Adhyaya 11

Verse 1

कूर्म उवाच । शांडिल्य इति विख्यातः पुराहमभवं द्विजः । बालभावे मया भूप क्रीडमानेन निर्मितम्

கூர்மன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சாண்டில்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற இருபிறப்பன் (த்விஜ) பிராமணனாக நான் இருந்தேன். அரசே, சிறுவயதில் விளையாடிக்கொண்டே என் கைகளால் ஒன்றை உருவாக்கினேன்.

Verse 2

पुरा प्रावृषि पांशूत्थं शिवायतनमुच्छ्रितम् । जलार्द्रवालुकाप्रायं प्रांशुप्राकारशोभितम्

முன்னொரு காலத்தில் மழைக்காலத்தில் மண்-தூளால் ஆன ஒரு சிவாலயத்தை நான் உயர்த்தி அமைத்தேன். அது நீரால் ஈரமான மணற்பாங்காகவும், உயர்ந்த பிராகாரச் சுவரால் அழகுபெற்றதாகவும் இருந்தது.

Verse 3

पंचायतनविन्यासमनोहरतरं नृप । विनायकशिवासूर्यमधुसूदनमूर्तिमत्

அரசே, அது பஞ்சாயதன அமைப்பால் இன்னும் மனம்கவர்ந்ததாக இருந்தது—விநாயகர், சிவன், சூரியன், மதுசூதனன் (விஷ்ணு) ஆகியோரின் திருவுருவங்கள் அதில் இருந்தன.

Verse 4

पीतमृत्स्वर्णकलशं ध्वजमालाविभूषितम् । काष्ठतोरणविन्यस्तं दोलकेन विभूषितम्

அதில் மஞ்சள் மண்ணால் செய்யப்பட்ட பொன்னிறக் கலசம் இருந்தது; கொடிகளாலும் மாலைகளாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது. மரத்தோரணம் அமைக்கப்பட்டு, ஊஞ்சலாலும் அழகுபடுத்தப்பட்டது.

Verse 5

दृढप्रांशुसमुद्भूतसोपानश्रेणिभासुरम् । सर्वाश्चर्यमयं दिव्यं वयस्यैः संवृतेन मे

அது உறுதியான, உயர்ந்து அடுக்கடுக்காக எழும் படிக்கட்டுத் தொடர்களால் ஒளிவீசியது. நண்பர்கள் சூழ்ந்திருந்த எனக்கு அந்த தெய்வீகச் சிற்றாலயம் அனைத்திலும் அதிசயமயமாகத் தோன்றியது.

Verse 6

तत्र जागेश्वरं लिंगं गृत्वाथ विनिवेशितम् । बाल्यादुपलरूपं तद्वर्षावारिविशुद्विमत्

அங்கே நான் ‘ஜாகேஸ்வர’ என்னும் லிங்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு முறையாக நிறுவினேன். அது என் பால்யத்திலிருந்தே கல்லுருவாக இருந்து, மழைநீரால் அருளப்பட்ட தூய்மையால் பரிசுத்தமாயிருந்தது.

Verse 7

बकपुष्पैस्तथान्यैश्च केदारोत्थैः समाहृतैः । कोमलैरपरैः पुष्पैर्वृतिवल्लीसमुद्भवैः

பகா மலர்களாலும் வயல்களில் சேகரித்த பிற மலர்களாலும், மேலும் கொடிகளில் பிறந்த மென்மையான மலர்களாலும் நான் அங்கே வழிபாடு செய்தேன்.

Verse 8

कूष्मांडैश्चैव वर्णाद्यैरुन्मत्तकुसुमायुतैः । मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च दूर्वाद्यैश्च नवांकुरैः

கூஷ்மாண்ட மலர்களாலும் பல நிற மலர்களாலும், உன்மத்தக மலர்க் கொத்துகளுடனும்; மந்தார மலர்கள், பில்வ இலைகள், மேலும் தூர்வா முதலிய புதிய முளைகளாலும் நான் வழிபாடு செய்தேன்.

