Adhyaya 1

Verse 1

श्रीमुनय ऊचुः । दक्षिणार्णवतीरेषु यानि तीर्थानि पंच च । तानि ब्रूहि विशालाक्ष वर्णयंत्यति तानि च

திருமுனிவர்கள் கூறினர்—தக்ஷிணார்ணவத்தின் கரைகளில் உள்ள ஐந்து தீர்த்தங்களை, ஓ விசாலாக்ஷி, எங்களுக்குச் சொல்லி, அவை எவ்வாறு புகழ்பெற்றனவோ அவ்வாறே விளக்குவாயாக।

Verse 2

सर्वतीर्थफलं येषु नारदाद्य वदंति च । तेषां चरितमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम्

நாரதர் முதலியோர் ‘இவற்றில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும்’ என்று கூறும் அந்தத் தீர்த்தங்களின் புனித வரலாறையும் மகிமையையும் நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 3

उग्रश्रवा उवाच । श्रृणुध्वचत्यद्भुतपुण्यसत्कथं कुमारनाथस्य महाप्रभावम् । द्वैपायनो यन्मम चाह पूर्वं हर्षाबुरोमोद्गमचर्चितांगः

உக்ரச்ரவா (சூதர்) கூறினார்—குமாரநாதரின் மாபெரும் வல்லமையைப் பாடும் இந்த அதிசயமான, புண்ணியமான, நற்கதையை கேளுங்கள். முன்பு த்வைபாயனர் (வியாசர்) இதை எனக்குச் சொன்னார்; அப்போது என் உடல் முழுதும் ஆனந்த ரோமாஞ்சத்தால் குறியிடப்பட்டிருந்தது।

Verse 4

कुमारगीता गाथात्र श्रूयतां मुनिसत्तमाः । या सर्वदेवैर्मुनिभिः पितृभिश्च प्रपूजिता

முனிவரேந்தர்களே, இங்கே ‘குமார-கீதா’ எனும் இந்த கதை-ஸ்தோத்திரத்தை கேளுங்கள்; இது எல்லாத் தேவர்களாலும், முனிவர்களாலும், பித்ருக்களாலும் வணங்கிப் போற்றப்பட்டது।

Verse 5

मध्वाचारस्तं भतीर्थं यो निषेवेत मानवः । नियतं तस्य वासः स्याद्ब्रह्मलोके यथा मम

யார் ஒழுங்கான ஆச்சாரத்துடன் அந்தப் புனித தீர்த்தத்தை நாடி சேவிக்கிறாரோ, அவருக்கு பிரம்மலோகத்தில் வாசம் உறுதியாகக் கிடைக்கும்—எனக்குக் கிடைப்பதுபோல.

Verse 6

ब्रह्मलोकाद्विष्णुलोकस्तस्मादपि शिवस्य च । पुत्राप्रियत्वात्तस्यापि गुहलोको महत्तमः

பிரம்மலோகத்தை விட உயர்ந்தது விஷ்ணுலோகம்; அதையும் விட உயர்ந்தது சிவலோகம். ஆயினும் புதல்வன் மீது உள்ள விசேஷப் பிரியத்தால் குஹலோகம் (ஸ்கந்தலோகம்) மிகச் சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 7

अत्राश्चर्यकथा या च फाल्गुनस्य पुरेरिता । नारदेन मुनिश्रेष्ठास्तां वो वक्ष्यामि विस्तरात्

முனிவருள் சிறந்தவர்களே! முன்பு நாரதர் கூறிய பாகுனனின் அந்த அதிசயக் கதையை இப்போது நான் உங்களுக்குச் சிறப்பாக விரிவாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 8

पुरा निमित्ते कस्मिंश्चित्करीटी मणिकूटतः । समुद्रे दक्षिणेऽभ्यागात्स्नातुं तीर्थानि पंच च

ஒரு சமயம் ஒரு காரணத்தால் கிரீடம் அணிந்த வீரன் மணிகூடத்திலிருந்து புறப்பட்டு, ஐந்து தீர்த்தங்களில் நீராட தென் கடலின் கரைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 9

वर्जयंति सदा यानि भयात्तीर्थानि तापसाः । कुमारेशस्य पूर्वं च तीर्थमस्ति मुनेः प्रियम्

பயத்தினால் தவசிகள் எப்போதும் தவிர்க்கும் தீர்த்தங்கள் இவ்வாறு; மேலும் குமாரேசனின் கிழக்கில் முனிவர்களுக்குப் பிரியமான ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 10

स्तंभेशस्य द्वितीयं च सौभद्रस्य मुनेः प्रियम् । बर्करेश्वरमन्यच्च पौलोमीप्रियमुत्तमम्

இரண்டாவது தீர்த்தம் ஸ்தம்பேசருடையது; அது சௌபத்ர முனிவருக்கு பிரியமானது. மேலும் பற்கரேஸ்வரன் எனும் சிறந்த தீர்த்தம், அது பௌலோமிக்குப் பேரன்பானது.

