Adhyaya 61

Verse 1

सूत उवाच । ततो घटोत्कचो मुक्त्वा तत्र कामकटंकटाम् । पुत्रेणानुगतो धीमान्वियता द्वारकां ययौ

சூதர் கூறினார்—அப்போது ஞானமிக்க கடோத்கசன் அங்கே காமகடங்கடாவை விட்டுவிட்டு, மகன் உடன் வான்வழியாக துவாரகை சென்றான்.

Verse 2

आगच्छन्तं च तंदृष्ट्वा राक्षसं राक्षसानुगम् । द्वारकावासिनो योधाश्चक्रुरत्युल्बणं रवम्

ராட்சசர்கள் சூழ வருகிற அந்த ராட்சசனைப் பார்த்ததும், துவாரகை வாசி வீரர்கள் மிகக் கடுமையான ஆரவாரம் எழுப்பினர்.

Verse 3

ग्रामे ग्रामे सुसंनद्धा नवलक्षमिता रथाः । राक्षसौ द्वौ समायातौ पात्येतां विशिखैरिति

ஊர்தோறும் நன்கு ஆயத்தமான, எண்ணற்ற தேர்கள் தயாராயின. “இரு இராட்சசர் வந்துள்ளனர்; அவர்களை அம்புகளால் வீழ்த்துங்கள்” என்று கூறினர்.

Verse 4

तान्गृहीतायुधान्दृष्ट्वा यदुवीरान्घटोत्कचः । प्रगृह्य विपुलं बाहुं जगौ तारस्वरेण सः

ஆயுதம் ஏந்திய யது வீரர்களைக் கண்டதும், கடோத்கசன் தன் பெரும் புயத்தை உயர்த்தி, உரத்தத் தெளிந்த குரலில் உரைத்தான்.

Verse 5

राक्षसं वित्त मां वीरा भीमपुत्रं घटोत्कचम् । सुप्रियं वासुदेवस्य प्रणामार्थमुपागतम्

“வீரர்களே, என்னை அறியுங்கள்—நான் பீமனின் புதல்வன் இராட்சசன் கடோத்கசன். வாசுதேவனுக்கு அன்பானவன்; வணக்கம் செலுத்த வந்தேன்.”

Verse 6

निवेदयत मां प्राप्तं यादवेन्द्राय सात्मजम् । इति तस्य वचः श्रुत्वा ते कृष्णाय न्यवेदयन्

“யாதவர்களின் தலைவருக்கு—நான் என் மகனுடன் வந்தேன் என்று அறிவியுங்கள்.” அவன் சொல் கேட்ட அவர்கள் கண்ணனிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 7

आह देवः सभास्थश्च शीघ्रमत्राव्रजत्वसौ । ततः प्रवेशयामासुर्द्वारकां ते घटोत्कचम्

அவையில் அமர்ந்திருந்த ஆண்டவன் கூறினார்—“அவன் விரைவாக இங்கே வரட்டும்.” பின்னர் அவர்கள் கடோத்கசனை துவாரகையில் உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 8

सपुत्रः सोऽपि रम्याणि वनान्युपवनानि च । क्रीडाशैलांश्च हर्म्याणि संपश्यन्नागतः सभाम्

அவனும் தன் மகனுடன் இனிய காடுகளையும் தோட்டங்களையும், விளையாட்டு மலைகளையும் மாளிகை போன்ற மாளிகைகளையும் கண்டு இறுதியில் சபைமண்டபத்தை அடைந்தான்.

Verse 9

स तत्र उग्रसेनं च वसुदेवं च सात्यकिम् । अक्रूररामप्रमुखान्ववन्दे कृष्णमेव च

அங்கே அவன் உக்ரசேனன், வசுதேவன், சாத்தியகி; அக்ரூரன், ராமன் முதலிய தலைவர்கள்—மேலும் தாமே ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும்—வணங்கினான்.

Verse 10

तं पादयोर्निपतितं समालिंग्य सहात्मजम् । साशिषं स्वसमीपस्थमुपवेश्येदमब्रवीत्

அவன் அவருடைய பாதங்களில் விழுந்தபோது, (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அவனை மகனுடன் அணைத்து, ஆசீர்வதித்து, அருகில் அமரச் செய்து, பின்னர் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 11

पुत्र राक्षसशार्दूल कुरूणां कुलवर्धन । कुशलं सर्वतः कच्चित्किमर्थस्ते समागमः

மகனே, ராட்சசர்களில் புலி போன்றவனே, குரு குலத்தை வளர்ப்பவனே! எல்லாவிதத்திலும் நலமா? எதற்காக இங்கே வந்தாய்?

