Adhyaya 54

Verse 1

नारद उवाच । ममापि पार्थ तत्रास्ति मूर्तिर्ब्राह्मणकाम्यया । तत्र नाहं त्यजाम्यंग च्छत्रदण्डविभूषिताम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பார்தா, அங்கேயும் பிராமணர்கள் விரும்பும் என் ஒரு மூர்த்தி உள்ளது. அன்பனே, குடைவும் தண்டும் அலங்கரித்த அந்த வடிவை நான் அங்கே விட்டு விடேன்.

Verse 2

कार्तिकस्य तु या शुक्ला भवत्येकादशी शुभा । तस्यां मदर्चनं कृत्वा कलिदोषैर्विमुच्यते

கார்த்திக மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் வரும் புனித ஏகாதசியன்று என்னை ஆராதித்தால், கலியுகத் தோஷங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 3

अर्जुन उवाच । बाल्यात्प्रभृति संदेहो ममायं हृदि वर्तते । पृच्छतस्तं च मे विप्र न क्रोधं कर्तुमर्हसि

அர்ஜுனன் கூறினான்—சிறுவயதிலிருந்தே இந்த ஐயம் என் உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. ஓ விப்ரரே, நான் கேட்கின்றபோது நீங்கள் கோபிக்க வேண்டாம்.

Verse 4

सदा त्वं मोक्षधर्मेषु परिनिष्ठां परां गतः । सर्वभूतसमो दांतो रागद्वेषविवर्जितः

நீங்கள் எப்போதும் மோட்சத்தை அளிக்கும் தர்மங்களில் பரம நிலைப்பாட்டை அடைந்தவர். எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடையவர்; தமனமுடையவர்; ராக-த்வேஷமற்றவர்.

Verse 5

त्यक्तनिंदास्तुतिर्मौनी मोक्षस्थः परिकीर्त्यसे । त्वं च नारद लोकेषु वायुवच्चपलो मुने

நீங்கள் நிந்தையும் புகழையும் துறந்த மௌனியாகவும், மோட்சத்தில் நிலைத்தவராகவும் போற்றப்படுகிறீர். ஆயினும், ஓ நாரத முனிவரே, உலகங்களில் காற்றுபோல் சஞ்சலமாகச் செல்கிறீர்.

Verse 6

सौदामिनीव विचरन्दृश्यसे प्राज्ञसंमतः । सदा कलिकरो लोके निर्दयः सर्वप्राणिषु

நீ மின்னல் போலச் சஞ்சரிப்பவனாகக் காணப்படுகிறாய்; ஞானிகள் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆயினும் நீ உலகில் எப்போதும் கலகம் விளைவிப்பவன்; எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கமற்றவன்.

Verse 7

बहूनां हि सहस्राणि देवगंधर्वरक्षसाम् । राज्ञां मुनीन्द्रदैत्यानां कलेर्नष्टानि तेऽभवन्

உன்னால் கலியின் மோதலினால் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், இராட்சசர்கள்; மேலும் அரசர்கள், மகரிஷிகள், தைத்தியர்கள்—ஆயிரமாயிரம் பேர் அழிவுற்றனர்.

Verse 8

कस्मात्तदेषा चेष्टा ते संदेहं मे हर द्विज । संदेहान्न सुखं शेते बाणविद्धो मृगो यथा

அப்படியானால் உன் இந்தச் செயல் ஏன்? ஓ த்விஜா, என் ஐயத்தை நீக்கு; ஐயத்தில் ஒருவர் இன்பமாக உறங்க முடியாது—அம்பால் குத்தப்பட்ட மான் போல.

Verse 9

सूत उवाच । शौनकेदं वचः श्रुत्वा फाल्गुनान्नारदो मुनिः । प्रहसन्निव बाभ्रव्यवदनं स निरैक्षत

சூதர் கூறினார்—ஓ சௌனகா, பால்குனனின் இவ்வசனங்களை கேட்ட முனி நாரதர், சிரிப்பதுபோல் பாப்ரவ்யனின் முகத்தை நோக்கினார்.

Verse 10

स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः । ब्राह्मणो नारदमुनेः समीपे वर्तते सदा

அவர் பாப்ரவ்யன் என்னும் பிராமணர்; ஹாரீத குலத்தில் பிறந்தவர். அவர் எப்போதும் முனி நாரதரின் சன்னிதியில் இருந்தார்.