Verse 11

चतुर्थं च महाकालं करंधम नृपप्रिययम् । भरद्वाजस्य तीर्थं च सिद्धेशाख्यं हि पंचमम्

நான்காவது தீர்த்தம் மகாகாலம்; மேலும் அரசர்களுக்குப் பிரியமான கரந்தமமும் உள்ளது. ஐந்தாவது பரத்வாஜரின் தீர்த்தம், அது ‘சித்தேசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 12

एतानि पंच तीर्थानि ददर्श कुरुपुंगवः । तपस्विभिर्वर्जितानि महापुण्यानि तानि च

குருக்களில் சிறந்தவன் அந்த ஐந்து தீர்த்தங்களையும் கண்டான்—அவை மகாபுண்ணியமானவை; ஆயினும் தவசிகள் அவற்றைத் தவிர்க்கின்றனர்.

Verse 13

दृष्ट्वा पार्श्वे नारदीयानपृच्छत महामुनीन् । तीर्थानीमानि रम्याणि प्रभावाद्भुतवंति च

அருகில் நாரதரை ஒத்த மகாமுனிகளைப் பார்த்து அவன் கேட்டான்—“இந்த தீர்த்தங்கள் இனிமையானவை; இவற்றின் பிரபாவமும் உண்மையிலே அதிசயமானது.”

Verse 14

किमर्थं ब्रूत वर्ज्यंते सदैव ब्रह्मवादिभिः । तापसा ऊचुः । ग्राहः पंच वसंत्येषु हरंति च तपोधनान्

“பிரம்மவாதிகள் இவற்றை எப்போதும் ஏன் தவிர்க்கின்றனர்? சொல்லுங்கள்.” தவசிகள் கூறினர்—“இவற்றில் ஐந்து கிராஹங்கள் (முதலைகள்) வாழ்கின்றன; அவை தவவலிமை உடையவர்களை இழுத்துச் செல்கின்றன.”

Verse 15

अत एतानि वर्ज्यंते तीर्थानि कुरुनंदन । इति श्रुत्वा महाबाहुर्गमनाय मनो दधे

“ஆகையால், ஓ குருநந்தன, இத்தீர்த்தங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.” இதைக் கேட்ட மகாபாஹு அங்கே செல்ல மனத்தில் தீர்மானித்தான்.

Verse 16

ततस्तं तापसाः प्रोचुथंतुं नार्हसि फाल्गुन । बहवो भक्षिता ग्राहै राजानो मुनयस्तथा

அப்போது தவசிகள் அவனிடம் கூறினர்—“ஓ பால்குணா, நீ அங்கே செல்லத் தகாது. பல அரசர்களும் முனிவர்களும் கூட முதலைகளால் விழுங்கப்பட்டுள்ளனர்.”

Verse 17

तत्त्व द्वारशवर्षाणि तीर्थानामर्बुदेष्वपि । स्नातः किमेतैस्तीर्थैस्ते मा पतंगव्रतो भव

“நீ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள்—எண்ணிலடங்கா தீர்த்தங்களிலும்—நீராடிவிட்டாய். இத்தீர்த்தங்கள் உனக்கு இனி என்ன பயன்? தீயில் பாயும் பட்டாம்பூச்சி போல வ்ரதம் கொண்டவனாகாதே.”

Verse 18

अर्जुन उवाच । यदुक्तं करुणासारैः सारं किं तदिहोच्यताम् । धर्मार्थी मनुजो यश्च न स वार्यो महात्मभिः

அர்ஜுனன் கூறினான்—“கருணையே சாரமாயுள்ள நீங்கள் சொன்னதின் உண்மையான சாரத்தை இங்கே எனக்குச் சொல்லுங்கள். தர்மத்தை நாடும் மனிதனை மகாத்மாக்கள் தடுக்கக் கூடாது.”

Verse 19

धर्मकामं हि मनुजं यो वारयति मंदधीः । तदाश्रितस्य जगतो निःश्वासैर्भस्मसाद्भवेत्

“தர்மத்தை நாடும் மனிதனைத் தடுக்கும் மந்தபுத்தியுடையவன், தன்னைச் சார்ந்த உலகைத் தன் மூச்சுகளாலேயே சாம்பலாக்கும் அளவிற்குப் பாபப்பலனை அடைவானாக.”

