Adhyaya 26

Verse 1

नारद उवाच । अथ ब्रह्मा महादेवमभिवाद्य कृतांजलिः । उद्वाहः क्रियतां देव इत्युवाच महेश्वरम्

நாரதர் கூறினார்— பின்னர் பிரம்மா மகாதேவரை வணங்கி கைகூப்பி, மகேஸ்வரனிடம் “தேவா, திருமணச் சடங்கு நடைபெறட்டும்” என்று சொன்னார்.

Verse 2

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्राहेदं भगवान्हरः । पराधीना वयं ब्रह्मन्हिमाद्रेस्तव चापि यत्

அவரது சொற்களை கேட்ட பகவான் ஹரன் கூறினார்— “பிரம்மனே, நாம் பிறரின் ஆணைக்குட்பட்டவர்கள்; உண்மையில் ஹிமாத்ரிக்கும் உனக்கும் பணிந்து இங்கே இருக்கிறோம்.”

Verse 3

यद्युक्तं क्रियतां तद्धि वयं युष्मद्वशेऽधुना । ततो ब्रह्मा स्वयं दिव्यं पुरं रत्नमयं शुभम्

யாது முறையானதோ அதையே செய்யுங்கள்; இப்போது நாம் உங்கள் வசத்தில் உள்ளோம். அப்போது பிரம்மதேவன் தானே ரத்தினமயமான தெய்வீக, மங்கள நகரத்தை அமைத்தான்.

Verse 4

उद्वाहार्थं महेशस्य तत्क्षणात्समकल्पयत् । शतयोजनविस्तीर्णं प्रासादशतशोभितम्

மகேசனின் திருமணத்திற்காக அவர் உடனே அமைத்தார்—நூறு யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட, நூற்றுக்கணக்கான மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரம்.

Verse 5

पुरेतस्मिन्महादेवः स्वयमेव व्यतिष्ठत । ततः सप्तमुनीन्देवश्चिंतिताब्यागतान्पुरः

அந்நகரில் மகாதேவன் தானே அமர்ந்து நிலை கொண்டான். பின்னர் ஆண்டவன் நினைத்த மாத்திரத்தில் ஏழு முனிவர்கள் முன் வந்து நிற்பதை கண்டான்.

Verse 6

प्राहिणोदंबिकायाश्च स्थिरपत्रार्थमीश्वरः । सारुंधतीकास्ते तत्र ह्लादयंतो हिमाचलम्

நிலையான இலை-மங்கலச் சின்னங்களைப் பெறுவதற்காக ஈசன் அவர்களை அம்பிகையிடம் அனுப்பினான். அருந்ததியைப் போன்ற நற்குணத்தோர் அங்கே இமாசலத்தை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 7

सभार्यामीश्वरगुणैः स्थिरपत्राणि चादधुः । ततः संपूजितास्तेन पुनरागम्य तेऽचलात्

மனைவியருடன் அவர்கள் ஈசனின் குணமகிமையால் அந்த நிலையான இலை-மங்கலச் சின்னங்களைப் பெற்றனர். பின்னர் அவனால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு, அவர்கள் மலையிலிருந்து மீண்டும் திரும்பினர்.

Verse 8

न्यवेदयंस्र्यंबकाय स च तानभ्यनंदत । उद्वाहार्थं ततो देवो विश्वं सर्वं न्यमंत्रयत्

அவர்கள் அந்தச் செய்தியை திர்யம்பகனாகிய மகாதேவரிடம் அறிவித்தனர்; அவர் அவர்கள்மேல் மகிழ்ந்தார். பின்னர் திருமணத்திற்காக தேவன் முழு உலகத்தையும் அழைத்தார்.

Verse 9

समागतं च तत्सव विना दैत्यैर्दुरात्मभिः । स्थावरं जंगमं यच्च विश्वं विष्णुपुरोगमम्

அந்தப் பெருவிழா அனைத்தும் கூடியது—தீய மனத்தையுடைய தானவர்களைத் தவிர. உலகில் நிலையானதும் நகர்வதுமானதுமெல்லாம் விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்டு வந்தன.

Verse 10

सब्रह्यकं पुरारातेर्महिमानमवर्धयत् । ततस्तं विधिराहेदं गन्धमादनपर्वते

இவ்வாறு பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து புராரி (திரிபுராந்தக சிவன்) மகிமை உயர்ந்தது. பின்னர் கந்தமாதன மலைமேல் படைப்பாளர் பிரம்மா அவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 11

पुरे स्थितं विवाहस्य देव कालः प्रवर्तते । ततस्तस्य जटाजूटे चंद्रखंडं पितामहः

‘நகரில் திருமணத்திற்கான தெய்வீக காலம் தொடங்கிவிட்டது.’ என்று கூறி, பிதாமகன் பிரம்மா அவருடைய ஜடாமுடியில் சந்திரத் துண்டை வைத்தார்.

Verse 12

बबंध प्रणयोदारविस्फारितविलोचनः । कपर्द्दं शोभनं विष्णुः स्वय चक्रेऽस्य हर्षतः

பெருந்தயைமிகு அன்பால் விரிந்த கண்களையுடைய அவருக்காக, விஷ்ணு மகிழ்ச்சியுடன் தன் கைகளாலேயே அழகிய கபர்தம் (ஜடாமுடி) செய்து கட்டினார்.