Verse 9

पूजा विरचिता रम्या शंभोरिति मया नृप । ततस्तांडवमारब्धमनपेक्षितसत्क्रियम्

அரசே! நான் ஒருமுறை சம்புவுக்கு இனிய வழிபாட்டை அமைத்தேன். பின்னர் எந்தச் சடங்கு மரியாதையையும் எதிர்பாராமல் தாண்டவ நடனத்தைத் தொடங்கினேன்.

Verse 10

शिवस्य पुरतो बाल्याद्गीतं च स्वस्वर्जितम् । अकार्षं सकृदेवाहं बाल्ये शिशुगणावृतः

பால்யத்திலிருந்தே சிவன் முன்னிலையில் நான் என் குரலிலேயே ஒருமுறை பாடல் பாடினேன்; சிறுவனாக, குழந்தைகள் கூட்டம் சூழ, அதை நான் அந்த ஒருமுறையே செய்தேன்.

Verse 11

ततो मृतोऽहं जातश्च विप्रो जातिस्मरो नृप । वैदिशे नगरेऽकार्षं शिवपूजां विशेषतः

அதன்பின் நான் இறந்து மீண்டும் பிறந்து, ஓ அரசே, முன்பிறவி நினைவுடன் பிராமணனானேன். விதிசா நகரில் நான் சிறப்பு பக்தியுடன் சிவபூஜை செய்தேன்.

Verse 12

शिवदीक्षामुपागम्यानुगृहीतः शिवागमैः । शिवप्रासाद आधाय लिंगं श्रद्धासमन्वितः

சிவதீட்சை பெற்று, சைவ ஆகமங்களின் அருளால் அனுகிரஹிக்கப்பட்டு, நான் சிவப் பிராசாதம் (கோவில்) அமைத்து, உறுதியான श्रद्धையுடன் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தேன்.

Verse 13

कल्पकोटिं वसेत्स्वर्गेयः करोति शिवालयम् । यावंति परमाणूनि शिवस्यायतने नृप

சிவாலயம் கட்டுபவன் பத்து கோடி கல்பங்கள் வரை ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பான்; ஓ அரசே, சிவன் ஆலயத்தில் உள்ள அணுக்கள் எத்தனைவோ, அத்தனை ஆண்டுகள்.

Verse 14

भवंति तावद्वर्षाणि करकः शिवसद्मनि । इति पौराणवाक्यानि स्मरञ्छैलं शिवालयम्

அத்தனை ஆண்டுகள் வரை அந்த ஆலயத்தை அமைத்தவன் சிவனின் இல்லத்துடன் இணைந்திருப்பான். இப் புராணவாக்கியங்களை நினைத்து நான் கல்லால் சிவாலயம் கட்டினேன்.

Verse 15

अकारिषमहं रम्यं विश्वकर्मविधानतः । मृन्मयं काष्ठनिष्पन्नं पाक्वेष्टं शैलमेव वा

விஸ்வகர்மன் விதிப்படி நான் அழகிய ஆலயத்தை அமைத்தேன்—மண்ணால், மரத்தால், சுட்ட செங்கலால், அல்லது கல்லால்கூட.

Verse 16

कृतमायतनं दद्यात्क्रमाद्दशगुणं फलम् । भस्मशायी त्रिषवणो भिक्षान्नकृतभोजनः

முழுமையாக அமைந்த ஆலயத்தை தானம் செய்பவனுக்கு பலன் முறையே பத்துமடங்கு பெருகும். அவன் பஸ்மத்தில் படுத்து, திரிசந்தியிலும் வழிபட்டு, பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்ணுவான்.

Verse 17

जटाधरस्तपस्यंश्च शिवाराधनतत्परः । इत्थं मे कुर्वतो जातं पुनर्भूप प्रमापणम्

சடையணிந்து, தவத்தில் ஈடுபட்டு, சிவாராதனையில் முழுமையாகத் திளைத்திருந்தபோது—இவ்வாறு நான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்க, அரசே, மீண்டும் எனக்கு மரணம் வந்தடைந்தது.

Verse 18

जातो जाति स्मरस्तत्र कारिता तृतीयेहं भवांतरे । सार्वभौमो महीपालः प्रतिष्ठाने पुरोत्तमे

அங்கே நான் மீண்டும் பிறந்து, முன்னைய பிறவிகளின் நினைவு உடையவனாக இருந்தேன். இவ்வாறு மூன்றாம் அடுத்த பிறவியில், சிறந்த நகரமான பிரதிஷ்டானத்தில் நான் சாவர்பௌம அரசனானேன்.

