Adhyaya 42

Verse 1

नारद उवाच । ततो मया स्थापिते च स्थाने कालांतरेण ह । चिंतितं हृदये भूयो द्विजानुग्रहकाम्यया

நாரதர் கூறினார்—அதை அதன் இடத்தில் நிறுவிய பின், சில காலம் கழித்து மீண்டும் என் உள்ளத்தில் சிந்தித்தேன்—இருமுறைப் பிறந்தோர் (பிராமணர்) நலனும் அருளும் வேண்டி।

Verse 2

वासुदेवविहीनं हि तीर्थमेतन्न रोचते । असूर्यं हि जगद्यद्वत्स हि भूषण भूषणम्

வாசுதேவர் இன்றிய இந்தத் தீர்த்தம் எனக்கு இனிதல்ல; சூரியன் இல்லாத உலகம் மகிழ்வற்றதுபோல்—அவரே எல்லா அலங்காரங்களுக்கும் அலங்காரம்.

Verse 3

यत्र नैव हरिः स्वामी तीर्थे गेहेऽथ मानसे । शास्त्रे वा तदसत्सर्वं हांसं तीर्थं न वायसम्

தீர்த்தத்திலும், இல்லத்திலும், மனத்திலும், சாஸ்திரத்திலும் கூட ஆண்டவன் ஹரி இல்லையெனில்—அங்கே அனைத்தும் வறண்டதாகும். தீர்த்தம் அன்னப்பறவைபோல் தூய்மை-விவேகமாய் இருக்க வேண்டும்; காக்கைபோல் அல்ல.

Verse 4

तस्मात्प्रसाद्य वरदं तीर्थेऽस्मिन्पुरुषोत्तमम् । आनेष्ये कलया साक्षाद्विश्वनुग्रहकाम्यया

ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தத்தில் வரமளிக்கும் புருஷோத்தமனைப் பிரசன்னப்படுத்தி, உலகமெங்கும் அருள் பொழிய வேண்டி, அவரைத் தமது தெய்வீக அಂசத்துடன் வெளிப்படையாக இங்கே கொண்டு வருவேன்.

Verse 5

इति संचिंत्य कौरव्य ततोऽहं चात्र संस्थितः । ज्ञानयोगेन योगींद्रं शतं वर्षाण्यतोषयम्

இவ்வாறு சிந்தித்து, ஓ கௌரவ்யா, நான் இங்கேயே நிலைத்திருந்தேன்; ஞானயோக சாதனையால் யோகிகளின் ஆண்டவனை நூறு ஆண்டுகள் திருப்திப்படுத்தினேன்.

Verse 6

अष्टाक्षरं जपन्मंत्रं संनिगृह्येंद्रियाणि च । वासुदेवमयो भूत्वा सर्वभूतकृपापरः

அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, நான் வாசுதேவமயனாய் ஆகி, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையில் நிலைத்தேன்।

Verse 7

एवं मयाराध्यमानो गरुडं हरिरास्थितः । गणकोटिपरिवृतः प्रत्यक्षः समजायत

இவ்வாறு என் ஆராதனையால் ஹரி கருடாரூடனாய், கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்டு, நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 8

तमहं प्रांजलिर्भूत्वा दत्त्वार्घ्यं विधिवद्धरेः । प्रत्यवोचं प्रमम्याथ प्रबद्धकरसं पुटः

அப்போது நான் கைகூப்பி, விதிப்படி ஹரிக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, வணங்கி, மடக்கிக் கூப்பிய கைகளுடன் அவரை வேண்டினேன்।

Verse 9

श्वेतद्वीपे पुरा दृष्टं मया रूपं तव प्रभो । अजं सनातनं विष्णो नरनारायणात्मकम्

பிரபுவே! முன்பு ஸ்வேதத்வீபத்தில் நான் உமது ரூபத்தை கண்டேன்—விஷ்ணுவே! அது பிறவியற்றதும், நித்தியமும், நர-நாராயணத் தன்மையுடையதும் ஆகும்।

Verse 10

तद्रूपस्य कलामेकां स्थापयात्र जनार्दन । यदि तुष्टोऽसि मे विष्णो तदिदं क्रियतां त्वया

ஜனார்தனனே! அந்த ரூபத்தின் ஒரு தெய்வீக அಂசத்தை இங்கே நிறுவுவாயாக. விஷ்ணுவே! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், இதை நீயே நிறைவேற்றுவாயாக।

Verse 11

एवं मया प्रार्थितोऽथ प्रोवाच गरुडध्वजः । एवमस्तु ब्रह्मपुत्र यत्त्वयाभीप्सितं हृदि

என் வேண்டுதலால் அருள்பெற்று கருடக்கொடியுடைய பகவான் கூறினார்— “ததாஸ்து, பிரம்மபுத்திரனே! உன் உள்ளத்தில் விரும்பியது நிறைவேறுக।”

Verse 12

तत्तथा भविता सर्वमप्यत्रस्थं सदैव हि । एवमुक्त्वा गते विष्णौ निवेश्य स्वकलां प्रभो

“அவை அனைத்தும் அப்படியே நிகழும்; இங்கே என்றும் நிலைத்திருக்கும்.” என்று கூறி, விஷ்ணு சென்றபின் ஆண்டவன் தன் தெய்வீக அம்சத்தை இங்கு நிறுவினார்.

Verse 13

मया संस्थापितो विष्णुर्लोकानुग्रहकाम्यया । यस्मात्स्वयं श्वेतद्वीपनिवास्यत्र हरिः स्थितः

உலகங்களுக்கு அருள் செய்யும் விருப்பத்தால் நான் இங்கே விஷ்ணுவை நிறுவினேன்; அதனால் ஷ்வேதத்வீப வாசியான ஹரி தாமே இவ்விடத்தில் தங்கியுள்ளார்.

Verse 14

वृद्धो विश्वस्य विश्वाख्यो वासुदेवस्ततः स्मृतः । कार्तिके शुक्लपक्षे या भवत्ये कादशी शुभा

அவர் ‘வாசுதேவன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்—உலகத்தின் ஆதிபுருஷன், உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றவன். கார்த்திக மாத சுக்லபட்சத்தில் வரும் அந்த சுப ஏகாதசி மிகப் புனிதமானது.

