Adhyaya 59

Verse 1

शौनक उवाच । अत्यद्भुतमिदं सूत गुप्तक्षेत्रस्य पावनम् । महन्माहात्म्यमतुलं कीर्तितं हर्षवर्धनम्

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதரே! இது மிக அதிசயமானது; குப்தக்ஷேத்திரத்தின் தூய்மையளிக்கும் மகிமை. இதன் பெரும், ஒப்பற்ற மாஹாத்மியம் உரைக்கப்பட்டது; அது ஆனந்தத்தை வளர்க்கிறது.

Verse 2

पुनर्यत्सिद्धलिंगस्य पूर्वं माहात्म्यकीर्तने । इत्युक्तं यत्प्रसादेन सिद्धमातुस्तु सेत्स्यति

மீண்டும்—சித்தலிங்கத்தின் மாஹாத்மியக் கூறலில் முன்பு சொல்லப்பட்டது: யாருடைய அருளால் ‘சித்தமாதா’ நிச்சயமாகச் சித்தியை அடைவாள் என்று.

Verse 3

विजयोनाम पुण्यात्मा साहाय्याच्चंडिलस्य च । को न्वसौ चंडिलोनाम विजयोनाम कस्तथा

‘விஜயன்’ எனும் புண்ணியாத்மா சண்டிலனுக்கு உதவியாளனானான். அப்படியானால் ‘சண்டிலன்’ என்பவன் யார்? அதுபோல ‘விஜயன்’ என்பவன் யார்?

Verse 4

कथं च प्राप्तवान्सिद्धिं सिद्धमातुः प्रसादतः । एतदाचक्ष्व तत्त्वेन श्रोतुं कौतूहलं हि नः

மேலும் சித்தமாதாவின் அருளால் அவன் எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தான்? இதை உண்மையுடன் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; கேட்க எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.

Verse 5

सतां चरित्रश्रवणे कौतुकं कस्य नो भवेत् । उग्रश्रवा उवाच । साधु पृष्टमिदं विप्रा दूरांतरितमप्युत

சத்புருஷர்களின் சரிதத்தைச் செவிமடுப்பதில் யாருக்குக் கௌதுகம் எழாதிருக்கும்? உக்ரஶ்ரவா கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, நன்றாகக் கேட்டீர்கள்; இது தொன்மையான, தொலைந்த காலத்து விஷயமாயினும்.

Verse 6

श्रुता द्वैपायनमुखात्कथां वक्ष्यामि चात्र वः । पुरा द्रुपदराजस्य पुत्रीमासाद्य पांडवाः

த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) வாய்மொழியாக நான் கேட்ட கதையையே இங்கே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். முற்காலத்தில் பாண்டவர்கள் த்ருபதராஜனின் மகளைக் கைப்பற்றினர்.

Verse 7

धृतराष्ट्रमते पश्चादिंद्रप्रस्थं न्यवेशयन् । रक्षिता वासुदेवेन कदाचित्तत्र पांडवाः

பின்னர் த்ருதராஷ்டிரனின் தீர்மானத்தின்படி அவர்கள் இந்திரப்ரஸ்தத்தில் குடியேறினர். அங்கே ஒரு வேளையில் பாண்டவர்களை வாசுதேவன் காத்தருளினான்.

Verse 8

उपविष्टाः सभामध्ये कथाश्चक्रुः पृथग्विधाः । देवर्षिपितृभूतानां राज्ञां चापि प्रकीर्तने

சபை நடுவே அமர்ந்து அவர்கள் பலவகை உரையாடல்களில் ஈடுபட்டனர்—தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், பூதகணங்கள், மேலும் அரசர்களின் புகழ்க் கதைகளையும் எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 9

क्रियमाणेऽथ तत्रागाद्भीमपुत्रो घटोत्कचः । तं दृष्ट्वा भ्रातरः पंच वासुदेवश्च वीर्यवान्

அப்போது அங்கே பீமனின் மகன் கடோத்கசன் வந்தடைந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் ஐந்து சகோதரர்களும், வீரமிகு வாசுதேவனும் (மரியாதையுடன்) எழுந்தனர்.

Verse 10

उत्थाय सहसा पीठादालिलिंगुर्मुदा युताः । स च तान्प्रणतः प्रह्वो ववंदे भीमनंदनः

அவர்கள் தங்கள் ஆசனங்களிலிருந்து உடனே எழுந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அணைத்தனர். பீமனின் புதல்வன் பணிவுடன் வணங்கி அவர்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்தான்.