Verse 11

स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम् । प्रहसन्निव प्रोवाच फाल्गुनं स्निग्धया गिरा

அவர் மகாபுத்திமான்; நாரதரின் உள்ளக்கருத்தை அறிந்து, புன்னகையுடன் போல, அன்புமிகு மொழியால் பால்குணனிடம் கூறினார்।

Verse 12

बाभ्रव्य उवाच । सत्यमेतद्यथात्थ त्वं नारदं प्रति पांडव । सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः

பாப்ரவ்யர் கூறினார்—ஓ பாண்டவா! நாரதரிடம் நீ சொன்னது உண்மையே; இவ்விவரத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஐயத்தில் ஆழ்கிறான்।

Verse 13

तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम् । स्तोककालांतरे पूर्वं सर्वं यादवनंदनः

ஆகையால் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; நான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே. சிறிது காலத்திற்கு முன் இவை அனைத்தையும் யாதவநந்தன் உரைத்தான்।

Verse 14

महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः । उग्रसेनेन सहितो वसुदेवेन बभ्रुणा

மஹீசாகர தீர்த்தயாத்திரையில், ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாமே அங்கே வந்தார்; உக்ரசேனனுடனும் வசுதேவன் (பப்ரு) உடனும்.

Verse 15

रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा । स च ज्ञात्वा ज्ञातिसमं महीसागरसंगमे

அந்நேரம் அவருடன் ராமன், ரௌக்மிணேயன், யுயுதானன் முதலியோரும் இருந்தனர்; மேலும் மஹீசாகர சங்கமத்தில் தம் உறவினரும் கூடிவிட்டதை அறிந்து அவர் தக்கவாறு முன்னே சென்றார்।

Verse 16

पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । गुहेश्वरादिलिंगानि यत्नतः प्रतिपूज्य च

பிண்டதானம் முதலான கருமங்களைச் செய்து, மிகுந்த தானங்களை அளித்து, குகேஸ்வரர் முதலிய லிங்கங்களை மிகுந்த முயற்சியுடன் முறையாகப் பிரதிபூஜை செய்தான்।

Verse 17

स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च । पूजयन्नारदमुनिं युक्तः कृष्णो महामनाः

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி, ஜயாதித்யனை முறையாக அர்ச்சித்து, ஒழுக்கமுடைய மகாமனத்தன் கிருஷ்ணன் நாரத முனிவரையும் பக்தியுடன் போற்றி வணங்கினான்।

Verse 19

उग्रसेन उवाच । कृष्ण प्रक्ष्यामि त्वामेकं संशयं वद तं मम

உக்ரசேனர் கூறினார்—கிருஷ்ணா, உன்னிடம் ஒரு சந்தேகம் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்।

Verse 20

योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः । कस्मादेषोऽतिचपलो वायुवद्भ्रमते जगत्

இந்த நாரதர் மகாபுத்திமான், உலகமெங்கும் வணங்கப்படுபவர்; அப்படியிருக்க, காற்றைப் போல மிகச் சஞ்சலமாக உலகமெங்கும் ஏன் அலைந்து திரிகிறார்?

Verse 21

श्रीकृष्ण उवाच । सत्यं राजंस्त्वया पृष्टमेतत्सर्वं वदामि ते । दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—அரசே, நீ கேட்டது உண்மையும் பொருத்தமுமாகும்; அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்கிறேன். முற்காலத்தில் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் தக்ஷனால் சபிக்கப்பட்டார்।

Verse 22

सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान् । नावस्थानं च लोकेषु भ्रमतस्ते भविष्यति

நாரதனால் கலக்கப்பட்ட சிருஷ்டி வழிகளை நோக்கி (தக்ஷன் கூறினான்)—‘ஓ அலைவோனே! எந்த உலகிலும் உனக்கு நிலையான வாசஸ்தலம் இருக்காது.’

Verse 23

पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात् । इति शापद्वयं प्राप्य द्विविधात्मजचालनात्

மேலும்—‘நீ பழிச்சொல்/சாடி பேசுபவனாக இருப்பாய்,’ ஏனெனில் நீ பிறரை ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் தூண்டுகிறாய். இவ்வாறு இருவகை சந்ததியைத் தூண்டியதனால் அவன் இரட்டை சாபத்தை அடைந்தான்.