Verse 15

स्नानं कृत्वा विधानेन तोयप्रस्रवणादिषु । योर्चयेदच्युतं भक्त्या पंचोपचारपूजया

நீரூற்றுகள் முதலிய நீர்வெளிப்பாடுகளில் விதிப்படி நீராடி, பக்தியுடன் பஞ்சோபசார பூஜையால் அச்யுதனை அர்ச்சிப்பவன்,

Verse 16

उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं हरेः पुरः । कथां वा वैष्णवीं कुर्याद्दंभक्रोधविवर्जितः

உபவாசம் செய்து ஜாகரணம் மேற்கொண்டு, ஹரியின் முன்னிலையில் பாடலும் வாத்தியங்களும் உடன் கீர்த்தனம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது தம்பமும் கோபமும் நீங்கி வைஷ்ணவக் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

दानं दद्याद्यथाशक्त्या नियतो हृष्टमानसः । अनेकभवसंभूतात्कल्मषादखिलादपि

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்; கட்டுப்பாட்டுடன், மகிழ்ந்த மனத்துடன்—பல பிறவிகளில் சேர்ந்த முழுப் பாவக் குவியலிலிருந்தும் கூட।

Verse 18

मुच्यतेऽसौ न संदेहो यद्यपि ब्रह्मघातकः । गारुडेन विमानेन वैकुंठं पदमाप्नुयात्

அவன் நிச்சயமாக விடுதலை பெறுவான்; பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும் கூட; கருட விமானத்தில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டு வைகுண்டப் பதத்தை அடைவான்.

Verse 19

कुलानां तारयेत्पार्थ शतमेकोत्तरं नरः । श्रद्धायुक्तं मुदा युक्तं सोत्साहं सस्पृहं तथा

ஓ பார்த்தா! அந்த மனிதன் நூற்று ஒன்று குலங்களைத் தாரகன் ஆக்குவான்; (விரதம்) நம்பிக்கையுடன், மகிழ்ச்சியுடன், உற்சாகத்துடன், இறைவனை நாடும் ஏக்கத்துடன் இருக்கட்டும்.

Verse 20

अहंकारविहीनं च स्नानं धूपानुपनम् । पुष्पनैवेद्यसंयुक्तमर्घदानसमन्वितम्

அகங்காரம் இன்றி நீராடி, தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மலர்கள் மற்றும் நைவேத்யத்துடன், அர்க்யதானமும் தானமும் சேர்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 21

यामेयामे महाभक्त्या कृतारार्तिकसंयुतम् । चामराह्लादसंयुक्तं भेरीनादपुरस्कृतम्

இரவு ஒவ்வொரு யாமத்திலும் மகாபக்தியுடன் ஆரத்தி செய்யப்படுகிறது; சாமர விசிறியின் இன்பத் தழுவலுடன் கூடி, பேரி முழக்கத்தின் முன்னணியில் நடைபெறுகிறது.

Verse 22

पुराणश्रुतिसंपन्नं भक्तिनृत्यसमन्वितम् । विनिद्रंक्षृत्तृषास्वादस्पृहाहीनं च भारत

ஓ பாரதா! இது புராணப் பாராயணமும் புனிதச் செவியறிவும் நிறைந்தது; பக்தி நடனத்துடன் கூடி, உறக்கமின்றி, சுவை, பசி, தாகம், போக ஆசை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டது.

Verse 23

तत्पादसौरभघ्राणसंयुतं विष्णुवल्लभम् । सगीतं सार्चनकरं तत्क्षेत्रगमनान्वितम्

அவரது திருவடிகளின் நறுமணத்தை அனுபவிப்பதில் இணைந்து, விஷ்ணுவுக்கு பிரியமானது; கீத-கீர்த்தனத்துடன், அர்ச்சனையில் ஈடுபட்டு, அவரது க்ஷேத்திரத் திருத்தலப் பயணத்துடன் கூடியது.

Verse 24

पायुरोधेन संयुक्तं ब्रह्मचर्यसमन्वितम् । स्तुतिपाठेन संयुक्तं पादोदकविभूषितम्

இது இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் இணைந்து, பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தால் நிறைந்தது; ஸ்துதி பாராயணத்துடன் கூடி, இறைவனின் திருவடி தீர்த்தத்தால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 25

सत्यान्वितं सत्ययोगसंयुतं पुण्यवार्तया । पंचविंशतिभिर्युक्तं गुणैर्यो जागरं नरः । एकादश्यां प्रकुर्वीत पुनर्न जायते भुवि

சத்தியம் நிறைந்ததும், சத்திய யோக ஒழுக்கத்துடன் இணைந்ததும், புண்ய வார்த்தையால் போஷிக்கப்பட்டதும்—இருபத்தைந்து நற்குணங்களால் கூடியதும்—அத்தகைய ஜாகரத்தை ஏகாதசியன்று செய்பவன், பூமியில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்.

Verse 26

अत्र तीर्थवरे पूर्वमैतरेय इति द्विजः । सिद्धिं प्राप्तो महाभागो वासुदेवप्रसादतः

இந்த உயர்ந்த தீர்த்தத்தில் முற்காலத்தில் ‘ஐதரேய’ எனும் இருபிறப்பாளர், பெரும் பாக்கியவான், வாசுதேவனின் அருளால் சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 27

अर्जुन उवाच । ऐतरेयः कस्य पुत्रो निवासः क्वास्य वा मुने । कथं सिद्धिमागाद्धीमान्वासुदेवप्रसादतः

அர்ஜுனன் கூறினான்—முனிவரே! ஐதரேயன் யாருடைய மகன்? அவன் வாசம் எங்கே? அந்த ஞானி வாசுதேவனின் அருளால் எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தான்?

Verse 28

नारद उवाच । अस्मिन्नेव मम स्थाने हारीतस्यान्वयेऽभवत्

நாரதர் கூறினார்—இங்கேயே, என் இவ்விடத்திலேயே, அவன் ஹாரீத குலத்தில் பிறந்தான்।

Verse 29

मांडूकिरिति विप्राग्र्यो वेदवेदांगपारगः

மாண்டூகி எனும் ஒரு தலைசிறந்த பிராமணர் இருந்தார்; அவர் வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் பாண்டித்யம் பெற்றவர்।

Verse 30

तस्यासी दितरा नाम भार्या साध्वीगुणैर्युता । तस्यामुत्पद्यत सुतस्त्वैतरेय इति स्मृतः

அவருக்கு ‘திதரா’ என்ற பெயருடைய, சாத்வீ குணங்களால் நிறைந்த மனைவி இருந்தாள். அவளிடமிருந்து ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் ‘ஐதரேய’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்।

Verse 31

स च बाल्यात्प्रभृत्येव प्राग्जन्मन्यनुशिक्षितम् । जजापमंत्रं त्वनिशं द्वादशाक्षरसंज्ञितम्

அவன் சிறுவயதிலிருந்தே, முன்ஜன்மப் பயிற்சியால் உபதேசிக்கப்பட்டவனாய், ‘த்வாதசாக்ஷர’ எனப் பெயர்பெற்ற மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தான்।