Verse 13

कपालमालां विपुलां चामुण्डा मूर्ध्न्यबंधत । उवाच चापि गिरिशं पुत्रं जनय शंकर

சாமுண்டா அவருடைய சிரத்தில் பெரும் கபாலமாலையை அணிவித்தாள்; மேலும் கிரீசனை நோக்கி— “ஓ சங்கரா, ஒரு புதல்வனைப் பெறுவாயாக” என்று கூறினாள்.

Verse 14

यो दैत्येंद्रकुलं हत्वा मां रक्तैस्तर्पयिष्यति । सूर्यो ज्वलच्छिखारक्तं भाबासितजगत्त्रयम्

“தைத்தியேந்திரர் குலத்தை வதைத்து, இரத்தத் தர்ப்பணங்களால் என்னைத் திருப்திப்படுத்துவான்…” அப்போது எரியும் கதிர்களால் செம்மை நிறைந்த சூரியன் மும்முலகையும் ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 15

बबंध देवदेवस्यच स्वयमेव प्रमोदतः । शेषवासुकिमुख्याश्च ज्वलंतस्तेजसा शुभाः

மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் தாமே தேவர்களின் தேவனை அலங்கரித்தனர். சேஷன், வாசுகி முதலிய முதன்மை நாகர்கள் மங்களமாகத் திகழ்ந்து, ஒளியால் ஜ்வலித்தனர்.

Verse 16

आत्मानं भूषणस्थाने स्वयं ते चक्रुरीश्वरे वायवश्च ततस्तीक्ष्णश्रृंगं हिमगिरिप्रभम्

அவர்கள் தாமே ஈசனின் ஆபரண இடங்களில் அமர்ந்து ஆபரணங்களாக ஆனார்கள். பின்னர் வாயுதேவர்கள் இமகிரியைப் போல் ஒளிரும் கூர்மையான கொம்பை அவருக்காக அமைத்தனர்.

Verse 17

वृषं विभूषयामासुर्नानारत्नोपपत्तिभिः । शक्रो गजजिनं गृह्य स्वयमग्रे व्यवस्थितः

அவர்கள் பலவகை ரத்தினங்களால் வृषபத்தை அலங்கரித்தனர். சக்கிரன் (இந்திரன்) யானைத் தோலை எடுத்துக்கொண்டு தானே முன்னணியில் நின்றான்.

Verse 18

विना भस्म समाधाय कपाले रजतप्रभम् । मनुजास्थिमयीं मालां प्रेतनाथश्च वन्दनम्

ஒருவன் புனித விபூதியை அணிந்தான்; மற்றொருவன் வெள்ளிப் பிரகாசம் பொலியும் கபாலப் பாத்திரத்தை வைத்தான். பிரேதநாதனும் மனித எலும்புகளால் ஆன மாலையைத் தாங்கி—வைராக்யத்தின் அச்சமூட்டும், ஆயினும் வணங்கத்தக்க குறியாய் விளங்கினான்.

Verse 19

वह्निस्तेजोमयं दिव्यमजिनं प्रददौ स्थितः । एवं विभूषितः सर्वैर्भृत्यैरीशो बभौ भृशम्

வஹ்னி அருகில் நின்று, ஒளிமயமான தெய்வீக அஜினத்தை அர்ப்பணித்தான். இவ்வாறு எல்லா பணியாளர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஈசன் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கினான்.

Verse 20

ततो हिमाद्रेः पुरुषा वीरकं प्रोचिरे वचः । मा भूत्कालात्ययः शीघ्रं भवस्यैतन्निवेद्यताम्

அப்போது இமாலயத்தின் ஆட்கள் வீரகனிடம் கூறினர்—“தாமதம் வேண்டாம்; இதை விரைவாக பவனாகிய (சிவனாகிய) இறைவனுக்கு அறிவி.”

Verse 21

ततो देवं प्रणम्याह वीरकः करसंपुटी । त्वरयंति महेशानं हिमाद्रेः पुरुषास्त्वमी

அப்போது வீரகன் கைகளை கூப்பி தேவனை வணங்கி கூறினான்—“மகேசானே! இமாலயத்தின் ஆட்கள் உம்மை விரைவுபடுத்துமாறு வேண்டுகின்றனர்.”

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो देवः शीघ्रमित्येव चाब्रवीत् । सप्त वारिधयस्तस्य चक्रुर्दर्पणदर्शनम्

அந்த சொற்களை கேட்ட தேவன் “விரைவாக” என்று மட்டும் கூறினான். உடனே ஏழு சமுத்திரங்களும் அவருக்கு கண்ணாடிபோன்ற தரிசனத்தை அளித்தன.

Verse 23

तत्रैक्षत महादेवः स्वरूपं स जगन्मयम् । ततो बद्धांजलिर्धीमान्स्थाणुं प्रोवाच केशवः

அங்கே மகாதேவன் தன் உலகமயமான சொரூபத்தையே நோக்கினான். பின்னர் ஞானமிகு கேசவன் கைகூப்பி ஸ்தாணு (அசையா இறை) அவரை உரைத்தான்.

Verse 24

देवदेव महादेव त्रिपुरांतक शंकर । शोभसेऽनेन रूपेण जगदानंददायिना

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, திரிபுராந்தக சங்கரனே! உலகங்களுக்கு ஆனந்தம் அளிக்கும் இவ்வுருவில் நீர் ஒளிவீசுகின்றீர்.

