Adhyaya 20

Verse 1

नारद उवाच । तं दृष्ट्वा दानवाः सर्वे क्रुद्धाः स्वैःस्वैर्बलैर्वृताः । सरघा इव माक्षिकं रुरुधुः सर्वतस्ततः

நாரதர் கூறினார்—அவரைக் கண்டதும் எல்லா தானவர்களும் கோபமுற்று, தத்தம் படைகளால் சூழப்பட்டவர்களாய், பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் அவரை முற்றுகையிட்டனர்—தேனீக் கூட்டம் ஒரு ஈயைச் சூழ்வதுபோல்।

Verse 2

पर्वताभे गजे भीमे मदस्राविणि दुर्दमे । सितचित्रपताके तु प्रभिन्नकरटामुखे

மலைபோல் மாபெரும், அச்சமூட்டும், மதநீர் சிந்தும், அடக்கமுடியாத யானையின் மேல், வெண்மைச் சித்திரக் கொடியைத் தாங்கி, பிளந்த கன்னங்களிலிருந்து நீர் வழிய அவன் முன்னே நகர்ந்தான்।

Verse 3

स्वर्णवर्णांचिते यद्वन्नगे दावाग्निसंवृते । आरुह्यजौ निमिर्दैत्यो हरिं प्रत्युद्ययौ बली

பொன்னிற ஒளியால் ஜொலிக்கும், காடுகள் சூழ்ந்த மலை காட்டுத்தீயால் வளைந்ததுபோல்—அவ்வாறே வலிமைமிக்க தைத்யன் நிமி (தன் வாகனத்தில்) ஏறி ஹரியை எதிர்த்து பாய்ந்தான்।

Verse 4

तस्यासन्दानवा रौद्रा गजस्य परिरक्षिणः । सप्तविंशतिकोट्यश्च किरीटकवचोज्जवलाः

அந்த யானையின் காவலர்களாகிய கொடூர தானவச் சேவகர்கள் இருபத்தேழு கோடி; கிரீடமும் கவசமும் அணிந்து அவர்கள் ஒளிர்ந்தனர்।

Verse 5

अश्वमारुह्य शैलाभं हरिमाद्रवत् । पंचयोजनप्रग्रीवमुष्ट्रमास्थाय जंभकः

மலைபோன்ற குதிரையில் ஏறி (ஒருவன்) ஹரியை நோக்கி பாய்ந்தான்; மேலும் ஜம்பகன் ஐந்து யோஜனை நீளக் கழுத்துடைய ஒட்டகத்தில் ஏறி (அவனும்) முன்னேறினான்।

Verse 6

शुम्भो मेषं समारुह्याव्रजद्द्वादशयोजनम् । अपरे दानवेन्द्राश्च यत्ता नानास्त्रापाणयः

சும்பன் ஆட்டின் மேல் ஏறி பன்னிரண்டு யோஜனை தூரம் முன்னேறினான்; மற்ற தானவ அரசர்களும் பலவகை ஆயுதங்களை கையில் ஏந்தி, தயாராக வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 7

आजग्मुः समरे क्रुद्धा विष्णुमक्लिष्टकारिणम् । परघेण निमिर्दैत्यो मथनो मुद्गरेण च

போரில் கோபமுற்ற அவர்கள் அயராத கருமவீரன் விஷ்ணுவை நோக்கி வந்தனர். தைத்யன் நிமி இரும்புக் கம்புகதையால், மத்தனன் முத்கரத்தால் தாக்கினான்.

Verse 8

शुम्भः शूलेन तीक्ष्णेन प्रासेन ग्रसनस्तथा । चक्रेण क्रथनः क्रुद्धो जंभः शक्त्या महारणे

சும்பன் கூரிய சூலால் தாக்கினான்; கிரசனும் பிராசத்தால் தாக்கினான். கோபமுற்ற கிரதனன் சக்கரத்தால் தாக்க, மாபோரில் ஜம்பன் சக்தியால் பாய்ந்தான்.

Verse 9

जघ्नुर्नारायणं शेषा विशिखैर्मर्मभेदिभिः । तान्यस्त्राणि प्रयुक्तानि विविशुः पुरुषोत्तमम्

மீதமிருந்தோர் மర్మம் கிழிக்கும் அம்புகளால் நாராயணனைத் தாக்கினர். விடப்பட்ட அந்த ஆயுதங்கள் புருஷோத்தமனுள் புகுந்தன.

Verse 10

उपदेशा गुरोर्यद्वत्सच्छिष्यं बहुधेरिताः । ततः क्रुद्धो हरिर्गृह्य धनुर्बाणांश्च पुष्कलान्

நல்ல சீடன் குருவின் உபதேசத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஏற்கும் போல, பல தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து வந்தன. அப்போது ஹரி கோபமுற்று வில்லையும் மிகுந்த அம்புகளையும் எடுத்தார்.

Verse 11

ममर्द दैत्यसेनां तद्धर्ममर्थवचो यथा । निमिं विव्याध विंशत्या वाणैरनलवर्चसैः

தர்மத்தோடு பொருள் நிறைந்த சொற்கள் அதர்மத்தை அடக்குவது போல, அவர் தைத்ய சேனையை நசுக்கினார். மேலும் நிமியை அக்கினி ஒளிபோன்ற இருபது அம்புகளால் குத்தினார்.

