Adhyaya 48

Verse 1

नारद उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि सोमनाथमहिं स्फुटम् । शृण्वन्यां कीर्त यिष्यामि पापमोक्षमवाप्नुयात्

நாரதர் கூறினார்— இப்போது சோமநாதரின் மகிமையைத் தெளிவாக உரைப்பேன். அதை நான் கீர்த்திப்பேன்; அதைச் செவிமடுப்பவன் பாபமோசனம் அடைவான்।

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे पार्थ चौडदेशसमुद्भवौ । ऊर्जयंतश्च प्रालेयो विप्रावास्तां महाद्युती

முன்னொரு காலத்தில், திரேதாயுகத்தில், பார்த்தா, சௌட தேசத்தில் பிறந்த இரு மகாதேஜஸ்வி பிராமணர்கள் இருந்தனர்—ஊர்ஜயந்தன் மற்றும் பிராலேயன்।

Verse 3

तावेकदा पुराणार्थे श्लोकमेकमपश्यताम् । तं दृष्ट्वा सर्वशास्त्रज्ञावास्तां कंटकितत्वचौ

ஒருமுறை புராணார்த்தத்தை ஆராய்ந்தபோது அவர்கள் ஒரு ச்லோகத்தைக் கண்டனர். அதைக் கண்டவுடன், எல்லாச் சாஸ்திரங்களையும் அறிந்த அந்த இருவரும் ஆனந்தத்தில் ரோமாஞ்சமடைந்தனர்।

Verse 4

प्रभासाद्यानि तीर्थानि पुलस्त्यायाह पद्मभूः । न यैस्तत्राप्लुतं चैव किं तैस्तीर्थमुपासितम्

பத்மபூ பிரம்மா புலஸ்தியரிடம் கூறினார்—பிரபாசம் முதலான தீர்த்தங்கள் மிகப் புனிதம்; அங்கே நீராடாதவர்கள் பிற தீர்த்தங்களை நாடினாலும் உண்மையில் என்ன பயன் பெற்றனர்?

Verse 5

इति श्लोकं पठित्वा तौ पुनःपुनरभिष्टुतम् । तर्ह्येव च प्रभासाय निःसृतौ स्नातुमुत्तमौ

அந்தச் சுலோகத்தைப் படித்து அவர்கள் இருவரும் அதை மீண்டும் மீண்டும் போற்றினர். உடனே அந்தச் சிறந்தோர் நீராடுவதற்காகப் பிரபாசத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 6

तौ वनानि नदीश्चैव व्यतिक्रम्य शनैःशनैः । महर्षिगणसंकीर्णामुत्तीणौ नर्मदां शिवाम्

அவர்கள் இருவரும் மெதுவாகக் காடுகளையும் நதிகளையும் கடந்து, மகரிஷிகள் கூட்டம் நிறைந்த சிவமயமான புனித நர்மதையைத் தாண்டினர்.

Verse 7

गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं महीसागरसंगमम् । तत्र स्नात्वा प्रभासाय तन्मध्येन प्रतस्थतुः

அவர்கள் குப்தக்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையையும் நிலம்-கடல் சங்கமத்தின் பெருமையையும் கேட்டனர். அங்கே நீராடி, அதே வழியாகப் பிரபாசத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 8

ततो मार्गस्य शून्यत्वात्तृट्क्षुधापीडितौ भृशम् । आस्तां विचेतनौ विप्रौ सिद्धलिंगसमीपतः

பாதை வெறிச்சோடியதால் அந்த இரு பிராமணரும் தாகமும் பசியும் கடுமையாக வாட்டின. சித்தலிங்கத்தின் அருகில் அவர்கள் மயக்கமுற்று கிடந்தனர்.

Verse 9

सिद्धनाथं नमस्कृत्य संप्रयातौ सुधैर्यतः । क्षुधावेगेन तीव्रेण तृषा मध्यार्कतापितौ

சித்தநாதரை வணங்கி அவர்கள் இருவரும் உறுதியான தைரியத்துடன் முன்னே சென்றனர்; ஆனால் மதியச் சூரியத் தாபத்தில் சுட்டெரிந்து, கடும் பசி தாகத்தால் வாடினர்।

Verse 10

सहसा पतितौ भूमौ स्थूणपादौ विमूर्छितौ । ततो मुहूर्तात्प्रालेय ऊर्जयंतमभाषत

திடீரென அவர்கள் தரையில் விழுந்தனர்; அவர்களின் பாதங்கள் தூண்களைப் போல உறைந்து, அவர்கள் மயங்கினர். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் பிராலேயன் ஊர்ஜயந்தனிடம் பேசினான்।