Verse 12

घटोत्कच उवाच । देव युष्मत्प्रसादेन सर्वतः कुशलं मम । श्रूयतां कारणं स्वामिन्यदर्थमहमागतः

கடோத்கசன் கூறினான்—தேவா! உங்கள் அருளால் நான் எல்லாவிதத்திலும் நலமாக உள்ளேன். ஸ்வாமி, நான் வந்த காரணத்தையும் நோக்கத்தையும் கேளுங்கள்.

Verse 13

देवोपदिष्ट भार्यायां जातोऽयं तनयो मम । स च प्रश्नं वक्ष्यति त्वां श्रूयतामागतस्त्वतः

தெய்வ உபதேசத்தால் அளிக்கப்பட்ட மனைவியிடத்தில் எனக்கு இந்த மகன் பிறந்தான். இவன் உம்மிடம் ஒரு கேள்வி கேட்பான்—அதை அருளுடன் கேளும்; அதற்காகவே நான் உம்மிடம் வந்தேன்।

Verse 14

श्रीकृष्ण उवाच । वत्स मौर्वेय ब्रूहि त्वं सर्वं पृच्छ यदिच्छसि । यथा घटोत्कचो मह्यं सुप्रियश्च तथा भवान्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—வத்ஸ மௌர்வேய, தயக்கமின்றி அனைத்தையும் சொல்; உனக்கு விருப்பமானதை கேள். கடோத்கசன் எனக்கு எவ்வளவு பிரியனோ, நீயும் அவ்வளவே பிரியன்।

Verse 15

बर्बरीक उवाच । प्रणम्य त्वामादिदेवं मनोबुद्धिसमाधिभिः । प्रक्ष्यामि केन श्रेयः स्याज्जंतोर्जातस्य माधव

பர்பரீகன் கூறினான்—ஆதிதேவனே, மனம்-புத்தி-சமாதியுடன் உம்மை வணங்கி, ஓ மாதவா, நான் கேட்கிறேன்—பிறந்த உயிர்க்கு பரம நன்மை எதனால் உண்டாகும்?

Verse 16

केचिच्छ्रेयो धर्ममाहुरैश्वर्यं त्यागभोजनम् । केचिद्दमं तपो द्रव्यं भोगान्मुक्तिं च केचन

சிலர் தர்மமே நன்மை என்கிறார்கள்; சிலர் ஐஸ்வர்யமும் செல்வமும், சிலர் துறவறம் கலந்த எளிய உணவும் என்கிறார்கள். சிலர் தமம், தவம், பொருள், போகம்; சிலர் போகத்திலிருந்து விடுதலை ஆகிய மோக்ஷமே என்கிறார்கள்।

Verse 17

तदेवं शतसंख्येषु श्रेयस्सु पुरुषोत्तम । मम चैवं कुलस्यास्य श्रेयो यद्ब्रूहि निश्चितम्

இவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான ‘நன்மைகள்’ எனப்படுவவற்றில், ஓ புருஷோத்தமா, எனக்கும் இந்த குலத்திற்கும் உண்மையான பரம நன்மை எது என்பதைத் தீர்மானமாக அருளிச் சொல்வீராக।

Verse 18

श्रीकृष्ण उवाच । वत्स पृथक्पृथक्प्रोक्तं वर्णानां श्रेय उत्तमम् । ब्राह्मणानां तपो मूलं दमोऽध्ययनमेव च

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—வத்ஸா, ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும் தனித்தனியாக உத்தமமான நன்மை உரைக்கப்பட்டது. பிராமணர்க்கு மூலமாவது தவம்; அதனுடன் தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு) மற்றும் ஸ்வாத்யாயமும் ஆகும்.

Verse 19

धर्मप्रकटनं चापि श्रेय उक्तं मनीषिभिः । बलं साध्यं पूर्व मेव क्षत्रियाणां प्रकीर्तितम्

ஞானிகள், தர்மத்தை வெளிப்படுத்தி நிலைநிறுத்துதலையும் உத்தம நன்மை எனக் கூறினர். க்ஷத்திரியர்க்கு முதன்மையாக வளர்த்திட வேண்டியது ‘பலம்’ எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.