Verse 11

साशिषं च ततो राज्ञा स्वोत्संग उपवेशितः । आघ्राय स्नेहतो मूर्ध्नि प्रोक्तश्च जनसंसदि

பின்னர் அரசன் ஆசீர்வதித்து அவனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினான். அன்புடன் அவன் தலையை நுகர்ந்து (முத்தமிட்டு) மக்கள் சபையில் உரைத்தான்.

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । कुत आगम्यते पुत्र क्व चायं विहृतस्त्वया । कालः क्वचित्सुखं राज्यं कुरुषे मातुलं तव

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மகனே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே எங்கே சுற்றித் திரிந்தாய்? சிறிது காலம் நலமுடன் இருந்து, உன் தாய்மாமனின் அரசில் உரிய பணியைச் செய்கிறாயா?

Verse 13

कश्चिद्देवेषु विप्रेषु गोषु साधुषु सर्वदा । हैडंबे नापकुरुषे प्रियमेतद्धरेश्च नः

தேவர்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள், சாதுக்கள் இவர்களுக்கு எவரும் எப்போதும் தீங்கு செய்யாதிருப்பாராக. இது ஹைடம்பனுக்கு பிரியம்; எங்கள் ஆண்டவன் தர்மராஜனுக்கும் பிரியமே.

Verse 14

हेडंबस्य वनं सर्वं तस्य ये सैन्यराक्षसाः । पाल्यमानास्त्वया साधो वर्धंते जनक्षेमकाः

ஹேடம்பனின் முழு வனமும், அவனுடைய படை ராட்சசர்களும்—நல்லவரே, நீ காத்தால் அவர்கள் மக்களுக்குக் க்ஷேமம் தருவோராக வளர்ந்து செழிப்பர்.

Verse 15

कच्चिन्नंदति ते माता भृशं नः प्रियकारिणी । कन्यैव या पुरा भीमं त्यक्त्वा मानं पतिं श्रिता

உன் தாய் உண்மையிலே மகிழ்கிறாளா—எங்களுக்கு மிகப் பிரிய நன்மை செய்தவள்—முன்பு கன்னியாக இருந்தபோதே பீமனைத் துறந்து, மதிக்கத்தக்க கணவரைத் தேர்ந்தவள்?

Verse 16

इति पृष्टो धर्मराज्ञा स्मयन्हैडंबिरब्रवीत् । हते तस्मिन्दुराचारे मातुलेऽस्मि नियोजितः

தர்மராஜன் கேட்டபோது ஹைடம்பியின் மகன் புன்னகையுடன் கூறினான்—“அந்த துஷ்டமான மாமன் கொல்லப்பட்டபின், நான் (பொறுப்புக்கு) நியமிக்கப்பட்டேன்.”

Verse 17

तद्राज्यं शासने स्थाप्य दुष्टान्निघ्नंश्चराम्यहम् । माता कुशलिनी देवी तपो दिव्यमुपाश्रिता

அந்த அரசை நல்லாட்சியில் நிலைநிறுத்தி, நான் தீயவர்களை அடக்கி அலைகிறேன். என் தாய்—தேவியருளுடையவள்—நலமுடன் இருந்து, தெய்வத் தவத்தில் அடைக்கலம் கொண்டாள்.

Verse 18

मामुवाच सदा पुत्र पितॄणां भक्तिकृद्भव । सोऽहं मातुर्वचः श्रुत्वा मेरुपादात्समागतः

அவள் எப்போதும் என்னிடம் சொல்வாள்—“மகனே, பித்ருக்களுக்கு பக்தியுடையவனாக இரு.” ஆகவே தாயின் வார்த்தையை கேட்டுத், மேருவின் அடிவாரத்திலிருந்து இங்கே வந்தேன்.

Verse 19

प्रणामायैव भवतां भक्तिप्रह्वेण चेतसा । आत्मानं च महत्यर्थे कस्मिंश्चित्तु नियोजितम् । भवद्भिरहमिच्छामि फलं यस्मादिदं महत्

பக்தியால் வணங்கிய மனத்துடன் உங்களை வணங்குகிறேன். மேலும், நீங்கள் உங்களை எந்த மகத்தான நோக்கில் ஈடுபடுத்தியுள்ளீர்களோ, அதனால் உண்டாகும் அந்தப் பெரும் பலன் என்னவென்று நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 20

यदाज्ञापालनं पुत्रः पितॄणां सर्वदा चरेत् । अथोर्द्ध्वलोकान्स जयेदिह जायेत कीर्तिमान्

எவன் மகன் எப்போதும் பக்தியுடன் பித்ருக்களின் ஆணையை நிறைவேற்றுகிறானோ, அவன் உயருலகங்களை வென்று, இவ்வுலகிலும் புகழுடன் விளங்குவான்।