Verse 24

निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत् । एतावान्साधुवादो हि यतश्च क्षमते स्वयम्

சாபத்தை நீக்க வல்லவராக இருந்தும் முனிவர் அதை அப்படியே ஏற்றார். ஏனெனில் உண்மையான சாதுத்துவத்தின் அளவு இதுவே—தானே தாங்கி தானே மன்னிப்பது.

Verse 25

विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः । सत्यं च वक्ति तस्मात्स न च पापेन लिप्यते

அவன் அழிவுக்காலத்தின் விதியை முன்கண்டு (லீலையாக) கலியை வளரச் செய்கிறான்; மேலும் அவன் உண்மையே பேசுகிறான். ஆகவே அவன் பாவத்தால் மாசுபடுவதில்லை.

Verse 26

भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः । ध्येयाद्भवति नैव स्याद्भ्रमदोषस्ततोस्य च । यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च

அவன் எங்கெங்கும் அலைந்தாலும் அவன் மனம் பிளவுபடுவதில்லை; தியானப் பொருளிலேயே நிலைத்திருப்பதால் அவனுக்கு சிதறல் குற்றம் உண்டாகாது. மேலும் என்னிடத்தில் அவனுக்குள்ள பரமப் பிரீதியையும் கேள்.

Verse 27

अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम् । महेंद्रगदितेनैव स्तोत्रेण शृणु तन्नृप

நான் எப்போதும் தேவர்களைத் தரிசிக்கும் முனிவர் நாரதரைப் போற்றுகிறேன். அரசே, மகேந்திரன் தானே உரைத்த அந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேள்.

Verse 28

श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते । अगुप्तश्रुत चारित्रं नारदं तं नमाम्यहम्

கேள்வி-ஞானமும் நற்குணச் செயல்பாடும் இருந்தும் அகந்தை எழாதவர்; அவரது கல்வியும் பண்பும் மறைக்கப்படாதவர்—அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 29

अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च । अदीर्घसूत्रं धीरं च नारदं तं नमाम्यहम्

அரதி, கோபம், சபலத்தனம் இவற்றால் அஞ்சாதவர்; தாமதம் செய்யாதவர், திடமுள்ள அமைதியாளர்—அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 30

कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् । उपास्यं सर्वजंतूनां नारदं तं नमाम्यहम्

காமத்தாலோ லோபத்தாலோ வாக்கை மாற்றிப் பேசாதவர்; எல்லா உயிர்களுக்கும் வணக்கத்திற்குரியவர்—அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 31

अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम् । ऋजुं यथार्थ वक्तारं नारदं तं नमाम्यहम्

ஆன்மப் பாதையின் தத்துவத்தை அறிந்தவர், பொறுமையாளர், வல்லவர், இந்திரியங்களை வென்றவர், நேர்மையாளர், உண்மையையே உரைப்பவர்—அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 32

तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च । जन्मना तपसा वृद्धं नारदं तं नमाम्यहम्

ஒளி, புகழ், அறிவு, நெறி, பணிவு ஆகியவற்றால் முதிர்ந்தும், பிறப்பாலும் தவத்தாலும் வணக்கத்திற்குரிய அந்த நாரத முனிவரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 33

सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम् । सुचक्षुषं सुवाक्यं च नारदं तं नमाम्यहम्

மென்மையான இயல்பும் எளிய ஆடையும், அளவான உணவும், மங்களமான நடத்தையும் உடைய; தெளிந்த பார்வையும் இனிய சொல்லும் கொண்ட அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 34

कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते । न प्रीयते परानर्थे यो ऽसौ तं नौमि नारदम्

ஆழ்ந்த நன்மையைச் செய்பவர், பாவம் எதுவும் இல்லாதவர், பிறரின் துன்பத்தில் மகிழாதவர்—அந்த நாரதரை நான் போற்றுகிறேன்।

Verse 35

वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः । प्रियाप्रियविमुक्तं तं नारदं प्रणमाम्यहम्

வேதம், ஸ்மிருதி, புராணம் கூறும் தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருந்து, இனிமை-இனிமையல்லாதவற்றின் பற்றும் வெறுப்பும் அற்ற அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 36

अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम् । बहुश्रुतं चित्रकथं नारदं प्रणमाम्यहम्