Verse 20

दुष्टानां शासनं चापि साधूनां परिपालनम् । पाशुपाल्यं च वैश्यानां कृषिर्विज्ञानमेव च

தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தி தண்டித்தலும், நல்லோரைக் காத்தலும் கடமையாம். வைசியர்க்கு மாட்டுப் பராமரிப்பு, வேளாண்மை, மேலும் நடைமுறை அறிவு ஆகியவையே புகழப்பட்ட கடமைகள்.

Verse 21

शूद्रस्य द्विजशुश्रूषा तया जीवन्वणिग्भवेत् । शिल्पैर्वा विविधैर्जीवेद्द्विजातिहितमाचरन्

சூத்ரனுக்குத் த்விஜர்களின் சேவையே உரிய வாழ்வாதாரம்; அதனால் வாழ்ந்து வணிகனாய் வளமடையவும் முடியும். அல்லது பலவகை கலைத் தொழில்களால் வாழ்ந்து, எப்போதும் த்விஜாதிகளின் நலனையே செய்க.

Verse 22

भार्यारतिर्भृत्यपोष्टा शुचिः श्रद्धा परायणः । नमस्कारेण मन्त्रेण पंचयज्ञान्न हापयेत्

அவன் மனைவியிடம் அன்புடன் நிலைத்திருந்து, பணியாளரும் சார்ந்தோரும் வாழப் போஷிக்க, தூய்மையுடன் இருந்து, பக்திச் சிரத்தையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். நமஸ்காரம் மற்றும் மந்திரத்துடன் பஞ்சயஜ்ஞங்களை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது.

Verse 23

तद्भवान्क्षत्रियकुले जातोऽसि कुरु तच्छृणु । बलं साधय पूर्वं त्वमतुलं तेन शिक्षय

நீ க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவன்; என் சொல்லைக் கேட்டு அதன்படி செய். முதலில் ஒப்பற்ற வலிமையைப் பெற முயல்; அதனால் உன்னை நீயே பயிற்றுவித்து ஒழுங்குபடுத்து.

Verse 24

दुष्टान्पालय साधूंश्च स्वर्गमेवमवाप्स्यसि । बलं च लभ्यते पुत्र देवीनां सुप्रसादतः

தீயவர்களை அடக்கி ஆளவும், நல்லோரைப் பாதுகாக்கவும்; இவ்வாறு நீ சொர்க்கத்தை அடைவாய். மேலும் மகனே, தேவியரின் அருள்பெருக்கால் வலிமையும் கிடைக்கும்.

Verse 25

तद्भवान्बलप्राप्त्यर्थं देव्याराधनमाचर

ஆகையால் வலிமை பெறுவதற்காக தேவியை ஆராதனை செய்.

Verse 26

बर्बरीक उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे च कां देवीं कथमाराधयाम्यहम् । एतत्प्रसादप्रवणं मनः कृत्वा निवेदय

பர்பரீகன் கூறினான்: எந்தத் தலத்தில், எந்த தேவியை, எவ்வாறு நான் ஆராதிக்க வேண்டும்? அவளின் அருளில் மனம் சாய்ந்து இதை எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 27

सूत उवाच । इति पृष्टः क्षणं ध्यात्वा प्राह दामोदरो विभुः । वत्स क्षेत्रं प्रवक्ष्यामि यत्र तप्स्यसि तत्तपः । गुप्तक्षेत्रमिति ख्यातं महीसागरसंगमे

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், வல்லமைமிகு தாமோதரன் சிறிது தியானித்து கூறினான்—‘குழந்தையே, நீ அந்தத் தவத்தைச் செய்யும் தலத்தை நான் சொல்கிறேன். நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் அது “குப்தக்ஷேத்திரம்” எனப் புகழ்பெற்றது.’

Verse 28

तत्र त्रिभुवने याश्च संति देव्यः पृथग्विधाः । नारदेन समानीतास्ताश्चैक्यं सुमहात्मना

அங்கே மும்முலகங்களிலும் இருந்த பல்வேறு தேவியரைக் நாரதர் ஒன்றாகக் கூட்டினார்; மகாத்ம சக்தியின் பேரால் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாய் இணைந்து ஒருமையடைந்தனர்।

Verse 29

चतस्रस्तस्य दिग्देव्यो नव दुर्गाश्च संति याः । समाराधय ता गत्वा तासामैक्यं हि दुर्लभम्

அங்கே நான்கு திசைகளின் காவல் திக்தேவியரும், ஒன்பது துர்கைகளும் உள்ளனர். நீ அங்கே சென்று அவர்களை முறையாக ஆராதி; அவர்களின் ஒருமைச் சாந்னித்யம் பெறுதல் அரிது.