Verse 20

यज्जीवितं चाचिरांशुसमानक्षणभंगुरम् । तच्चेद्धर्मकृते याति यातु दोषोऽस्ति को ननु

வாழ்க்கை சூரியக்கதிர்போல் கணநேரத்தில் நொய்வானது; அது தர்மத்திற்காகச் செலவானால் அப்படியே ஆகட்டும்—இதில் குற்றம் என்ன?

Verse 21

जीवितं च धनं दाराः पुत्राः क्षेत्रगृहाणि च । यान्ति येषआं धर्मकृते त एव भुवि मानवाः

தர்மம் வேண்டுமெனில் உயிர், செல்வம், மனைவி, மகன், வயல், வீடு அனைத்தையும் துறப்போர்—பூமியில் அவர்களே உண்மையான மனிதர்.

Verse 22

तापसा ऊचुः । एवं ते ब्रुवतः पार्थ दीर्घमायुः प्रवर्धताम् । सदा धर्मे रतिर्भूयाद्याहि स्वं कुरु वांछितम्

தபஸ்விகள் கூறினர்—ஓ பார்த்தா, இவ்வாறு உரைப்பதால் உன் நீண்ட ஆயுள் பெருகுக. எப்போதும் தர்மத்தில் உன் ஈடுபாடு நிலைக்குக. செல்; உன் உரிய விருப்பத்தை நிறைவேற்று.

Verse 23

एवमुक्तः प्रणम्यैतानाशीर्भिरभिसंस्तुतः । जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं भरतसत्तमः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பாரதச் சிறந்தவன் அவர்களுக்கு வணங்கி; ஆசீர்வாதங்களால் போற்றப்பட்டு, அந்தத் தீர்த்தங்களைத் தரிசிக்கப் புறப்பட்டான்.

Verse 24

ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थुमुत्तमम् । विगाह्य तरसा वीरः स्नानं चक्रे परंतपः

பின்னர் பகைவரைச் சுடும் வீரன் அர்ஜுனன், மகரிஷியின் உத்தம தீர்த்தமான ‘சௌபத்ர’த்தை அடைந்து, விரைவாக அதில் மூழ்கி ஸ்நான விதியை நிறைவேற்றினான்.

Verse 25

अथ तं पुरुषव्याघ्रमंतर्जलचरो महान् । निजग्राह जले ग्राहः कुंतीपुत्रं धनंजयम्

அப்போது நீருக்குள் உலாவும் மகாபல கிராகன், ஆற்றில் மனிதப் புலியான குந்தி புதல்வன் தனஞ்சயனைப் பற்றிக் கொண்டது।

Verse 26

तमादायैव कौतेयो विस्फुरंतं जलेचरम् । उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः

தண்ணீரில் துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நீர்வாழ் உயிரைத் தூக்கிக் கொண்டு, குந்தி புதல்வன் மகாபாகு, வலிமையோரில் சிறந்தவன், தன் வலிமையால் மேலெழுந்தான்।

Verse 27

उद्धृतश्चैव तु ग्राहः सोऽर्जुनेन यशस्विना । बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषिता

புகழ்மிகு அர்ஜுனன் அந்த கிராகனை வெளியே இழுத்தவுடன், அது எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மங்களப் பெண்ணாக மாறியது।

Verse 28

दीप्यमानशिखा विप्रा दिव्यरूपा मनोरमा । तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुंतीपुत्रो धनंजयः

எரியும் தீச்சுடர் போல ஒளிரும், தெய்வீக வடிவமுடைய, மனம் கவரும் அந்த விப்ரையைப் பார்த்து, அந்த மாபெரும் அதிசயத்தை கண்ட குந்தி புதல்வன் தனஞ்சயன் வியப்புற்றான்।

Verse 29

तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत् । का वै त्वमसि कल्याणि कुतो वा जलचारिणी

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் அந்தப் பெண்ணிடம் கூறினான்—“மங்களமே! நீ உண்மையில் யார்? நீரிலே உலாவி எங்கிருந்து வந்தாய்?”

Verse 30

किमर्थं च महात्पापमिदं कृतवती ह्यसि । नार्युवाच । अप्सरा ह्यस्मि कौतेय देवारण्यनिवासिनी

“நீ ஏன் இத்தகைய மகாபாபத்தைச் செய்தாய்?” என்று கேட்டார். அவள் கூறினாள்— “ஓ கௌந்தேயா, நான் அப்ஸரை; தேவர்க் காடில் வாழ்பவள்.”