Verse 11

किंचिद्विश्वस्य धैर्याच्च सखे किं न श्रुतं त्वया । यथा यथा विवर्णांगो जायते तीर्थयात्रया

நண்பா, உலகில் வேண்டிய தைரியத்தைப் பற்றி நீ சிறிதும் கேள்விப்படவில்லையா? தீர்த்தயாத்திரை செய்யச் செய்ய உடல் மீண்டும் மீண்டும் வெளிறி சோர்கிறது।

Verse 12

तथातथा भवेद्दानैर्दीनः सोमेश्वरो हरः । तथाऽस्तां लुंठमानौ तावेवमुक्ते श्रुतेऽपि च

அதேபோல் தான தர்மங்களால் துன்புற்றோர்மேல் சோமேஸ்வர ஹரன் அருள்புரிவான். இவ்வாறு சொல்லியும் கேட்டும், அவர்கள் இருவரும் பலவீனத்தால் அங்கேயே புரண்டு கிடந்தனர்।

Verse 13

लुंठमानो जगामैव प्रालेयः किंचिदंतरे । उत्थितं सहसा लिंगं भूमिं भित्त्वा सुदुर्दृशम्

புரண்டு கொண்டே பிராலேயன் சிறிது தூரம் சென்றான். அப்பொழுது திடீரென பூமியைப் பிளந்து ஒரு லிங்கம் எழுந்தது—பார்க்க அச்சமூட்டும், பேரவியப்பூட்டும்.

Verse 14

खे वाणी चाभवत्तत्र पुष्पवर्षपुरःसरा । प्रालेय तव हेतोस्तु सोमनाथसमं फलम् । उत्थितं सागरतटे लिंगं तिष्ठात्र सुव्रत

அப்போது மலர்மழை முன்னே செல்ல, ஆகாயத்தில் தெய்வவாணி ஒலித்தது— “ப்ராலேயா! உன் காரணமாக இங்கே கிடைக்கும் பலன் சோமநாதப் பலனுக்கு ஒப்பாகும். கடற்கரையில் எழுந்த இந்த லிங்கம் இங்கேயே நிலைத்திருக்கட்டும், ஓ சுவிரதா!”

Verse 15

प्रालेय उवाच । यद्येवं सत्यमेतच्च तथाप्यात्मा प्रकल्पितः

ப்ராலேயன் கூறினான்— “இது உண்மையெனினும், எனது தீர்மானம் முன்பே உறுதியாகிவிட்டது.”

Verse 16

प्रभासाय प्रयातव्यं यदाऽमृत्योर्मया स्फुटम् । ततश्चैवोर्ज्जयंतोऽपि मूर्छाभावाल्लुठन्पुरः

“நான் பிரபாசத்திற்கே செல்ல வேண்டும்— உயிர் போனாலும் இந்த முடிவை நான் தெளிவாக எடுத்துவிட்டேன்.” பின்னர் ஊர்ஜயந்தனும் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, முன்னே உருண்டும் ஊர்ந்தும் சென்றான்.

Verse 17

अपश्यदुत्थितं लिंगं स चैवं प्रत्यपद्यत । ततः प्रत्यक्षतां प्राप्तो भवश्चक्रे तयोर्दृढे

அவன் எழுந்துவரும் லிங்கத்தைப் பார்த்து அதன் உண்மையை உணர்ந்தான். அப்போது பவனாகிய சிவன் நேரில் வெளிப்பட்டு, அவரிருவரின் உறுதியான தீர்மானத்தை அசைக்கமுடியாததாக ஆக்கினார்.

Verse 18

दृष्ट्या तनू ततो यातौ प्रभासं शिवसद्म च । तावेतौ सोमनाथौ द्वौ सिद्धेश्वरसमीपतः

பின்னர் வெறும் தரிசனத்தாலேயே அவர்களின் உடல்கள் பிரபாசத்திற்கும் சிவனின் திருவீட்டிற்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டன. சித்தேஸ்வரரின் அருகில் இருந்த அவர்கள் இருவரும் ‘இரட்டை சோமநாதர்கள்’ ஆனார்கள்.