Verse 30

नित्यं पूजय ताः पुत्र पुष्पधूपविलेपनैः । स्तुतिभिश्चोपहारैश्च यथा तुष्यति तास्तव

மகனே, தினமும் மலர்கள், தூபம், நறுமண லேபனங்களால் அவர்களைப் பூஜி; ஸ்துதிகளும் காணிக்கைகளும் சேர்த்து, அவர்கள் உன்னிடம் திருப்தியடையுமாறு செய்।

Verse 31

तुष्टासु देवीषु बलं धनं च कीर्तिश्च पुत्राः सुभगाश्च दाराः । स्वर्गस्तथा मुक्तिपदं च सत्सुखं न दुर्लभं सत्यमेतत्तवोक्तम्

தேவியர் திருப்தியடைந்தால் வலமும், செல்வமும், புகழும், நல்ல புதல்வரும், சுபமங்கல மனைவியரும் கிடைப்பர்; சொர்க்கமும், முக்திப் பதமும், உண்மை நலனும் அரிதல்ல—நீ சொன்னது உண்மையே।

Verse 32

सूत उवाच । एवमुक्त्वा बर्बरीकं कृष्णः प्राह घटोत्कचम् । घटोत्कचार्य पुत्रस्ते दृढं सुहृदयो ह्यसौ

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பர்பரீகனிடம் சொல்லிவிட்டு, கிருஷ்ணர் கடோத்கசனை நோக்கி: “ஆரிய கடோத்கசா, உன் மகன் உறுதியான மனத்துடன் உண்மையான நண்பன்” என்றார்।

Verse 33

तस्मात्सुहृदयेत्येवं दत्तं नाम मया द्विकम् । एवमुक्त्वा समालिंग्य संतर्ज्य विविधैर्धनैः

ஆகையால் நான் அவனுக்கு ‘ஸுஹ்ருதய’ எனும் இருவகை நாமத்தை அளித்தேன். இவ்வாறு கூறி அவனை அணைத்துக் கொண்டு, பலவகை செல்வப் பரிசுகளால் கௌரவித்தான்.

Verse 34

गुप्तक्षेत्राय भगवान्बर्बरीकं समादिशत् । सोऽथ कृष्णं नमस्कृत्य पितरं यादवांश्च तान्

பின்னர் பகவான் பர்பரீகனை குப்தக்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டார். அப்போது அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும், தன் தந்தைக்கும், அந்த யாதவர்களுக்கும் வணங்கினான்.

Verse 35

अनुज्ञाप्य च तान्सर्वान्गुप्तक्षेत्रं समाव्रजत् । घटोत्कचोऽपि कृष्णेन विसृष्टः स्ववनं ययौ

அனைவரிடமும் விடைபெற்று அவன் குப்தக்ஷேத்திரத்திற்குப் புறப்பட்டான். கடோத்கசனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் விடுவிக்கப்பட்டு தன் வனவாசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 36

स्मरन्पुत्रगुणान्पत्न्या स्वराज्यं समपालयत् । ततः सुहृदयो धीमान्दग्धस्थल्यां कृताश्रमः

மகனும் மனைவியும் கொண்ட நற்குணங்களை நினைத்து அவன் தன் அரசாட்சியை நடத்தினான். பின்னர் ஞானமிகு ஸுஹ்ருதயன் தக்தஸ்தலியில் தன் ஆசிரமத்தை நிறுவினான்.

Verse 37

त्रिकालं पूजयामास देवीः कर्मसमाधिभिः । नित्यं पुष्पैश्च धूपैश्च उपहारैः पृथग्विधैः

அவன் மூன்று காலங்களிலும் கர்ம-சமாதியுடன் தேவியரை வழிபட்டான். தினமும் மலர்கள், தூபம், மேலும் பலவகை புனிதப் படையல்களை அர்ப்பணித்து ஆராதித்தான்.

