Adhyaya 24
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர், ஹிமாலயனுடன் நடந்த முன் உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். வரவிருக்கும் தேவியின் உயர்த்திய வலக்கை, எல்லா உயிர்களுக்கும் நிரந்தர ‘அபய’ (அச்சமின்மை) முத்திரை என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் நாரதர், உலக நலனுக்காக இன்னும் ஒரு பெரிய தெய்வப் பணி மீதமுள்ளது—ஹிமாலயப் பிறப்பான தேவி (பார்வதி) உடன் சிவனின் மறுசேர்க்கை—என்று சுட்டுகிறார். நாரதரின் தூண்டுதலால் இந்திரன் காமன் (மன்மதன்) ஐ அழைக்கிறான். காமன் துறவற-வேதாந்த நோக்கில் நெறிப்பூர்வ எதிர்ப்பை முன்வைக்கிறான்: ஆசை அறிவை மறைக்கும் திரை; ஞானிகளின் பகை; ஆகவே சாஸ்திரங்களில் கண்டிக்கப்படுகிறது. இந்திரன் பதிலாக, காமனுக்கு தாமச, ராஜச, சாத்த்விக என மூன்று நிலைகள் உள்ளன என்றும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விருப்பமே உலகச் செயல்களை நிறைவேற்றும் என்றும், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஆசை உயர்ந்த இலக்குகளுக்கும் உதவும் என்றும் கூறுகிறான். காமன் வசந்தன், ரதியுடன் சிவாஸ்ரமம் சென்று சிவன் ஆழ்ந்த சமாதியில் இருப்பதை காண்கிறான். தேனீ ஓசை என்ற போர்வையில் நுண்ணிய கலக்கத்தை ஏற்படுத்தி நுழைய முயல்கிறான். சிவன் உணர்ந்து திரும்பி, மூன்றாம் கண் அக்கினியை விடுத்து காமனை சாம்பலாக்குகிறான். அந்த அக்கினி உலகை எரிக்கத் தொடங்கும் போல் இருந்ததால், சிவன் அதை சந்திரன், மலர்கள், இசை, தேனீக்கள், குயில்கள், இன்பங்கள் முதலிய இடங்களில் பகிர்ந்து நிலைநிறுத்துகிறார்—அதனால் உயிர்களில் ஏக்கம்-விரகத்தின் ‘தீ’ தொடர்கிறது. ரதி புலம்ப, சிவன் அவளை ஆறுதல் கூறுகிறார்: உடலோடு வாழும் உலகில் காமத்தின் செயற்பாடு ரூபமாற்றத்துடன் நீடிக்கும். எதிர்காலத்தில் விஷ்ணு வாசுதேவனின் மகனாக அவதரிக்கும்போது, காமன் அவரின் மகனாக (பிரத்யும்னன்) மீண்டும் தோன்றி, ரதியின் தாம்பத்திய நிலை மீளப் பெறும் என சிவன் முன்னறிவிக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । एवं श्रुत्वा सभार्यः स प्रमोदप्लुतमानसः । प्रणम्य मामिति प्राह यद्येवं पुण्यवानहम्
நாரதர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்டதும், அவர் மனைவியுடன் மனம் முழுதும் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினார். எனக்கு வணங்கி, “நான் உண்மையிலே இவ்வளவு புண்ணியவான் என்றால்…” என்று சொன்னார்.
Verse 2
पुनः किंचित्प्रवक्ष्यामि पुत्र्या मे दक्षिणः करः । उत्तानः कारणं किं तच्छ्रोतुमिच्छामि नारद
“மீண்டும் இன்னொன்று சொல்கிறேன்: என் மகளின் வலது கை மேல்நோக்கி திறந்தபடி உள்ளது—அதற்குக் காரணம் என்ன? நாரதரே, அதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.”
Verse 3
इति पृष्टोऽस्मि शैलेन प्रावोचं कारणं तदा । सर्वदैव करो ह्यस्याः सर्वेषां प्राणिनां प्रति
இவ்வாறு மலைராஜன் கேட்டபோது நான் அக்காரணத்தை உரைத்தேன்—அவளுடைய கை எப்போதும் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன் நீள்கிறது।
Verse 4
अभयस्य प्रदाताऽसावुत्तानस्तु करस्ततः । एषा भार्या जगद्भर्तुर्वृषांकस्य महीधर
ஆகவே அந்த உயர்த்திய கை அபயம் அளிப்பதாகும். ஓ மஹீதரா! இவள் உலகநாதன் வृषாங்கன் (சிவன்) அவரின் துணைவி.