Verse 12

मथनं दशभिश्चैव शुम्भं पंचभिरेव च । शतेन महिषं क्रुद्धो विव्याधोरसि माधवः

கோபமுற்ற மாதவன் மத்தனனை பத்து அம்புகளாலும், சும்பனை ஐந்து அம்புகளாலும், மகிஷனை நூறு அம்புகளால் மார்பில் துளைத்தான்।

Verse 13

जंभं द्वादशभिस्तीक्ष्णैः सर्वांश्चैकैक शोऽष्टभिः । तस्य तल्लाघवं दृष्ट्वा दानवाः क्रोधमूर्छिताः

அவன் ஜம்பனை பன்னிரண்டு கூரிய அம்புகளாலும், மற்ற ஒவ்வொருவரையும் எட்டு அம்புகளாலும் தாக்கினான்; அவன் வேகத்தைக் கண்டு தானவர்கள் கோபத்தில் மயங்கினர்।

Verse 14

चक्रुर्गाढतरं यत्नमावृण्वाना हरिं शरैः । चिच्छेदाथ धनुर्ज्यां च निमिर्भल्लेन दानवः

அவர்கள் அம்புமழையால் ஹரியை மூடி இன்னும் கடுமையாக முயன்றனர்; அப்போது தானவன் நிமி பரந்தமுனை அம்பால் வில்லின் நாணை அறுத்தான்।

Verse 15

हस्ताच्चापं च संरंभाच्चिच्छेद महिषासुरः । षीडयामासा गरुडं जंभो बाणायुतैस्त्रिभिः

வெறித்த கோபத்தில் மகிஷாசுரன் ஹரியின் கையிலிருந்த வில்லை வெட்டினான்; ஜம்பன் மூன்று பாணாயுதம் (முப்பதாயிரம்) அம்புகளால் கருடனைத் துன்புறுத்தினான்।

Verse 16

भुजावस्य च विव्याध शंभो बाणायुतेन वै । ततो विस्मितचित्तस्तु गदां जग्राह माधवः

சம்பன் பத்தாயிரம் அம்புகளால் அவன் இரு தோள்களையும் துளைத்தான்; அப்போது உள்ளம் வியந்த மாதவன் கதையை எடுத்தான்।

Verse 17

तां प्राहिणोत्स वेगेन मथनाय महाहवे । तामाप्राप्तां निमिर्बाणैर्मुशलाभैः सहस्रशः

அந்த மகாபோரில் அவன் அதனை மிகுந்த வேகத்துடன் மதனனை நோக்கி எறிந்தான்; அணுகி வந்த அந்த கதையை நிமி இரும்பு உலக்கை போன்ற ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் தடுத்தான்।

Verse 18

आहत्य पातयामास विनदन्कालमेघवत् । ततोंऽतरिक्षे हाहेति भूतानां जज्ञिरे कथाः

அவன் அதைத் தாக்கி கீழே வீழ்த்தினான்; கருமையான புயல் மேகம் போல முழங்கினான்; அப்போது ஆகாயத்தில் பூதக் கூட்டங்களில் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்ற அலறல் எழுந்தது।

Verse 19

नैतदस्ति बलं व्यक्तं यत्राशीर्यत सा गदा । तां हरिः पतितां दृष्ट्वा अस्थाने प्रार्थनामिव

‘அந்த கதை சிதைந்த இடத்தில் வெளிப்படையான வலிமை நில்லாது.’ அது விழுந்ததைப் பார்த்த ஹரி, அதைத் தகாத இடத்தில் செலுத்திய வேண்டுதல்போல் எண்ணினான்।

Verse 20

जग्राह मुद्गरं घोरं दिव्यरत्नपरिष्कृतम् । तं मुमोचातिवेगेन निमिमुद्दिश्य दानवम्

அவன் தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பயங்கரமான முத்கரத்தை எடுத்தான்; தானவ நிமியை நோக்கி அதனை மிகுந்த வேகத்தில் எறிந்தான்।

Verse 21

तमायांतं वियत्येव त्रयो दैत्या ह्यवारयन् । गदया दंभदैत्यस्तु ग्रसनः पट्टिशेन तु

அவன் ஆகாயத்தில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தபோது மூன்று தைத்தியர்கள் அவனைத் தடுத்தனர்—தம்பன் கதை கொண்டு, கிரசனன் பட்டிசம் (கோடாரி போன்ற ஆயுதம்) கொண்டு।

Verse 22

शक्त्या च महिषो दैत्यो विनदंतो महाररवम् । निराकृतं तमालोक्य दुर्जनैः सुजनं यथा

தைத்தியன் மகிஷன் சக்தியை ஏந்தி பேரரவத்துடன் தாக்கினான். அவன் தள்ளப்பட்டதைப் பார்த்தபோது, தீயோர் நல்லவரை நிராகரிப்பதுபோல் தோன்றியது.