Verse 38

तस्याराधयतो देव्यस्तुतुषुर्हायनैस्त्रिभिः । ततः प्रत्यक्षतो भूत्वा बलात्तस्य महात्मनः

அவன் இடையறாது வழிபட்டதால் தேவியர் மூன்று ஆண்டுகளில் திருப்தியடைந்தனர். பின்னர் அவர்கள் கண்முன்னே வெளிப்பட்டு அந்த மகாத்மாவுக்கு வலிமை அருளத் தயாரானார்கள்.

Verse 39

बलं यत्त्रिषु लोकेषु कस्यचिन्नास्ति दुर्लभम् । ऊचुश्च कंचित्कालं त्वं वसात्रैव महाद्युते

அவர்கள் கூறினர்—“மூன்று உலகங்களிலும் யாருக்கும் எளிதில் கிடைக்காத வலிமையை உனக்கு அளிப்போம். ஓ மாபெரும் ஒளியுடையவனே, சில காலம் இங்கேயே தங்குவாய்.”

Verse 40

संगत्या विजयस्य त्वं भूयः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि । इत्युक्तः सर्वदेवीभिः स तत्रैव व्यवस्थितः

“விஜயனின் சங்கத்தால் நீ இன்னும் உயர்ந்த நன்மையை அடைவாய்.” என்று எல்லா தேவியரும் கூற, அவன் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 41

आजगामाथ विजयो नाम्ना मागधब्राह्मणः । स सर्वां पृथिवीं कृत्वा पादाक्रांतां द्विजोत्तमः

அப்போது மகத நாட்டைச் சேர்ந்த ‘விஜய’ என்னும் பிராமணன் வந்தான்—சிறந்த இருபிறப்பன்—முழு பூமியையும் காலடியில் வைத்ததுபோல் எங்கும் சுற்றியவன்.

Verse 42

काश्यां विद्याबलं प्राप्य साधनार्थमुपाययौ । गुहेश्वरमुखान्येष सप्तलिंगान्यपूजयत्

காசியில் மந்திர-வித்யையின் வலிமை பெற்ற அவன், சாதனை நிறைவேற அங்கே வந்தான். குகேஸ்வரர் முதலாக ஏழு லிங்கங்களையும் முறையாக வழிபட்டான்.

Verse 43

आराधयामास चिरं देवीर्विद्याफलाप्तये । ततस्तुष्टास्तस्य देव्यः स्वप्ने प्रोचुरिदं वचः

மந்திரவித்தையின் பயனை அடைய அவன் நீண்ட காலம் தேவியரை ஆராதித்தான். அப்போது திருப்தியடைந்த தேவியர் கனவில் அவனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தனர்.

Verse 44

विद्यां साधय त्वं साधो सिद्धमातुः पुरोंऽगणे । अयं भक्तः सुहृदयः साहाय्यं ते करिष्यति

“ஓ சாதுவே, சித்தமாதாவின் முன்றிலில் உன் மந்திரவித்தையைச் சாதி. இந்த பக்தன், நல்லுள்ளம் கொண்டவன், உனக்கு உதவி செய்வான்.”

Verse 45

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा विजयः स्वप्नमध्यतः । उत्थाय गत्वा देव्यास्तं वव्रे भीमात्म जात्मजम्

அவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் விஜயன் கனவின் நடுவிலிருந்து விழித்தான். எழுந்து வெளியே சென்று, தேவியின் சுட்டிக்காட்டினபடி அந்த வலிமைமிக்கவனின் மகனை உதவியாளனாக நாடினான்.

Verse 46

सोऽपि देवीवचः श्रुत्वा मेने साहाय्यकारणम् । ततः कृष्णचतुर्दश्यामुपोष्य विजयः शुचिः

அவனும் தேவியின் சொற்களை கேட்டவுடன், உதவிக்கான காரணம் தானே என உணர்ந்தான். பின்னர் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று தூய்மையுடன் விஜயன் உபவாசம் மேற்கொண்டான்.