Verse 5
जननी सर्वलोकस्य भाविनी भूतभाविनी । तद्यथा शीघ्रमेवैषा योगं यातु पिनाकिना
அவள் எல்லா உலகங்களின் தாய்—நன்மை அருள்பவள், எல்லா உயிர்களுக்கும் நலமாக இருப்பவள். ஆகவே இச் சுபை பினாகி (சிவன்) உடன் விரைவில் யோகத்தை அடையட்டும்।
Verse 6
त्वया विधेयं विधिवत्तथा शैलेन्द्रसत्तम । अस्त्यत्र सुमहतकार्यं देवानां हिमभूधर
ஓ மலைநாதர்களில் சிறந்தவனே! விதிமுறையின்படி நீ செய்ய வேண்டியது அவ்வாறே. ஓ பனிமலைத் தாங்குபவனே! இங்கு தேவர்களின் மிகப் பெரிய பணி உள்ளது।
Verse 7
इति प्रोच्य तमापृच्छ्य प्रावोचं वासवाय तत् । मम भूयस्तु कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि
இவ்வாறு சொல்லி அவரிடம் விடைபெற்று, அந்தச் செய்தியை வாசவனாகிய இந்திரனிடம் அறிவித்தேன். எனால் மேலும் செய்ய வேண்டியது எதுவாயினும், அது ஏற்கனவே என்னால் செய்யப்பட்டதே.
Verse 8
किं तु पंचशरः प्रेर्यः कार्यशेषेऽत्र वासव । इत्यादिश्य गतश्चाहं तारकं प्रति फाल्गुन
ஆனால் ஹே வாசவா! இக்காரியத்தின் மீதிப் பகுதியிற்காக பஞ்சசரனான காமதேவனைத் தூண்ட வேண்டும். இவ்வாறு அறிவுறுத்தி, ஹே பால்குனா, நான் தாரகனை நோக்கிச் சென்றேன்।
Verse 9
कलिप्रियत्वात्तस्यैनमर्थं कथयितुं स्फुटम् । हिमाद्रिरपि मे वाक्यप्रेरितः पार्वतीं प्रति
அவன் கலி (சச்சரவு) விரும்புபவன் என்பதால் அந்த நோக்கத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லுதல் கடினமாயிற்று. என் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட ஹிமாத்ரியும் பார்வதியை நோக்கி முயன்றார்।
Verse 10
भवस्याराधनां कर्तुं ससखीमादिशत्तदा । सा तं परिचचारेशं तस्या दृष्ट्वा सुशीलताम्
அப்போது தோழியுடன் சேர்ந்து பவனாகிய (சிவன்) வழிபாட்டைச் செய்யுமாறு அவளுக்கு ஆணையிட்டார். அவள் அந்த ஈசனைப் பணிந்தாள்; அவளின் நற்குணத்தைப் பார்த்து (ஈசன்) மகிழ்ந்தான்।
Verse 11
पुष्पतोयफलाद्यानि नियुक्ता पार्वती व्यधात् । महेन्द्रोपि च मद्वाक्यात्स्मरं सस्मार भारत
நியமிக்கப்பட்ட பார்வதி மலர், நீர், பழம் முதலியவற்றைத் தயாரித்தாள். ஹே பாரதா! என் சொற்களினால் மகேந்திரனும் ஸ்மரன் (காமதேவன்) நினைவு செய்தான்।
Verse 12
स च तत्स्मरणं ज्ञात्वा वसंतरतिसंयुतः । चूतांकुरास्त्रःऋ सहसा प्रादुरासीन्मनोभवः
அவன் (காமதேவன்) தன்னை நினைத்ததை அறிந்து, வசந்தனும் ரதியும் உடன், மாம்பூ மொட்டுகளே ஆயுதமெனத் தாங்கி, உடனே தோன்றினான்—மனோபவன்।
Verse 13
तमाह च वचो धीमान्स्मरन्निव च तं स्पृशन् । उपदेशेन बहुना किं त्वां प्रति रतिप्रिय
அப்போது அந்த ஞானி அவனை நினைவூட்டுவது போலவும் மென்மையாகத் தொடுவது போலவும் கூறினார்— “ஹே ரதி-பிரியனே, உனக்கு மிகுந்த உபதேசம் எதற்கு?”