Verse 32

न श्रृणोति न वक्त्येव मनसापि च किंचन । एवंप्रभावः सोऽभूच्च बाल्ये विप्रसुतस्तदा

அவன் கேட்கவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை; மனத்தாலும் எதிலும் ஈடுபடவில்லை. அப்போது அவன் ஒரு பிராமணக் குழந்தையாயிருந்தும் இத்தகைய அதிசய நிலையிலிருந்தான்।

Verse 33

ततो मूकोऽयमित्येव नानोपायैः प्रबोधितः । पित्रा यदा न कुरुते व्यवहाराय मानसम्

அப்போது ‘இவன் ஊமையான்’ என்று எண்ணி, தந்தை பல வழிகளால் அவனைத் தூண்ட முயன்றார்; ஆனால் அவன் உலகியலான நடத்தைக்காக மனத்தையும் திருப்பவில்லை—

Verse 34

ततो निश्चित्य मनसा जडोयमिति भारत । अन्यां विवाहयामास दारान्पुत्रांस्तथादधे

அப்போது, ஓ பாரதா, ‘இவன் மந்தபுத்தி’ என்று மனத்தில் தீர்மானித்து, அவர் மற்றொரு பெண்ணை மணந்தார்; அவளால் மனைவித் தர்மமும் புதல்வர்களும் பெற்றார்।

Verse 35

पिंगानाम च सा भार्या तस्याः पुत्राश्च जज्ञिरे । चत्वारः कर्मकुशला वेदवेदांगवादिनः

அந்த மனைவியின் பெயர் பிங்கா; அவளுக்கு நான்கு மகன்கள் பிறந்தனர்—கர்மகாண்டத்தில் திறமைமிக்கவர்கள், வேதமும் வேதாங்கங்களும் வல்ல உரையாசிரியர்கள்।

Verse 36

यज्ञेषु शांतिहोमेषु द्विजैः सर्वत्र पूजिताः । ऐतरेयोपि नित्यं च त्रिकालं हरिकंदिरे

யாகங்களிலும் சாந்தி ஹோமங்களிலும் அவர்கள் எங்கும் இருபிறப்பினரால் போற்றப்பட்டனர். ஐதரேயனும் தினமும் மூன்று காலங்களிலும் ஹரியின் கோவிலில் இருந்தான்.

Verse 37

जजाप परमं जाप्यं नान्यत्र कुरुते श्रमम् । ततो माता निरीक्ष्यैव सपत्नीतनयांस्तथा

அவன் உத்தமமான ஜப மந்திரத்தையே ஜபித்து, வேறெதிலும் முயற்சி செய்யவில்லை. அப்போது தாய், இணைமனைவியின் மகன்களையும் பார்த்து மனம் கலங்கினாள்.

Verse 38

दार्यमाणेन मनसा तनयं वाक्यमब्रवीत् । क्लेशायैव च जातोऽसि धिग्मे जन्म च जीवितम्

வேதனையால் கிழிந்த மனத்துடன் அவள் மகனிடம் கூறினாள்—“நீ துன்பத்திற்காகவே பிறந்தாய். என் பிறப்பும் வாழ்வும் சபிக்கப்படுக!”

Verse 39

नार्यास्तस्या नृलोकेऽत्र वरैवाजननिः स्फुटम् । विमानिता या भर्त्रास्यान्न पुत्रः स्याद्गुणैर्युतः

இந்த மனித உலகில் பெண்களில் அந்த மற்றத் தாயே தெளிவாகச் சிறந்தவள். கணவனால் இகழப்படுபவளின் மகன் எவ்வாறு நற்குணம் உடையவனாக இருப்பான்?

Verse 40

पिंगेयं कृतपुण्या वै यस्याः पुत्रा महागुणाः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञाः सर्वत्राभ्यर्चिता गुणैः

இந்த பிங்கா உண்மையிலே புண்ணியம் செய்தவள்; அவளுடைய மகன்கள் மிகுந்த நற்குணம் உடையவர்கள்—வேதமும் வேதாங்கங்களும் சார்ந்த தத்துவம் அறிந்தோர்—குணங்களால் எங்கும் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 41

तदहं पुत्र दुर्भाग्या महीसागरसंगमे । निमज्जीष्ये वरं मृत्युर्जीविते किं फलं मम । त्वमप्येवं महामौनी नन्द भक्तो हरेश्चिरम्

மகனே! துரதிர்ஷ்டவசமான நான் மஹீசாகர சங்கமத்தில் மூழ்கி உயிரை விடுவேன்; வாழ்வதை விட மரணமே சிறந்தது. நீயும் மகா மௌனியாகவும், ஹரியின் பக்தனாகவும் இருக்கிறாய்.

Verse 42

नारद उवाच । इति मातुर्वचः श्रुत्वा प्रहसन्नैतरेयकः

நாரதர் கூறினார்: தாயின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஐதரேயர் புன்னகைத்தார்.

Verse 43

ध्यात्वा मुहुर्तं धर्मज्ञो मातरं प्रणतोऽब्रवीत् । मातर्मिथ्याभिभूतासि अज्ञाने ज्ञानवत्यसि

தர்மத்தை அறிந்த அவர் ஒரு கணம் தியானித்து, தாயை வணங்கி கூறினார்: "தாயே! நீ மாயையால் சூழப்பட்டுள்ளாய்; அறியாமையில் இருந்தும் உன்னை ஞானியாகக் கருதுகிறாய்."

Verse 44

अशोच्ये शोचसि शुभे शोच्ये नैवाऽपि शोचसि । देहस्यास्य कृते मिथ्यासंसारे किं विमुह्यसि

மங்களகரமானவளே! வருந்தத்தகாதவற்றுக்காக நீ வருந்துகிறாய், வருந்தத்தக்கவற்றுக்காக வருந்துவதில்லை. இந்த உடலுக்காக பொய்யான சம்சாரத்தில் ஏன் மயங்குகிறாய்?

Verse 45

मूर्खाचरितमेतद्धि मन्मातुरुचितं न हि । अन्यत्संसारसारं च सारमन्यच्च मोहिताः

இத்தகைய முட்டாள்தனமான நடத்தை என் தாய்க்கு உகந்தது அல்ல. மயங்கிய மக்கள் வேறொன்றை சம்சாரத்தின் சாரம் என்று கருதுகிறார்கள், ஆனால் உண்மையான சாரம் வேறு.