Verse 25

महेश्वर यथा साक्षादपरस्त्वं महेश्वरः । ततः स्मयन्महादेवो जयेति भुवने श्रुतः

“மகேஸ்வரனே! நீர் நேரே பரமன்; உம்மைத் தவிர வேறொருவன் இல்லை, மகேஸ்வரனே.” அப்போது மகாதேவன் புன்னகையுடன் ‘ஜய’ என்று உரைத்தான்—அது உலகமெங்கும் ஒலித்தது.

Verse 26

करमालंब्य विष्णोश्च वृषभं रुरुहेशनैः । ततश्च वसवो देवाः शूलं तस्य न्यवेदयन्

விஷ்ணுவின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு அவர் மெதுவாகக் காளைமேல் ஏறினார். பின்னர் வசு தேவர்கள் அவருக்கு திரிசூலத்தை அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 27

धनदो निदिभिर्युक्तः समीपस्थस्ततोऽभवत् । स शूलपाणिर्विश्वात्मा संचचाल ततो हरः

அப்போது நிதிகளுடன் கூடிய தனதன் (குபேரன்) அருகில் வந்து நின்றான். பின்னர் திரிசூலதாரி, உலகாத்மா ஹரன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 28

देवदुंदुभिनादैश्च पुष्पासारैश्च गीतकैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च जयेति च महास्वनैः

தேவ துந்துபிகளின் முழக்கம், மலர்மழை, இனிய பாடல்கள், நடனமாடும் அப்சரஸ்கள், ‘ஜயம்’ எனும் பேரொலியால் திசைகள் முழங்கின।

Verse 29

सव्यदक्षिणसंस्थानौ ब्रह्मविष्णूतु जग्मतुः । हंसं च गरुडं चैव समारुह्य महाप्रभौ

இடமும் வலமும் நிலைபெற்ற பிரம்மா, விஷ்ணு ஆகிய மகாபிரபுக்கள் அன்னமும் கருடனும் ஏறி முன்னே சென்றனர்।

Verse 30

अथादितिर्दितिः सा च दनुः कद्रूः सुपर्णजा । पौलोमी सुरसा चैव सिंहिका सुरभिर्मुनिः

பின்பு அதிதி, திதி, தனு, கத்ரூ, சுபர்ணஜா, பௌலோமி, சுரசா, சிம்ஹிகா, சுரபி ஆகியோரும் முனிவர்களும் அங்கே வந்தனர்।

Verse 31

सिद्धिर्माया क्षमा दुर्गा देवी स्वाहा स्वधा सुधा । सावित्री चैव गायत्री लक्ष्मीः सा दक्षिणा द्युतिः

சித்தி, மாயா, க்ஷமா, துர்கா தேவி, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, சுதா; மேலும் சாவித்ரி, காயத்ரி, லக்ஷ்மி, தக்ஷிணா, த்யுதி ஆகியோரும் வந்திருந்தனர்।

Verse 32

स्पृहामतिर्धृतिर्बुद्धिर्मंथिरृद्धिः सरस्वती । राका कुहूः सिनीवाली देवी भानुमती तथा

ஸ்ப்ருஹா, மதி, த்ருதி, புத்தி, மந்தி, ருத்தி, சரஸ்வதி; மேலும் ராகா, குஹூ, சினீவாலி, தேவி பானுமதி ஆகியோரும் வந்தனர்।

Verse 33

धरणी धारणी वेला राज्ञी चापि च रोहिणी । इत्येताश्चान्यदेवानां मातरः पत्नयस्तथा

தரணி, தாரணீ, வேளா, ராஜ்ஞீ, ரோஹிணீ—இவர்களும், பிற தேவர்களின் மாதர்களாகவும் மனைவிகளாகவும் இருந்த தேவியரும் அங்கு வந்திருந்தனர்.

Verse 34

उद्वाहं देवदेवस्य जग्मुः सर्वा मुदान्विताः । उरगा गरुडा यक्षा गंधर्वाः किंनरा नराः

தேவர்களின் தேவனின் திருமணத்திற்கு அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றனர்—நாகர்கள், கருடர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், மனிதர்களும்।

Verse 35

सागरा गिरयो मेघा मासाः संवत्सरास्तथा । वेदा मंत्रास्तथा यज्ञाः श्रौता धर्माश्च सर्वशः

கடல்கள், மலைகள், மேகங்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள்; மேலும் வேதங்கள், மந்திரங்கள், யாகங்கள், எல்லாவகை ஸ்ரௌத தர்ம விதிகளும் அங்கு நிறைந்திருந்தன।

Verse 36

हुंकाराः प्रणवाश्चैव इतिहासाः सहस्रशः । कोटिशश्च तथा देवा महेंद्राद्याः सवाहनाः

எண்ணற்ற ஹுங்காரங்கள் எழுந்தன; பிரணவமான ‘ஓம்’ ஒலியும் முழங்கியது; ஆயிரமாயிரம் இதிகாசப் பாராயணங்கள் நடந்தன. மேலும் மகேந்திரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் கோடிக்கணக்கில், தத்தம் வாகனங்களுடன் வந்தனர்।

Verse 37

अनुजग्मुर्महादेवं कोटिशोऽर्बुदशश्च हि । गणाश्च पृष्ठतो जग्मुः शंखवर्णाश्च कोटिशः

மகாதேவனைத் தொடர்ந்து கோடிகளில்—ஆம், பத்துக் கோடிகளாக—அவர்கள் சென்றனர். அவரின் பின்னால் சங்குபோல் வெண்மையாக ஒளிரும் கணங்களும் கோடிக்கணக்கில் அணிவகுத்துச் சென்றனர்।