Verse 14
चित्ते वससि तेन त्वं वेत्सि भूतमनोगतम् । तथापि त्वां वदिष्यामि स्वकार्यपरतां स्मरन्
நீ மனத்தில் வாசம் செய்கிறாய்; ஆகவே நடந்ததையும் நடக்கவிருப்பதையும் நீ அறிவாய். ஆயினும் உன் நியமித்த காரியத்தில் உள்ள பற்றை நினைத்து நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 15
ममैकं सुमहत्कार्यं कर्तुमर्हसि मन्मथ । महेश्वरं कृपानाथं सतीभार्यावियोजितम्
எனக்கு ஒரு மிகப் பெரும் காரியம் உள்ளது, ஹே மன்மதா—அதை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும். கருணைநாதன் மகேஸ்வரன் சதி-பத்னியிடமிருந்து பிரிந்துள்ளார்.
Verse 16
संयोजय पुनर्देव्या हिमाद्रिगृहजातया । देवी देवश्च तुष्टौ ते करिष्यत इहेप्सितम्
ஹிமாத்ரியின் இல்லத்தில் பிறந்த தேவியுடன் (பார்வதியுடன்) அவரை மீண்டும் இணை. தேவி மற்றும் தேவன் திருப்தியடைந்தால், இங்கே உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவர்.
Verse 17
मदन उवाच । अलीकमेतद्देवेन्द्र स हि देवस्य पोरतिः । नान्यासादयितव्यानि तेजांसि मुनरब्रवीत्
மதனன் கூறினான்— “ஹே தேவேந்திரா, இது வீண்; ஏனெனில் அவர் தேவன் (சிவன்) உடைய முன்னைய துணைவர். முனி கூறினார்—இத்தகைய தெய்வீகத் தேஜஸ்ஸை வேறு முறையில் அணுகவும் தூண்டவும் கூடாது.”
Verse 18
वेदान्तेषु च मां विप्रा गर्हसंयति पुनःपुनः । महाशनो महापाप्मा कामोऽयम नलो गहान्
வேதாந்தங்களிலும் பிராமணர்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் கண்டிக்கிறார்கள்—“இந்தக் காமம் மகாபட்சகன், மகாபாபி; தீ போல வீடுகளை விழுங்கி எரித்தழிக்கிறது।”
Verse 19
आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनां नित्यवैरिणा । तस्मादयं सदा त्याज्यः कामऽहिरिव सत्तमैः
இந்த (காமம்) எனும் நிரந்தர பகைவனால் ஞானிகளின் ஞானம் மறைக்கப்படுகிறது. ஆகவே சத்தமர்கள் இதை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்—பாம்பைப் போல.
Verse 20
एवं शीलस्य मे कस्मात्प्रतुष्यति महेश्वरः । मद्यपस्येव पापस्य वासुदेवो जगद्गुरः
என் இயல்பு இப்படியிருக்க, மகேஸ்வரர் என்னால் எவ்வாறு மகிழ்வார்? பாவியான மதுபானிக்காரனால் உலககுரு வாசுதேவர் எவ்வாறு மகிழ்வார்?
Verse 21
इंद्र उवाच । मैवं ब्रूहि महाभाग त्वां विनाकः पुमान्भुवि । धर्ममर्थं तथा कामं मोक्षं वा प्राप्तुमीश्वरः
இந்திரன் கூறினான்—மகாபாகனே, இப்படிச் சொல்லாதே. உன்னை இன்றி பூமியில் யார் தர்மம், அர்த்தம், காமம் அல்லது மோட்சம் பெற வல்லவர்?