Verse 46

प्रपश्यंति यथा रात्रौ खद्योतं दीपवत्स्थितम् । यदिदं मन्यसे सारं श्रृणु तस्याप्यसारताम्

இரவிலே மக்கள் மின்மினியை விளக்கென எண்ணுவது போல, நீ ‘சாரம்’ எனக் கருதுவதின் சாரமின்மையையும் இப்போது கேள்।

Verse 47

एवंविधं हि मानुऽयमा गर्भादिति कष्टदम् । अस्थिपट्टतुलास्तम्भे स्नायुबन्धेन यंत्रिते

இத்தகையதே மனித உடல்—கருவிலிருந்தே துன்பமயம்; எலும்புப் பலகை, தூண் அமைப்புபோல், நரம்புக் கட்டுகளால் கட்டுப்பட்டது।

Verse 48

रक्तमांसमदालिप्ते विण्मूत्रद्रव्यभाजने । केशरोमतृणच्छन्ने सुवर्णत्वक्सुधूतके

இரத்தமும் மாம்சமும் கலந்த மாசால் பூசப்பட்டு, மலம்-மூத்திரம் தாங்கும் பாத்திரம்; முடி-ரோமம் புல்லென மூடி, மேலே ‘பொன்னிறத் தோல்’ போலக் கழுவிய மாயத் தோற்றம் கொண்டது।

Verse 49

वदनैकमहाद्वारे षड्गवाक्षवितभूषिते । ओष्ठद्वयकाटे च तथा दंतार्गलान्विते

வாயே இதன் ஒரே பெரிய வாயில்; ஆறு ‘ஜன்னல்கள்’ கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது; இரு உதடுகள் கதவுத் தாள்கள், பற்கள் அதன் தாழ்ப்பாள்கள் (அர்கலா)।

Verse 50

नाडीस्वेदप्रवाहे च कालवक्त्रानलस्थिते । एवंविधे गृहे गेही जीवो नामास्ति शोभने

நாடிகளில் வியர்வை ஓடைகள் பாய்கின்றன; காலத்தின் விழுங்கும் வாயில் உள்ள அக்னி உள்ளே எரிகிறது; இத்தகைய இல்லத்தில், அழகியே, ‘ஜீவன்’ எனும் இல்லத்தலைவன் குடியிருக்கிறான்।

Verse 51

गुणत्रयमयी भार्या प्रकृतिस्तस्य तत्र च । बोधाहंकारकामाश्च क्रोधलोभादयोऽपि च

அங்கே அவருடைய ‘மனைவி’ மும்முகுணமயமான பிரகృతి; அங்கேயே போதம், அகங்காரம், காமம், மேலும் கோபம்‑லோபம் முதலியனவும் உள்ளன।

Verse 52

अपत्यान्यस्य हा कष्टमेवं मूढः प्रवर्तते । तस्य योयो यथा मोहस्तथा तं श्रृणु तत्त्वतः

அய்யோ, எத்தனை துயரம்—இவை உண்மையில் அவனுடைய ‘பிள்ளைகள்’ அல்ல! இவ்வாறு மயங்கியவன் நடந்து கொண்டே இருக்கிறான். அவனுக்கு எவ்வெவ்வாறு மோகங்கள் எழுகின்றனவோ, அவற்றை என்னிடமிருந்து தத்துவமாகக் கேள்।

Verse 53

स्रोतांसि यस्य सततं प्रस्रवंति गिरेरिव । कफमूत्रादिकान्यस्य कृते देहस्य मुह्यति

யாருடைய உடல் ஓடைகள் மலைநீர்போல் இடையறாது ஓடுகின்றனவோ, அவன் கபம்‑மூத்திரம் முதலியவற்றால் நிரம்பிய இந்த உடலுக்காகவே மயங்குகிறான்।

Verse 54

सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते । शुचिरेकप्रदेशोऽपि विण्मूत्रस्य दृतेरिव

இந்த உடல் எல்லா அசுத்தங்களின் களஞ்சியம்; இதில் உண்மையில் தூய்மையான ஒரு இடம்கூட இல்லை—மலம்‑மூத்திரம் நிரம்பிய தோல் பை போல।

Verse 55

स्पृष्ट्वा स्वदेहस्रोतांसि मृत्तोयैः शोध्यते करः । तथाप्यशुचिभांडस्य न विरज्यति किं नरः

தன் உடல் வெளியேற்றத் துவாரங்களைத் தொட்டபின் மனிதன் மண்‑நீரால் கையைச் சுத்தம் செய்கிறான்; ஆனாலும் இந்த அசுத்தப் பாத்திரமான உடலின் மீது அவனுக்கு வைராக்யம் ஏன் பிறக்கவில்லை?

Verse 56

कायः सुगन्धतोयाद्यैर्यत्नेनापि सुसंस्कृतः । न जहाति स्वकं भावं श्वपुच्छमिव नामितम्

மணமுள்ள நீர் முதலியவற்றால் எவ்வளவு முயன்று உடலை நன்கு அலங்கரித்தாலும், அது தன் இயல்பை விடாது—அழுத்தினாலும் நாயின் வால் போல.

Verse 57

स्वदेहाशुचिगंधेन न विरज्यति यो नरः । विरागे कारणं तस्य किमन्यदु पदिश्यते

தன் உடலின் அசுத்த நாற்றத்தால்கூட விரக்தி அடையாத மனிதனுக்கு, வைராக்யத்திற்கான வேறு எந்த காரணத்தைப் போதிக்க முடியும்?

Verse 58

गन्धलेपापनोदार्थं शौचं देहस्य कीर्तितम् । द्वयस्यापगमात्पश्चाद्भावशुद्ध्या विशुध्यति

உடலின் தூய்மை என்பது நாற்றமும் அழுக்கும் நீங்குவதற்காகச் சொல்லப்பட்டது; அவை இரண்டும் நீங்கிய பின்பும், உண்மையான தூய்மை ‘பாவ’ (உள்ளநிலை) தூய்மையாலேயே உண்டாகும்.

Verse 59

गंगातोयेन सर्वेण मृद्भारैः पर्वतोपमैः । आ मृत्योराचरञ्छौचं भावदुष्टो न शुध्यति

மரணம் வரை கங்கையின் எல்லா நீராலும், மலைப்போன்ற மண் குவியல்களாலும் சுத்திகரிப்பு செய்தாலும், உள்ளநிலை கெட்டவன் தூய்மையடையான்.

Verse 60

तीर्थस्नानैस्तपोभिर्वा दुष्टात्मा नैव शुध्यति । स्वेदितः क्षालितस्तीर्थे किं शुद्धिमधिगच्छति

தீர்த்த ஸ்நானங்களாலும் தவங்களாலும் தீய உள்ளம் தூய்மையடையாது. தீர்த்தத்தில் வெறும் வியர்த்து கழுவிக்கொண்டால் அவன் எந்தத் தூய்மையை அடைவான்?

Verse 61

अंतर्भावप्रदुष्टस्य विशतोऽपि हुताशनम् । न स्वर्गो नापपर्गश्च देहनिर्दहनं परम्

உள்ளுணர்வு மாசடைந்தவன் தீயில் புகுந்தாலும் சொர்க்கமும் மோட்சமும் கிடையாது; உடலின் இறுதி எரிப்பே மட்டுமே நிகழும்.