Verse 19

जयदत्त इति ख्यातः सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो मया बहुविधाः प्रासादाः कारिता नृप

நான் ‘ஜயதத்தன்’ என்று புகழ்பெற்றவன்; சூரியவம்சத்தில் பிறந்தவன். அதன் பின், அரசே, பலவகை மாளிகைபோன்ற ஆலயங்களை நான் கட்டுவித்தேன்.

Verse 20

तस्मिन्भवांतरे शंभोराराधनपरेण च । ततो निरूपिता जाता बकपुष्पपुरस्सराः

அந்த முன்னைய பிறவியில், சம்புவின் ஆராதனையில் ஈடுபட்ட எனால், பக்கா மலர்களை முன்னிலைப்படுத்தி பூஜை உபசாரங்கள் முறையாக ஏற்படுத்தப்பட்டன.

Verse 21

सौवर्णै राजतै रत्ननिर्मितैः कुसुमैर्नृप । तथाविधेऽन्नदानादि करोमि नृपसत्तम

ஓ அரசே, அரசர்களில் சிறந்தவனே! பொன், வெள்ளி, ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட மலர்களால் நான் அதே முறையில் அன்னதானம் முதலான தானங்களைச் செய்தேன்।

Verse 22

केवलं शिवलिंगानां पूजां पुष्पैः करोम्यहम् । ततो मे भगवाञ्छंभुः संतुष्टोऽथ वरं ददौ

நான் மலர்களால் மட்டும் சிவலிங்கங்களின் பூஜையையே செய்தேன்; அதனால் மகிழ்ந்த பகவான் சம்பு எனக்கு வரம் அருளினார்।

Verse 23

अजरामरतां राजंस्तेनैव वपुषावृतः । ततस्तथाविधं प्राप्यानन्यसाधारणं वरम्

ஓ அரசே, அதே உடலால் மூடப்பட்டவனாய் நான் முதுமையும் மரணமும் அற்ற நிலையைப் பெற்றேன்; பின்னர் அத்தகைய ஒப்பற்ற, அபூர்வ வரத்தை அடைந்து—

Verse 24

विचरामि महीमेतां मदांध इव वारणः । शिवभक्तिं विहायाथ नृपोऽहं मदनातुरः

மதத்தால் குருடான யானைபோல் நான் இந்தப் பூமியெங்கும் அலைந்தேன்; சிவபக்தியை விட்டு, அரசனாக இருந்தும் காமத்தால் துன்புற்றேன்।

Verse 25

प्रधर्षयितुमारब्धः स्त्रियः परपरिग्रहाः । आयुषस्तपसः कीर्तेस्तेजसो यशसः श्रियः

பிறருடைய மனைவியரை அவமதிக்கத் தொடங்கினேன்; அதனால் ஆயுள், தவம், கீர்த்தி, தேஜஸ், யசஸ், செல்வம்—எல்லாம் குறையத் தொடங்கின।

Verse 26

विनाशकारणं मुख्यं परदारप्रधर्षणम् । सकर्णः श्रुतिहीनोऽसौ पश्यन्नंधो वदञ्जडः

அழிவின் முதன்மைக் காரணம் பிறனுடைய மனைவியை அவமதித்து மீறுதல். அவன் காதுகள் இருந்தும் கேளாதவனாய், பார்த்தும் குருடனாய், பேசினும் மடையனாய் ஆகிறான்.

Verse 27

अचेतनश्चेतनावान्मूर्खो विद्वानपि स्फुटम् । तदा भवति भूपाल पुरुषः क्षणमात्रतः

ஓ அரசே! அப்போது மனிதன் ஒரு கணத்தில்—உணர்வுள்ளவனாயிருந்தும் உணர்வற்றவனாய், கல்வியுள்ளவனாயிருந்தும் வெளிப்படையாக மடையனாய் ஆகிறான்.