Verse 31

इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्चानाम महाबल । मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः

“ஓ மகாபலனே, நான் தனபதிக்கு எப்போதும் பிரியமானவள்; என் பெயர் வர்சா. எனக்கு இன்னும் நான்கு தோழியர் உள்ளனர்— அனைவரும் மங்களமானவர்கள், விருப்பமெனில் எங்கும் செல்லவல்லவர்கள்।”

Verse 32

ताभिः सार्धं प्रयातास्मि देवराजनिवेशनात् । ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं चानिकेतनम्

“அவர்களுடன் நான் தேவராஜனின் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டேன். பின்னர் நாங்கள் அனைவரும் ஒரு பிராமணனை கண்டோம்— நிலையான இல்லமற்றவனை।”

Verse 33

रूपवंतमधीयानमेकमेकांतचारिणम् । तस्य वै तपसा वीर तद्वनं तेजसावृतम्

“அவன் அழகுடையவன், வேதஅధ్యயனத்தில் ஈடுபட்டவன், தனித்தவனாய், தனிமை வாழ்வான். ஓ வீரா, அவன் தவத்தால் அந்த வனம் ஒளியால் சூழப்பட்டது।”

Verse 34

आदित्य इव तं देशं कृत्स्नमेवान्व भासयत् । तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपं चाद्भुतदर्शनम्

“சூரியனைப் போல அவன் அந்த முழுப் பகுதியையும் ஒளிரச் செய்தான். அவனின் அத்தகைய தவத்தையும், அதிசயமாகக் காணத்தக்க உருவத்தையும் கண்டபோது—”

Verse 35

अवतीर्णास्ति तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया । अहं च सौरभेयी च सामेयी बुद्बुदालता

அவருடைய தவத்திற்கு இடையூறு செய்யும் எண்ணத்துடன் நாங்கள் அந்த நாட்டில் இறங்கினோம். நான், சௌரபேயி, சாமேயி, புத்‌புதாலதா ஆகியோரும் வந்தோம்.

Verse 36

यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत । गायंत्यो ललमानाश्च लोभयंत्यश्च तं द्विजम्

ஓ பாரதா! நாங்கள் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பிராமணனை அணுகினோம்—பாடிக்கொண்டு, விளையாடிக்கொண்டு, அந்தத் த்விஜனை மயக்க முயன்று.

Verse 37

स च नास्मासु कृतवान्मनोवीरः कथंचन । नाकंपत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले

ஆனால் அந்த மனவீரன் எவ்விதத்திலும் எங்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அந்த மகாதேஜஸ்வி அசையாமல், தூய தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 38

सोऽशपत्कुपितोऽस्मासु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ । ग्राहभूता जले यूयं भविष्यथ शतं समाः

ஓ க்ஷத்திரியரிஷபா! எங்கள்மேல் கோபித்த அந்தப் பிராமணன் சாபமிட்டான்—“நீங்கள் நீரில் கிராஹ-பூதங்களாகி நூறு ஆண்டுகள் இருப்பீர்கள்.”

Verse 39

ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भरतसत्तम । आयाताः शरणं विप्रं तपोधनमकल्मषम्

அப்போது நாங்கள் அனைவரும் மிகுந்த அச்சத்துடன் கலங்கினோம், ஓ பரதசிறந்தவனே! பாவமற்ற, தவநிதியான அந்தப் பிராமணனைச் சரணடைந்தோம்.

Verse 40

रूपेण वयसा चैव कंदर्पेण च दर्पिताः । अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षंतुमर्हसि नो द्विज

அழகு, இளமை, காமத்தின் அகந்தை ஆகியவற்றால் மயங்கி நாங்கள் தவறாக நடந்தோம். ஓ இருபிறப்பனே, எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 41

एष एव वधोऽस्माकं स पर्याप्तस्तपोधन । यद्वयं शंसितात्मानं प्रलोब्धुं त्वामुपागताः

ஓ தவநிதியே, இதுவே எங்களுக்கு போதுமான தண்டனை—களங்கமற்ற உம்மை மயக்க எண்ணி உம்மிடம் வந்தோம்.

Verse 42

अवध्याश्च स्त्रियः सृष्टा मन्यंते धर्मचिंतकाः । तस्माद्धर्मेण धर्मज्ञ एष वादो मनीषिणाम्

தர்மத்தை சிந்திப்போர், பெண்கள் ‘அவத்யர்’—அதாவது கொல்லத் தகாதவர்—என்று படைக்கப்பட்டனர் எனக் கருதுகின்றனர். ஆகவே ஓ தர்மஞானியே, ஞானிகளின் நியாயமான நிலை: தர்மத்தால் தர்மமே பின்பற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 43

शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वंति पालनम् । शरण्यं त्वां प्रपन्नाः स्मस्तस्मात्त्वं क्षंतुमर्हसि

அடைக்கலம் புகுந்தவர்களை நற்பண்புடையோர் காக்கின்றனர். அடைக்கலம் அளிப்பவனாகிய உம்மிடம் நாங்கள் சரணடைந்தோம்; ஆகவே எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 44