Verse 21

सूत उवाच । इत्युक्तवंतं तं राजा परिरभ्य पुनःपुनः । उवाच धर्मराट् पुत्रमानंदाश्रुः सगद्गदम्

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு சொன்ன அவனை அரசன் மீண்டும் மீண்டும் அணைத்தான். பின்னர் தர்மராஜன் ஆனந்தக் கண்ணீரால் குரல் தடைபட்டு மகனிடம் உரைத்தான்।

Verse 22

त्वमेव नो भक्तिकारी सहायश्चापि वर्तसे

நீயே எங்களுக்காக பக்தியை நிகழ்த்துகிறாய்; நீயே எப்போதும் எங்கள் துணையாக நிற்கிறாய்।

Verse 23

एतदर्थं च हैडंबे पुत्रानिच्छंति साधवः । इहामुत्र तारयंते तादृशाश्चापि पुत्रकाः

இதற்காகவே, ஹைடம்பே, நல்லோர் மகனை விரும்புகின்றனர்; அத்தகைய மகன்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மீட்பை அளிப்பார்கள்।

Verse 24

अवश्यं यादृशी माता तादृशस्तनयो भवेत् । माता च ते भक्तिमती दृढं नस्त्वं च तादृशः

நிச்சயமாக தாய் எப்படியோ, மகனும் அப்படியே ஆவான். உன் தாய் உறுதியான பக்தியுடையவள்; ஆகவே நீயும் அதே இயல்புடையவன்।

Verse 25

अहो सुदुष्करं देवी कुरुते मे प्रिया वधूः । या भर्तृश्रियमुल्लंघ्य तप एव समाश्रिता

அஹோ தேவி! என் பிரிய மனைவி மிகக் கடினமான செயலைச் செய்கிறாள். கணவனின் செல்வச் சிறப்பும் இன்ப வசதிகளும் அனைத்தையும் மீறி, அவள் தபஸையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டாள்.

Verse 26

नूनं कामेन भोगैर्वा कृत्यं वध्वा न मे मनाक् । या पुत्रसुखमन्वीक्ष्य परलोकार्थमाश्रिता

நிச்சயமாக என் மனைவிக்கு காமமும் போக இன்பங்களும் குறித்து சிறிதும் பற்றில்லை. மகன் பெறும் மகிழ்ச்சியைப் பார்த்தும், அவள் பரலோக நலனுக்கான வழியையே ஏற்றுக் கொண்டாள்.

Verse 27

दुष्कुलीनापि या भक्ता सूतेऽपत्यं च भक्तिमत् । कुलीनमेव तन्मन्ये ममेदं मतमुत्तमम्

ஒரு பெண் தாழ்குலத்தில் பிறந்தவளாயினும், பக்தியுடையவளாக இருந்து பக்திமிக்க பிள்ளையைப் பெறுவாளானால், அந்தக் குடும்பமே உண்மையில் உயர்குலம் என நான் கருதுகிறேன்—இதுவே என் உயர்ந்த நம்பிக்கை.

Verse 28

एवं बहूनि वाक्यानि तानि तानि वदन्नृपः । धर्मराजः समाभाष्य केशवं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு பல சொற்களை உரைத்த பின், தர்மராஜன் கேசவனை அணுகி மேலும் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 29

पुंडरीकाक्ष जानासि यथा भीमादभूदयम् । जातमात्रस्तु यश्चासीद्यौवनस्थो महाबलः

ஹே புண்டரீகாக்ஷா! இவன் பீமனிடமிருந்து எவ்வாறு பிறந்தான் என்பதை நீ அறிவாய். பிறந்த உடனே இவன் யௌவனத்தில் நிலைத்து, மகா பலமுடையவனாக இருந்தான்.

Verse 30

अष्टानां देवयोनीनां यतो जन्म च यौवनम् । सद्य एव भवेत्तस्मात्सद्योऽस्यासीच्च यौवनम्

எட்டு தெய்வ யோனிகளில் பிறப்பும் இளமையும் உடனே தோன்றுகின்றன; ஆகவே அவனிடமும் அக்கணமே இளமை ஏற்பட்டது।

Verse 31

तदस्योचितदारार्थे सदा चिंतास्ति कृष्ण मे । उचितं बत हैडंबेः क्व कलत्रं करोम्यहम्

ஆகவே, ஓ கிருஷ்ணா, அவனுக்குத் தகுந்த மனைவியை ஏற்படுத்துவது குறித்து நான் எப்போதும் கவலையிலிருக்கிறேன். உண்மையில், ஹைடம்பனுக்குத் தகுந்த மணமகளை நான் எங்கே பெறுவேன்?