Verse 28

यदैव हरिणाक्षीणां गोचरं याति चक्षुषाम् । मृतस्य निरये वासो जीवतश्चेश्वराद्भयम्

அவன் மான்-கண் பெண்களின் பார்வை எல்லைக்குள் வந்த அதே கணமே—இறந்தவனுக்கு நரக வாசமும், உயிரோடிருப்பவனுக்கு ஈசுவரப் பயமும் உண்டாகிறது.

Verse 29

एवं लोकद्वयं हंत्री परदारप्रधर्षणा । जरामरणहीनोहमिति निश्चयमास्थितः

இவ்வாறு பிறனுடைய மனைவியை மீறியதால் இரு உலகங்களையும் அழிப்பவனாகி, ‘நான் முதுமையும் மரணமும் அற்றவன்’ என்ற மயக்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்தான்.

Verse 30

ऐहिकामुष्मिकभयं विहायांह ततः परम् । प्रधर्षयितुमारब्धस्तदा भूप परस्त्रियः

இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் பற்றிய பயத்தைத் தள்ளிவிட்டு, ஓ அரசே, அவன் அப்பொழுது முதல் பிறர் மனைவிகளை அவமதித்து மீறத் தொடங்கினான்.

Verse 31

अथ मां संपरिज्ञाय मर्यादारहितं यमः । वरप्रदानादीशस्य तदंतिकसुपाययौ । व्यजिज्ञपन्मदीयं च शंभोर्धर्मव्यतिक्रमम्

அப்போது யமன் என்னை எல்லை மீறியவனென அறிந்து, வரம் அருளும் ஈசனிடம் சென்று, சம்புவின் முன் என் நிலையும் தர்ம மீறலும் அறிவித்தான்।

Verse 32

यम उवाच । नाहं तवानुभावेन गुप्तस्यास्य विनिग्रहम्

யமன் கூறினான்—பிரபோ! உமது மகிமையால் காக்கப்படும் இவனை நான் அடக்கவும் தண்டிக்கவும் இயலேன்।

Verse 33

शक्रोमि पापिनो देव मन्नियोगेऽन्यमादिश । जगदाधारूपा हि त्वयेशोक्ताः पतिव्रताः

தேவா! இந்தப் பாவியை என் அதிகாரத்திலும் நான் அடக்க இயலவில்லை; வேறொருவரை ஆணையிடு. ஏனெனில், ஆண்டவா, நீர் கூறிய பத்திவிரதை பெண்களே உலகின் ஆதாரம்.

Verse 34

गावो विप्राः सनिगमा अलुब्धा दानशीलिनः । सत्यनिष्ठा इति स्वामिंस्तेषां मुख्यतमा सती

பசுக்கள், பிராமணர்கள், நிகமங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், பேராசையற்றோர், தானசீலர், சத்தியநிஷ்டர்—ஸ்வாமி! இவர்களுள் பத்திவிரதை சதியே மிகச் சிறந்தவள்.

Verse 35

तास्तेन धर्षिता लुप्तं मदीयं धर्मशासनम् । वरदानप्रमत्तेन तवैव परिभूय माम्

அவன் அந்தப் பெண்களை அவமதித்து வன்முறையால் துன்புறுத்தினான்; என் தர்ம ஆட்சி மங்கிப் போயிற்று. உமது வரத்தால் மயங்கியவன் என்னையும் இகழ்ந்தான்.

Verse 36

जयदत्तेन देवेश प्रतिष्ठानाधिवासिना । इमां धर्मस्य भगवान्गिरमाकर्ण्य कोपितः । शशाप मां समानीय वेपमानं कृतांजलिम्

தேவேசனே! பிரதிஷ்டானத்தில் வாழும் ஜயதத்தனிடமிருந்து தர்மவாக்கை பகவான் கேட்டவுடன் கோபமுற்றார்; என்னை அழைத்து—நடுங்கி, கைகூப்பிய என்னை—சாபமிட்டார்।

Verse 37

ईश्वर उवाच । यस्माद्दुष्टसमाचार धर्षितास्ते पतिव्रताः

ஈசுவரன் கூறினார்—“தீய நடத்தையுடையவனே! நீ அந்த பத்திவிரதா பெண்களை மீறி அவமதித்ததால்—”