एवमुक्तस्तु धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् । प्रसादं कृतवाञ्छूररविसोमसमप्रभः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தர்மாத்மாவும் நற்கருமம் செய்பவனுமான அந்த பிராமணன் அருள்முகம் கொண்டான்; வீர ஒளியுடன் சூரியன்-சந்திரன் போன்ற பிரகாசம் பெற்றான்.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । भवतीनां चरित्रेण परिमुह्यामि चेतसि । अहो धार्ष्ट्यमहो मोहो यत्पापाय प्रवर्तनम्

பிராமணன் கூறினான்— உங்கள் நடத்தையால் என் மனம் மயங்கி குழம்புகிறது. அய்யோ, எத்தனை துணிச்சல்! அய்யோ, எத்தனை மயக்கம்— அது பாவத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது!

Verse 46

मस्त कस्थायिनं मृत्युं यदि पश्येदयं जनः । आहारोऽपि न रोचेत किमुताकार्यकारिता

ஒருவன் தன் தலைமேல் நின்ற மரணத்தைப் பார்த்தால், உணவும் இனிக்காது; அப்படியிருக்க, அவன் தவறான செயல்களில் எப்படிச் செல்ல முடியும்?

Verse 47

आहो मानुष्यकं जन्म सर्वजन्मसु दुर्लभम् । तृणवत्क्रियते कैश्चिद्योषिन्मूढैर्दुराधरैः

அய்யோ, எல்லா பிறவிகளிலும் மனிதப் பிறவி மிக அரிது; ஆனாலும் சில மூடரும் அடக்கக் கடினமான பெண்களும் அதை புல்லைப் போல இகழ்கின்றனர்.

Verse 48

तान्वयं समपृच्छामो जनिर्वः किंनिमित्ततः । को वा लाभो विचार्यैतन्मनासा सह प्रोच्यताम्

நாங்கள் உங்களை நேராகக் கேட்கிறோம்— உங்களுள் இந்தக் கருத்து எந்த காரணத்தால் எழுந்தது? மனத்தில் நன்றாகச் சிந்தித்து சொல்லுங்கள்; இதில் பயன் என்ன?

Verse 49

न चैताः परिनिन्दामो जनिर्यार्भ्यः प्रवर्तते । केवलं तान्विनिंदामो ये च तासु निरर्गलाः

இந்தப் பெண்களை நாம் பழிக்கவில்லை; அவர்களின் நடத்தை அவர்களின் இயல்பும் பழக்கமும் காரணமாகவே செல்கிறது. ஆனால் அவர்களிடம் கட்டுப்பாடின்றி, அடக்கமின்றி நடப்பவர்களையே நாம் கண்டிக்கிறோம்.

Verse 50

यतः पद्मभुवा सृष्टं मिथुनं विश्ववृद्धये । तत्तथा परिपाल्यं वै नात्र दोषोऽस्ति कश्चन

தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா உலக வளர்ச்சிக்காக ஜோடியை படைத்ததால், அதனை அதே முறையில் நிச்சயமாகப் பேண வேண்டும்; இதில் எவ்விதக் குறையும் இல்லை।

Verse 51

या बांधवैः प्रदत्ता स्याद्वह्निद्विजसमागमे । गार्हस्थ्यपालनं धन्यं तया साकं हि सर्वदम्

உறவினர்கள் புனித அக்னியும் இருமுறை பிறந்தவர்களும் முன்னிலையில் அளித்த மனைவியுடன் இல்லறத்தைப் பேணுதல் பாக்கியமானது; அத்தகைய துணையுடன் அது எல்லாச் செல்வங்களையும் அளிக்கும்।

Verse 52

यथाप्रकृति पुंयोमो यत्नेनापि परस्परम् । साध्यामानो गुणाय स्यादगुणायाप्यसाधितः

தத்தம் இயல்பின்படி ஆணும் பெண்ணும் ஒருவருக்கொருவர் முயன்றாலும்—சரியாக வழிநடத்தி வடிவமைத்தால் நற்குணத்தின் காரணமாகிறார்கள்; வழிநடத்தப்படாவிட்டால் குறையின் காரணமாகவும் ஆகிறார்கள்।

Verse 53

एवं यत्नात्साध्यमानं स्वकं गार्हस्थ्यमुत्तमम् । गुणाय महते भूयादगुणायाप्यसाधितम्

இவ்வாறு முயற்சியுடன் செம்மைப்படுத்தப்பட்ட தன் சிறந்த இல்லறம் மிகுந்த நற்குணத்தின் காரணமாகும்; செம்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால் அதுவே குற்றத்தின் காரணமாகவும் ஆகும்।

Verse 54

पुरे पंचमुखे द्वाःस्थ एकादशभटैर्युतः । साकं नार्या बह्वपत्यः स कथं स्यादचेतनः

பஞ்சமுக நகரில் பதினொன்று காவலர்களுடன் உள்ள வாயிற்காவலன், மனைவியுடனும் பல பிள்ளைகளுடனும் இருப்பவன்—அவன் எவ்வாறு உணர்வற்றவன் (பொறுப்பற்றவன்) ஆக முடியும்?