Verse 22
यत्किंचित्साध्यते लोके मूलं तस्य च कामना । कथं कामं विनिंदति तस्मात्ते मोक्षसाधकाः
உலகில் எது எதுவும் நிறைவேறினாலும் அதன் வேரே காமனை. அப்படியிருக்க காமத்தை எவ்வாறு கண்டிக்கலாம்? ஆகவே மோட்ச சாதகரும் (நுண்ணிய வடிவில்) அதையே ஆதரிக்கிறார்கள்।
Verse 23
सत्यं चापि श्रुतेर्वाक्यं तव रूपं त्रिधागतम् । तामसं राजसं चैव सात्त्विकं चापि मन्मथ
ஸ்ருதியின் வாக்கு நிச்சயமாக உண்மை—ஓ மன்மதா! உன் ரூபம் மூவகை: தாமசம், ராஜசம், சாத்த்விகம்.
Verse 24
अमुक्तितः कामनया रूपं तत्तामसं तव । सुखबुद्ध्या स्पृहा या च रूपं तद्राजसं तव
அமுக்தி (பந்தந-புத்தி) யிலிருந்து எழும் காமனை உன் தாமச ரூபம். இன்ப-புத்தியால் எழும் ஸ்ப்ருஹை உன் ராஜச ரூபம்.
Verse 25
केवलं यावदर्थार्थं तद्रूपं सात्त्विकं तव । तत्ते रूपत्रयमिदं ब्रूहि नोपासते हि के
ஒரு நோக்கம் நிறைவேற தேவையான அளவிற்கு மட்டுமே இருக்கும் ஆசை உன் சாத்த்விக ரூபம். உன் இந்த மூவகை ரூபத்தைச் சொல்; உன்னை வழிபடாதவர் யார்?
Verse 26
त्वं साक्षात्परमः पूज्यः कुरु कार्यमिदं हि नः । अथ वा पीडितान्दृष्ट्वा सामान्यानपि पंडिताः । स्वप्राणैरपि त्रायांति परमेतन्महाफलम्
நீ நேரடியாகவே பரமப் பூஜ்யன்—எங்களின் இந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்று. ஏனெனில் ஞானிகளும் சாதாரண மக்கள் துன்புறுவதைப் பார்த்தால், தம் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் காப்பாற்றுவர்; இது மிகப் பெரிய பலனை அளிக்கும்.
Verse 27
इति संचिंत्य कार्यं त्वं सर्वथा कुरु तत्स्फुटम्
இவ்வாறு சிந்தித்து, அந்தக் காரியத்தை நீ எவ்விதத்திலும்—தெளிவாகவும் தவறாமல்—நிறைவேற்று.
Verse 28
इत्या कर्ण्य तथेत्युक्त्वा वसंतरतिसंयुतः । पिकादिसैन्यसंपन्नो हिमाद्रिं प्रययौ स्मरः
இதைக் கேட்ட ஸ்மரன் (காமன்) “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறினான். பின்னர் வசந்தன், ரதி உடன், குயில் முதலிய படைகளுடன் கூடி ஹிமாத்ரி (இமயமலை) நோக்கி புறப்பட்டான்.
Verse 29
तत्रापश्यत शंभोः स पुण्यमाश्रममंडलम् । नानावृक्षसमाकीर्णं शांतसत्त्वसमाकुलम्
அங்கே ஸ்மரன், சம்புவின் புனித ஆசிரமப் பரப்பைக் கண்டான்—பலவகை மரங்களால் நிரம்பி, அமைதியான இயல்புடைய உயிர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது.
Verse 30
तत्रापश्यत्त्रिनेत्रस्य वीरकंनाम द्वारपम् । यथा साक्षान्महेशानं गणआंश्चायुतशोऽस्य च
அங்கே அவன், திரிநேத்திரப் பெருமானின் ‘வீரகன்’ எனும் வாயில்காவலனை கண்டான்; மேலும் சாட்சாத் மகேசானைப் போலத் தோன்றும் அவருடைய எண்ணற்ற கணங்களையும் கண்டான்.
Verse 31
ददर्श च महेशानं नासाग्रकृतलोचनम् । देवदारुद्रुमच्छायावेदिका मध्यमाश्रितम् । समाकायं सुखासीनं समाधिस्थं महेश्वरम्
அவன் மகேசானை கண்டான்—அவரது பார்வை மூக்கின் முனையில் நிலைத்திருந்தது. தேவதாரு மரங்களின் நிழல் படரும் மேடையின் நடுவில், சமநிலையுடன் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து சமாதியில் நிலைத்த மகேஸ்வரனை அவன் தரிசித்தான்.