Verse 38

कामार्तेन मया शप्तस्तस्मात्कूर्मः क्षणाद्भव । ततः प्रणम्य विज्ञप्तः शापतापहरो मया

“காமவேதனையால் நீ என் சாபத்திற்குள்ளானாய்; ஆகவே உடனே ஆமையாக ஆகு.” பின்னர் அவன் வணங்கி விண்ணப்பித்தான்; அந்தச் சாபத்தின் தாபத்தை நீக்கும் அருளாளனாக நான் ஆனேன்।

Verse 39

प्राह षष्टितमे कल्पे विशापो भविता गणः । मदीय इति संप्रोच्य जगामादर्शनं शिवः

சிவன் கூறினார்—“அறுபதாம் கல்பத்தில் இக் கணன் சாபமின்றி விடுபடுவான்.” “இவன் என்னுடையவன்” என்று சொல்லி சிவன் மறைந்தார்।

Verse 40

अहं कूर्मस्तदा जातो दशयोजनविस्तृतः । समुद्रसलिले नीतस्त्वयाहं यज्ञसाधने

அப்போது நான் ஆமையாகப் பிறந்தேன், பத்து யோஜனை அகலமுடையவன்; யாகம் நிறைவேறுவதற்காக நீ என்னை கடல்நீரில் கொண்டு சென்றாய்।

Verse 41

पुरस्ताद्यायजूकेन स्मरंस्तच्च बिभेमि ते । दग्धस्त्वयाहं पृष्ठेत्र व्रणान्येतानि पश्य मे

நீ முன்பு செய்த அந்த யாகச் சடங்கை நினைத்தாலே நான் இன்றும் அஞ்சுகிறேன். நீ என் முதுகில் என்னைச் சுட்டாய்—இந்தக் காயங்களைப் பார்.

Verse 42

चयनानि बहून्यत्र कल्पसूत्रविधानतः । पृष्ठोपरि कृतान्यासन्निंद्रद्युम्न तदा त्वया

இங்கே கல்பசூத்திர விதிப்படி பல வேதிக்கட்டடங்கள் (சயனங்கள்) செய்யப்பட்டன; ஓ இந்திரத்யும்னா, அப்போது அவை நீயே என் முதுகின் மேல் அமைத்தவை.

Verse 43

भूयः संतापिता यज्ञैः पृथिवी पृथिवीपते । सुस्राव सर्वतीर्थानां सारं साऽभून्महीनदी

ஓ பூமிபதி, யாகங்களின் வெப்பத்தால் பூமி மீண்டும் சுட்டெரிந்தது. அப்போது அவள் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரத்தைப் பொழிந்து ‘மஹீநதி’ எனும் நதியாக ஆனாள்.

Verse 44

तस्यां च स्नानमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते । ततो नैमित्तिके कस्मिन्नपि प्रलय आगतः

அவளில் வெறும் நீராடுதலாலேயே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும். அதன் பின் ஒரு நைமித்திக காலத்தில் பிரளயம் நிகழ்ந்தது.

Verse 45

प्लवमानमिदं राजन्मानसं शतयोजनम् । षट्पंचाशत्प्रमाणेन कल्पा मम पुरा नृप

ஓ அரசே, இந்த மானஸம் (ஏரி/பகுதி) நூறு யோஜனை அளவுடன் மிதந்து அலைகிறது. ஓ நரபா, முன்பு என் கல்பங்கள் ஐம்பத்தாறு அளவாகக் கணக்கிடப்பட்டன.

Verse 46

व्यतीता इह चत्वारः शेषे मोक्षस्ततः परम् । एवमायुरिदं दीर्घमेवं शापाच्च कूर्मता

இங்கே நான்கு காலங்கள் கடந்துவிட்டன; மீதமுள்ளதில் அதன் பின் மோட்சம் கிடைக்கும். இவ்வாறு என் ஆயுள் நீண்டது—சாபத்தினாலேயே இந்தக் கூர்மநிலை ஏற்பட்டது.