Verse 55

यश्चस्त्रिया समायोगः पंचयज्ञादिकर्मभिः । विश्वोपकृतये सृष्टा मूढैर्हा साध्यतेऽन्यथा

மனைவியுடன் கூடிய தாம்பத்திய இணைவும், பஞ்சமஹாயஜ்ஞம் முதலான கடமைகளும் உலக நலத்திற்காகவே படைக்கப்பட்டன; ஆனால் மயக்கமுற்றோர் அதைத் தவறான முறையில் நாடுகின்றனர்।

Verse 56

अहो श्रृणुध्वं नो चेद्वः शुश्रूषा जायते शुभा । तथापि बाहुमुद्धृत्य रोरूयामः श्रृणोति कः

அஹோ, கேளுங்கள்! எங்கள் சொற்களைச் செவிமடுக்க உங்களில் நல்விருப்பம் எழாவிட்டாலும், நாங்கள் கைகளை உயர்த்தி உரக்க அழைப்போம்; ஆனால் யார் கேட்பார்?

Verse 57

षड्धातुसारं तद्वीर्यं समानं परिहाय च । विनिक्षेपे कुयोनौ तु तस्येदं प्रोक्तवान्यमः

ஆறு தாதுக்களின் சாரமான அந்த வீரியம் வலிமையில் சமமே; ஆனால் அது தகாத யோனியில் வீசப்படும்போது, அவனைப் பற்றி யமன் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 58

प्रथमं चौषधीद्रोग्धा आत्मद्रोग्धा ततः पुनः । पितृद्रोग्धा विश्वद्रोग्धा यात्यंधं शाश्वतीः समाः

முதலில் மூலிகைகளுக்குத் துரோகம் செய்பவன்; அடுத்து தன் ஆத்மாவிற்குத் துரோகம் செய்பவன்; பின்னர் பித்ருக்களுக்கு துரோகம் செய்பவன்; இறுதியில் உலகமெங்கும் துரோகம் செய்பவன்—அவன் முடிவில்லா ஆண்டுகள் இருளில் வீழ்வான்।

Verse 59

मनुष्यं पितरो देवा मुनयो मानवास्तथा । भृतानि चोपजीवंति तदर्थं नियतो भवेत्

மனிதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு பித்ருக்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், பிற மனிதர்கள் மற்றும் சார்ந்திருப்போர் வாழ்கின்றனர்; ஆகவே அவர்களுக்காக மனிதன் ஒழுங்குடன் வாழ வேண்டும்।

Verse 60

वचसा मनसा चैव जिह्वया करश्रोत्रकैः । दांतमाहुर्हि सत्तीर्थं काकतीर्थमतः परम्

வாக்கு, மனம், நாவு, கை, செவி—இவற்றின் அடக்கம் தான் உண்மையான ‘சத்-தீர்த்தம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அதற்கு அப்பால் இருப்பது ‘காக-தீர்த்தம்’ மட்டுமே, தாழ்ந்தும் அசுத்தமும் ஆன அடைக்கலம்।

Verse 61

काकप्राये नरे यस्मिन्रमंते तामसा जनाः । हंसोऽयमिति देवानां कोऽर्थस्तेन विचिंत्यताम्

‘காகம் போன்ற’ மனிதனில் தாமச மக்கள் மகிழ்ந்தால், அவனை ‘ஹம்சம்’ என தேவர்கள் கருதுவதில் என்ன பயன்? இதை சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 62

एवंविधं हि विश्वस्य निर्माणं स्मरतोहृदि । अपि कृते त्रिलोक्याश्च कथं पापे रमेन्मनः

இதுபோன்ற உலகப் படைப்பு—மூன்று லோகங்களையும்—இதயத்தில் நினைவுகூர்வோரின் மனம் பாவத்தில் எவ்வாறு மகிழும்?

Verse 63

तदिदं चान्यमर्त्यानां शास्त्रदृष्टमहो स्त्रियः । यमलोके मया दृष्टं मुह्ये प्रत्यक्षतः कथम्

இதை மற்ற மனிதர்கள் சாஸ்திரத்தால் மட்டுமே அறிகிறார்கள்—அம்மையரே! ஆனால் நான் யமலோகத்தில் இதை நேரில் கண்டேன்; அப்படியிருக்க, கண்முன் நிற்கையில் நான் எவ்வாறு மயங்குவேன்?