Verse 62

भावशुद्धिः परं शौचं प्रमाणं सर्वकर्मसु । अन्यथालिंग्यते कांता भावेन दुहिताऽन्यथा

உள்ளநோக்கின் தூய்மையே உயர்ந்த சுத்தம்; எல்லாச் செயல்களுக்கும் அதுவே அளவுகோல். இல்லையேல் மனப்பிழையால் காதலியை மகளென அணைப்பதும், மகளை வேறொருத்தியென எண்ணுவதும் நிகழும்.

Verse 63

अन्यथैव स्तनं पुत्रश्चिंतयत्यन्यथा पतिः । चित्तं विशोधयेत्तस्मात्किमन्यैर्बाह्यशोधनैः

மகன் மார்பை ஒரு விதமாக எண்ணுகிறான்; கணவன் வேறொரு விதமாக எண்ணுகிறான். ஆகவே மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; பிற வெளிப்புறச் சுத்தங்கள் எதற்கு?

Verse 64

भावतः संविशुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति । ज्ञानामलांभसा पुंसः सद्वैराग्यमृदा पुनः

தூய உள்ளநிலையால் ஆன்மா முற்றிலும் சுத்தமடைந்து, மனிதன் சொர்க்கமும் மோட்சமும் அடைகிறான். உண்மைக் ஞானத்தின் தெளிந்த நீர் அறியாமையின் மாசை கழுவுகிறது; நிலையான வைராக்யத்தின் மண் மீண்டும் உறுதியை அளிக்கிறது.

Verse 65

अविद्यारागविण्मूत्रलेपगंधविशोधनम् । एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचि विदुः

இந்த உடல் அறியாமை, ஆசை ஆகியவற்றின் அழுக்கு—மலம், சிறுநீர், ஒட்டுமாசு, துர்நாற்றம்—இவற்றிலிருந்து சுத்திகரிக்க வேண்டியது. ஆகவே ஞானிகள் இதை இயல்பாகவே அசுத்தம் என அறிவர்.

Verse 66

त्वङ्मात्रसारनिःसारं कदलीसारसंनिभम् । ज्ञात्वैवं दोषवद्देहं यः प्राज्ञः शिथिलीभवेत्

இந்த உடலானது தோலை மட்டுமே சாரமாகக் கொண்டது, வாழையின் தண்டு போல உள்ளீடற்றது என்று அறிந்து, இத்தகைய குற்றமுள்ள உடலின் மீதான பற்றை அறிஞர்கள் தளர்த்திக் கொள்வார்கள்.

Verse 67

स निष्क्रामति संसारे दृढग्राही स तिष्ठति । एवमेतन्महाकष्टं जन्म दुःखं प्रकीर्तितम्

பற்றை விட்டவன் சம்சாரத்திலிருந்து வெளியேறுகிறான்; பற்றை இறுக்கமாகப் பிடித்திருப்பவன் அங்கேயே தங்குகிறான். இவ்வாறாக, பிறவி என்பது பெரும் துன்பம் என்றும் துயரம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 68

पुंसामज्ञातदोषेण नानाकर्मवशेन च । यथा गिरिवराक्रांतः कश्चिद्दुःखेन तिष्ठति

தங்கள் குற்றங்களை அறியாமையாலும், பலவிதமான கர்மவினைகளுக்கு உட்பட்டிருப்பதாலும், ஒருவன் பெரிய மலையின் அடியில் சிக்கியவனைப் போலத் துன்பத்தில் இருக்கிறான்.

Verse 69

यथा जरायुणा देही दुःखं तिष्ठति वेष्टितः । पतितः सागरे यद्वद्दृःखमास्ते समाकुलः

கருப்பையில் சவ்வினால் சுற்றப்பட்டு ஒரு உயிர் எப்படித் துன்பத்தில் இருக்கிறதோ, அப்படியே கடலில் விழுந்தவனைப் போலக் கலக்கமடைந்து துன்பத்தில் இருக்கிறான்.

Verse 70

गर्भोदकेन सिक्तांगस्तथाऽस्ते व्याकुलः पुमान् । लोहकुम्भे यथान्यस्त पच्यते कश्चिदग्निना

கருப்பை நீரால் நனைந்த உடலை உடைய அந்த மனிதன், இரும்புப் பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டு நெருப்பால் வேகவைக்கப்படுபவனைப் போலக் கலக்கத்துடன் இருக்கிறான்.

Verse 71

गर्भकुम्भे तथा क्षिप्तः पच्यते जठराग्निना । सूचीभिरग्निवर्णाभिर्विभिन्नस्य निरन्तरम्

கர்ப்பம் என்னும் குடத்தில் வீசப்பட்டவன் வயிற்றுத் தீயால் வெந்து சமைக்கப்படுகிறான்; தீநிற ஊசி போன்ற வேதனைகளால் இடையறாது குத்தப்படுகிறான்.

Verse 72

यद्दुःखं जायते तस्य तद्गर्भेऽष्टगुणं भवेत् । इत्येतद्गर्भदुःखं हि प्राणिनां परिकीर्तितम्

ஒரு உயிர்க்கு எத்தகைய துயரம் உண்டாகிறதோ, அதுவே கர்ப்பத்தில் எட்டுமடங்காகிறது. இதுவே உயிர்களின் ‘கர்ப்பத் துயரம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 73

चरस्थिराणां सर्वेषामात्मगर्भानुरूपतः । तत्रस्थस्य च सर्वेषां जन्मनां स्मरणं भवेत्

அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும், தம் தம் கர்ப்பநிலைக்கேற்ப, அங்கே இருப்பவனுக்கு எல்லாப் பிறவிகளின் நினைவு உண்டாகும்.

Verse 74

मृतश्चाहं पुनर्जातो जातश्चाहं पुनर्मृतः । नानायोनिसहस्राणि मया दृष्टान्वनेकधा

நான் இறந்து மீண்டும் பிறந்தேன்; பிறந்து மீண்டும் இறந்தேன். பல விதமாக ஆயிரக்கணக்கான பல்வேறு யோனிகளையும் பிறப்புகளையும் நான் கண்டேன்.

Verse 75

अधुना जातमात्रोऽहं प्राप्तसंस्कार एव च । ततः श्रेयः करिष्यामि येन गर्भो न संभवेत्

இப்போது நான் புதிதாய் பிறந்தவன்; மீண்டும் வாசனைகள்/சம்ஸ்காரங்களின் வலத்தில் அகப்பட்டேன். ஆகவே இனி கர்ப்பப்பிரவேசம் நிகழாதபடி பரம நன்மையை நாடுவேன்.