Verse 32

तद्भवान्कृष्णसर्वज्ञ त्रिलोकीमपि वेत्सि च । हैडंबेरुचिता दारान्वक्तुमर्हसि यादव

எனவே, ஓ அனைத்தறிந்த கிருஷ்ணா, மூவுலகையும் அறிந்த யாதவா—ஹைடம்பனுக்குத் தகுந்த மனைவிகள் யார் என்பதை அருளி கூற வேண்டும்।

Verse 33

सूत उवाच । एवमुक्तो धर्मराज्ञा क्षणं ध्यात्वा जनार्दनः । धर्मराजमिदं वाक्यं पदांतरितमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறியபோது ஜனார்தனன் ஒரு கணம் தியானித்து, நன்கு சிந்தித்த சொற்களால் தர்மராஜனுக்கு பதிலளித்தான்।

Verse 34

अस्ति राजन्प्रवक्ष्यामि दारानस्योचितां शुभाम् । सांप्रतं संस्थिता रम्ये प्राग्ज्योतिषपुरे वरे

ஓ அரசே, ஒன்று உள்ளது—அவனுக்குத் தகுந்ததும் மங்களகரமானதும் ஆன மணமகளை நான் கூறுகிறேன். அவள் இப்போது அழகிய, சிறந்த பிராக்ஜ்யோதிஷபுரத்தில் வசிக்கிறாள்।

Verse 35

सा च पुत्री मुरोः पार्थ दैत्यस्याद्भुतकर्मणः । योऽसौ नरकदैत्यस्य प्राणतुल्यः सखाऽभवत्

ஓ பார்த்தா! அவள் அதிசயச் செயல்கள் உடைய தைத்யன் முரனின் மகள்; அந்த முரனே நரக தைத்யனுக்கு உயிர்போலப் பிரிய நண்பனாக இருந்தான்.

Verse 36

स च मे निहतो घोरः पाशदुर्गसमन्वितः । नरकश्च दुराचारस्त्वमेतद्वेत्सि सर्वशः

அந்த கொடியவன் (முரன்) பாசங்களும் கோட்டைகளும் உடையவனாயினும் என் கையால் கொல்லப்பட்டான்; நரகனும் தீயொழுக்கன்—இவை அனைத்தும் நீ நன்கு அறிவாய்.

Verse 37

ततो हते मुरौ दैत्ये मया तस्य सुताव्रजत् । योद्धुं मामतिवीर्यत्वाद्घोरा कामकटंकटा

பின்னர் என் கையால் தைத்யன் முரன் கொல்லப்பட்டபோது, அவன் மகள் என்னுடன் போரிட வந்தாள்—அதிமிகு வலிமை கொண்ட பயங்கர காமகடங்கடா.

Verse 38

तां ततोऽहं महायुद्धे खड्गखेटकधारिणीम् । अयोधयं महाबाणैः सुशार्ङ्गधनुषश्च्युतैः

அப்போது அந்த மகாபோரில், வாளும் கேடயமும் தாங்கிய அவளுடன் நான் போரிட்டேன்—என் சிறந்த சார்ங்க வில்லிலிருந்து பாய்ந்த மாபெரும் அம்புகளால்.

Verse 39

खड्गेन चिच्छेद बाणान्मम सा च मुरोः सुता । समागम्य च खड्गेन गरुडं मूर्ध्न्यताडयत्

முரனின் மகள் வாளால் என் அம்புகளை வெட்டினாள்; மேலும் அருகே வந்து அதே வாளால் கருடனின் தலையில் அடித்தாள்.

Verse 40

स च मोहसमाविष्टो गरुडोऽभूदचेतनः । ततस्तस्या वधार्थाय मया चक्रं समुद्यतम्

மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த கருடன் உணர்விழந்தான். அப்போது அவளை வதைக்க நான் என் சக்கரத்தை உயர்த்தினேன்.

Verse 41

चक्रं समुद्यतं दृष्ट्वा मया तस्मिन्रणाजिरे । कामाख्या नाम मां देवी पुरः स्थित्वा वचोऽब्रवीत्

அந்தப் போர்க்களத்தில் நான் சக்கரத்தை உயர்த்தியதைப் பார்த்து, காமாக்யா என்னும் தேவி என் முன் நின்று சொன்னாள்.

Verse 42

नैनां हंतुं भवानर्हो रक्षैतां पुरुषोत्तम । अजेयत्वं मया ह्यस्या दत्तं खड्गं च खेटकम्

ஓ புருஷோத்தமா, நீ அவளை கொல்லத் தகுதியல்ல; அவளைப் பாதுகாப்பாயாக. நான் அவளுக்கு அஜேயத்தையும் வாளும் கேடகமும் அளித்தேன்.