Verse 64

भवतीषु च कः कोपो ये यदर्थे हि निर्मिताः । ते तमर्थं प्रकुर्वंति सत्यमस्तुभमेव च

உங்கள்மீது கோபம் ஏன்? எவர்கள் எந்த நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டார்களோ, அவர்கள் அந்த நோக்கத்தையே நிறைவேற்றுகிறார்கள்; இதுவே உண்மை—என் சொல்லை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்।

Verse 65

शतं सहस्रं विश्वं च सर्वमक्षय वाचकम् । परिमाणं शतं त्वेव नैतदक्षय्यवाचकम्

‘நூறு’, ‘ஆயிரம்’, ‘முழு உலகம்’—இத்தகைய சொற்கள் அனைத்தும் அக்‌ஷயத்தைச் சுட்டலாம். ஆனால் ‘நூறு’ அளவாகக் குறிப்பிட்டால் அது அக்‌ஷயவாசகம் அல்ல।

Verse 66

यदा च वो ग्राहभूता गृह्णतीः पुरुषाञ्जले । उत्कर्षति जलात्कश्चित्स्थले पुरुषसत्तमः

நீங்கள் முதலைபோல் ஆகி நீரில் ஆண்களைப் பற்றிக் கொள்கிறபோது, கரையில் நிற்கும் ஒரு சிறந்த புருஷன் அவர்களை நீரிலிருந்து இழுத்தெடுத்து மீட்கிறான்।

Verse 67

तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वं रूपं प्रतिपत्स्यथ । अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन । कल्याणस्य सुपृक्तस्य शुद्धिस्तद्वद्वरा हि वः

அப்போது நீங்கள் அனைவரும் மீண்டும் உங்கள் உண்மையான வடிவத்தை அடைவீர்கள். நான் எப்போதும்—நகைச்சுவையிலும் கூட—பொய் சொல்லியதில்லை. மங்களமானது நன்றாகக் கலந்திருந்தால் எவ்வாறு தூய்மை உண்டாகிறதோ, அவ்வாறே உங்களுக்கும் சிறந்த முடிவு உண்டாகும்।

Verse 68

नार्युवाच । ततोभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चैव प्रदक्षिणम्

பெண் கூறினாள்—அப்போது அந்த விப்ரருக்கு வணங்கி, அவரை வலம் வந்து,

Verse 69

अचिंतयामापसृत्य तस्माद्देशात्सुदुःखिताः । क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम्

நாங்கள் அந்த இடத்திலிருந்து விலகி மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தோம்—‘குறைந்த காலத்திற்குள் நாம் அனைவரும் அந்த மனிதனை எங்கே காண்போம்?’

Verse 70

समागच्छेम यो नः स्वं रूपमापादयेत्पुनः । ता वयं चिंतयित्वेह मुहूर्तादिव भारत

‘எங்கள் சொந்த ரூபத்தை மீண்டும் அளிக்க வல்லவரை நாம் சந்திக்க வேண்டும்’ என்று. ஓ பாரதா, இவ்வாறு சிந்தித்து இங்கே நாம் ஒரு முஹூர்த்தம் போலவே இருந்தோம்।

Verse 71

दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिमथ नारदम् । सर्वा दृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिममितद्युतिम्

பின்பு நாம் மகாபாக்கியமுடைய தேவर्षி நாரதரை கண்டோம். அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த தெய்வ ரிஷியைப் பார்த்தவுடன் நாங்கள் அனைவரும் அவர்மேல் பார்வையை நிலைநிறுத்தினோம்।

Verse 72

अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्मो व्यथिताननाः । स नोऽपृच्छद्दृःखमूलमुक्तवत्यो वयं च तम्

ஓ பார்த்தா, அவரை வணங்கி நாம் துயரமுற்ற முகங்களுடன் நின்றோம். அவர் எங்கள் துக்கத்தின் மூலக் காரணத்தை கேட்டார்; நாங்கள் அனைத்தையும் அவரிடம் தெரிவித்தோம்।

Verse 73

श्रुत्वा तच्च यथातत्त्वमिदं वचनमब्रवीत् । दक्षिणे सागरेऽनूपे पंच तीर्थानि संतिवै

அதை உண்மையெனக் கேட்டு அவர் கூறினார்—‘தெற்கு கடலின் கரையோர இனிய அநூபப் பகுதியில் நிச்சயமாக ஐந்து தீர்த்தங்கள் உள்ளன.’