Verse 38

दशभिः केकराख्याश्च विद्युतोऽष्टाभिरेव च । चतुःषष्ट्या विशाखाश्च नवभिः पारियात्रिकाः

கேகர எனப் பெயருடைய கணங்கள் பத்து பத்து குழுக்களாக வந்தன; வித்யுத் (மின்னல்) கணங்கள் எட்டு எட்டு குழுக்களாக; விசாக கணங்கள் அறுபத்துநான்கு குழுக்களாக; பாரியாத்ரிக கணங்கள் ஒன்பது ஒன்பது குழுக்களாக வந்தன।

Verse 39

षड्भिः सर्वांतकः श्रीमांस्तथैव विकृताननः । ज्वालाकेशो द्वादशभिः कोटिभिः संवृतो ययौ

திருமிகு சர்வாந்தகன் ஆறு படைகளுடன் முன்னே சென்றான்; அதுபோல விக்ருதானனனும். ஜ்வாலாகேசன் பன்னிரண்டு கோடி பின்தொடர்வோரால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டான்।

Verse 40

सप्तभिः समदः श्रीमान्दुंदुभोष्ठाभिरेव च । पंचभिश्च कपालीशः षड्भिः संह्रादकः शुभः

திருமிகு சமதன் ஏழு படைகளுடன் வந்தான்; துந்துபோஷ்டனும் அதுபோல. கபாலீசன் ஐந்து படைகளுடன்; நல்வரமான ஸம்ஹ்ராதகன் ஆறு படைகளுடன் வந்தான்।

Verse 41

कोटिकोटिभिरेवैकः कुंडकः कुंभकस्तथा । विष्टंभोऽष्टाभिरेवेह गणपः सर्वसत्तमः

குண்டகன் ஒருவனே கோடி கோடி துணையோர்களுடன் வந்தான்; கும்பகனும் அதுபோல. இங்கே எல்லாவற்றிலும் சிறந்த கணபனான விஷ்டம்பன் எட்டு படைகளுடன் வந்தான்।

Verse 42

पिप्पलश्च सहस्रेण सन्नादश्च तथा बली । आवेशनस्तथाष्टाभिः सप्तभिश्चंद्रतापनः

பிப்பலன் ஆயிரம் பேருடன் வந்தான்; வலிமைமிக்க ஸன்னாதனும் அதுபோல. ஆவேசனன் எட்டு படைகளுடன்; சந்திரதாபனன் ஏழு படைகளுடன் வந்தான்।

Verse 43

महाकेशः सहस्रेण नंदिर्द्वादशभिस्तथा । नगः कालः करालश्च महाकालः शतेन च

மகாகேசன் ஆயிரம் கணங்களுடன் வந்தான்; நந்தியும் பன்னிரண்டு கணங்களுடன் வந்தான். நாகன், காலன், கராளனும் வந்தனர்; மகாகாலன் நூறு கணங்களுடன் வந்தான்.

Verse 44

अग्निकः शतकोट्या वै कोट्याग्निमुख एव च । आदित्यमूर्धा कोट्या च कोट्या चैव धनावहः

அக்னிகன் நூறு கோடி கணங்களுடன் வந்தான்; அக்னிமுகனும் ஒரு கோடி கணங்களுடன் வந்தான். ஆதித்யமூர்த்தா ஒரு கோடியுடன் வந்தான்; தனாவகனும் ஒரு கோடியுடன் வந்தான்.

Verse 45

सन्नागश्च शतेनैव कुमुदः कोटिभिस्त्रिभिः । अमोघः कोकिलश्चैव कोटिकोट्या सुमंत्रकः

சன்னாகன் நூறு கணங்களுடன் வந்தான்; குமுதன் மூன்று கோடி கணங்களுடன் வந்தான். அமோகன், கோகிலனும் வந்தனர்; சுமந்திரகன் கோடி கோடி கணங்களுடன் வந்தான்.

Verse 46

काकपादस्तता षष्ट्या षष्ट्या संतानको गणः । महाबलश्च नवभिर्मधुपिंगश्च पिंगलः

காகபாதன், ததா, சந்தானகன்—ஒவ்வொருவரும் அறுபது கணங்களுடன் வந்தனர். மகாபலன் ஒன்பதுடன் வந்தான்; மதுபிங்கன் பிங்கலனுடன் சேர்ந்து வந்தான்.

Verse 47

नीलो नवत्या सप्तत्या चतुर्वक्त्रश्च पूर्वपात् । वीरभद्रश्चश्चतुःषष्ट्या करणो बालकस्तथा

நீலன் தொண்ணூறு கணங்களுடன் வந்தான்; மற்றொருவன் எழுபது கணங்களுடன் வந்தான். சதுர்வக்திரன் கிழக்குத் திசையிலிருந்து வந்தான். வீரபத்ரன் அறுபத்துநான்குடன் வந்தான்; கரணன், பாலகனும் அதுபோல வந்தனர்.

Verse 48

पंचाक्षः शतमन्युश्च मेघमन्युश्च विंशतिः । काष्ठकोटिश्चतुःषष्ट्या सुकोशो वृषभस्तथा

பஞ்சாக்ஷன், சதமன்யு, மேகமன்யு (இருபதுடன்) அங்கு வந்தனர். காஷ்டகோடி அறுபத்துநான்குடன் வந்தான்; அதுபோல சுகோசன், வृषபனும் வந்தனர்.