Verse 47

ममाभूदीश्वरस्यैव सतीधर्मद्रुहो नृप । ब्रूहि किं क्रियतां शत्रोरपि ते गृहगामिनः

அரசே, நான் ஈசுவரனுக்கே உரியவனாக இருந்தும் சத்புருஷர்களின் தர்மத்துக்கு துரோகியாக ஆனேன். சொல்லுங்கள்—உங்கள் வீட்டிற்கு வரும் பகைவனிடமும் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 48

मम पृष्ठिश्चिरं भूप त्वया दग्धाग्निनाऽपुरा । अहं ज्वलंतीमिव तां पश्याम्यद्यापि सत्रिणा

அரசே, முன்பு நீ தீயால் என் முதுகை நீண்டகாலம் எரித்தாய். யாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இன்றும் அதை எரிகின்றதுபோலவே நான் காண்கிறேன்.

Verse 49

इदं विमानमायातं त्वया कस्मान्निराकृतम् । देवदूतसमायुक्तं भुंक्ष्व भोगान्निजार्जितान्

உனக்காக வந்த இந்த விமானத்தை நீ ஏன் மறுத்தாய்? தேவர்தூதர்களுடன் வந்த இதில், நீ உன் புண்ணியத்தால் ஈட்டிய இன்பங்களை அனுபவி.

Verse 50

इंद्रद्युम्न उवाच । चतुर्मुखेन तेनाहं स्वर्गान्निर्वासितः स्वयम् । विलक्ष्योन प्रयास्यामि पाताधिक्यादिदूषिते

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—அந்த நான்முகன் (பிரம்மா) என்னைத் தானே சொர்க்கத்திலிருந்து வெளியேற்றினான். அவமானமடைந்து, வீழ்ச்சி முதலிய குற்றங்கள் மேலோங்கிக் கலங்கிய அந்த இடத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்.

Verse 51

तस्माद्विवेकवैराग्यमविद्यापापनाशनम् । आलिंग्याहं यतिष्यामि प्राप्य बोधं विमुक्तये

ஆகையால் அறியாமையும் பாவமும் அழியச் செய்யும் விவேகம், வைராக்யம் ஆகியவற்றை அணைத்து, விடுதலைக்காக ஞானோதயத்தை அடைய முயல்வேன்.

Verse 52

तन्मे गृहगतस्याद्य यथातिथ्यकरो भवान् । तदादिश यथाऽपारपारदः कोपि मे गुरुः

இன்று நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்து விருந்தினராக மரியாதை பெற்றீர்கள்; ஆகவே இப்போது எனக்கு உபதேசம் அருளுங்கள், எல்லையற்ற சம்சாரக் கடலைக் கடக்கச் செய்யும் குரு எனக்கு கிடைக்கும்படி.

Verse 53

कूर्म उवाच । लोमशोनाम दीर्घायुर्मत्तोऽप्यस्ति महामुनिः । मया कलापग्रामे स पूर्वं दृष्टः क्वचिन्नृप

கூர்மன் கூறினான்—‘லோமசன் என்னும் மகாமுனி ஒருவர் உள்ளார்; அவர் நீண்ட ஆயுளாளர்—என்னைவிடவும் அதிகம். அரசே, ஒருமுறை கலாப கிராமத்தில் அவரை நான் கண்டேன்.’

Verse 54

इंद्रद्युम्न उवाच । तस्मादागच्छ गच्छामस्तमेव सहितावयम् । प्राहुः पूततमां तीर्थादपि सत्संगतिं बुधाः

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—‘அப்படியானால் வாருங்கள்; நாம் இருவரும் சேர்ந்து அவரிடமே செல்வோம். தீர்த்தத்தை விடவும் சத்சங்கம் மிகப் பரிசுத்தம் அளிப்பதாக ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.’

Verse 55

इत्थं निशम्य नृपतेर्वचनं तदानीं सर्वेऽपि ते षडथ तं मुनिमुख्यमाशु । चित्ते विधाय मुदिताः प्रययुर्द्विजेंद्रं जिज्ञासवः सुचिरजीवितहेतुमस्य

அப்போது அரசனின் சொற்களை கேட்டவுடன் அந்த ஆறுபேரும் விரைந்து அந்த முனிவர்களில் முதல்வரிடம் புறப்பட்டனர். உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி நிறைந்து, அவரின் அபூர்வமான நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தை அறிய ஆவலுடன் அந்த பிராமணச் சிறந்தவரை அணைந்தனர்.