Verse 76

अध्येष्यामि हरेर्ज्ञानं संसारविनिवर्तनम् । एवं संचिंतयन्नास्ते मोक्षोपायं विचिन्तयन्

சம்சாரத்திலிருந்து மீளச் செய்யும் ஹரியின் மோட்சமளிக்கும் ஞானத்தை நான் பயில்வேன். இவ்வாறு எண்ணி, மோட்சத்தின் வழியைத் தியானித்து அவன் அங்கேயே லயித்திருப்பான்.

Verse 77

गभात्कोटिगुणं दुःखं जायमानस्य जायते । गर्भवासे स्मृतिर्यासीत्सा जातस्य प्रणश्यति

கர்ப்பத்தின் துயரத்தைவிட கோடிமடங்கு அதிகத் துயரம் பிறப்பின்போது உண்டாகிறது. கர்ப்பவாசத்தில் இருந்த நினைவு பிறந்தவுடன் அழிந்து போகிறது.

Verse 78

स्पृष्टमात्रस्य बाह्येन वायुना मूढता भवेत् । संमूढस्य स्मृतिभ्रंशः शीघ्रं संजायते पुनः

வெளியகக் காற்றின் தொடுதல்மட்டுமே மயக்கம் உண்டாக்கும். மயங்கியவனுக்கு நினைவழிவு விரைவில் மீண்டும் ஏற்படும்.

Verse 79

स्मृतिभ्रंशात्ततस्तस्य पूर्वकर्मवशेन च । रतिः संजायते तूर्णं जंतोस्तत्रैव जन्मनि

பின்னர் நினைவழிவினாலும் முன்கர்மத்தின் வலியாலும், அதே பிறவியிலேயே உயிர்க்கு விரைவில் விஷய ஆசை எழுகிறது.

Verse 80

रक्तो मूढश्च लोकोयमकार्ये संप्रवर्तते । तत्रात्मानं न जानाति न परं न च दैवतम्

இந்த உலகம் ராகத்தால் களங்கமுற்று மயங்கிப் பாவச் செயல்களில் பாய்கிறது. அங்கே அது ஆத்மாவையும் அறியாது; பரமனையும் அறியாது; தெய்வத்தையும் அறியாது.

Verse 81

न श्रृणोति परं श्रेयः सति चक्षुषि नेक्षते । समे पथि समैर्गच्छन्स्खलतीव पदेपदे

அவன் பரமச் சிறப்பைச் செவியுறாது; கண்கள் இருந்தும் காணாது. சமமான பாதையில் பிறருடன் நடந்தாலும், ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறுவான் போலத் தள்ளாடுவான்।

Verse 82

सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि । संसारे क्लिश्यते तेन रागमोहवशानुगः

நல்ல அறிவு இருந்தும் அவன் உணரான்; ஞானிகள் அறிவுறுத்தினாலும் புரியான். ஆகவே ராகமும் மோகமும் ஆள, அவன் சம்சாரத்தில் துன்புறுகிறான்।

Verse 83

गर्भस्मृतेरभावेन शास्त्रमुक्तं महर्षिभिः । तद्दृःखकथनार्थाय स्वर्गमोक्षप्रसाधकम्

கர்ப்ப நினைவு இல்லாததால் மகரிஷிகள் சாஸ்திரத்தை உரைத்தனர்—அந்தத் துயரத்தை விளக்கவும், ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் தரும் சாதனத்தை நிறுவவும்।

Verse 84

ये शास्त्रज्ञाने सत्यस्मिन्सर्वकर्मार्थसाधके । न कुर्वंत्यात्मनः श्रेयस्तदत्र परमद्भुतम्

உண்மையான சாஸ்திர ஞானம் உடையோர்—அது எல்லா தர்மக் கருமங்களின் பயனை நிறைவேற்றும்—அவர்களே தம் உயர்ந்த நன்மையை நாடாதது இங்கே மிகப் பெரிய அதிசயம்।

Verse 85

अव्यक्तेन्द्रियवृत्तित्वाद्बाल्ये दुःखं महत्पुनः । इच्छन्नपि न शक्नोति वक्तुं कर्तुं च किञ्चन

இந்திரியச் செயல்கள் இன்னும் வெளிப்படாததால் பால்யத்தில் பெருந்துயரம் உண்டாகும்; விரும்பினாலும் பேசவும், எதையும் செய்யவும் இயலாது।

Verse 86

दंतोत्थाने महद्दुःखं मौलेन व्याधिना तथा । बालरोगैश्च विविधैः पीडा बालग्रहैरपि

பற்கள் முளைக்கும் போது பெருந்துயரம் உண்டாகிறது; அதுபோலத் தலைநோயாலும் வேதனை ஏற்படுகிறது. பலவகை குழந்தை நோய்களால் துன்பம், பாலகிரகங்களாலும் கூடத் தாபம் உண்டாகிறது.

Verse 87

तृड्बुभुक्षापरीतांगः क्वचित्तिष्ठति रारटन् । विण्मूत्रभक्षणाद्यं च मोहाद्बालः समाचरेत्

தாகமும் பசியும் ஆட்கொண்ட குழந்தை சிலவேளை நின்றபடியே அழுது கூச்சலிடும். மயக்கத்தால் மலத்தை உண்ணுதல், சிறுநீரை அருந்துதல் போன்றவற்றையும் செய்து விடும்.

Verse 88

कौमारे कर्णवेधेन मातापित्रोर्विताडनैः । अक्षराध्ययनाद्यैश्च दुःखं स्याद्गुरुशासनात्

இளமைப் பருவத்தில் காதுக் குத்துவதால், தாய்-தந்தையின் தண்டனையால், எழுத்துக் கல்வி முதலியவற்றால் துன்பம் உண்டாகிறது; குருவின் கட்டுப்பாட்டாலும் வேதனை ஏற்படுகிறது.

Verse 89

प्रमत्तेंद्रियवृत्तैश्च कामरागप्रपीडनात् । रागोद्वृत्तस्य सततं कुतः सौख्यं हि यौवने

யௌவனத்தில் புலன்கள் கட்டுப்பாடின்றி அலைகின்றன; காம-ராகத்தின் வேதனையும் வாட்டுகிறது. ஆசையால் எப்போதும் கலங்குபவனுக்கு யௌவனத்தில் இன்பம் எங்கே?

Verse 90

ईर्ष्यया सुमहद्दुःखं मोहाद्रक्तस्य जायते । मत्तस्य कुपितस्यैव रागो दोषाय केवलम्

மயக்கத்தால் நிறமடைந்த மனத்தவர்க்கு பொறாமையால் மிகப் பெருந்துயரம் உண்டாகிறது. மயக்கமும் கோபமும் கொண்டவர்க்கு ஆசை வெறும் குற்றமாகவே நிற்கிறது.