Verse 43

बुद्धिरप्रतिमा चापि शक्तिश्च परमा रणे । ततस्त्वया त्रिरात्रेऽपि न जितासीन्मुरोः सुता

போரில் உன் புத்தி ஒப்பற்றது; உன் வலிமை உச்சமானது. ஆயினும், ஓ முரனின் மகளே, மூன்று இரவுகளிலும் நீ மாதவனை வெல்லவில்லை.

Verse 44

एवमुक्ते तदा देवीं वचनं चाहमब्रवम् । अयमेष निवृत्तोऽस्मि वारयैनां च त्वं शुभे

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது நான் தேவியிடம் சொன்னேன்—‘இதோ, நான் போரிலிருந்து விலகுகிறேன்; ஓ சுபையே, நீயும் அவளைத் தடுத்து நிறுத்து.’

Verse 45

ततश्चालिंग्य तां भक्तां कामाख्या वाक्यमब्रवीत् । भद्रे रणान्निवर्तस्व नायं हंतुं कथंचन

அப்போது காமாக்யா அந்த பக்திப் பெண்ணை அணைத்து கூறினாள்— “பத்ரே, போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பு; இவனை எவ்விதத்தாலும் கொல்ல இயலாது.”

Verse 46

शक्यः केनापि समरे माधवो रणदुर्जयः । नाभूदस्ति भविष्यो वा य एनं संयुगे जयेत्

போரில் வெல்ல முடியாத மాధவனை யாரும் சமரில் தோற்கடிக்க இயலாது. முன்பும் இல்லை, இப்போதும் இல்லை, இனியும் இருக்கமாட்டான்— போரில் அவனை வெல்லக்கூடியவன்.

Verse 47

अपि वा त्र्यंबकः पुत्रि नैनं शक्तः कुतोऽन्यकः । तस्मादेनं नमस्कृत्य भाविनं श्वशुरं शुभे

மகளே, த்ரியம்பகன் (சிவன்) கூட இவனை அடக்க இயலாதவன்; பிறர் எப்படிச் செய்வார்? ஆகவே, சுபமே, வருங்கால மாமனார் என எண்ணி அவனுக்கு வணங்கு.

Verse 48

रणादस्मान्निवर्तस्व तवोचितमिदं स्फुटम् । अस्य भ्रातुर्हि भीमस्य स्नुषा त्वं च भविष्यसि

இந்தப் போரிலிருந்து திரும்பு— இதுவே உனக்குத் தகுந்தது என்று தெளிவு. ஏனெனில் நீ அவனுடைய சகோதரன் பீமனின் மருமகளாக ஆகுவாய்.

Verse 49

तस्मात्त्वं श्वशुरं भद्रे सम्मानय जनार्दनम् । न च शोकस्त्वया कार्यः पितरं प्रति पंडिते

ஆகவே, பத்ரே, ஜனார்தனனை மாமனார் எனக் கருதி மரியாதை செய். மேலும், பண்டிதே, தந்தையை நினைத்து நீ துயரப்பட வேண்டாம்.

Verse 50

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुव जन्म मृतस्य च । बहवश्चाऽस्य वेत्तारो वद केनापि वार्यते

பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம்; இறந்தவனுக்கு மீண்டும் பிறப்பும் நிச்சயம். இந்த உண்மையை பலர் அறிவர்—சொல், இதை யார் தடுக்க முடியும்?

Verse 51

ऋषींश्च देवांश्च महासुरांश्च त्रैविद्यविद्यान्पुरुषान्नृपांश्च । कान्मृत्युरेको न पतेत काले परावरज्ञोऽत्र न मुह्यते क्वचित्

ரிஷிகள், தேவர்கள், மகா அசுரர்கள், மூன்று வேதவித்யைகளில் தேர்ந்தோர், மனிதர்கள், அரசர்கள்—காலம் வந்தால் ஒரே மரணம் யார்மேல் விழாது? உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் அறிந்தவன் இங்கே எப்போதும் மயங்கான்.

Verse 52

श्लाघ्य एव हि ते मृत्युः पितुरस्माज्जनार्दृनात् । सर्वपातकनिर्मुक्तो गतोऽसौ धाम वैष्णवम्

உண்மையாக, இந்த ஜனார்தனனின் கையால் உன் தந்தையின் மரணம் போற்றத்தக்கது; அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைந்தார்.

Verse 53

एवं कामाख्यया प्रोक्ता सा च कामकटंकटा । त्यक्त्वा क्रोधं च संवृत्य गात्राणि प्रणता च माम्

நான் ‘காமாக்யா’ என்ற பெயரால் இவ்வாறு கூறியபோது, அந்த காமகடங்கடா கோபத்தை விட்டுத் தன்னை அடக்கி, உடலைக் கட்டுப்படுத்தி, பக்தியுடன் எனக்கு வணங்கினாள்.

