रोऽस्तु नो नाथ त्रैलोक्यस्य हिताय वै

நாதனே! நீயே எங்கள் இந்திரனாக இரு—மும்முலகங்களின் நலனுக்காகவே।

Verse 182

स्कंद उवाच । किमिंद्रः सर्वलोकानां करोतीह सुरोत्तमाः । कथं देवगणांश्चैव पाति नित्यं सुरेश्वरः

ஸ்கந்தன் கூறினான்— “தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! இங்கு எல்லா உலகங்களுக்காக இந்திரன் என்ன செய்கிறான்? மேலும் தேவேசுவரன் தேவர்கூட்டத்தை எவ்வாறு எப்போதும் காக்கிறான்?”

Verse 183

देवा ऊचुः । इंद्रो दिशति भूतानां बलं तेजः प्रजाः सुखम् । प्रज्ञां प्रयच्छति तथा सर्वान्दायान्सुरेश्वरः

தேவர்கள் கூறினர்— “இந்திரன் உயிர்களுக்கு வலமும் ஒளியும், சந்ததியும் இன்பமும் அளிக்கிறான்; அதுபோல தேவேசுவரன் ஞானத்தையும் எல்லா நியாயமான பங்குகளையும் வழங்குகிறான்।”

Verse 184

दुर्वृत्तानां स हरति वृत्तस्थानां प्रयच्छति । अनुशास्ति च भूतानि कार्येषु बलवत्तरः

அவர் துர்நடத்தையுடையோரிடமிருந்து அவர்களின் தேஜஸும் செல்வமும் பறித்து, நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தோர்க்கு உரிய இடமும் பயனும் அருள்கிறார். செயல்களில் மிக வலிமையுடையவராய் உயிர்களை அவரவர் கடமைகளில் ஒழுங்குபடுத்தி ஆள்கிறார்.

Verse 185

असूर्ये च भवेत्सूर्यस्तथाऽचंद्रे च चंद्रमाः । भवत्यग्निश्च वायुश्च पृथिव्यां जीवकारणम्

சூரியன் இல்லாத இடத்தில் அவரே சூரியனாகிறார்; சந்திரன் இல்லாத இடத்தில் அவரே சந்திரனாகிறார். அவரே அக்னியும் வாயுவுமாய் பூமியில் உயிர்க்காரணமாக விளங்குகிறார்.

Verse 186

एतदिंद्रेण कर्तव्यमिंद्रो हि विपुलं बलम् । त्वं चेंद्रो भव नो वीर तारकं जहि ते नमः

இது இந்திரனே செய்ய வேண்டியது; ஏனெனில் இந்திரன் பெரும் வலிமையின் வடிவம். வீரனே, எங்களுக்காக நீயே இந்திரனாகி தாரகனை வதம் செய்; உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 187

इंद्र उवाच । त्वं भवेंद्रो महाबाहो सर्वेषां नः सुखावहः । प्रणम्य प्रार्थये स्कंद तारकं जहि रक्ष नः

இந்திரன் கூறினான்: மகாபாஹுவே, நீ இந்திரனாகி எங்களெல்லோருக்கும் இன்பம் அளிப்பாயாக. வணங்கி வேண்டுகிறேன், ஸ்கந்தா—தாரகனை வதம் செய்து எங்களை காப்பாற்று.

Verse 188

स्कंद उवाच । शाधि त्वमेव त्रैलोक्यं भवानिंद्रोस्तु सर्वदा । करिष्ये चेंद्रकर्माणि न ममेंद्रत्वमीप्सितम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்: நீயே மும்முலகையும் ஆளு; நீ எப்போதும் இந்திரனாகவே இரு. இந்திரனின் பணிகளை நான் செய்வேன்; ஆனால் இந்திரப் பதவி எனக்கு வேண்டியது அல்ல.

Verse 189

त्वमेव राजा भद्रं ते त्रैलोक्यस्य ममैव च । करोमि किं च ते शक्रशासनं ब्रूहि तन्मम

நீயே அரசன்—உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக—மூவுலகிற்கும் எனக்கும். நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஹே சக்ரா, உன் ஆணையைச் சொல்; அதையே நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 190

इंद्र उवाच । यदि सत्यमिदं वाक्यं निश्चयाद्भाषितं त्वया । अभिषिच्छस्व देवानां सैनापत्ये महाबल । अहमिंद्रो भविष्यामि तव वाक्याद्यशोऽस्तु ते

இந்திரன் கூறினான்—நீ உறுதியான தீர்மானத்துடன் இதை உண்மையாகச் சொன்னால், ஹே மகாபலவானே, தேவர்களின் சேனாதிபதி பதவியில் நீயே உன்னை அபிஷேகம் செய்து கொள். உன் வாக்கினால் நான் இந்திரனாகவே இருப்பேன்—உனக்கு யசஸ் உண்டாகுக.