Verse 23

जग्राह शक्तिमुग्रोग्रां शतघंटामहास्वनाम् । जंभाय तां समुद्दिश्य प्राहिणोद्भीषणेरणे

அவன் நூறு மணிகளின் பேரொலிபோல் முழங்கும் மிக உக்கிரமான, பயங்கரமான சக்தியைப் பற்றினான். ஜம்பனை நோக்கி குறிவைத்து, அந்த அச்சமூட்டும் போரில் அதை எறிந்தான்.

Verse 24

तामायान्तीमथालोक्य जंभोऽन्यस्य रथात्त्वरात् । आप्लुत्य लीलया गृह्णन्कामिनीं कामुको यथा

அது தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட ஜம்பன், வேறொரு தேரிலிருந்து விரைந்து தாவினான். பின்னர் விளையாட்டுபோல் அதை பிடித்தான்—காதலன் காதலியைப் பற்றுவது போல.

Verse 25

तयैव गरुडं मूर्ध्नि जघ्ने स प्रहसन्बली । ततो भूयो रथं प्राप्य घनुर्गृह्यभ्ययोजयत्

அதே சக்தியால் அந்த வலிமைமிக்கவன் சிரித்தபடியே கருடனின் தலையில் அடித்தான். பின்னர் மீண்டும் தேரை அடைந்து, வில்லை எடுத்துக் கொண்டு அம்பெய்யத் தயாரானான்.

Verse 26

विचेताश्चाभवद्युद्धे गरुडः शक्तिपीडितः । ततः प्रहस्य तं विष्णुः साधुसाध्विति भारत

போரில் சக்தியின் வேதனையால் கருடன் மயங்கினான். அப்போது விஷ்ணு சிரித்தபடி அவனிடம், “சாது, சாது” என்றார், ஓ பாரதா.

Verse 27

करस्पर्शेन कृतवान्विमोहं विनतात्मजम् । समाश्वास्य च तं वाग्भिः शक्तिं दृष्ट्वा च निष्फलाम्

தன் கைத் தொடுதலால் வினதையின் புதல்வனின் மயக்கத்தை நீக்கி, வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறி, சக்தி ஆயுதம் பயனற்றதாயிற்றெனக் கண்டான்।

Verse 28

कुभार्यस्य यथा पुंसः सर्वंस्याच्चिंतितं वृथा । दृठसारमहामौर्वीमन्यां संयोजयत्ततः

தீய மனைவியுடைய ஆணின் எண்ணங்கள் எல்லாம் வீணாவதுபோல், முயற்சி தோல்வியுற்றதைக் கண்டு அவன் மற்றொரு உறுதியான, வலிமைமிக்க மகாமௌர்வீ நாணை இணைத்தான்।

Verse 29

कृत्वा च तलनिर्घोषं रौद्रमस्त्रं मुमोच सः । ततोऽस्त्रतेजसा सर्वमाकाशं नैव दृश्यते

இடியொலி போன்ற தாளநாதம் எழுப்பி அவன் ரௌத்ர அஸ்திரத்தை விடுத்தான்; அஸ்திரத்தின் ஒளியால் முழு வானமும் காணப்படவில்லை।

Verse 30

भूमिर्दिशश्च विदिशो बामजालमया बुभुः । दृष्ट्वा तदस्त्रमाहात्म्यं सेनानीर्ग्रसनोऽसुरः

பூமியும் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் இடப்புறச் சுழல் வலைப்போன்ற பாசத்தால் நிரம்பின; அந்த அஸ்திரத்தின் மகிமை கண்டு அசுர சேனாதிபதி கிரசனன் அச்சமும் வியப்பும் கொண்டான்।

Verse 31

ब्राह्ममस्त्रं चकाराशु सर्वास्त्रविनिवारणम् । तेन तत्प्रशमं यातं रौद्रास्त्रं लोकभीषणम्

அவன் உடனே எல்லா அஸ்திரங்களையும் தடுக்கவல்ல பிராஹ்ம அஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான்; அதனால் உலகங்களை அச்சுறுத்திய ரௌத்ர அஸ்திரம் அடங்கியது।

Verse 32

अस्त्रे प्रतिहते तस्मिन्विष्णुर्दानवसूदनः । कालदंडास्त्रमकरोत्सर्वलोकभयंकरम्

அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டபோது, தானவநாசகனான விஷ்ணு எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டும் காலதண்ட அஸ்திரத்தை ஏவினார்.

Verse 33

संधीयमानेस्त्रे तस्मिन्मारुतः परुषो ववौ । चकंपे च मही देवी भिन्नाश्चांबुधयोऽभवन्

அந்த அஸ்திரம் அமைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது கடும் காற்று வீசியது; தேவியான பூமி நடுங்கினாள்; கடல்களும் பிளந்து பிரிந்தன.

Verse 34

तदस्त्रमुग्रं दृष्ट्वा तु दानवा युद्धदुर्मदाः । चक्रुरस्त्राणि दिव्यानि नानारूपाणि संयुगे

அந்த கொடிய அஸ்திரத்தைப் பார்த்து, போர்மதத்தில் மயங்கிய தானவர்கள் போர்க்களத்தில் பல வடிவங்களான தெய்வீக அஸ்திரங்களை உருவாக்கி ஏவினர்.