Verse 47

स्नात्वाभ्यर्च्यैव लिंगानि देवीश्चैवार्चयत्पृथक् । कृत्वा स्नानमुपोष्यैव बर्बरीकोंऽतिकेऽभवत्

நீராடி லிங்கங்களை வழிபட்டான்; தேவியரையும் தனித்தனியாக அர்ச்சனை செய்தான். இவ்வாறு நீராடி உபவாசித்து, பர்பரீகனின் சன்னிதிக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 48

प्रथमायां ततो रात्रौ ययौ सिद्धांबिकापुरः । मंडलं तत्र कृत्वा च भगाकारं करान्नव

பின்பு முதல் இரவில் அவன் சித்தாம்பிகை தேவியின் முன்னே சென்றான். அங்கே ஒன்பது வாயில்கள் உடைய பகாகார மண்டலத்தை வரைந்தான்.

Verse 49

अष्टदिक्ष्वष्टकीलांश्च निखन्यैव ससूत्रकान् । कृष्णाजिनधरो भूत्वा बर्बरीकसमन्वितः

எட்டு திசைகளிலும் நூலால் கட்டப்பட்ட எட்டு கீல்களை அவன் நாட்டினான். கரிய மான் தோலை அணிந்து, பர்பரீகனுடன் சடங்கில் ஈடுபட்டான்.

Verse 50

शिखामाबद्ध्य दिग्बंधं कृत्वा रेभे ततो विधिम् । मध्ये वै मंडलस्यापि कुंडे शुभ्रे त्रिमेखलं

சிகையை கட்டி திசைபந்தனத்தை அமைத்து, அவன் விதியைத் தொடங்கினான். மண்டலத்தின் நடுவிலுள்ள தூய வெண்குண்டத்தில் திரிமேகல அமைப்பை செய்தான்.

Verse 51

समर्प्य च ततः खड्गं खादिरं मंत्रतेजितम् । संस्थाप्य कीलानभितो बर्बरीकमथाब्रवीत्

பின்பு மந்திரத் தேஜஸால் சக்தியூட்டப்பட்ட கதீர மர வாளை அர்ப்பணித்து, சுற்றிலும் கீல்களை நிறுவி, பர்பரீகனை நோக்கி கூறினான்.

Verse 52

शुचिर्विनिद्रः संतिष्ठ स्तवं देव्याः समुद्गिरन् । यावत्कर्म करोम्येष यथा विघ्नं न जायते

“நீ தூய்மையுடன், நித்திரையின்றி நின்று, தேவியின் ஸ்தவத்தை ஓதிக்கொண்டிரு; நான் இந்தக் கிரியையை முடிக்கும் வரை, எந்தத் தடையும் உண்டாகாதபடி.”

Verse 53

इत्युक्ते संस्थिते तत्र बर्बरीके महाबले । विजयः शोषणं दाहं प्लावनं कृतवान्यमी

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அங்கே மகாபலன் பர்பரீகன் நிலைத்து நின்றான்; அப்போது விஜயன் விதிப்படி உலர்த்தல், எரித்தல், வெள்ளமூட்டல் ஆகிய செயல்களைச் செய்தான்।

Verse 54

ततः सुखासनो भूत्वा गुंगुरुभ्यो नमः इति । मंत्रमष्टोत्तरशतं जप्त्वा गुरुभ्यः प्रणम्य च । ततो गणेश्वरविधानमारब्धवान्

பின்பு அவர் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து “குருக்களுக்கு நமஸ்காரம்” என்று கூறி, மந்திரத்தை 108 முறை ஜபித்து, குருக்களை வணங்கி, அதன் பின் கணேஸ்வர விதானத்தைத் தொடங்கினார்।

Verse 55

अथातः संप्रवक्ष्यामि मंत्रं गणपतेः परम्

இப்போது நான் கணபதியின் பரம மந்திரத்தை அறிவிக்கிறேன்।

Verse 56

सर्वकार्यकरं स्वल्पं महार्थं सर्वसिद्धिदम्

இது எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றும்; சுருக்கமானதாயினும் மகத்தான பொருள் உடையது; எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்।