Verse 49

विश्वरूपस्तालकेतुः पंचाशच्च सिताननः । ईशानो वृद्धदेवश्च दीप्तात्मा मृत्युहा तथा

விச்வரூபன், தாலகேது வந்தனர்; சீதானனன் ஐம்பதுடன் வந்தான். ஈசானன், விருத்ததேவன், தீப்தாத்மா, ம்ருத்யுஹா ஆகியோரும் அங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 50

विषादो यमहा चैव गणो भृंगरिटिस्तथा । अशनी हासकश्चैव चतुःषष्ट्या सहस्रपात्

விஷாதன், யமஹா, மேலும் ப்ருங்கரிடி எனும் கணனும் வந்தான். அசனீ, ஹாசகன் வந்தனர்; சஹஸ்ரபாத் அறுபத்துநான்குடன் வந்தான்.

Verse 51

एते चान्ये च गणपा असंख्याता महाबलाः । सर्वे सहस्रहस्ताश्च जटामुकुटधारीणः

இவர்களும் இன்னும் பல கணபதிகள்—எண்ணற்றோர், மாபெரும் வலிமையுடையோர்—அங்கு கூடியனர். அனைவரும் ஆயிரம் கைகளுடையவர்களாய், ஜடாமுடி-மகுடம் தரித்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 52

चंद्रलेखावतंसाश्च नीलकंठास्त्रिलोचनाः । हारकुंडलकेयूरमुकुटाद्यैरलंकृताः

அவர்கள் சந்திரலேகையை அவதம்சமாக அணிந்து, நீலகண்டரும் திரிலோசனரும் ஆவார். மாலைகள், குண்டலங்கள், கேயூரங்கள், மகுடம் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 53

अणिमादिगुणैर्युक्ताः शक्ताः शापप्रसादयोः । सूर्यकोटिप्रतीकाशास्तत्राजग्मुर्गणेश्वराः

அணிமா முதலிய சித்திகளால் யுக்தராய், சாபமும் அருளும் அளிக்க வல்லவராய், கோடி சூரியர் போல் ஒளிரும் கணேச்வரர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்।

Verse 54

पातालांबरभूमिस्थाः सर्वलोकनिवासिनः । तुंबुरुर्नारदो हाहा हूहूश्चैव तु सामगाः

பாதாளம், ஆகாயம், பூமி—எல்லா உலகங்களிலிருந்தும்—அனைத்து லோக வாசிகளும் வந்தனர்; சாமகானர்கள் தும்புரு, நாரதர், ஹாஹா, ஹூஹூவும் வந்தனர்।

Verse 55

तंत्रीमादाय वाद्यांश्चाऽवादयञ्छंकरोत्सवे । ऋषयः कृत्स्नशश्चैव वेदगीतांस्तपोधनाः

தந்திரி முதலிய வாத்தியங்களை எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் சங்கரரின் உற்சவத்தில் இசை எழுப்பினர்; தவவளம் மிக்க ரிஷிகள் முழுமையாக வேதகீதங்களைப் பாடினர்.

Verse 56

पुण्यान्वैवाहिकान्मंत्राञ्जेषुः संहृष्टमानसाः । एवं प्रतस्थेगिरिशो वीज्यमानश्च गंगया

மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் திருமணத்தின் புனித மங்கள மந்திரங்களை ஜபித்தனர். இவ்வாறு கிரீசன் (சிவன்) புறப்பட்டார்; கங்காதேவி சாமரம் வீசி சேவை செய்தாள்.

Verse 57

तथा यमुनया चापांपतिना धृतच्छत्रया । स्त्रीभिर्नानाविधालापैलाजाभिश्चानुमोदितः

அதேபோல் யமுனையும் நீரின் அதிபதி வருணனும் அரசச் சத்திரத்தைத் தாங்கினர். பலவகை மங்கள வார்த்தைகள் பேசும் பெண்களும், லாஜா (வறுத்த தானியம்) அர்ப்பணிப்புகளும் அவரை வரவேற்று போற்றின.

Verse 58

महोत्सवेन देवेशो गिरिस्थानं विवेश सः । प्रभासत्स्वर्णकलशं तोरणानां शतैर्युतम्

மகோத்ஸவத்தின் நடுவே தேவர்களின் ஈசன் அந்த மலைவாசஸ்தலத்தில் நுழைந்தான். ஒளிவீசும் பொற்கலசங்கள் சூடிய நூற்றுக்கணக்கான தோரணங்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 59

वैडूर्यबद्धभूमिस्थं रत्नजैश्च गृहैर्युतम् । तत्प्रविश्य स्तूयमानो द्वारमभ्याससाद ह

அங்குள்ள முற்றங்கள் வைடூரிய மணிகளால் பதிக்கப்பட்டு, ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட இல்லங்களால் நிறைந்திருந்தன. அங்கே நுழைந்து, எங்கும் போற்றப்பட்டவனாய், அவன் வாசலினை அணைந்தான்.

Verse 60

ततो हिमाचलस्तत्र दृश्यते व्याकुलाकुलः । आदिशदात्मभृत्यानां महादेव उपस्थिते

அப்போது அங்கே ஹிமாசலன் கலக்கமும் பதற்றமும் கொண்டவனாய் காணப்பட்டான். மகாதேவன் முன்னிலையில் இருக்க, அவன் தன் பணியாளர்களுக்கு ஆணைகள் வழங்கத் தொடங்கினான்.