Verse 91

न रात्रौ विंदते निद्रा कामाग्निपरिखेदितः । दिवापि हि कुतः सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया

காமத் தீயால் எரிந்தவன் இரவில் நித்திரை பெறான். பகலிலும் பொருள் ஈட்டும் கவலையால் கலங்கும் மனத்திற்கு இன்பம் எங்கே?

Verse 92

नारीषु त्वनुभूतासु सर्वदोषाश्रयासु च । विण्मुत्रोत्सर्गसदृशं सौख्यं मैथुनजं स्मृतम्

பெண்களை அனுபவித்து, அவர்களை எல்லாத் தோஷங்களின் தங்குமிடமென அறிந்தபின், மைதுனத்தால் உண்டாகும் இன்பம் மலம்-மூத்திரம் கழித்தபின் வரும் தற்காலிக நிம்மதிபோல எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 93

सन्मानमपमानेन वियोगेनेष्टसंगमः । यौवनं जरया ग्रस्तं क्व सौख्यमनुपद्रवम्

மரியாதைக்குப் பின் அவமதிப்பு வரும்; அன்பினரின் சேர்க்கைக்குப் பின் பிரிவு வரும். யௌவனத்தை முதுமை விழுங்குகிறது—அப்படியிருக்க இடையூறற்ற இன்பம் எங்கே?

Verse 94

वलीपलितकायेन शिथिलीकृतविग्रहः । सर्वक्रियास्वशक्तश्च जरयाजर्ज्जरीकृतः

சுருக்கங்களும் நரைத்த முடியும் குறியிடும் உடல் தளர்ந்து விடுகிறது; எல்லாச் செயல்களிலும் வலியிழந்து, மனிதன் முதுமையால் முற்றிலும் சிதைந்து போகிறான்।

Verse 95

स्त्रीपुंसोर्यौवनं रूपं यदन्योन्याश्रयं पुरा । तदेवं जरया ग्रस्तमुभयोरपि न प्रियम्

பெண்ணும் ஆணும் கொண்ட யௌவன அழகு முன்பு ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்திருந்தது; அதுவே முதுமையால் பிடிக்கப்படும்போது இருவருக்கும் இனி இனிமையாய் இருக்காது।

Verse 96

जराभिभूतःपुरुषः पत्नीपुत्रादिबांधवैः । अशक्तत्वाद्दुराचारैर्भृत्यैश्च परिभूयते

முதுமையால் அடக்கப்பட்ட மனிதன், தன் இயலாமையினால் மனைவி, மகன் முதலிய உறவினராலும், தீயொழுக்கமுள்ள பணியாளர்களாலும் கூட இகழப்பட்டு ஒடுக்கப்படுகிறான்.

Verse 97

धर्ममर्थं च कामं च मोक्षं च नातुरो यतः । शक्तः साधयितुं तस्माद्युवा धर्मं समाचरेत्

முதுமையாலும் நோயாலும் பாதிக்கப்படாதவன் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மேலும் மோக்ஷத்தையும் சாதிக்க வல்லவன்; ஆகையால் இளமையில் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 98

वातपित्तकफादीनां वैषम्यं व्याधिरुच्यते । वातादीनां समूहश्च देहोऽयं परिकीर्तितः

வாதம், பித்தம், கபம் முதலியவற்றின் சமநிலை குலைவு ‘வியாதி’ எனப்படுகிறது; மேலும் இந்த உடல் வாதம் முதலிய கூறுகளின் கூட்டமே என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 99

तस्माद्व्याधिमयं ज्ञेयं शरीरमिदमात्मनः । रोगैर्नानाविधैर्यांति देहे दुःखान्यनेकशः

ஆகையால் தன் இந்த உடலை நோயால் நிறைந்தது என அறிய வேண்டும்; பலவகை நோய்களால் உடலில் எண்ணற்ற துன்பங்கள் எழுகின்றன.

Verse 100

तानि न स्वात्मवेद्यानि किमन्यत्कथयाम्यहम् । एकोत्तरं मृत्युशतमस्मिन्देहे प्रतिष्ठितम्

அவை (உள்ளார்ந்த துன்பங்கள்) தானே முழுமையாக அறிய இயலாதவை—நான் மேலும் என்ன சொல்வேன்? இந்த உடலிலேயே ‘நூற்றொன்று’ மரணங்கள், அதாவது எண்ணற்ற மரணக் காரணங்கள், நிலைத்துள்ளன.

Verse 101

तत्रैकः कालसंयुक्तः शेषास्त्वागंतवः स्मृताः । ये त्विहागंतवः प्रोक्तास्ते प्रशाम्यन्ति भेषजैः

அவற்றில் ஒன்று காலத்துடன் இணைந்தது; அது தவிர்க்க இயலாதது எனக் கூறப்படுகிறது. மீதியவை ‘ஆகந்துக’ (வெளியிருந்து வந்த) என நினைக்கப்படுகின்றன; இங்கு ஆகந்துகம் எனச் சொல்லப்பட்டவை மருந்துகளால் தணியும்.

Verse 102

जपहोमप्रदानैश्च कालमृत्युर्न शाम्यति । विविधा व्याधयः शस्ताः सर्पाद्याः प्राणिनस्तथा

ஜபம், ஹோமம், தானம் இவற்றாலும் காலமரணம் தணியாது. பலவகை நோய்கள், ஆயுதக் காயங்கள், மேலும் பாம்பு முதலிய உயிரினங்களும் (மரணத்திற்குக்) காரணங்களாகின்றன.

Verse 103

विषाणि चाभिचाराश्च मृत्योर्द्वाराणि देहिनाम् । पीडितं सर्परोगाद्यैरपि धन्वंतरिः स्वयम्

விஷங்களும் அபிசாரங்களும் உடலுடையோர்க்கு மரணத்தின் வாயில்கள். தானே தன்வந்தரியும் பாம்புக் கடி, நோய் முதலியவற்றால் துன்புற்றார்.

Verse 104

स्वस्थीकर्तुं न शक्नोति कालप्राप्तं हि देहिनम् । नैषधं न तपो मंत्रा न मित्राणि न बांधवाः

உடலுடையோர்க்கு நியதிக் காலம் வந்துவிட்டால் அவரை நலமடையச் செய்ய இயலாது—மருந்தும் அல்ல, தவமும் அல்ல, மந்திரங்களும் அல்ல, நண்பர்களும் அல்ல, உறவினரும் அல்ல.

Verse 105

शक्नुवंति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम् । रसायनतपोजप्यैर्योगसिद्धैर्महात्मभिः

காலத்தின் அழுத்தத்தால் துன்புறும் மனிதனை காக்க இயல்வோர், ரஸாயன சாதனை, தவம், இடையறா ஜபம் இவற்றால் யோகசித்தி பெற்ற மகாத்மாக்களே; அவர்கள் பரமத் திடமுடையோர்.