Verse 32
निस्तरंगं विनिर्गृह्य स्थितमिंद्रियगोचरान् । आत्मानमात्मना देवं प्रविष्टं तपसो निधिम्
புலன்களின் பொருள்களை அடக்கி, மனத்தை அலைகளற்றதாக்கி, அவன் ஆத்மாவில் நிலைத்தான்—ஆத்மாவின் வழியே தவத்தின் நிதியான தேவனுள் புகுந்தான்.
Verse 33
तं तथाविधमालोक्य सोंतर्भेदाय यत्नवान् । भ्रमरध्वनिव्याजेन विवेश मदनो मनः
அவனை அந்த நிலையில்கண்டு, உள்ளார்ந்த சமாதியைச் சிதைக்க முயன்ற மன்மதன், வண்டின் மெல்லிய முரசொலி என்ற போர்வையில் மனத்துள் புகுந்தான்।
Verse 34
एतस्मिन्नंतरे देवो विकासितविलोचनः । सस्मार नगराजस्य तनयां रक्तमानसः
அந்நேரமே தேவர் கண்களை விரித்தார்; ஆசையால் நிறமடைந்த மனத்துடன் மலைராஜனின் மகளைக் நினைத்தார்।
Verse 35
निवेदिता वीरकेण विवेश च गिरेः सुता । तस्मिन्काले महाभागा सदा यद्वदुपैति सा
வீரகன் அறிவித்தபின் மலைமன்னனின் மகள் உள்ளே நுழைந்தாள். அச்சமயம் அந்த மகாபாக்கியவதி எப்போதும் போல தன் வழக்கத்தின்படி முன்னே வந்தாள்।
Verse 36
ततस्तस्यां मनः स्वीयमनुरक्तमवेक्ष्य च । निगृह्य लीलया देवः स्वकं पृष्ठमवैक्षत । तावदापूर्णधनुषमपश्यत रतिप्रियम्
பின்னர் அவள்மேல் தன் மனம் ஈர்க்கப்பட்டதை உணர்ந்த தேவர், அதை விளையாட்டாக அடக்கி, பின்னால் நோக்கினார். உடனே வில்லைக் குவித்த ரதியின் பிரியன் மன்மதனை கண்டார்।
Verse 37
तन्नाशकृपया देवो नानास्थानेषु सोऽगमत् । तावत्पस्यति पृष्ठस्तमाकृष्य धनुषः शरम्
அவனை அழிக்க வேண்டாமெனும் கருணையால் தேவர் பல இடங்களுக்குச் சென்றார்; ஆனாலும் பின்னால் அவனைத் தொடர்ந்து கண்டார்—வில்லிலிருந்து அம்பை இழுத்துக் கொண்டிருந்தவனை।
Verse 38
स नदीः पर्वताश्चैव आश्रमान्सरसीस्तथा । परिभ्रमन्महादेवः पृष्ठस्थं तमवैक्षत
அவன் நதிகள், மலைகள், ஆசிரமங்கள், ஏரிகள் ஆகியவற்றில் அலைந்து திரிந்தான்; மகாதேவன் எங்கு எங்கு சென்றாரோ, அங்கு அங்கு அவனைத் தன் பின்னே நிலைத்திருப்பவனாகவே கண்டார்।
Verse 39
जगत्त्रयं परिभ्रम्य पुनरागात्स्वमाश्रमम् । पृष्ठस्थमेव तं वीक्ष्य निःश्वासं मुमुचे हरः
மூன்று உலகங்களையும் சுற்றித் திரிந்து மீண்டும் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான். அவன் இன்னும் பின்னே இருப்பதைக் கண்டு ஹரன் (சிவன்) ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டார்।
Verse 40
ततस्तृतीयनेत्रोत्थवह्निना नाकवासिनाम् । क्रोशतां गमितः कामो भस्मत्वं पांडुनंदन
அப்போது மூன்றாம் கணிலிருந்து எழுந்த தீயால், தேவருலக வாசிகள் அலறிக் கதறிக்கொண்டிருக்க, காமன் சாம்பலாயினான்—ஓ பாண்டு புதல்வா।
Verse 41
सस तु तं भस्मसात्कृत्वा हरनेत्रोद्भवोऽनलः । व्यजृंभत जगद्दग्धुं ज्वालापूरितदिङ्मुखः
அவனைச் சாம்பலாக்கிய பின், ஹரனின் கணிலிருந்து பிறந்த அந்த அனல் உலகமெங்கும் எரிக்கத் துடிப்பதுபோல் பெரிதும் பறந்தெழுந்தது; திசைகளின் முகங்கள் தீச்சுடர்களால் நிரம்பின.