Verse 61

ततो ब्रह्माणमचलो गुरुत्वे प्रार्थयत्तदा । कृत्यानां सर्वभारेषु वासुदेवं च बुद्धिमान्

அப்போது ஞானமிக்க அசலன் (மலைநாதன்) பிரம்மாவை மூத்தத் தலைவராக (குருத்துவமாக) அமர வேண்டுமென வேண்டினான்; மேலும் எல்லாக் கடமைகளின் பாரத்தையும் ஏற்க வாசுதேவனையும் வேண்டினான்.

Verse 62

प्रत्याह च विवाहऽस्मिन्कुमारीभ्रातरं विना । भविष्यति कथं विष्णो लाजहोमादिकर्मसु

அவன் மறுமொழி கூறினான்—“விஷ்ணோ! இத்திருமணத்தில் கன்னியின் சகோதரன் இன்றிப் லாஜாஹோமம் முதலான கர்மங்கள் எவ்வாறு நடைபெறும்?”

Verse 63

सुतो हि मम मैनाकः स प्रविष्टोऽर्णवे स्थितः । इति चिंताविषण्णं तं विष्णुराहमहामतिः

“என் மகன் மைநாகன் கடலில் புகுந்து அங்கேயே தங்கியுள்ளான்.” என்று கவலையால் தளர்ந்த அவனைப் பார்த்து, மகாமதி விஷ்ணு அவனிடம் கூறினார்.

Verse 64

अत्र चिंता न कर्तव्या गिरिराज कथंचन । अहं भ्राता जगन्मातुरेतदे वं च नान्यथा

“இங்கே எவ்விதக் கவலையும் கொள்ள வேண்டாம், ஓ கிரிராஜா. நான் ஜகன்மாதையின் சகோதரன்—இதுவே உண்மை, வேறல்ல.”

Verse 65

ततः प्रमुदितः शैलः पार्वतीं च स्वलंकृताम् । सखीभिः कोटिसंख्याभिर्वृतां प्रवेशयत्सदः

பின்னர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த கிரிராஜன், தன் இயல்புச் சிறப்பால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பார்வதியை, கோடி கணக்கான தோழியர் சூழ, சபைமண்டபத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 66

ततो नीलमयस्तंभं ज्वलत्कांचनकुट्टिमम् । मुक्ताजालपरिष्कारं ज्वलितौ षधिदीपितम्

அதன்பின், நீலமயத் தூண்களுடன், ஒளிரும் பொன் தரையமைப்புடன், முத்து வலை அலங்காரத்துடன், பிரகாசிக்கும் மூலிகை ஒளியால் விளங்கும் திருமண மண்டபத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 67

रत्नासनसहस्राढ्यं शतयोजनविस्तृतम् । विवाहमंडपं शर्वो विवेशानुचरावृतः

ஆயிரம் ரத்தின ஆசனங்களால் செழித்தும், நூறு யோஜனை விரிந்தும் இருந்த அந்த திருமண மண்டபத்திற்குள், பரிவாரங்கள் சூழ, சர்வன் (சிவன்) நுழைந்தான்.

Verse 68

ततः शैलः सपत्नीकः पादौ प्रक्षाल्य हर्षितः । भवस्य तेन तोयेन सिषिचे स्वं जगत्तथा

அதன்பின் ஷைலன் (இமயன்) தன் துணைவியுடன் மகிழ்ந்து பவனாகிய சிவனின் திருவடிகளைத் துவைத்து, அதே திருவடி தீர்த்தத்தால் தன் உலகமெங்கும் தெளித்து புனிதப்படுத்தினான்।

Verse 69

पाद्यमाचमनं दत्त्वा मधुपर्कं च गां तथा । प्रदानस्य प्रयोगं च संचिंतयंति ब्राह्मणाः

பாத்யம், ஆச்சமன நீர், மதுபர்க்கம் மற்றும் பசு ஆகியவற்றை அளித்த பின், பிராமணர்கள் தானச் சடங்கின் முறையான நடைமுறையை ஆலோசித்தனர்।

Verse 70

दौहित्रीं कव्यवाहानां दद्मि पुत्रीं स्वकामहम् । इत्युक्त्वा तस्थिवाञ्छैलो न जानाति हरस्य सः

“கவ்வியவாஹனர்களான அக்னிதேவர்களின் பேத்தியாகிய என் மகளை நான் என் விருப்பத்தால் அளிக்கிறேன்” என்று கூறி ஷைலன் நின்றான்; ஆனால் ஹரனாகிய சிவனின் உண்மை நிலையை அவன் அறியவில்லை।

Verse 71

ततः सर्वानपृच्छत्स कुलं कोऽपि न वेद तत् । ततो विष्णुरिदं प्राह पृछ्यंतेऽन्ये किमर्थतः

பின்னர் அவன் அனைவரிடமும் (மணமகனின்) குலத்தைப் பற்றி கேட்டான்; ஆனால் யாருக்கும் அது தெரியவில்லை. அப்போது விஷ்ணு கூறினார்: “மற்றவர்களைக் கேட்பதன் பயன் என்ன?”

Verse 72

अज्ञातकुलतां तस्य पृछ्यतामयमेव च । अहिरेव अहेः पादान्वेत्ति नान्यो हिमाचल

அவனுடைய அறியப்படாத குலத்தைப் பற்றி இவனையே கேளுங்கள்; ஏனெனில் பாம்பின் தடத்தைப் பாம்பே அறிவது, மற்றவர் அல்லர்—ஓ ஹிமாசலா।

Verse 73

स्वगोत्रं यदि न ब्रूते न देया भगिनी मम । ततो हासस्तदा जज्ञे सर्वेषां सुमहास्वनः

அவன் தன் கோத்திரத்தைச் சொல்லாவிட்டால், என் சகோதரியைத் திருமணமாகக் கொடுக்கக் கூடாது. அப்போது அனைவரிடமும் பெரும் ஒலியுடன் மகா நகைச்சுவை எழுந்தது.