Verse 54

तामहं साशिषं चापि प्रावोचं भरतर्षभ । अस्मिन्नेव पुरे तिष्ठ भगदत्तप्रपूजिता

பரதகுலச் சிறந்தவனே! அப்போது நான் அவளுக்கு ஆசீர்வாதத்துடன் கூறினேன்—“இந்நகரிலேயே தங்குவாயாக; பகதத்தனால் நீ சிறப்பாகப் பூஜிக்கப்படுவாய்.”

Verse 55

मया देव्या पृथिव्या च भगदत्तः कृतो नृपः । स ते पूजां बहुविधां करिष्यति स्वसुर्यथा

நானும் பூதேவியும் சேர்ந்து பகதத்தனை அரசனாக்கினோம். அவன் தன் மாமனாரைப் போல உமக்கு பலவகை வழிபாடு செய்வான்.

Verse 56

वसंती चात्र तं वीरं हैडिंबं पतिमाप्स्यसि । एवमाश्वास्य तां देवीं मौर्वीं चाहं व्यसर्जयम्

“இங்கே தங்கி நீ அந்த வீரன் ஹைடிம்பனை கணவராக அடைவாய்.” இவ்வாறு மௌர்வீ தேவியை ஆறுதல் கூறி நான் அவளை அனுப்பினேன்.

Verse 57

सा स्थिता च पुरे तत्र गतोऽहं शक्रसद्म च । ततो द्वारवतीं प्राप्य त्वया सह समागतः

அவள் அந்த நகரத்தில் அங்கேயே தங்கினாள்; நான் இந்திரனின் (சக்ரன்) இருப்பிடத்திற்குச் சென்றேன். பின்னர் த்வாரவதியை அடைந்து உம்மைச் சந்தித்தேன்.

Verse 58

एवमेषोचिता दारा हैडंबेर्विद्यते शुभा । कामाख्ये च रणे घोरा या विद्युदिव भासते

இவ்வாறு அந்த மங்கலமான பெண் ஹைடிம்பனுக்குத் தகுந்த மனைவியாக ஆனாள்—காமாக்யாவின் கொடிய போரில் அச்சமூட்டுவாளாய், மின்னலைப் போல ஒளிர்வாளாய்.

Verse 59

न च रूपं वर्णितं मे श्वशुरस्योचितं यतः । साधोर्हि नैतदुचितं सर्वस्त्रीणां प्रवर्णनम्

அவளின் அழகை நான் வர்ணிக்கவில்லை; அது மாமனாரின் பார்வைக்கு ஏற்றதல்ல. நற்குணமுள்ளவர்க்கு எல்லாப் பெண்களின் உருவை விரிவாகச் சொல்லுதல் தகாது.

Verse 60

पुनरेकश्च समयः कृतस्तं शृणु यस्तया । यो मां निरुत्तरां प्रश्ने कृत्वैव विजयेत्पुमान्

மீண்டும் அவள் இன்னொரு நிபந்தனையை நிறுவினாள்—கேள்: கேள்வியால் என்னை பதிலற்றவளாக்கி வெல்லும் ஆண், அவனே வெற்றியாளர் ஆவான்।

Verse 61

यो मे प्रतिबलश्चापि स मे भर्ता भविष्यति । एवं च समयं श्रुत्वा बहवो दैत्यराक्षसाः

“என் வலிமைக்கு இணையானவன் என் கணவனாவான்.” இந்த நிபந்தனையை கேட்ட பல தைத்யரும் ராட்சசரும் முன்வந்தனர்।

Verse 62

तस्या जयार्थमगमंस्तेऽपि जित्वा हतास्तया । यो य एनां गतः पूर्वं न स भूयो न्यवर्तत

அவளை வெல்ல அவர்கள் சென்றனர்; ஆனால் வெல்ல முயன்றபோதும் அவளாலேயே கொல்லப்பட்டனர். முன்பு அவளை அணைந்தவர் எவரும் மீண்டும் திரும்பவில்லை।

Verse 63

वह्नेरिव प्रभां दीप्तां पतंगानां समुच्चयः । एवमेतादृशीं मौर्वीं जेतुमुत्सहते यदि

எப்படி ஈக்களின் கூட்டம் எரியும் அக்கினியின் ஒளியை வெல்லத் துணிவதோ, அதுபோல அத்தகைய வல்லமைமிக்க மௌர்வியை வெல்ல எண்ணுவது துடுக்கே.