Verse 35

नारायणांस्त्रं ग्रसनस्तु चक्रे त्वाष्ट्रं निमिश्चास्त्रवरं मुमोच । ऐषीकमस्त्रं च चकार जंभो युद्धस्य दण्डास्त्र निवारणाय

கிரசனன் நாராயணாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினான்; நிமி சிறந்த த்வாஷ்ட்ர அஸ்திரத்தை விடுத்தான்; ஜம்பன் போரில் காலதண்டாஸ்திரத்தைத் தடுக்க ஐஷீக அஸ்திரத்தைத் தயாரித்தான்.

Verse 36

यावच्च संधानवशं प्रयांति नारायणादीनि निवारणाय । तावत्क्षणेनैव जघान कोटींदैत्येश्वराणां किल कालदंडः

நாராயண முதலிய அஸ்திரங்கள் எதிர்க்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அதே கணத்தில், சொல்லப்படுவதுபோல், காலதண்டம் தைத்யாதிபதிகளில் ஒரு கோடியை வீழ்த்தியது.

Verse 37

अनंतरं शांतभयं तदस्त्रं दैत्यास्त्रयोगेन च कालदण्डम् । शांतं तदालोक्य हरिः स्वमस्त्रं कोपेन कालानलतुल्यमूर्तिः

பின்னர் தைத்யாஸ்திரப் பயன்பாட்டால் அந்த ஆயுதமும் காலதண்டமும் அமைதியடைந்தன. அது அமைந்ததைப் பார்த்து, பிரளயத் தீயொத்த கோபமூர்த்தியான ஹரி தன் ஆயுதத்தை எடுத்தான்.

Verse 38

जग्राह चक्रं तपना युतप्रभमुग्रारमात्मानमिव द्वितीयम् । चिक्षेप सेनापतये ज्वलंतं चतुर्भूजः संयति संप्रगृह्य

நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன், சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், உக்கிரமான—தன் இரண்டாம் உருவம்போல்—சக்கரத்தைப் பற்றினான். போரில் உறுதியாகப் பிடித்து, எரியும் சக்கரத்தை சேனாபதியின்மேல் எறிந்தான்.

Verse 39

तदाव्रजच्चक्रमथो विलोक्य सर्वात्मना दैत्यवराः स्ववीर्यात् । नाशक्नुन्वारयितुं प्रचंडं दैवं यथा पूर्वमिवोपपन्नम्

அந்த சக்கரம் வேகமாக வருவதைக் கண்ட முதன்மை தைத்யர்கள் தங்கள் வீரத்தையே முழுமையாக நம்பி நின்றனர்; ஆனால் முன்புபோலவே அந்தக் கடும் தெய்வவலிமையைத் தடுக்க இயலவில்லை.

Verse 40

तदप्रतर्क्यं नवहेतितुल्यं चक्रं पपात ग्रसनस्य कण्ठे । तद्रक्तधारा रुणघोरनाभि जगाम भूयोपि करं मुरारेः

அந்த அளவிடமுடியாத, புதிதாய் தீட்டிய ஆயுதம்போன்ற சக்கரம் கிரசனனின் கழுத்தில் விழுந்தது. அவன் இரத்தம் வழிந்தோட, பயங்கர நாபியுடைய சுதர்சனம் மீண்டும் முராரியின் கைக்குத் திரும்பியது.

Verse 41

चक्राहतः संयति दानवश्च पपात भूमौ प्रममार चापि । दैत्याश्च शेषा भृशशौकमापुः क्रोधं च केचित्पिपिषुर्भुजांश्च

போரில் சக்கரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த தானவன் தரையில் விழுந்து உயிர்நீத்தான். மீதமிருந்த தைத்யர்கள் கடும் துயரில் ஆழ்ந்தனர்; சிலர் கோபத்தில் தங்கள் கைகளையே கடித்தனர்.

Verse 42

ततो विनिहते दैत्ये ग्रसने बलनायके । निर्मर्यादमयुध्यंत हरिणा सह दानवाः

அப்போது வலத்தின் தலைவன் கிரசனன் என்னும் தைத்தியன் வீழ்ந்தபின், தானவர்கள் எல்லைமீறி கட்டுப்பாடின்றி திருமாலுடன் போர் புரிந்தனர்।

Verse 43

पट्टिशैर्मुशलैः प्रासैग्नि दाभिः कणपैरपि । तीक्ष्णाननैश्च नाराचैश्चक्रैः शक्तिभिरेव च

அவர்கள் பட்டிசம், முசலம், ஈட்டி, அக்கினித் தண்டு, கணபம்; மேலும் கூர்முக நாராசம், சக்கரம், சக்தி ஆகிய பல ஆயுதங்களால் அவரைத் தாக்கினர்।

Verse 44

तदस्त्रजालं तैर्मुक्तं लब्धलक्षो जनार्दनः । एकैकं शतधा चक्रे बाणैरग्नि शिखोपमैः

அவர்கள் எய்த அந்த ஆயுதவலையைத் துல்லியமாக நோக்கி, ஜனார்த்தனன் அக்கினிநாவுபோன்ற அம்புகளால் ஒவ்வொன்றையும் நூறாகச் சிதைத்தான்।

