Adhyaya 64

Verse 1

एवं तत्र स्थिते तीरे देव्याराधनतत्परे । सप्तलिंगार्चनरते भीमनन्दननन्दने

இவ்வாறு அவன் அந்நதிக்கரையில் தங்கினான்—தேவீ ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு—ஏழு லிங்கங்களின் அர்ச்சனையில் மகிழ்ந்து; பீமனின் பேரன் (பர்பரீகன்) அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 2

ततः कालेन केनापि पांडवा द्यूतनिर्जिताः । तत्राजग्मुश्च क्रमतस्तीर्थस्नानकृते भुवम्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், சூதாட்டத்தில் தோற்ற பாண்டவர்கள் தீர்த்தஸ்நானத்திற்காகப் பூமியில் வரிசையாகச் சுற்றி அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 3

प्रागेव चंडिकां देवीं क्षेत्रादीशानतः स्थिताम् । आसेदुर्मार्गखिन्नास्ते द्रौपदीपंचमास्तदा

முதலில் அவர்கள் அந்தத் தலத்தின் ஈசான திசையில் இருந்த சண்டிகா தேவியை அணுகினர்; வழிப்பயணத்தால் களைத்த அவர்கள் அப்போது அங்கே வந்தடைந்தனர்—திரௌபதி ஐந்தாவதாக.

Verse 4

तत्रैव चोपविष्टोऽभूत्तदानीं चंडिकागणः । बर्बरीकश्च तान्वीरान्समायातानपश्यत

அங்கேயே அச்சமயம் சண்டிகையின் கணம் அமர்ந்திருந்தது; மேலும் பर्बரீகன் வந்தடைந்த அந்த வீரர்களைக் கண்டான்।

Verse 5

परं नासौ वेद पाण्डून्पाण्डवास्तं च नो विदुः । आजन्म यस्मान्नैवाभूत्पाण्डूनां चास्य संगमः

அவன் பாண்டுவை அறியவில்லை; பாண்டவர்களும் அவனை அறியவில்லை. ஏனெனில் பிறப்பிலிருந்தே பாண்டு புதல்வர்களுடன் அவனுக்கு ஒருபோதும் சந்திப்பு நிகழவில்லை।

Verse 6

ततः प्रविश्य वै तस्मिन्देवीमासाद्य पांडवाः । पिंडकाद्यं तत्र मुक्त्वा तृषा प्रैक्षि जलं तदा

பின்னர் அந்த இடத்தில் நுழைந்து தேவியை அணுகிய பாண்டவர்கள் அங்கே பிண்டம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து வைத்தனர்; தாகத்தால் வாடி அப்போது நீரைத் தேடினர்।

Verse 7

ततो भीमः कुण्डमध्यं जलं पातुं विवेश ह । प्रविशंतं च तं प्राह युधिष्ठिर इदं वचः

அப்போது பீமன் நீர் அருந்துவதற்காக குளத்தின் நடுவில் இறங்கினான். அவன் இறங்குவதைக் கண்ட யுதிஷ்டிரன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 8

उद्धृत्य भीम तोयं त्वं पादौ प्रक्षाल्य भो बहिः । ततः पिबाऽन्यथा दोषो महांस्त्वामुपपत्स्यते

ஓ பீமா! நீரை எடுத்துப் புறத்தில் வைத்து, வெளியே கால்களைத் துவைத்து, பின்னர் அருந்து. இல்லையெனில் உனக்கு பெரும் தோஷம் ஏற்படும்.

Verse 9

एतद्राज्ञो वचो भीमस्तृषा व्याकुललोचनः । अश्रुत्वैव विवेशासौ कुण्डमध्ये जलेच्छया

அரசனின் இவ்வசனங்களைப் பீமன், தாகத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், கேளாமலேயே நீராசையால் குளத்தின் நடுவில் புகுந்தான்.

Verse 10

स च दृष्ट्वा जलं पातुं तत्रैव कृतनिश्चयः । मुखं हस्तौ च चरणौ क्षालयामास शुद्धये

நீரைக் கண்டதும் அங்கேயே அருந்தத் தீர்மானித்து, தூய்மைக்காக அதே நீரில் முகம், கைகள், கால்களைத் துவைத்தான்.