Verse 19

ऊर्जयंतः प्रतीच्यां च प्रालेयस्येश्वरोऽपरः । सोमकुडांभसि शनैः स्नात्वार्णवमहीजले

மேற்கு திசையில் வலிமை அருளும் மற்றொரு இறைவன் பிராலேயேஸ்வரன் இருக்கிறார். சோமகுண்டத்தின் நீரில், கடல் நீரும் நிலநீரும் கலந்த புனித நீரில் மெதுவாக நீராட வேண்டும்।

Verse 20

सोमनाथद्वयं पश्येज्जन्मपापात्प्रमुच्यते । ब्रह्मात्र स्थापयित्वा तु हाटकेश्वर संज्ञितम्

சோமநாதர்களின் இரட்டையையும் தரிசிப்பவன் பிறவியிலிருந்து சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். இங்கு பிரம்மா ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 21

महीनगरके लिंगं पातालात्सुमनोहरम् । तुष्टाव देवं प्रयतः स्तुतिं तां शृणु पांडव

மஹீநகரத்தில் பாதாளத்திலிருந்து தோன்றிய மிக அழகிய லிங்கம் உள்ளது. பின்னர் அவர் ஒருமுக பக்தியுடன் இறைவனைப் போற்றினார்; பாண்டவா, அந்த ஸ்துதியை கேள்।

Verse 22

नमस्ते भगवन्रुद्र भास्करामिततेजसे । नमो भवाय रुद्राय रसायांबुमयाय ते

பகவான் ருத்ரா! சூரியனைப் போன்ற அளவற்ற ஒளியுடைய உமக்கு வணக்கம். பவ-ருத்ரா! பூமியின் சாரமும் நீருமாய் அமைந்த உமது திருவுருவிற்கு நமஸ்காரம்।

Verse 23

शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः । ईशाय वायवे तुभ्यं संस्पर्शाय नमोनमः

பூமி வடிவாய் என்றும் மணமிக்கவனும் உயிரளிப்பவனுமான சர்வனுக்கு வணக்கம். ஈசா! காற்று வடிவாய் ஸ்பரிசத் தத்துவமாய் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 24

पशूनां पतये चापि पावकायातितेजसे । भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः

பசுக்களின் அதிபதியான பசுபதிக்கும், மிகுந்த ஒளியுடைய அக்கினி-சொரூபமான உமக்கும் வணக்கம். ஆகாய-சொரூபமான பீமனுக்கும், சப்தத் தத்துவமாத்திரமான உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 25

महादेवाय सोमाय अमृताय नमोऽस्तु ते । उग्राय यजमानाय नमस्ते कर्मयोगिने

மகாதேவா, சோமா, அமிர்த-சொரூபனே—உமக்கு நமோऽஸ்து. உக்ரனே, யஜமானனே, கர்மயோகத்தில் இணைந்த ஆண்டவனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 26

इत्येवं नामभिर्दिव्यैः स्तव एष उदीरितः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि पितामहकृतं स्तवम्

இவ்வாறு தெய்வீக நாமங்களால் இந்த ஸ்தவம் உரைக்கப்பட்டது. இதை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ—பிதாமஹன் (பிரம்மா) இயற்றிய இந்த ஸ்தவத்தை—

Verse 27

हाटकेश्वरलिंगस्य नित्यं च प्रयतो नरः । अष्टमूर्तेः स सायुज्यं लभते नात्र संशयः

தூய ஒழுக்கத்துடன் தினமும் ஹாடகேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபடுகிறவன், அஷ்டமூர்த்தி சிவனுடன் சாயுஜ்யம் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 28

हाटकेश्वरलिंगं च प्रयतो यः स्मरेदपि । तस्य स्याद्वरदो ब्रह्मा तेनेदं स्थापितं जय

சுயகட்டுப்பாட்டுடன் ஹாடகேஸ்வர லிங்கத்தை வெறும் நினைவு கூர்ந்தால்கூட, அவனுக்கு பிரம்மா அருள்புரிவார்; ஓ ஜயா, ஏனெனில் இதை அவர் தான் நிறுவினார்.

Verse 29

एवंविधानि तीर्थानि महीसागरसंगमे । बहूनि संति पुण्यानि संक्षेपाद्वर्णितानि मे

நிலமும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் இத்தகைய பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவை மிகப் புண்ணியத்தை அளிப்பவை. நான் அவற்றைச் சுருக்கமாகவே வர்ணித்தேன்.

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तांतवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், முதல் மாஹேஸ்வரகண்டத்தின் கௌமாரிகாகண்டத்தில், ஸ்தம்பதீர்த்த மாஹாத்ம்யத்தில் ‘சோமநாத வ்ருத்தாந்த வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.