Verse 45

जघान तेषां संक्रुद्धः कोटिकोटिं जनार्दनः । ततस्ते सहसा भूत्वा न्यपतन्केशवोपरि

சினமுற்ற ஜனார்த்தனன் அவர்களில் கோடிக்கோடியை வீழ்த்தினான்; பின்னர் அவர்கள் திடீரென ஒன்றுகூடி கேசவன்மேல் பாய்ந்து விழுந்தனர்।

Verse 46

गरुडं जगृहुः केचित्पादयोः शतशोऽसुराः । ललंबिरे च पक्षाभ्यां मुखे चान्ये ललंबिरे

சில அசுரர்கள் நூற்றுக்கணக்காக கருடனின் கால்களைப் பற்றினர்; சிலர் அவன் இறக்கைகளில் தொங்கினர்; இன்னும் சிலர் அவன் அலகிலும் தொங்கினர்।

Verse 47

केशवस्यापि धनुषि भुजयोः शीर्ष एव च । ललंबिरे महादैत्या निनदंतो मुहुर्मुहुः

மகாதைத்யர்கள் கேசவனின் வில்லிலும், தோள்களிலும், அவன் தலையிலும் கூட தொங்கிக் கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தனர்।

Verse 48

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा सिद्धचारणवार्तिकाः । हाहेति मुमुचुर्नादसंबरे चास्तुवन्हरिम्

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து சித்தர், சாரணர், தெய்வத் தூதர்கள் ‘ஹா! ஹா!’ என்று முழங்கினர்; ஒலிக் கலவரத்தின் நடுவே ஹரியைப் போற்றினர்।

Verse 49

ततो हरिर्विनिर्धूय पातयामास तान्भुवि । यथा प्रबुद्धः पुरुषो दोषान्संसारसंभवान्

அப்போது ஹரி அவர்களை உதறித் தள்ளி பூமியில் வீழ்த்தினார்—எப்படி விழித்த மனிதன் உலகவாழ்வில் பிறந்த குற்றங்களைத் துறக்கிறானோ அப்படியே।

Verse 50

विकोशं च ततः नंदकं खड्गमुत्तमम् । चर्म चाप्यमलं विष्णुः पदातिस्तानधावत

பின்னர் விஷ்ணு உயர்ந்த நந்தக வாளை உறையிலிருந்து இழுத்தார்; குற்றமற்ற கேடயத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு, அந்த காலாட் படையின்மேல் கால்நடையாகவே பாய்ந்தார்।

Verse 51

ततो मुहूर्तमात्रेण पद्मानि दश केशवः । चकर्त्त मार्गे बहुभिर्विचरन्दैत्यसत्तमान्

பின்னர் ஒரு கணப்பொழுதிலேயே கேசவன் போர்வழியில் ‘பத்ம’ எனப்படும் பத்து பிரிவுகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்; பல தலைசிறந்த தைத்யர்களிடையே சென்று தாக்கினான்।

Verse 52

ततो निमिप्रभृतयो विनद्यासुरसत्तमाः । अधावंत महेष्वासाः केशवं पादचारिणम्

அப்போது நிமி முதலிய அசுரச் சிறந்தோர் கர்ஜித்து, பெரும் வில்லாளர்களாய், கால்நடையாகப் போரிடும் கேசவனை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 53

गरुत्मांश्चाभ्ययात्तूर्णमारुरोह च तं हरिः । उवाच च गरुत्मंतं तस्मिंश्च तुमुले रणे

கருத்மான் விரைந்து வந்தான்; ஹரி அவன் மீது ஏறினார். அந்தக் கடும் போரில் அவர் கருடனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 54

अश्रांतो यदि तार्क्ष्यासि मथनं प्रति तद्व्रज । श्रांतश्चेच्च मुहूर्तं त्वं रणादपसृतो भव

ஓ தார்க்ஷ்யா, நீ சோர்வில்லையெனில் மத்தனனை நோக்கிச் செல்; சோர்ந்திருந்தால் ஒரு கணம் போரிலிருந்து விலகு।

Verse 55

तार्क्ष्य उवाच । न मे श्रमोऽस्ति लोकेश किंचित्संस्मरतश्च मे । यन्मे सुतान्वाहनत्वे कल्पयामास तारकः

தார்க்ஷ்யன் கூறினான்—ஓ லோகேசா, எனக்கு எவ்விதச் சோர்வும் இல்லை; தாரகன் என் புதல்வர்களை வாகன நிலையாக்கியதை நினைத்தால் இன்னும் இல்லை।

Verse 56

इति ब्रवन्रणे दैत्यं मथनं प्रति सोऽगमत् । दैत्यस्तवभिमुखं दृष्ट्वा शंखचक्रगदाधरम्

இவ்வாறு கூறி அவன் போரில் தைத்ய மத்தனனை நோக்கிச் சென்றான். தைத்யன் உம்மை எதிரில் கண்டான்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவராய்।

Verse 57

जघान भिंडिपालेन शितधारेण वक्षसि । तं प्रहारमचिंत्यैव विष्णुस्तस्मिन्महाहवे

கூர்மையான விளிம்புடைய பிண்டிபாலத்தால் அவன் விஷ்ணுவின் மார்பில் அடித்தான். அந்த பெரும் போரில் விஷ்ணு அந்த அடியை ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை.