Verse 74

पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत मा चिरम् । तत्रस्थाः पुरुषव्याघ्रः पांडवो वो धनंजयः

அந்த தீர்த்தங்கள் புனிதமும் இனிமையும் உடையவை—தாமதமின்றி அங்கே செல்லுங்கள். அங்கேயே உங்கள் பாண்டவர் தனஞ்சயன், மனிதப் புலி, தங்கியிருக்கிறார்।

Verse 75

मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखा दस्मान्न संशयः । तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यमिहागताः

அந்த தூய ஆத்மா நம்மை இத்துயரிலிருந்து நிச்சயமாக விடுவிப்பான்—இதில் ஐயமில்லை. வீரனே, அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் நாங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்தோம்.

Verse 76

त्वमिदं सत्यवचनं कर्तुमर्हसि पांडव । त्वद्विधानां हि साधूनां जन्म दीनोपकारकम्

பாண்டவனே, இந்த சத்தியவாக்கை நிறைவேற்றுதல் உனக்கே உரியது. உன்னைப் போன்ற சாது புருஷர்களின் பிறப்பு ஏழைகளின் உயர்விற்காகவே ஆகும்.

Verse 77

श्रुत्वेति वचनं तस्याः सस्नौ तीर्थेष्वनुक्रमात् । ग्राहभूताश्चोज्जहार यथापूर्वाः स पांडवः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட பாண்டவன் முறையாகத் தீர்த்தங்களில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நீராடினான். ‘கிராஹ’ ஆவி பிடித்தவர்களை விடுவித்து, அவர்களை முன்னைய நிலைக்கு மீட்டான்.

Verse 78

ततः प्रणम्य ता वीरं प्रोच्यमाना जयाशिषः । गंतुं कृताभिलाषाश्च प्राह पार्थो धनंजयः

பின்னர் அந்த வீரர்களுக்கு வணங்கி, வெற்றியாசி பெற்றுக் கொண்டு, புறப்படத் தீர்மானித்த பார்த்தன் தனஞ்சயன் கூறினான்.

Verse 79

एष मे हृदि संदेहः सुदृढः परिवर्तते । कस्माद्वोनारदमुनिरनुजज्ञे प्रवासितुम्

என் உள்ளத்தில் இந்த உறுதியான சந்தேகம் இடையறாது சுழல்கிறது—நாரத முனிவர் உங்களுக்கு நாடோடித் திரிய அனுமதி ஏன் அளித்தார்?

Verse 80

सर्वः कोऽप्यतिहीनोऽपि स्वपूज्यस्यार्थसाधकः । स्वपूज्यतीर्थेष्वावासं प्रोक्तवान्नारदः कथम्

யாராயினும்—மிகவும் வலிமையற்றவராயினும்—தம் பூஜ்ய தெய்வத்தின் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வல்லவராவார். அப்படியிருக்க, நாரதர் உனக்கு உன் பூஜ்ய தெய்வத்தின் தீர்த்தங்களிலேயே வாசம் செய்ய எவ்வாறு கூறினார்?

Verse 81

तथैव नवदुर्गासु सतीष्वतिबलासु च । सिद्धेशे सिद्धगणपे चापि वोऽत्र स्थितिः कथम्

அதேபோல் நவதுர்கைகளிடமும், மிகுந்த வல்லமை கொண்ட சதீ தேவியரிடமும், மேலும் சித்தேசன் மற்றும் சித்தகணபன் சன்னிதியிலும்—நீங்கள் இங்கு நிலைத்திருப்பது எவ்வாறு?

Verse 82

एकैक एषां शक्तो हि अपि देवान्निवारितुम् । तीर्थसंरोधकारिण्यः सर्वा नावारयत्कथम्

இவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தேவர்களையும் தடுக்க வல்லவர். தீர்த்தப் பாதையைத் தடை செய்யக்கூடியவர்கள் அனைவரும் இருக்க, அவர்கள் உன்னை எவ்வாறு தடுக்கவில்லை?

Verse 83

इति चिंतयते मह्यं भृशं दोलायते मनः । महन्मे कौतुकं जातं सत्यं वा वक्तुमर्हथ

இவ்வாறு சிந்திக்கையில் என் மனம் மிகுந்த அலைச்சலுக்குள்ளாகிறது. எனக்குள் பெரும் ஆவல் எழுந்துள்ளது—தயவுசெய்து உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 84

अप्सरस ऊचुः । योग्यं पृच्छसि कौन्तेय पुनः पश्योत्तरां दिशम्

அப்சரஸ்கள் கூறினார்கள்—“ஓ கௌந்தேயா, நீ கேட்பது முறையானதே. மீண்டும் வடதிசையை நோக்கிப் பார்.”