உணவு முதலிய விஷயங்களில் பற்றற்றவர், பண்டிதர், சோம்பலற்ற இருபிறப்பாளர்; பலசாஸ்திரம் கேட்டறிந்தவர், வியத்தகு கதைகளைச் சொல்லும் அந்த நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 37

नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः । येनैते नाशिता दोषा नारदं तं नमाम्यहम्

செல்வம், கோபம், காமம் ஆகியவற்றில் எப்போதும் மயக்கம் எழாதவரும், அவை போன்ற குற்றங்களை அழித்தவருமான நாரத முனிவரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 38

वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि । सुनयं सत्रपं तं च नारदं प्रणमाम्यहम्

மயக்கக் குற்றத்தை நீக்கியவரும், பரம நன்மையில் உறுதியான பக்தியுடையவரும், நல்வழியில் நடத்தையுடையவரும், நாணமுடையவருமான நாரதரை நான் பணிகிறேன்।

Verse 39

असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते । अदीर्घसंशंयो वाग्ग्मी नारदं तं नमाम्यहम्

எல்லா உறவுகளிலும் இருந்தும் பற்றற்றவராய், ஆனாலும் பரம்பொருளில் மனம் பற்றியவரென அறியப்படுபவராய்; நீண்ட சந்தேகமில்லாதவராய், வாக்குத் திறமையுடையவராய் உள்ள நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 40

न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति । अवंध्यकालो यस्यात्मा तमहं नौमि नारदम्

எந்த விதத்திலும் ஆகம-சாஸ்திரத்தை விட்டு விடாதவரும், தவத்தை வாழ்வாதாரமாக்காதவரும், அவருடைய வாழ்நாள் ஒருபோதும் வீணாகாதவருமான நாரதரை நான் போற்றுகிறேன்।

Verse 41

कृतश्रमं कृतप्रज्ञं न च तृप्तं समाधितः । नित्यं यत्नात्प्रमत्तं च नारदं तं नमाम्यहम्

உழைப்பை மேற்கொண்டு ஞானத்தை வளர்த்தவரும்; சமாதியிலும் திருப்தியடைந்து தளராதவரும்; இடையறாத முயற்சியால் எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவருமான நாரதரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 42

न हृष्यत्यर्थलाभेन योऽलाभे न व्यथत्यपि । स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तमहं नौमि नारदम्

செல்வம் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியடையாதும், கிடைக்காவிட்டால் வருந்தாதும்; நிலைத்த புத்தியும் பற்றற்ற உள்ளமும் உடைய நாரத முனிவரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 43

तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमकातरम् । कालज्ञं च नयज्ञं च शरणं यामि नारदम्

அனைத்து நற்குணங்களும் நிறைந்த, திறமையுடைய, தூய்மையான, கலங்காத; காலத்தை அறிந்தும் நெறியை அறிந்தும் உள்ள நாரத முனிவரை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 44

इमं स्तवं नारदस्य नित्यं राजन्पठाम्यहम् । तेन मे परमा प्रीतिं करोति मुनिसत्तमः

அரசே, நான் தினமும் நாரதரின் இந்த ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்கிறேன்; அதனால் அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் எனக்கு உன்னதமான பிரீதியும் அருளும் அளிக்கிறார்।

Verse 45

अन्योपि यः शुचिर्भूत्वा नित्यमेतां स्तुतिं जपेत् । अचिरात्तस्य देवर्षिः प्रसादं कुरुते परम्

யாரேனும் தூய்மையடைந்து தினமும் இந்த ஸ்துதியை ஜபித்தால், தேவರ್ಷி நாரதர் விரைவில் அவருக்கு உன்னதமான அருளைப் பொழிகிறார்।

Verse 46

एतान्गुणान्नारदस्य त्वमथाकर्ण्य पार्थिव । जप नित्यं स्तवं पुण्यं प्रीतस्ते भविता मुनिः

அரசே, நாரதரின் இந்நற்குணங்களை கேட்டபின் தினமும் இந்தப் புண்ணிய ஸ்தவத்தை ஜபி; முனிவர் உன்னிடம் மகிழ்வார்।

Verse 47

बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः

பாப்ரவ்யர் கூறினார்—கிருஷ்ணனின் திருவாயிலிருந்து நாரதரின் குணங்களை கேட்ட அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, அந்த வார்த்தைகளின்படியே முறையாக நடந்து கொண்டான்।