Verse 57

ओंगांगींगूंगैंगौंगः सप्ताक्षरोऽयं महामंत्रः । ओंगणपतिमंत्रस्य गणको नाम ऋषिः विघ्नेश्वरो देवता गं बीजम् ओंशक्तिः पूजार्थे जपार्थे वा तिलकार्थे वा मनस ईप्सितार्थे होमार्थे वा विनियोग इति । साध कस्य पूर्वं तिलककरणम् । ओंगांगणपतये नमः । इति तिलकस्योपरि अक्षतान्दद्यात् अनेन मन्त्रेण । ॐ गांगणपतये नमः । इति तिलकमंत्रः । ओंगां गणपतये नमः । अनेन मंत्रेण गणेशाय पुष्पांजलित्रयं दद्यात् । मूलमंत्रेणात्र चंदनगंधपुष्पधूपदीपनैवेद्यपूगीफल तांबूलादिकं दद्यात् । अत ऊर्ध्वं मूलमन्त्रेण जपं कुर्यात् । अष्टोत्तरशतं सहस्रं लक्षं कोटिं चेति यथाशक्ति जप्त्वा दशांशहोमार्थे गणेशाग्नये आवाहयामीति अग्निमावाह्य । ॐ गां गणपतये स्वाहेति मन्त्रेण गुग्गुलगुटिकाभिर्होमं विदध्याद्विनियोगं चेति गाणेश्वरो ताकल्पः । य एवं सर्व विघ्नेषु साधयेन्मन्त्रमुत्तमम् । सर्वविघ्नानि नश्यंति मनोभीष्टं च सिध्यति

“ஓம் காம் கீம் கூம் கைம் கௌம் கஃ”—இது ஏழெழுத்து மகாமந்திரம். ஓம்-கணபதி மந்திரத்தின் ரிஷி ‘கணகன்’; தேவதை விக்னேஸ்வரன்; ‘கம்’ பீஜம்; ‘ஓம்’ சக்தி. இதன் பயன்பாடு பூஜை, ஜபம், திலகம், மனதில் விரும்பிய பொருள்-சித்தி, ஹோமம் ஆகியவற்றிற்கு. சாதகர் முதலில் திலகம் இட்டு, அதன் மேல் “ஓம் காம் கணபதயே நமஃ” என்று கூறி அக்ஷதை வைக்க வேண்டும். இதே மந்திரத்தால் கணேசனுக்கு மூன்று புஷ்பாஞ்சலிகள் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் மூலமந்திரத்தால் சந்தனம், நறுமணம், மலர்கள், தூபம், தீபம், நைவேத்யம், பாக்கு, பழம், தாம்பூலம் முதலியவற்றை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தால் 108, 1000, 1 லட்சம் அல்லது 1 கோடி—இயன்ற அளவு ஜபம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தசமांश ஹோமத்திற்காக “கணேசாக்னயே ஆவாஹயாமி” என்று அக்னியை ஆவாஹனம் செய்து, “ஓம் காம் கணபதயே ஸ்வாஹா” மந்திரத்தால் குக்குலு உருண்டைகளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். இதுவே கணேஸ்வர விதி; எல்லா தடைகளிலும் இந்த உத்தம மந்திரத்தை சாதிப்பவரின் தடைகள் அழிந்து, மனோவாஞ்சிதம் நிறைவேறும்।

Verse 58

डाकिन्यो यातुधानाश्च प्रेताद्याश्च भयंकराः । शत्रूणां जायते नाशो वशीकरणमेव च

டாகினிகள், யாதுதானர்கள், பிரேதாதி அச்சமூட்டும் உயிர்கள் அடங்குகின்றன; பகைவர்க்கு நாசம் உண்டாகி, வசீகரணமும் சித்தியாகும்।

Verse 59

इमं गाणेश्वरं कल्पं विजानन्विजयोऽपि च । तिलकं विधिना कृत्वा जप्त्वा चाष्टोत्तरं शतम्

இந்த காணேஸ்வர கல்பவிதியை அறிந்த விஜயனும் விதிப்படி திலகம் அணிந்து, மந்திரத்தை நூற்றெட்டு முறை ஜபித்தான்।

Verse 60

दशांशं गुटिका हुत्वा पूज्य सिद्धिविनायकम् । सिद्धेयक्षेत्रपालस्य चक्रे पूजां ततो निशि

தசாம்ச ஹோமத்தில் குக்குலு உருண்டைகளை ஆஹுதியாக அளித்து சித்திவிநாயகரை வழிபட்டான்; பின்னர் இரவில் சித்த யக்ஷ-க்ஷேத்ரபாலரையும் பூஜித்தான்।

Verse 61

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे महाविद्यासाधने गाणेश्वरकल्पवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், முதல் மாஹேஸ்வரகண்டத்தின் கௌமாரிகாகண்டத்தில், மஹாவித்யா-சாதனப் பகுதியில் ‘காணேஸ்வர கல்ப வர்ணனம்’ எனப்படும் அறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।