Verse 11

यतः पीतं जलं पुंसामप्रक्षाल्य च यद्भवेत् । प्रेताः पिशाचास्तद्रूपं संक्रम्य प्रपिबंति तत्

ஏனெனில் மனிதன் முறையான பிரக்ஷாலனம் இன்றி நீர் அருந்தினால், பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் அதே ரூபமாகச் சேர்ந்து, அவன் வழியாக அந்த நீரை அருந்துகின்றன.

Verse 12

एवं प्रक्षालयाने च पादौ तत्र वृकोदरे । उपरिस्थस्तदा प्राह सत्यं सुहृदयो वचः

இவ்வாறு அங்கே வ்ருகோதரன் தன் பாதங்களை கழுவிக் கொண்டிருந்தபோது, மேலே நின்ற ஒருவர் நல்வாழ்த்துடன் பிறந்த உண்மைச் சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 13

दुर्मते भोः किमेतत्त्वं कुरुषे पापनिश्चयः । देवीकुण्डे क्षालयसि मुखं पादौ करौ च यत्

ஓ தீயமதி! பாவநிச்சயத்துடன் இது என்ன செய்கிறாய்? தேவீகுண்டத்தில் முகம், பாதம், கைகள் ஆகியவற்றை ஏன் கழுவுகிறாய்?

Verse 14

यतो देवी सदानेन जलेन स्नाप्यते मया । दत्र प्रक्षिपंस्तोयं मलपापान्न बिभ्यसि

ஏனெனில் இதே நீரால் நான் எப்போதும் தேவியை ஸ்நானம் செய்விக்கிறேன். ஆனாலும் நீ இதில் நீரைச் சேர்த்து மலம், பாவம் என்பவற்றை அஞ்சவில்லை!

Verse 15

मलाक्ततोयं यन्नाम अस्पृश्यं तन्नरैरपि । कुतो देवैश्च तत्पापं स्पृश्यते तत्त्वतो वद

உண்மையைச் சொல்: மலம் படிந்ததால் மனிதருக்கும் தீண்டாதது எனப்படும் நீர், அந்தப் பாவம் தேவர்களை எவ்வாறு தீண்ட முடியும்?

Verse 16

शीघ्रं च त्वं निःसरास्मात्कुण्डाद्भूत्वा बहिः पिब । यद्येवं पाप मूढोऽसि तीर्थेषु भ्रमसे कुतः

உடனே இந்தக் குண்டத்திலிருந்து வெளியே வா; வெளியிலிருந்தே நீர் அருந்து. நீ இவ்வளவு பாவமூடனானால், தீர்த்தங்களில் ஏன் அலைகிறாய்?

Verse 17

भीम उवाच । किमेतद्भाषसे क्रूर परुषं राक्षसाधम । यतस्तोयानि जंतूनामुपभो गार्थमेव हि

பீமன் கூறினான்—ஓ கொடிய ராட்சசாதமா! நீ ஏன் இத்தகைய கடுமையான சொற்களைப் பேசுகிறாய்? நீர் உயிரினங்களின் பயன்பாட்டிற்கும் வாழ்வாதாரத்திற்கும் உரியது.

Verse 18

तीर्थेषु कार्यं स्नानं चेत्युक्तं मुनिवरैरपि । अंगप्रक्षालनं स्नानमुक्तं मां निंदसे कुतः

முனிவரரும் தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறியுள்ளனர். ஸ்நானம் என்பது அங்கங்களைத் துவைப்பதே என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது; அப்படியிருக்க என்னை ஏன் பழிக்கிறாய்?

Verse 19

यदि न क्रियते पानमंगप्रक्षालनं तथा । तत्किमर्थं पूर्तधर्माः क्रियन्ते धर्मशालिभिः

நீர் அருந்தலும் அங்கங்களைத் துவைப்பதும் செய்யக் கூடாதென்றால், தர்மசாலிகள் பொதுநலப் புண்ணியமான பூர்த்ததர்மங்களை எதற்காகச் செய்கிறார்கள்?