Verse 64

घटोत्कचो महावीर्यो भार्यास्य नियतं भवेत्

மிகுந்த வீரமுடைய கடோத்கசனே நிச்சயமாக அவளின் கணவனாவான்।

Verse 65

युधिष्ठिर उवाच । अलं सर्वगुणैस्तस्या यस्यास्त्वेको गुणो महान् । क्रियते किं हि क्षीरेण यदि तद्विषमिश्रितम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அவளிடம் பல நற்குணங்கள் இருந்தாலும், ஒரு பெரிய குறை இருந்தால் அவற்றால் என்ன பயன்? விஷம் கலந்த பாலால் என்ன நன்மை?

Verse 66

प्राणाधिकं भैमसेनिं कथं केवलसाहसात् । क्षिपेयं तव वाक्यानां शुद्धानां चाथ कोविदम्

வெறும் அவசரத் துணிச்சலால் உயிர்க்கும் இனிய பீமசேனனை நான் எவ்வாறு விலக்குவேன்? மேலும் உன் தூயவும் ஞானமிக்கவும் உள்ள சொற்களை எவ்வாறு புறக்கணிப்பேன்?

Verse 67

अन्या अपि स्त्रियः संति देशे देशे जनार्दन । बह्व्यस्तासां वरां कांचिद्योषितं वक्तुमर्हसि

ஹே ஜனார்தன, பல நாடுகளில் மற்ற பெண்களும் உள்ளனர். அவர்களில் ஏதாவது சிறந்த கன்னியின் பெயரை நீ கூற வேண்டும்.

Verse 68

भीम उवाच । सम्यगुक्तं केशवेन वाक्यं बह्वर्थमुत्तमम् । राज्ञा पुनः स्नेहवशाद्यदुक्तं तन्न भाति मे

பீமன் கூறினான்—கேசவன் சரியாகவே சொன்னான்; அவன் சொற்கள் சிறந்தவை, பல அர்த்தம் கொண்டவை. ஆனால் அரசன் அன்பினால் கூறியது எனக்கு விருப்பமில்லை.

Verse 69

कार्ये दुःसाध्य एव स्यात्क्षत्रियस्य पराक्रमः । करींद्रस्येव यूथेषु गजानां न मृगेषु च

க்ஷத்திரியனின் வீரியம் கடினமாகச் சாதிக்க வேண்டிய காரியங்களிலேயே செலுத்தப்பட வேண்டும்—யானைகளின் கூட்டத்தில் யானை அரசன் போல; மான்களின் நடுவில் அல்ல.

Verse 70

आत्मा प्रख्यातिमानेयः सर्वथा वीरपुंगवैः । सा च ख्यातिः कथं जायेद्दुःसाध्यकरणादृते

அனைத்து உயர்ந்த வீரர்களும் உண்மையான புகழால் தம்முடைய ஆத்மாவை மதிக்க வேண்டும். கடினமான காரியத்தை நிறைவேற்றாமல் அத்தகைய புகழ் எவ்வாறு பிறக்கும்?

Verse 71

न ह्यात्मवशगं पार्थ हैडंबेरस्य रक्षणम् । येन दत्तस्त्वयं धात्रा स एनं पालयिष्यति

ஓ பார்த்தா, ஹைடம்பேரின் பாதுகாப்பு தன்வசத்தில் இல்லை. விதாதாவாக அவனை உனக்குத் தந்தவர் அவரே அவனைப் பேணிக் காப்பார்.

Verse 72

सर्वथोच्चपदारोहे यत्नः कार्यो विजानता । तन्न सिध्यति चेद्दैवान्नासौ दोषो विजानतः

உயர்ந்த பதவியை அடைய அறிவுடையவன் எல்லாவிதமாகவும் முயல வேண்டும். தெய்வவசத்தால் அது நிறைவேறாவிட்டால், அதில் ஞானிக்கு குற்றமில்லை.

Verse 73

यथा देवव्रतस्त्वेको जह्रे काशिसुताः पुरा । तथैक एव हैडंबिर्मौर्वीं प्राप्नोतु मा चिरम्

தேவவ்ரதன் ஒருவனே முன்பு காசி அரசனின் மகள்களை எடுத்துச் சென்றதுபோல், ஹைடம்பியும் ஒருவனே தாமதமின்றி மௌர்வியை அடையட்டும்.

Verse 74

अर्जुन उवाच । केवलं पौरुषपरं भीमेनोक्तमिदं वचः । अबलं दैवहेतुत्वात्प्रबलं प्रतिभाति मे

அர்ஜுனன் கூறினான்: பீமன் சொன்ன இவ்வுரை மனித முயற்சியையே சார்ந்தது; ஆனால் விதியே காரணமாதலால், பலவீனமெனத் தோன்றுவது எனக்கு வலிமையாய் தெரிகிறது.