Verse 58

जघान पंचभिर्बाणैर्गिरींद्रस्यापि भेदकैः । आकर्णकृष्टैर्दशभिः पुनर्विद्धः स्तनांतरे

மலைகளையும் பிளக்கக்கூடிய ஐந்து அம்புகளால் அவன் தாக்கினான்; மீண்டும் காது வரை இழுத்து விடப்பட்ட பத்து அம்புகளால் மார்பின் நடுவே துளைத்தான்.

Verse 59

विचेतनो मुहूर्तात्स संस्तभ्य मथनः पुनः । गृहीत्वा परिघं मूर्ध्नि जनार्दनमताडयत्

ஒரு கணம் மயக்கமடைந்த மதனன் மீண்டும் சுதாரித்துக் கொண்டான்; பின்னர் ஒரு இரும்புத் தடியை எடுத்து ஜனார்த்தனனின் தலையில் அடித்தான்.

Verse 60

विष्णुस्तेन प्रहारेण किंचिदाघूर्णितोऽभवत् । ततः कोपविवृत्ताक्षो गदां जग्राह माधवः

அந்த அடியினால் விஷ்ணு சற்று தடுமாறினார். அப்போது கோபத்தால் விரிந்த கண்களை உடைய மாதவன் கதாயுதத்தை கையில் எடுத்தார்.

Verse 61

तया संताडयामास मथनं हृदये दृढम् । स पपात तथा भूमौ चूर्णितांगो ममार च

அவர் அந்த கதாயுதத்தால் மதனனின் நெஞ்சில் பலமாக அடித்தார். அவன் தரையில் விழுந்தான்; அவனது உறுப்புகள் நசுங்கி அவன் இறந்தான்.

Verse 62

तस्मिन्निपतिते भूमौ मथने मथिते भृशम् । अवसादं युयुर्दैत्याः सर्वे ते युद्धमण्डले

மதனன் பூமியில் விழுந்து மிகக் கடுமையாக நசுங்கியபோது, போர்க்களத்தில் இருந்த அந்தத் தைத்யர்கள் அனைவரும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 63

ततस्तेषु विषण्णेषु दानवेष्वतिमानिषु । चुकोप रक्तनयनो महिषो दानवेश्वरः

அந்த மிக அகந்தையுடைய தானவர்கள் தளர்ந்து துயருற்றபோது, தானவாதிபதி மகிஷன் செந்நிறக் கண்களுடன் கோபமுற்றான்।

Verse 64

प्रत्युद्ययौ हरिं रौद्रः स्वबाहुबलमाश्रितः । रीक्ष्णधारेण शूलेन महिषो हरिमर्दयन्

கடுஞ்சினம் கொண்ட மகிஷன் தன் புயவலிமையை நம்பி ஹரியை நோக்கி பாய்ந்து, கூர்மையான முனையுள்ள சூலத்தால் ஹரியைத் தாக்கினான்।

Verse 65

शक्त्या च गरुडं वीरो हृदयेऽभ्यहनद्दृढम् । ततो विवृत्य वदनं महामलगुहानिभम्

அந்த வீரன் சக்தியால் கருடனின் இதயத்தில் உறுதியாகப் பாய்ச்சினான்; பின்னர் பெரும் அழுக்குக் குகை போன்ற வாயைத் திறந்து।

Verse 66

ग्रस्तुमैच्छद्रणे दैत्यः सगरुत्मंतमच्युतम् । अथाच्युतोऽपि विज्ञाय दानवस्य चिकीर्षितम्

போரில் அந்தத் தைத்யன் கருடனுடன் அச்யுதனை விழுங்க விரும்பினான்; அப்போது அச்யுதனும் தானவனின் எண்ணத்தை உணர்ந்தான்।

Verse 67

वदनं पूरयामास दिव्यैस्त्रैर्महाबलः । स तैर्बाणैरभिहतो महिषोऽचलसंनिभः

மகாபலன் மூன்று தெய்வீக அம்புகளால் தன் வாயை நிரப்பினான். அவ்வம்புகளால் தாக்கப்பட்ட மலைபோன்ற மகிஷன் காயமடைந்தான்.

Verse 68

परिवर्तितकायार्धः पपाताथ ममार च । महिषं पतितं दृष्ट्वा जीवयित्वा पुनर्हरिः

உடலின் பாதி புரண்டு அவன் விழுந்து உயிர்நீத்தான். விழுந்த மகிஷனைப் பார்த்த ஹரி அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 69

महिषं प्राह मत्तस्त्वं वधं नार्हसि दानव । योषिद्वध्यः पुरोक्तस्त्वं साक्षात्कमलयोनिना

ஹரி மகிஷனிடம் கூறினார்—“ஓ தானவா, என் கையால் நீ வதம் பெறத் தகுதியல்ல. தாமரையோனியான பிரம்மா நேரே முன்பே ‘நீ பெண்ணால் வதம் செய்யப்படுவாய்’ என்று உரைத்தார்.”