Verse 20

सुहृदय उवाच । स्नातव्यं तीर्थमुख्येषु सत्यमेतन्न संशयः । चरेषु किं तु संविश्य स्थावरेषु बहिः स्थितः

சுஹ்ருதயன் கூறினான்—முதன்மை தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் என்பது உண்மை; ஐயமில்லை. ஓடும் நீரில் உள்ளே இறங்கி ஸ்நானம் செய்யலாம்; நிலைநீரில் வெளியே நின்றே செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

स्थावरेष्वपि संविश्य तन्न स्नानं विधीयते । न यत्र देवस्नानार्थं भक्तैः संगृह्यते जलम्

நிலைநீரில் இறங்கினாலும் அது விதிக்கப்பட்ட ஸ்நானம் அல்ல—குறிப்பாக பக்தர்கள் தேவஸ்நானத்திற்காகச் சேகரித்த நீர் உள்ள இடத்தில்.

Verse 22

यच्च हस्तशतादूर्ध्वं सरस्तत्र विधीयते । संवेशेऽपि क्रमश्चायं पादौ प्रक्षाल्य यद्बहिः

நூறு ஹஸ்தம் தூரத்தில் ஏரி இருந்தால் அங்கே நீராடுதல் விதிப்படி ஆகும். ஆயினும் முறை இதுவே—வெளியே நின்று முதலில் பாதங்களை கழுவி, பின்னர் உள்ளே செல்ல வேண்டும்.

Verse 23

ततः स्नानं प्रकर्तव्यमन्यथा दोष उच्यते । किं न श्रुतस्त्वया प्रोक्तः श्लोकः पद्मभुवा पुरा

அதற்குப் பிறகே நீராட வேண்டும்; இல்லையெனில் தோஷம் என்று கூறப்படுகிறது. முன்பு பத்மபூ (பிரம்மா) உரைத்த ச்லோகத்தை நீ கேளாதாயா?

Verse 24

मलं मूत्रं पुरीषं च श्लेष्म निष्ठीनाश्रु च । गंडूषाश्चैव मुञ्चति ये ते ब्रह्महणैः समाः

தீர்த்த நீரில் அழுக்கு, சிறுநீர், மலம், சளி, துப்பல், கண்ணீர் மற்றும் வாய்க் குளிப்பு நீரையும் விடுபவர்கள்—பிராமணஹந்தருக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுவர்.

Verse 25

तस्मान्निःसर शीघ्रं त्वं यद्येवमजितेन्द्रियः । तत्किमर्थं दुराचार तीर्थेष्वटसि बालिश

ஆகவே, உன் இந்திரியங்கள் அடங்காவிட்டால் உடனே வெளியே வா. அப்படியிருக்க, துராசார மூடனே, ஏன் தீர்த்தங்களில் அலைகிறாய்?

Verse 26

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । निर्विकाराः क्रियाः सर्वाः स हि तीर्थफलं लभेत्

யாருடைய கைகளும் கால்களும் மனமும் நன்கு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளனவோ, யாருடைய செயல்கள் அனைத்தும் விகாரமற்றவையோ—அவரே உண்மையில் தீர்த்தப் பலனை அடைவார்.

Verse 27

भीम उवाच । अधर्मो वापि धर्मोऽस्तु निर्गंतुं नैव शक्नुयाम् । क्षुधा तृषा मया नित्यं वारितुं नैव शक्यते

பீமன் கூறினான்—அதர்மமோ தர்மமோ எதுவாயினும், நான் வெளியே செல்லாமல் தடுக்க இயலாது. என்னுள் எப்போதும் உள்ள பசியும் தாகமும் அடக்க முடியாது.

Verse 28

सुहृदय उवाच । जीवितार्थे भवान्कस्मात्पापं प्रकुरुते वद । किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः शिबिना यः समीरितः

சுஹ்ருதயன் கூறினான்—வாழ்வதற்காக மட்டும் நீ ஏன் பாவம் செய்கிறாய்? அரசன் சிபி உரைத்த அந்தச் சுலோகத்தை நீ கேளாதாயா?

Verse 29

मुहूर्तमपि जीवेत नरः शुक्लेन कर्मणा । न कल्पमपि जीवेत लोकद्वयविरोधिना

மனிதன் தூய செயலால் ஒரு முஹூர்த்தமாவது வாழட்டும்; ஆனால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டிற்கும் விரோதமான செயல்களால் ஒரு கல்பம்கூட வாழ வேண்டாம்.