Verse 42
ततो भवो जगद्धेतोर्व्यभजज्जातवेदसम् । साहंकारे जने चंद्रे सुमनस्सु च गीतके
அப்போது உலகிற்குக் காரணமான பவன் (சிவன்) அந்த ஜாதவேதஸ் அக்கினியைப் பகிர்ந்தார்—அஹங்காரத்தில், மக்களிடத்தில், சந்திரனில், மலர்களில், மேலும் பாடலில்.
Verse 43
भृंगेषु कोकिलास्येषु विहारेषु स्मरानलम् । तत्प्राप्तौ स्नेहसंयुक्तं कामिनां हृदयं किल
வண்டுகளில், குயிலின் குரலில், விளையாட்டு வனங்களில் ஸ்மரனின் தீ உறைகிறது. அதை அடைந்தவுடன் காதலரின் இதயம் உண்மையாய் அன்புப் பந்தத்தில் கட்டுண்டு விடுகிறது.
Verse 44
ज्वालयत्यनिशं सोऽग्निर्दुश्चिकित्स्योऽसुखावहः । विलोक्य हरनिःश्वासज्वालाभस्मीकृतं स्मरम्
அந்தத் தீ இடைவிடாது எரிகிறது—சிகிச்சைக்கு அரிது, துன்பம் தருவது. குறிப்பாக ஹரனின் மூச்சுத் தீயால் சாம்பலான ஸ்மரனைப் பார்த்தால் அது மேலும் கொழுந்தெழுகிறது.
Verse 45
विललाप रतिर्द्दीना मधुना बंधुना सह । विलपंती सुबहुशो मधुना परिसांत्विता
துயரால் தளர்ந்த ரதி, தன் உறவான மதுவுடன் சேர்ந்து புலம்பினாள். மீண்டும் மீண்டும் அழுத அவளை மது ஆறுதல் கூறி தேற்றினான்.
Verse 46
रत्याः प्रलापमाकर्ण्य देवदेवो वृषध्वजः । कृपया परया प्राह कामपत्नीं निरीक्ष्य च
ரதியின் புலம்பலைக் கேட்டு தேவர்களின் தேவன், வृषத்வஜன் (சிவன்), காமனின் மனைவியை நோக்கி உன்னத கருணையுடன் உரைத்தான்.
Verse 47
अमूर्तोऽपि ह्ययं भद्रे कार्यं सर्वं पतिस्तव । रतिकाले ध्रुवं बाले करिष्यति न संशयः
அருள்மிகு பெண்ணே! இப்போது உன் கணவன் உருவமற்றவனாக இருந்தாலும், எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவான். இளம்பெண்ணே! ரதி-காலத்தில் அவன் நிச்சயமாகச் செயல்வான்; ஐயமில்லை.
Verse 48
यदा विष्णुश्च भविता वसुदेवात्मजो विभुः । तदै तस्य सुतो यः स्यात्सपतिस्ते भविष्यति
அனைத்தாற்றலுடைய திருமால் வாசுதேவனின் மகனாக அவதரிக்கும் போது, அவருக்கு பிறக்கும் மகனே உன் கணவராக ஆவான்.
Verse 49
सा प्रणम्य ततो रुद्रमिति प्रोक्ता रतिस्ततः । जगाम स्वेच्छया गत्या वसंतादिभिरन्विता
இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட ரதி, ருத்ரனை வணங்கி, வசந்தம் முதலியோருடன் தன் விருப்பமான நடைமுறையில் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றாள்.