Verse 74

निवृत्तश्च क्षणाद्भूयः किं वक्ष्यति हरस्त्विति । ततो विमृश्य बहुधा किंचिद्भीताननो यता

ஒரு கணத்தில் நகைச்சுவை அடங்கியது; மீண்டும் அவர்கள் “ஹரன் என்ன சொல்வான்?” என்று எண்ணினர். அப்போது பலவாறு சிந்தித்து, சிறிது அச்சமுள்ள முகத்துடன் (ஒருவர்) அணைந்தார்.

Verse 75

लज्जाजडः स्मितं चक्रे ततः पार्थ स वै हरः । ततो विशिष्टा ब्रुवति शीघ्रं कालोऽतिवर्तते

அப்போது, பார்தா, வெட்கத்தால் தளர்ந்த ஹரன் (சிவன்) வெறும் மெல்லிய புன்னகை மட்டும் செய்தான். பின்னர் ஒரு சிறந்த பெண், “விரைவாக—காலம் கடந்து செல்கிறது” என்றாள்.

Verse 76

हरिः प्राह महेशानं बिभ्यदावेद्मयहं तव । मातामहं च पितरं प्रयोगं श्रृणु भूधर

ஹரி மகேசானிடம் கூறினார்: “பக்தியுடனான அச்சத்தால் இதை உமக்கு விண்ணப்பிக்கிறேன். ஓ பூதரா, முறையை கேள்; இவ்விதியில் நான் தாய்வழித் தாத்தாவாகவும் தந்தையாகவும் நடப்பேன்.”

Verse 77

आत्मपुत्राय ते शंभो आत्मदौहित्रकाय ते । इत्युक्ते विष्णुना सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

விஷ்ணு “ஓ சம்போ, இது உன் சொந்த மகனுக்கே, உன் சொந்த பேரனுக்கே” என்று கூறியதும் அனைவரும் “சாது! சாது!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 78

देवोऽप्युदाहरेद्वुद्धिं सर्वेभ्योऽप्यधिकां वराम् । ततः शैलस्तथा चोक्त्वा दत्त्वा देवीं च सोदकम्

தேவன் (விஷ்ணு) அனைவரையும் மீறிய சிறந்த உயர்ந்த ஆலோசனையை உரைத்தான். பின்னர் ஹிமவான் மலை அவ்வாறே சொல்லி, தேவியை சோதகமாக (விதிநீருடன்) தானமாக அளித்தான்.

Verse 79

आत्मानं चापि देवाय प्रददौ सोदकं नगः । ततः सर्वे तुष्टुवुस्तं विवाहं विस्मयान्विताः

அந்த மலைராஜன் சோதகத்துடன் தன்னையும் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்தான். அப்போது அனைவரும் வியப்பால் நிறைந்து அந்த திருமணத்தைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 80

दाता महीभृतां नाथो होता देवश्चतुर्मुखः । वरः पशुपतिः साक्षात्कन्या विश्वरणिस्तथा

தானம் அளித்தவர் மலைகளின் நாதன் ஹிமவான்; ஹோதா நான்முகத் தேவன் பிரம்மா. மணமகன் சாட்சாத் பசுபதி; மணமகள் விஸ்வராணி (பார்வதி).

Verse 81

ततः स्तुवत्सु मुनिषु पुष्पवर्षे महत्यपि । नदत्सु देवतूर्येषु करं जग्राह त्र्यम्बकः

அப்போது முனிவர்கள் புகழ்ந்து பாட, பெரும் மலர்மழை பொழிய, தெய்வ வாத்தியங்கள் முழங்க—திரியம்பகன் அவளது கரத்தைப் பற்றினான்.

Verse 82

देवो देवीं समालोक्य सलज्जां हिमशैलजाम् । न तृप्यति न चाह्लादत्सा च देवां वृषध्वजम्

கர்த்தர், நாணம் கொண்ட ஹிமமலைப் புதல்வி தேவியை நோக்கி, ஒருபோதும் திருப்தியடையாமல் என்றும் மகிழ்ந்தார்; அவளும் வृषத்வஜனான தேவனைப் பார்த்து பேரின்பம் கொண்டாள்.

Verse 83

तत्र ब्रह्मादिमुनयो देवीमद्भुतरूपिणीम् । पश्यंतः शरणं जग्मुर्मनसा परमेश्वरम्

அங்கே பிரம்மா முதலிய முனிவர்கள் தேவியின் அதிசய வடிவத்தைப் பார்த்து, மனத்தால் பரமேஸ்வரனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 84

मा मुह्याम पार्वतीं च यथा नारदपर्वतौ । ततस्तथैव तच्चक्रे सर्वेषामीप्सितं वचः

“நாரதரும் பர்வதரும் பார்வதியைப் பற்றி மயங்கியதுபோல் நாம் மயங்காதிருப்போம்.” பின்னர் அவர் அனைவரும் விரும்பிய வாக்கை அதேபடி நிறைவேற்றினார்।

Verse 85

ततो देवैश्च मुनिभिः संस्तुतः परमेश्वरः । प्रविवेश शुभां वेदीं मूर्तिमज्ज्वलनाश्रिताम्

பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் போற்றிய பரமேஸ்வரன், உருவமுற்ற புனித அக்னியில் தங்கி, அந்த மங்கள வேதிக்குள் பிரவேசித்தார்।

Verse 86

वेधाः श्रुतीरितैर्मं त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपस्थितैः । मूर्तमग्निं जुहाव त्रिः परिक्रम्य च तं हरः

அப்போது வேதங்களில் உரைக்கப்பட்ட உருவமுற்ற மந்திரங்கள் சூழ, வேதா (பிரம்மா) வெளிப்பட்ட அக்னியில் மூன்று முறை ஆஹுதி செய்தார்; ஹரன் (சிவன்) அந்த அக்னியை மூன்று முறை வலம் வந்தார்।

Verse 87

लाजाहोम उमाभ्राता प्राह तं सस्मितं हरिः । बहवो मिलिताः संति लोकाः संमर्द ईश्वर

லாஜா-ஹோமத்தின் போது ஹரி (விஷ்ணு) புன்னகையுடன் உமாவின் சகோதரன் (சிவன்)ிடம் கூறினார்— “ஈஸ்வரா, பல உலகங்கள் இங்கே கூடியுள்ளன; மிகுந்த நெரிசல் உள்ளது.”

Verse 88

सावधानेन रक्ष्याणि भूषणानि त्वया हर । ततो हरश्च तं प्राह स्वजने माऽतिगोपय

ஏ ஹரா! இவ்வாபரணங்களை மிகுந்த கவனத்துடன் காத்தருள்வாயாக. அப்போது ஹரன் அவனை நோக்கி—உன் சொந்த மக்களிடமிருந்து இதை மிகையாக மறைக்காதே—என்று கூறினான்.

Verse 89

किंचित्प्रार्थय दास्यामि प्राह विष्णुस्ततो वरम् । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु स च तद्दुर्लभं ददौ

அப்போது விஷ்ணு கூறினார்—ஏதாவது வேண்டு; நான் வரம் அளிப்பேன். அவன்—உம்மீது என் பக்தி உறுதியாக இருக்கட்டும்—என்று வேண்டினான். விஷ்ணு அந்த அரிதான வரத்தை அருளினார்.

Verse 90

ददतुः सृष्टिसंरक्षां ब्रह्मणे दक्षिणामुभौ । अग्नये यज्ञभागांश्च प्रीतौ हरजनार्दनौ

மகிழ்ந்த ஹரனும் ஜனார்தனனும் இருவரும் பிரம்மாவுக்கு தக்ஷிணையாக படைப்பைக் காக்கும் பொறுப்பை அளித்தனர்; அக்னிக்கு யாகத்தின் உரிய பங்குகளை வழங்கினர்.

Verse 91

भृग्वादीनां ततो दत्त्वा श्रुतिरक्षणदक्षिणाम् । ततो गीतैश्च नृत्यैश्च भोजनैश्च यथेप्सितैः

பின்னர் ப்ருகு முதலிய முனிவர்களுக்கு ஸ்ருதி (வேத மரபு) காப்பிற்கான தக்ஷிணையை அளித்து, அதன் பின் பாடல்கள், நடனங்கள், விரும்பிய விருந்துகளை ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 92

महोत्सवैरनेकैश्च विस्मयं समपद्यत । विसृज्य लोकं तं सर्वं किमिच्छादानकैर्भवः

பல மகோற்சவங்களால் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் அங்கு கூடிய உலகமெங்கும் விடைபெறச் செய்து, பவனாகிய சிவன் வேண்டியதற்கேற்ப தானங்களைத் தொடர்ந்து அருளினார்.

Verse 93

सरस्वत्या च पितरौ देव्याश्चाऽश्वास्य दुःखितौ । आमंत्र्य हिमशैलेंद्रं ब्रह्मणं च सकेशवम्

சரஸ்வதி தேவி, துயருற்ற தேவியின் பெற்றோரை ஆறுதல் கூறினாள்; பின்னர் இமயமலை, பிரம்மா மற்றும் கேசவன் (விஷ்ணு) ஆகியோரிடம் விடைபெற்று அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள்।

Verse 94

जगाम मंदरगिरिं गिरिणा यानुगोर्चितः

மலை (இமயன்) உடன் வந்து மரியாதை செய்ய, அவர் மந்தரகிரிக்கு சென்றார்।

Verse 95

ततो गते भगवति नीललोहिते सहोमया गिरिममलं हि भूधरः । सबांधवो रुदिति हि कस्य नो मनो विसंष्ठंलं जगति हि कन्यकापितुः

பகவான் நீலலோஹிதன் (சிவன்) உமையுடன் புறப்பட்டபின், மலைமன்னன் இமயன் தன் தூய மலையில் உறவினர்களுடன் கூடி உரக்க அழுதான். மகளின் தந்தையின் துயரால் இவ்வுலகில் யாருடைய மனம் கலங்காமல் இருக்கும்?

Verse 96

इमं विवाहं गिरिराजपुत्र्याः श्रृणोति चाध्येति च यो नरः शुचिः । विशेषतश्चापि विवाहमंगले स मंगलं वृद्धिमवाप्नुते चिरम्

மலைமன்னன் மகள் (பார்வதி) திருமண வரலாற்றை தூய மனத்துடன் யார் கேட்டு, மேலும் படிக்கிறாரோ—குறிப்பாக திருமண மங்கள நாளில்—அவர் நீண்ட காலம் மங்களமும் செழிப்பும் வளர்ச்சியும் அடைவார்।