Verse 30

भीम उवाच । काकारवेण ते मह्यं कर्णौ बधिरतां गतौ । पास्याम्येव जलं चात्र कामं विलप शुष्य वा

பீமன் கூறினான்—உன் காக்கை போன்ற கத்தலால் என் காதுகள் செவிடாயின. நான் இங்கே உள்ள நீரை நிச்சயம் குடிப்பேன்; விருப்பம்போல் அழுது புலம்பு, அல்லது உலர்ந்து போ.

Verse 31

सुहृदय उवाच । क्षत्रियाणां कुले जातस्त्वहं धर्माभिरक्षिणाम् । तस्मात्ते पातकं कर्तुं न दास्यामि कथंचन

சுஹ்ருதயன் கூறினான்—நான் தர்மத்தை காக்கும் க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவன். ஆகையால் நீ இந்தப் பாதகத்தைச் செய்ய எந்த விதத்திலும் நான் இடமளிக்கமாட்டேன்.

Verse 32

तद्वराकाथ शीघ्रं त्वमस्मात्कुंडाद्विनिःसर

அப்போது, ஏ துர்பாக்கியனே! உடனே இந்த குண்டத்திலிருந்து வெளியே வா.

Verse 33

इष्टकाशकलैः शीघ्रं चूर्णयिष्येऽन्यथा शिरः । इत्युक्त्वा चेष्टकां गृह्य मुमोच शिरसः प्रति

“இல்லையெனில் செங்கல் துண்டுகளால் உன் தலையை உடனே தூளாக்கிவிடுவேன்.” என்று சொல்லி, ஒரு செங்கலைப் பிடித்து தலையை நோக்கி எறிந்தான்.

Verse 34

भीमश्च वंचयित्वा तामुत्प्लुत्य बहिराव्रजत् । भर्त्सयंतौ ततश्चोभावन्योन्यं भीमविक्रमौ

பீமன் அவனை ஏமாற்றி துள்ளி வெளியே வந்தான். பின்னர் அந்த இரு பயங்கர வீரர்களும் ஒருவரையொருவர் மாறிமாறி இகழ்ந்தனர்.

Verse 35

युयुधाते प्रलंबाभ्यां बाहुभ्यां युद्धपारगौ । व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ

போரில் தேர்ந்த அந்த இருவரும் நீண்ட விரிந்த கரங்களால் மோதினர்—அகன்ற மார்பு, நீண்ட புயங்கள், இருவரும் நெருக்குப் போரான மல்லயுத்தத்தில் சமமாகத் திறமைசாலிகள்.

Verse 36

मुष्टिभिः पार्ष्णिघातैश्च जानुभिश्चाभिजघ्नतुः । ततो मुहूर्तात्कौरव्यः पर्यहीयत पांडवः

அவர்கள் குத்துகளாலும், குதிகால் அடிகளாலும், முழங்கால்களாலும் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். சிறிது நேரத்தில் கௌரவன் மேலிடத்தைப் பெற்றான்; பாண்டவன் தளரத் தொடங்கினான்.

Verse 37

हीयमानस्ततो भीम उद्यतोऽभूत्पुनः पुनः । अहीयत ततोऽप्यंग ववृधे बर्बरीककः

பீமன் சோர்ந்தபோதும் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தான்; ஆயினும், அன்பனே, அவன் மேலும் மேலும் தளர்ந்தான், பர்பரீகன் மட்டும் வலிமை பெருகினான்।

Verse 38

ततो भीमं समुत्पाट्य बर्बरीको बलादिव । निष्पिपेष ततः क्रुद्धस्तदद्भुतमिवाभवत्

அப்போது பர்பரீகன் வெறும் வலிமையாலேயே பீமனைப் பறித்தெடுத்து, கோபத்துடன் அவனை நசுக்கினான்; அது பேரதிசயமாகத் தோன்றியது।

Verse 39

मूर्छितं चैवमादाय विस्फुरन्तं पुनःपुनः । सागराय प्रचलितः क्षेप्तुं तत्र महांभसि

மயக்கமடைந்த அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு, அவன் மீண்டும் மீண்டும் துடித்தபோதும், கடல்நோக்கி சென்று அங்குள்ள பேர்நீரில் எறிய எண்ணினான்।