Verse 70

उत्तिष्ठ गच्छ मन्मुक्तो द्रुतमस्मान्महारणात् । इत्युक्तो हरिणा तस्माद्देशादपगतोऽसुरः

“எழுந்து செல்—என்னால் விடுவிக்கப்பட்டவனே—இந்த மாபெரும் போர்க்களத்திலிருந்து விரைவில் விலகு.” என்று ஹரி கூற, அந்த அசுரன் அங்கிருந்து அகன்றான்.

Verse 71

तस्मिन्पराङ्मुखे दैत्ये महिषे शुंभदानवः । संदष्टौष्ठपुटाटोपो भृकुटीकुटिलाननः

அந்த தைத்தியன் மகிஷன் திரும்பியவுடன், சும்ப தானவன் கோபத்தில் உதடுகளை கடித்து, புருவங்களை சுருக்கி, முகம் சுளித்து, சினத்தால் கொதித்தான்.

Verse 72

निर्मध्य पाणिना पाणिं धनुरादाय भैरवम् । सज्जीकृत्य महाघोरान्मुमोच शतशः शरान्

அவன் கையால் கையை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு, ‘பைரவ’ எனும் பயங்கர வில்லை எடுத்தான்; அதை நாணேற்றி ஆயத்தம் செய்து, மிகக் கொடிய நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளை விடுத்தான்।

Verse 73

स चित्रयोधी दृढमुष्टिपातस्ततश्व विष्णुं च दैत्यः । बाणैर्ज्वलद्वह्निशिखानिकाशैः क्षिप्तैरसंख्यैः प्रतिघाहीनैः

அந்த தைத்யன் வியத்தகு போர்வீரன்; அவன் குத்துகள் கடுமையானவை. பின்னர் விஷ்ணுவின்மேலும் தீநாக்குகள் போல எரியும், எண்ணற்ற, இடைவிடாத தாக்கமுடைய அம்புகளை எறிந்தான்।

Verse 74

विष्णुश्च दैत्येंद्रशरार्दितो भृशं भुशुंडिमादाय कृतांततुल्याम् । तया मुखं चास्य पिपेष संख्ये शुंभस्य जत्रुं च धराधराभम्

தைத்யேந்திரனின் அம்புகளால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட விஷ்ணு, யமனுக்கு ஒப்பான ‘புஷுண்டி’ கதையை எடுத்தான்; போர்க்களத்தில் அதனால் அவன் முகத்தை நசுக்கி, சும்பனின் மலைபோன்ற கழுத்தெலும்புகளையும் உடைத்தான்।

Verse 75

ततस्त्रिभिः शंभुभुजं द्विषष्ट्या सूतस्य शीर्षं दशक्षिश्च केतुम् । विष्णुर्विकृष्टैः श्रवणावसानं दैत्यस्य बाणैर्ज्वलनार्कवर्णैः

பின்னர் விஷ்ணு வில்லை இழுத்து, தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடைய தைத்ய அம்புகளால்—மூன்று அம்புகளால் சம்புவின் கை, அறுபத்திரண்டு அம்புகளால் தேரோட்டியின் தலை, பத்து அம்புகளால் கொடியின் கேதுவை வெட்டி வீழ்த்தினான்।

Verse 76

स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः । ततोऽस्य किंचिच्चलितस्य धैर्यादुवाच शंखांबुजसार्ङ्गपाणिः

அந்த தாக்குதல்களால் குத்துண்ட தைத்யேசுவரன் வேதனைப்பட்டு, வழிந்தோடும் இரத்தத்தில் நனைந்தான்; அப்போது அவன் தைரியம் சிறிது தளர்ந்ததைப் பார்த்து, சங்கு-தாமரை-சார்ங்கம் தாங்கிய விஷ்ணு அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 77

योषित्सुवध्योऽसि रणं विभुंच शुंभाऽशुभ स्वल्पतरैरहोभिः । मत्तोर्हसि त्वं न वृथैव मूढ ततोऽपयातः स च शंभदानवः

அருவருப்பான சும்பா! நீ பெண்ணால் கொல்லத் தகுதியானவன்; போரில் உன் வீரமும் சில நாள்களில் முடிவுறும். நீ எனக்கு இணை அல்ல; மூடனே, வீணாக முயலாதே. என்று கூறி அந்த தானவன் சும்பன் பின்வாங்கினான்।

Verse 78

जम्भोऽथ तद्विष्णुमुखान्निशम्य जगर्ज चोच्चैः कृतसिंहनादः । प्रोवाच वाक्यं च सलीलमाजौ महाट्टहासेन जगद्विकंप्य

விஷ்ணுவின் வாயிலிருந்து அந்தச் சொற்களை கேட்ட ஜம்பன், சிங்கநாதம் போல் உரக்க கர்ஜித்தான். பின்னர் போர்க்களத்தில் விளையாட்டுத் தன்மையுடன் பேசிக், பேரொலிச் சிரிப்பால் உலகங்களை நடுங்கச் செய்தான்।

Verse 79

किमेभिस्ते जलावास दैत्यैर्हीनपराक्रमैः । मामासादय युद्धेऽस्मिन्यदि ते पौरुषं क्वचित्

நீரில் வாழ்பவனே! வீரமற்ற இந்த தைத்தியர்களால் உனக்கு என்ன பயன்? உன்னில் சிறிதேனும் ஆண்மை இருந்தால், இந்தப் போரில் என்னை எதிர்த்து வா।

Verse 80

यत्ते पूर्वं हता दैत्या हिरण्याक्षमुखाः किल । जंभस्तदाभवन्नैव पश्य मामद्य संस्थितम्

நீ முன்பு கொன்ற தைத்தியர்கள்—ஹிரண்யாக்ஷன் முதலியோர்—ஜம்பன் அல்லர். இன்று என்னை இங்கே நின்றவனாகப் பார்!