Verse 191

स्कंद उवाच । दानवानां विनाशाय देवानामर्थसिद्धये । गोब्राह्मणस्य चार्थाय एवमस्तु वचस्तव

ஸ்கந்தன் கூறினான்—தானவர்களின் அழிவிற்காக, தேவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக, மேலும் கோமாதாவும் பிராமணரும் நலமடைய—நீ சொன்னபடியே ஆகுக.

Verse 192

इत्युक्ते सुमहानादः सुराणामभ्यजायत । भूतानां चापि सर्वेषां त्रैलोक्यांकपकारकः

இவ்வாறு கூறியவுடன் தேவர்களிடையே பேரொலி எழுந்தது; எல்லா உயிர்களிடையிலும் அதே ஒலி—மூவுலகையும் நடுங்கச் செய்தது.

Verse 193

जयेति तुष्टुवुश्चैनं वादित्राण्यभ्यवादयन् । ननृस्तष्टुवुश्चैवं कराघातांश्च चक्रिरे

‘ஜயம்! ஜயம்!’ என்று கூறி அவர்கள் அவரைப் போற்றினர்; வாத்தியங்கள் முழங்கின. அவர்கள் ஆடினர், புகழ்பாடினர், மகிழ்ச்சியில் கைத்தட்டினர்.

Verse 194

तेन शब्देन महता विस्मिता नगनंदिनी । शंकरं प्राह को देव नादोऽयमतिवर्तते

அந்த மாபெரும் ஒலியால் வியந்த மலைமகள் சங்கரனை நோக்கி—“ஓ தேவா! அனைத்தையும் மீறிச் செல்லும் இந்த அதிசய நாதம் என்ன?” என்று கேட்டாள்.

Verse 195

रुद्र उवाच । अद्य नुनं प्रहृष्टानां सुराणां विविधा गिरः । श्रूयंते च तथा देवी यथा जातः सुतस्तव

ருத்ரன் கூறினார்—“தேவி! இன்று மகிழ்ந்த தேவர்கள் பலவிதமான குரலொலிகள் நிச்சயமாகக் கேட்கின்றன; ஏனெனில் உன் புதல்வன் பிறந்தான்.”

Verse 196

गवां च ब्राह्मणानां च साध्वीनां च दिवौकसाम् । मार्जयिष्यति चाश्रूणि पुत्रस्ते पुण्यवत्यपि

ஓ புண்ணியவதியே! உன் புதல்வன் பசுக்களின், பிராமணர்களின், சாத்வி பெண்களின், மேலும் தேவருலக வாசிகளின் கண்ணீரையும் துடைப்பான்.

Verse 197

एवं वदति सा देवी द्रष्टुं तमुत्सुकाऽभवत् । शंकरश्च महातेजाः पुत्रस्नेहाधिको यतः

அவ்வாறு அவர் சொன்னதும் தேவி அவனைப் பார்க்க ஆவலுற்றாள்; மாபெரும் தேஜஸுடைய சங்கரனும் புதல்வன்பாசத்தால் மேலும் உருகினான்.

Verse 198

वृषभं तत आरुह्य देव्या सह समुत्सुकः । सगणो भव आगच्छत्पुत्र दर्शनलालसः

அப்போது பவனாகிய சிவன் காளைமேல் ஏறி, தேவியுடன், கணங்களோடு, புதல்வனைப் பார்க்கும் பேராவலால் ஆவலுடன் வந்தான்.

Verse 199

ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिरथाब्रवीत् । अभिगच्छ महादेवं पितरं मातरं प्रभो

அப்போது பிரஜாபதி பிரம்மா மகாசேனனிடம் கூறினார்— “ஓ பிரபோ, உன் தந்தை மகாதேவரையும் உன் தாயையும் அணுகிச் செல்।”

Verse 200

अनयोर्वीर्यसंयोगात्तवोत्पत्तिस्तु प्राथमी । एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा महासेनो महेश्वरम्

“இவ்விருவரின் வீரியச் சேர்க்கையிலிருந்தே உன் முதற்பிறப்பு ஏற்பட்டது” என்று கூறி; “அப்படியே ஆகட்டும்” எனச் சொல்லி மகாசேனன் மகேஸ்வரனை நோக்கிச் சென்றான்।