Verse 40

ददृशुः पांडवा नैतद्देव्या नयनयंत्रिताः

பாண்டவர்கள் இதைக் காணவில்லை; தேவியே அவர்களின் பார்வையை கட்டுப்படுத்தி தடுத்தாள் போல இருந்தது।

Verse 41

तथा गृहीते कुरुवीरमुख्ये वीरेण तेनाद्भुतविक्रमेण । आश्चर्यमासीद्दिवि देवतानां देवीभिराकाशतले निरीक्ष्य तम्

குருவீரர்களில் தலைசிறந்த அந்த வீரன், அதிசயப் பராக்கிரமம் கொண்ட அந்த யோధனால் பிடிக்கப்பட, விண்ணுலகத் தேவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்; தேவியரும் ஆகாயவெளியிலிருந்து அவனை நோக்கினர்।

Verse 42

सागरस्य ततस्तीरे बर्बरीकं गतं तदा । निरीक्ष्य भगवान्रुद्रो वियत्स्थः समभाषत

பர்பரீகன் கடலோரத்தை அடைந்தபோது, வானில் நிலைத்திருந்த பகவான் ருத்ரர் அவனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 43

भोभो राक्षसशार्दूल बर्बरीक महाबल । मुंचैनं भरतश्रेष्ठं भीमं तव पितामहम्

“ஓ ஓ, ராக்ஷசச் சிங்கமே, மகாபலன் பர்பரீகா! பரதர்களில் சிறந்த இப் பீமனை—உன் பிதாமகனை—விடுவி.”

Verse 44

अयं हि तीर्थयात्रायां विचरन्भ्रातृभिर्युतः । कृष्णया चाप्यदस्तीर्थं स्नातुमेवाभ्युपाययौ

“இவன் தன் சகோதரர்களுடனும் கிருஷ்ணையுடனும் தீர்த்தயாத்திரை செய்து வருகிறான்; நீராடுவதற்காகவே இத்தீர்த்தத்துக்கு வந்தான்.”

Verse 45

सम्मानं सर्वथा तस्मादर्हः कौरवनंदनः । अपापो वा सपापो वा पूज्य एव पितामहः

“ஆகையால், ஓ கௌரவகுமாரா, அவர் எல்லாவிதத்திலும் மரியாதைக்குரியவர். பாவமற்றவராயினும் பாவமுடையவராயினும்—பிதாமகர் வணக்கத்திற்குரியவரே.”

Verse 46

सूत उवाच । इति रुद्रवचः श्रुत्वा सहसा तं विमुच्य सः । न्यपतत्पादयोर्हा धिक्कष्टं कष्टं च प्राह सः

சூதர் கூறினார்—ருத்ரரின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் உடனே அவனை விடுவித்து, பாதங்களில் விழுந்து, “அய்யோ! ச்சீ, என்ன துயரம்—எவ்வளவு கொடுமை, எவ்வளவு கொடுமை!” என்று அழைத்தான்।

Verse 47

क्षम्यतां क्षम्यतां चेति पुनः पुनरवोचत । शिरश्च ताडयन्स्वीयं रुरोद च मुहुर्मुहुः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் “மன்னியுங்கள், மன்னியுங்கள்” என்று வேண்டி, தன் தலையைத் தானே அடித்துக்கொண்டு இடையறாது அழுதான்.

Verse 48

तं तथा परिशोचंतं मुह्यमानं मुहुर्मुहुः । भीमसेनः समालिंग्य आघ्राय च वचोऽब्रवीत्

அவனை அப்படியே துயரத்தில் மூழ்கி மீண்டும் மீண்டும் கலங்குவதைக் கண்டு, பீமசேனன் அவனை அணைத்து, அன்புடன் அவன் தலையை முகர்ந்து, பின்னர் பேசினான்.