Verse 48

ततो नारदमानर्च दत्त्वा दानं च पुष्कलम् । नारदीयद्विजाग्र्याणां नारदः प्रीयतामिति

பின்னர் அவர் நாரத முனிவரை வழிபட்டு, பெருமளவு தானம் அளித்தார்; “நாரதர் திருப்தியடையட்டும்” என்று கூறி, நாரதீய மரபில் ஈடுபட்ட சிறந்த பிராமணர்களுக்கு அதை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 49

ययौ द्वारवतीं कृष्णः सभ्रातृजातिबांधवः । तीर्थयात्रामिमां कृत्वा विधिवत्पुरुषोत्तमः

பின்னர் புருஷோத்தமனான ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இந்த தீர்த்தயாத்திரையை முறையாக நிறைவேற்றி, சகோதரர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் துவாரவதிக்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 50

तथा त्वमपि कौरव्य नारदस्य गुणानिमान् । श्रुत्वा श्रद्धामयो भूत्वा शृणु कृत्यं यदत्र च

அதேபோல், ஓ கௌரவ குலத்தோனே! நாரதரின் இக்குணங்களை கேட்டுப் பக்தி-நம்பிக்கையால் நிறைந்து, இங்கே செய்யவேண்டிய கடமையையும் கேள்।

Verse 51

कार्तिके शुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यामसौ मुनिः । विष्णोर्ध्यानसमाधेश्च प्रबुद्धो जायते सदा

கார்த்திக மாத சுக்ல த்வாதசி—பிரபோதினி—அன்று, இந்த முனிவர் நாரதர் விஷ்ணுவின் தியான-சமாதியால் எப்போதும் பிரபுத்தராக, தெய்வீக உணர்வில் விழித்தெழுகிறார்।

Verse 52

तस्मिन्दिने नारदेन निर्मितेऽत्रैव कूपके । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

அந்நாளில் இங்கே நாரதர் அமைத்த இந்தக் கிணற்றில் கவனமாக நீராடி, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

तपो दानं जपश्चात्र कूपे भवति चाक्षयम्

இந்தக் கிணற்றில் செய்யப்படும் தவம், தானம், ஜபம் ஆகியவற்றின் பலன் அழியாததாகும்.

Verse 54

इदं विष्ण्विति मंत्रेण ततो विष्णुं प्रबोधयेत् । नारदं च मुनिं पश्चान्मन्त्रेणानेन पांडव

பின்னர் ‘இதம் விஷ்ணு’ என்ற மந்திரத்தால் விஷ்ணுவை விழிப்பிக்க வேண்டும்; அதன் பின், ஓ பாண்டவா, அதே மந்திரத்தால் முனி நாரதரையும் அழைத்து வணங்க வேண்டும்.

Verse 55

योगनिद्रा यथा त्यक्ता हरिणा मुनिसत्तम । तथा लोकोपकाराय भवानपि परित्यज

முனிவரரே! ஹரி யோகநித்திரையை விட்டு எழுந்ததுபோல், உலக நலனுக்காக நீங்களும் அதனைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 56

इति मंत्रेण चोत्थाप्य नारदं परिपूजयेत् । कृष्णप्रोदितया स्तुत्या छत्रधोत्रार्चनैः शुभैः

இவ்வமந்திரத்தால் நாரதரை எழுப்பி, முறையாக அவரை வழிபட வேண்டும்—கிருஷ்ணன் அருளிய ஸ்துதியாலும், குடை மற்றும் ஆடை போன்ற மங்களப் பொருட்களாலும்.

Verse 57

शक्त्या द्विजानां देयं च छत्रं धोत्रं कमंडलुम् । प्रणम्य ब्राह्मणान्भक्त्या नारदः प्रीयतामिति

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப இருபிறப்போர்க்கு குடை, ஆடை, கமண்டலம் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். பக்தியுடன் பிராமணர்களை வணங்கி—“நாரத முனிவர் பிரீதியடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 58

एवं कृते प्रसादात्स मुनेः पापेन मुच्यते । जायते न कलिस्तस्य न चासौख्यं भवेदिह

இவ்வாறு செய்தால் அந்த முனிவரின் அருளால் பாவம் நீங்கும். அவனுக்கு கலியின் தாக்கம் எழாது; இவ்வுலகில் எந்தத் துன்பமும் நேராது.