Verse 75

न मृषा हि वचो ब्रूते कामाख्या या पुराऽब्रवीत् । भीमसेनसुतः पाणिं तव भद्रे ग्रहीष्यति

காமாக்யா தேவி பொய் உரையார்; முன்பு அவர் கூறினார்—“அம்மையே, பீமசேனனின் புதல்வன் உன் கரத்தை மணவாழ்விற்காக ஏற்றுக் கொள்வான்.”

Verse 76

अनेन हेतुना यातु शीघ्रं तत्र घटोत्कचः । इति मे रोचते कृष्ण तव किं ब्रूहि रोचते

இந்த காரணத்தால் கடோற்கசன் உடனே அங்கே செல்லட்டும். இது எனக்கு உகந்தது, ஓ கிருஷ்ணா; உனக்கு எது உகந்தது, சொல்.

Verse 77

कृष्ण उवाच । रोचते मे वचस्तुभ्यं भीमस्य च महात्मनः । न हि तुल्यो भैमसेनेर्बुद्धौ वीर्ये च कश्चन

கிருஷ்ணன் கூறினான்—உன் சொற்களும் மகாத்மா பீமனின் சொற்களும் எனக்கு இனிமை. ஆலோசனையிலும் வீரத்திலும் பீமசேனனுக்கு இணை யாருமில்லை.

Verse 78

अंतरात्मा च मे वेत्ति प्राप्तामेव मुरोः सुताम् । तच्छीघ्रं यातु हैडंबिस्त्वं च किं पुत्र मन्यसे

என் உள்ளத்தும் அறியும்—முரனின் மகள் ஏற்கெனவே கிடைத்ததுபோல். ஆகவே ஹைடம்பி விரைந்து செல்லட்டும்; நீயும், மகனே, என்ன நினைக்கிறாய்?

Verse 79

घटोत्कच उवाच । न हि न्याय्याः स्वका वक्तुं पूज्यानामग्रतो गुणाः । प्रवृत्ता एव भासंते सद्गुणाश्च रवेः कराः

கடோற்கசன் கூறினான்—வணங்கத்தக்கோரின் முன்னிலையில் தன் குணங்களைச் சொல்லுதல் நியாயமல்ல. நற்குணங்கள் தாமே ஒளிரும்; சூரியக் கதிர்களைப் போல.

Verse 80

सर्वथा तत्करिष्यामि पितरो येन मेऽमलाः । लज्जिष्यंति न संसत्सु मया पुत्रेण पांडवाः

எல்லா விதத்திலும் நான் அதையே செய்வேன்; என் நிர்மல பிதாக்கள்—பாண்டவர்கள்—என்னால், தங்கள் மகனான எனக்காரணமாக, சபைகளில் வெட்கப்படாதபடியாக.

Verse 81

एवमुक्त्वा महाबाहुरुत्थाय प्रणनाम तान् । जयाशीर्भिश्च पितृभिर्वर्द्धितो गंतुमैच्छत

இவ்வாறு கூறி, மகாபாகு எழுந்து அவர்களை வணங்கினான்; பிதாக்களின் ஜய-ஆசீர்வாதத்தால் வலிமை பெற்று, புறப்பட விரும்பினான்.

Verse 82

तं गतुकाममाहेदमभिनंद्य जनार्दनः । कथाकथनकाले मां स्मरेथास्त्वं जयावहम्

அவன் புறப்பட ஆவலுடன் இருப்பதைப் பார்த்து ஜனார்தனன் பாராட்டி கூறினான்—“இந்தக் கதையைச் சொல்லும் வேளையில், ஜயம் அளிப்பவனான என்னை நினைவு கொள்.”

Verse 83

यथा बुद्धिं सुदुर्भेद्यां वर्धयामि बलं च ते । इत्युक्त्वालिंग्य तं कृष्णो व्यससर्जत साशिषम्

“உனக்குள் வெல்ல இயலாத உறுதியான புத்தியையும், உன் வலிமையையும் நான் வளர்ப்பேன்” என்று கூறி, கிருஷ்ணன் அவனை அணைத்து, ஆசீர்வதித்து அனுப்பினான்.

Verse 84

ततो हिडंबातनयो महौजाः सूर्याक्षकालाक्षमहोदरानुगः । वियत्पथं प्राप्य जगाम तत्पुरं प्राग्ज्योतिषं नाम दिनव्यपाये

பின்பு ஹிடிம்பையின் மகா ஒளிமிக்க மகன்—சூர்யாக்ஷ, காலாக்ஷ, மகோதரருடன்—வான்வழியை அடைந்து, நாள் முடிவில் ‘பிராக்ஜ்யோதிஷ’ எனப்படும் அந்த நகரத்திற்குச் சென்றான்.