Verse 49

वयं त्वां नैव जानीमस्त्वं चास्माञ्जन्मकालतः । अत्र वासश्च ते पुत्र भैमेः कृष्णाच्च संश्रुतः

நாங்கள் உன்னை முற்றிலும் அறியவில்லை; நீயும் பிறந்த நாளிலிருந்து எங்களை அறியவில்லை. ஆனால் மகனே, இங்கே உன் தங்குமிடம் பீமனின் சார்பிலும் கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி)யாலும் உறுதியாக வாக்குறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

Verse 50

परं नो विस्मृतं सर्वं नानादुःखैः प्रमुह्यताम् । दुःखितानां यतः सर्वा स्मृतिर्लुप्ता भवेत्स्फुटम्

மேலும் பலவகைத் துயரங்களால் நாங்கள் மயங்கியதால் எங்களுக்கெல்லாம் மறந்துவிட்டது; துயருற்றவர்களின் நினைவு முழுவதும் தெளிவாகவே அழிந்துபோகும்.

Verse 51

तदस्माकमिदं दुःखं सर्वकालविधानतः । मा शोचस्त्वं च तनय न ते दोषोऽस्ति चाण्वपि

ஆகவே எங்கள் இந்தத் துயரம் காலத்தின் விதியினால் வந்தது; மகனே, நீ வருந்தாதே—உன்னில் அணுவளவும் குற்றமில்லை.

Verse 52

यतः सर्वः क्षत्रियस्य दंड्यो विपथिसंस्थि तः । आत्मापिदंड्यः साधूनां प्रवृत्तः कुपथाद्यदि

தவறான பாதையில் நிற்பவன் எவராயினும் க்ஷத்திரியனால் தண்டிக்கப்படத் தக்கவன்; தன் ஆன்மாவே தீய வழிக்குத் திரும்பினால், அது கூட சான்றோரின் பார்வையில் தண்டிக்கத் தக்கதாகும்.

Verse 53

पितृमातृसुहृद्भ्रातृपुत्रादीनां किमुच्यते । अतीव मम हर्षोऽयं धन्योहं पूर्वजाश्च मे

அப்படியிருக்க, தந்தை, தாய், நண்பர், சகோதரர், மகன் முதலியோரைக் குறித்து இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? என் மகிழ்ச்சி மிகப் பெரிது; நான் பாக்கியவான், என் முன்னோர்களும் பாக்கியவான்கள்.

Verse 54

यस्य त्वीदृशकः पौत्रो धर्मज्ञो धर्मपालकः । वरार्हस्त्वं प्रशंसार्हो भवान्येषां सतां तथा

யாருக்கு இப்படிப்பட்ட பேரன்—தர்மத்தை அறிந்தவனும் தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவனும்—உண்டோ, அந்த மூத்தவர் உயர்ந்த மரியாதைக்கும் புகழ்ச்சிக்கும் உரியவர்; அதுபோல மற்ற சத்புருஷர்களும் உரியவர்களே.

Verse 55

तस्माच्छोकं विहायेमं स्वस्थो भवि तुमर्हसि

ஆகையால் இந்தத் துயரத்தை விட்டு, நீ அமைதியுடன் நலமடைதல் வேண்டும்.

Verse 56

बर्बरीक उवाच । पापं मां ताततात त्वं ब्रह्मघ्नादपि कुत्सितम् । अप्रशस्यं नार्हसीह द्रष्टुं स्प्रष्टुमपि प्रभो

பர்பரீகன் கூறினான்—வணங்கத்தக்க தந்தையே, தாத்தாவே! நான் பாவி; பிராமணஹந்தகனைவிடவும் மிக இழிவானவன். நான் புகழத்தக்கவன் அல்ல; ஆண்டவனே, இங்கே என்னைப் பார்க்கவும் வேண்டாம், தொடுவது என்றால் இன்னும் தூரம்.

Verse 57

सर्वेषामेव पापानां निष्कृतिः प्रोच्यते बुधैः । पित्रोरभक्तस्य पुनर्निष्कृतिर्नैव विद्यते

எல்லாப் பாவங்களுக்கும் பரிகாரம் உண்டு என்று ஞானிகள் கூறுவர்; ஆனால் தாய்-தந்தையர்க்கு பக்தியில்லாதவனுக்கு மீண்டும் பரிகாரம் இல்லை।

Verse 58

तद्येन देहेन मया ताततातोऽभिपीडितः । तत्त्वमेव समुत्स्रक्ष्ये महीसागरसंगमे

எந்த உடலால் நான் தந்தையும் பாட்டனையும் துன்புறுத்தினேனோ, அதே உடலை நிலம்-கடல் சங்கமத்தில் நான் துறப்பேன்।