Verse 81

पश्य तालप्रती काशौ भुजावेतौ हरे मम । वक्षो वा वज्रकठिनं मयि प्रहर तत्सुखम्

ஹரியே! என் இவ்விரு புயங்களையும் பார்—பனைமரங்களைப் போல் பெரிதானவை; என் மார்பு வஜ்ரம் போல் கடினம். என்மேல் தாக்கு—உனக்கு திருப்தி போல!

Verse 82

इत्युक्तः केशवस्तेन सृक्किणी संलिहन्रुषा । मुमोच परिघंघोरं विरीणामपि दारणम्

அவன் இவ்வாறு கூற, கேசவன் கோபத்தால் உதடுகளின் மூலைகளை நக்கிக்கொண்டு, வலிமைமிக்க வீரர்களையும் பிளக்கவல்ல அச்சமூட்டும் இரும்புப் பரிகத்தை எறிந்தான்।

Verse 83

ततस्तस्याप्यनुपदं कालायसमयं दृढम् । मुमोच मुद्गरं विष्णुर्द्वितीयं पर्वतं यथा

பின்பு உடனே விஷ்ணு கரிய இரும்பால் ஆன உறுதியான இரண்டாம் முத்கரத்தை எறிந்தான்; அது இரண்டாம் மலை விழுந்ததுபோல் இருந்தது।

Verse 84

तदायुधद्वयं दृष्ट्वा जंभो न्यस्य रथे धनुः । आप्लुत्य परिघं गृह्य गरुडं तेन जघ्निवान्

அந்த இரு ஆயுதங்களையும் கண்ட ஜம்பன், தேரில் வில்லை வைத்துவிட்டு, தாவி முன்னே சென்று பரிகத்தைப் பிடித்து அதனால் கருடனை அடித்தான்।

Verse 85

द्वितीयं मुद्गरं चानु गृहीत्वा विनदन्रणे । सर्वप्राणेन गोविंदं तेन मूर्ध्नि जघान सः

பின்பு இரண்டாம் முத்கரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, போர்க்களத்தில் முழங்கியவாறு, முழு வலிமையுடன் கோவிந்தனின் தலையில் அடித்தான்।

Verse 86

ताभ्यां चातिप्रहाराभ्यामुभौ गरुडकेशवौ । मोहाविष्टौ विचेतस्कौ मृतकल्पाविवासताम्

அந்த இரு கடும் அடிகளால் கருடனும் கேசவனும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து உணர்விழந்து, இறந்தவர்களைப் போல கிடந்தனர்।

Verse 87

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा जगर्जुर्दैत्यसत्तमाः । नैतान्हर्षमदोद्धूतानिदं सेहे जगत्तदा

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்துத் தைத்தியச் சிறந்தோர் உரக்கக் கர்ஜித்தனர். மகிழ்ச்சி, மதம், அகந்தை ஆகியவற்றால் மயங்கி தம்மைத் தாமே அடக்க இயலவில்லை; அந்நேரம் அவர்களின் பேருவகையை உலகமே தாங்க இயலாததுபோல் இருந்தது.

Verse 88

सिंहनादैस्तलोन्नाहैर्धनुर्नादैश्च बाणजैः । जंभं ते हर्षयामासुर्वासांस्यादुधुवुश्च ते

சிங்ககர்ஜனை, பேரொலி, வில்லின் டங்காரம், அம்புகளின் சீறல் ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஜம்பனை மகிழ்வித்தனர்; மேலும் களிப்பில் தங்கள் ஆடைகளை அசைத்து உலுக்கியனர்.

Verse 89

शंखांश्च पूरयामासुश्चिक्षिपुर्देवता भृशम्

தேவர்கள் பேரொலியுடன் சங்குகளை ஊதி முழங்கச் செய்தனர்; மேலும் மிகுந்த வலிமையுடன் தங்கள் அஸ்திரங்களை எறிந்தனர்.

Verse 90

संज्ञामवाप्याथ महारणे हरिः सवैनतेयः परिरभ्य जंभम् । पराङ्मुखः संयुगादप्रधृष्यात्पलायनं वेगपरश्चकार

அப்பெரும் போர்க்களத்தில் உணர்வு பெற்ற ஹரி (விஷ்ணு) வைநதேயன் கருடனுடன் ஜம்பனைப் பற்றிக் கொண்டு—போரிலிருந்து முகம் திருப்பி, அங்கே வெல்ல இயலாதவனாக இருந்தும்—மிகுந்த வேகத்துடன் பின்வாங்கிப் புறப்பட்டான்.