Verse 59

मैवं भवेयमन्येषु अपि जन्मसु पातकी । न मामस्मादभिप्रायादर्हः कोऽपि निवर्तितुम्

மற்ற பிறவிகளிலும் நான் இப்படிப் பாவியாக ஆகாதிருக்க வேண்டும். இந்த உறுதியிலிருந்து என்னைத் திருப்ப யாருக்கும் உரிமை இல்லை।

Verse 60

यतोंऽशेन विलुप्येत प्रायश्चित्तान्निवारकः । एवमुक्त्वा समुत्प्लुत्य ययौ चैवार्णवं बली

பரிகாரத்தில் சிறிதளவும் குறைவு வராதபடி—என்று கூறி, அந்த வல்லவன் தாவி நேரே கடலில் சென்றான்।

Verse 61

समुद्रोऽपि चकंपे च कथमेनं निहन्म्यहम् । ततः सिद्धांबिकायाश्च देव्यस्तत्र चतुर्दश

கடலும் நடுங்கியது—‘இவனை நான் எப்படித் தாக்காமல் இருப்பேன்?’ அப்போது அங்கே சித்தாம்பிகையின் பதினான்கு தேவியர் தோன்றினர்।

Verse 62

समालिंग्य च संस्थाप्य रुद्रेण सहिता जगुः । अज्ञातविहिते पापे नास्ति वीरेंद्र कल्मषम्

அவரை அணைத்து முறையாக நிலைநிறுத்தி, ருத்ரனுடன் கூடி அவர்கள் பாடினர்— “வீரேந்திரா! அறியாமல் நிகழ்ந்த பாவத்தில் உமக்கு களங்கம் இல்லை।”

Verse 63

शास्त्रेषूक्तमिदं वाक्यं नान्यथा कर्तुमर्हसि । अमुं च पृष्ठलग्नं त्वं पश्य भोः स्वं पितामहम्

இவ்வுரை சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டது; இதற்கு மாறாகச் செய்ய உமக்கு உரிமையில்லை. மேலும் பாரும், ஐயா, உமது பிதாமகர் உமது முதுகில் பற்றிக்கொண்டுள்ளார்।

Verse 64

पुत्रपुत्रेति भाषंतमनु त्वा मरणोन्मुखम् । अधुना चेत्स्वकं देहं वीर त्वं परित्यक्ष्यसि

‘மகனே, மகனே!’ என்று அழைத்தபடி, மரணத்தை நோக்கிச் செல்லும் உம்மை அவர் பின்தொடர்கிறார். இப்போது, வீரா, நீர் உமது உடலைத் துறந்தால்…

Verse 65

ततस्त्यक्ष्यति भीमोऽपि पातकं तन्महत्तव । एवं ज्ञात्वा धारय त्वं स्वशरीरं महामते

அதன்பின் பீமனும் உமது அந்தப் பெரும் பாதகத்தை விட்டு விடுவான். இதை அறிந்து, மகாமதியே, உமது உடலைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தும் (துறக்காதீர்)।

Verse 66

अथ चेत्त्यक्तुकामस्त्वं तत्रापि वचनं शृणु । स्वल्पेनैव च कालेन कृष्णाद्देवकिनंदनात्

இன்னும் நீர் துறக்க விரும்பினால், அங்கேயும் இவ்வார்த்தையை கேளும்— மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே தேவகீநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் (தீர்வு உண்டாகும்)।

Verse 67

देहपातस्तव प्रोक्तस्तं प्रतीक्ष यदीच्छ सि । यतो विष्णुकराद्वत्स देहपातो विशिष्यते

உன் தேகபாதம் (மரணம்) முன்பே கூறப்பட்டது—நீ விரும்பினால் அந்தக் காலத்தை எதிர்நோக்கி இரு. ஏனெனில், அன்புக் குழந்தையே, விஷ்ணுவின் கரத்தால் நிகழும் தேகத்யாகம் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 68

तस्मात्प्रतीक्ष तं कालमस्माकं प्रार्थितेन च । एवमुक्तो निववृते बर्बरीकोऽपि दुर्मनाः

ஆகையால், நாங்கள் வேண்டியபடியே அந்தக் காலத்தை எதிர்நோக்கி இரு. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பார்பரீகனும்—மனம் கலங்கியவனாய்—திரும்பிச் சென்றான்.

Verse 69

रुद्रं देवीश्च चामुंडां सोपालंभं वचोऽब्रवीत् । त्वमेव देवि जानासि रक्ष्यते शार्ङ्गधन्विना

அவன் ருத்ரனிடமும் தேவியிடமும்—சாமுண்டாவிடமும் கூட—கண்டனமிகு சொற்களைச் சொன்னான்: “தேவி, சார்ங்கதன்வி (விஷ்ணு/கிருஷ்ணன்) இவனை எவ்வாறு காக்கிறார் என்பதை நீயே அறிவாய்.”

Verse 70

पांडवा भूमिलाभार्थे तत्ते कस्मादुपेक्षितम् । त्वया च समुपागत्य रक्षितोऽयं वृकोदरः

“பாண்டவர்கள் அரசுரிமை பெற முயல்கிறார்கள்—அதை நீ ஏன் புறக்கணித்தாய்? மேலும் நீ முன்வந்து தலையிட்டபின் இந்த வ்ருகோதரன் (பீமன்) காக்கப்பட்டான்.”

Verse 71

देव्युवाच । अहं च रक्षयिष्यामि स्वभक्तं कृष्णमृत्युतः । यस्माच्च चंडिकाकृत्ये कृतोऽनेन महारणः । तस्माच्चंडिलनाम्नायं विश्वपूज्यो भविष्यति

தேவி கூறினாள்: “நானும் என் பக்தன் கிருஷ்ணனை மரணத்திலிருந்து காப்பேன். மேலும் சண்டிகையின் பணியில் இவன் மாபெரும் போரை நிகழ்த்தியதால், ‘சண்டில’ என்ற நாமத்தில் உலகமெங்கும் புகழ்பெற்று வணங்கப்படுவான்.”

Verse 72

एवमुक्त्वा गताः सर्वे देवा देव्यस्त्वदृश्यताम् । भीमोऽपि तं समादाय पांडुभ्यः सर्वमूचिवान्

இவ்வாறு கூறி எல்லா தேவரும் தேவியரும் அங்கேயே மறைந்து காணாமற்போயினர். பின்னர் பீமன் அவனை உடன் அழைத்து பாண்டவர்களுக்கு எல்லா நிகழ்வையும் கூறினான்.

Verse 73

विस्मिताः पांडवास्तं च पूजयित्वा पुनः पुनः । यथोक्तविधिना चक्रुस्तीर्थस्नानमतंद्रिताः

வியப்புற்ற பாண்டவர்கள் அவரை மீண்டும் மீண்டும் வழிபட்டனர்; மேலும் விதிப்படி சோர்வின்றி தீர்த்தஸ்நானத்தையும் செய்தனர்.

Verse 74

भीमोपि यत्र रुद्रेण मोक्षितस्तत्र सुप्रभम् । लिंगं संस्थापयामास भीमेश्वरमिति श्रुतम्

பீமன் ருத்ரனால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்த இடத்திலேயே ஒளிவிளங்கும் லிங்கத்தை நிறுவினான்; அது ‘பீமேஸ்வர’ம் எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 75

ज्येष्ठमासे कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामुपोषितः । रात्रौ संपूज्य भीमेशं जन्मपापाद्विमुच्यते

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று உபவாசமிருந்து, இரவில் பக்தியுடன் பீமேசனை முறையாக வழிபடுவோர் பிறவிப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 76

यथैव लिंगानि सुपूजितानि सप्तात्र मुख्यानि महाफलानि । भीमेश्वरं लिंगमिदं तथैव समस्तपापापहरं सुपूज्यम्

இங்கே உள்ள ஏழு முதன்மை லிங்கங்கள் நன்றாக வழிபட்டால் மகாபலன் தருவது போல, இந்த பீமேஸ்வர லிங்கமும் அனைத்துப் பாவங்களையும் அகற்றுவது; ஆகவே இது மிகுந்த மரியாதையுடன் வழிபடத்தக்கது.