Verse 106

कालमृत्युरपि प्राज्ञैर्नीयते नापि संयुतैः । नास्ति मृत्युसमं दुःखं नास्ति मृत्युसमं भयम्

காலமெனும் மரணத்தை ஞானிகளாலும், எல்லாச் சாதனங்களால் ஆயத்தமானவர்களாலும் கூடத் தடுக்க இயலாது. மரணத்துக்கு ஒப்பான துயரம் இல்லை; மரணத்துக்கு ஒப்பான அச்சமும் இல்லை.

Verse 107

नास्ति मृत्युसमस्रासः सर्वेषामपि देहिनाम् । सद्भार्यापुत्रमित्राणि राज्यैश्वर्यसुखानि च

எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் மரணத்துக்கு ஒப்பான அச்சம் இல்லை—நல்ல மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள், அரசாட்சியின் செல்வ-சுகங்கள் இருந்தாலும் கூட.

Verse 108

आबद्धानि स्नेहपाशैर्मृत्युः सर्वाणि कृंतति । किं न पश्यसि मातस्त्वं सहस्रस्यापि मध्यतः

பாசத்தின் கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட அனைவரையும் மரணம் வெட்டித் தள்ளுகிறது. அம்மையே! ஆயிரங்களின் நடுவில் இருந்தும் இதை ஏன் நீ காணவில்லை?

Verse 109

जनाः शतायुषः पंचभवंति न भवन्ति वा । अशीतिका विपद्यन्ते केचित्सप्ततिका नराः

சிலர் நூறு ஆண்டுகள்—அல்லது அதற்கும் மேலாக—வாழ்வர்; அல்லது வாழாமலும் போகலாம். சிலர் எண்பதில் இறப்பர்; சிலர் எழுபதிலேயே உயிர் நீங்குவர்.

Verse 110

परमायुः स्थिता षष्टिस्तदप्यस्ति न निष्ठितम् । तस्य यावद्भवेदायुर्देहिनः पूर्वकर्म भिः

உச்ச ஆயுள் அறுபது ஆண்டுகள் எனச் சொல்லப்படுகிறது; அதுவும் உறுதியானதல்ல. உடலுடையவன் வாழ்வு, முன்கர்மம் நிர்ணயிக்கும் அளவிற்கே நிலைக்கும்.

Verse 111

तस्यार्धमायुषो रात्रिर्हरते मृत्युरूपिणी । बालभावेन मोहेन वार्धके जरया तथा

அந்த ஆயுளின் பாதியை இரவுதானே—மரண ரூபமாக—கவர்ந்து விடுகிறது. மீதமுள்ளதும் பால்யத்தில் பாலபாவ மயக்கத்தாலும், முதுமையில் ஜரையின் சிதைவாலும் அழிகிறது.

Verse 112

वर्षाणां विंशतिर्याति धर्मकामार्थवर्जितः । आगन्तुकैर्भवैः पुंसां व्याधिशोकैरनेकधा

இருபது ஆண்டுகள் தர்மம், காமம், அர்த்தம் இவற்றின்றியே கழிந்துவிடுகின்றன. பின்னர் மனிதன் பலவகை எதிர்பாராத நிலைகளால்—நோய்களாலும் துயரங்களாலும்—மேலும் சிதைகிறான்.

Verse 113

ह्रियतेर्द्धं हि तत्रापि यच्छेषं तद्धि जीवितम् । जीवितांतेच मरणं महाघोरमवाप्नुयात्

அங்கேயும் ஒரு பகுதி கவரப்படுகிறது; எது மீதமிருக்கிறதோ அதுவே உண்மையான ‘வாழ்வு’. வாழ்வின் முடிவில் மிகக் கொடிய மரணத்தை அடைகிறான்.

Verse 114

जायते योनिकोटीषु मृतः कर्मवशात्पुनः । देहभेदेन यः पुंसां वियोगः कर्मसंख्यया

கர்மவசத்தால் இறந்த ஜீவன் மீண்டும் கோடிக்கணக்கான யோனிகளில் பிறக்கிறது. மனிதருக்கு ‘மரணம்’ எனப்படும் பிரிவு வெறும் உடல் மாற்றமே; அது கர்மத்தின் கணக்கும் வலிமையும் படி நிகழ்கிறது.

Verse 115

मरणं तद्विनिर्द्दिष्टं न नाशः परमार्थतः । महातमःप्रविष्टस्य च्छिद्यमानेषु मर्मसु

இதுவே ‘மரணம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது; பரமார்த்தத்தில் இது அழிவு அல்ல. மிகுந்த இருளில் புகுந்தவனுக்கு, மర్మங்கள் வெட்டப்பட்டு உடைக்கப்படும்போது ஏற்படும் நிலையே இது.

Verse 116

यद्दुःखं मरणं जंतोर्न तस्येहोपमा क्वचित् । हा तात मातर्हा कांते क्रंदत्येवं सुदुःखितः

உயிர்க்கு மரணமெனும் துயருக்கு இவ்வுலகில் எங்கும் ஒப்புமை இல்லை. அந்தக் கடும் வேதனையில் மிகுந்த துக்கத்துடன் ‘அய்யோ தந்தையே! அய்யோ தாயே! அய்யோ காதலியே!’ என்று அழுது புலம்புகிறான்.

Verse 117

मण्डूक इव सर्पेण गीर्यते मृत्युना जनः । बांधवैः संपरित्यक्तः प्रियैश्च परिवारितः

பாம்பு தவளையை விழுங்குவது போல, மரணம் மனிதனை விழுங்குகிறது. சில உறவினர் விட்டு விலகினாலும், அன்பினர் அவனைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றனர்.

Verse 118

निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च मुकेन परिशुष्यता । चतुरंतेषु खट्वायाः परिवर्तन्मुहुर्मुहुः

நீண்டதும் சூடானதும் ஆன மூச்சை வெளியே விடுகிறான்; முகம் உலர்கிறது; படுக்கையின் நான்கு மூலைகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் புரண்டு திரள்கிறான்.

Verse 119

संमूढः क्षिपतेत्यर्थं हस्तपादावितस्ततः । खट्वातो वांछते भूमिं भूमेः खट्वां पुनर्महीम्

மயக்கத்தில் கை கால்களை எல்லாத் திசைகளிலும் வீசுகிறான். படுக்கையிலிருந்து தரையை விரும்புகிறான்; தரையிலிருந்து மீண்டும் படுக்கையை விரும்புகிறான்—மீண்டும் மண்ணையே நாடுகிறான்.

Verse 120

विवस्त्रो मुक्तलज्जश्च विष्ठानुलेपितः । याचमानश्च सलिलं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः

அவன் நிர்வாணமாகி, வெட்கம் நீங்கி, மலத்தால் பூசப்பட்டவனாய் இருக்கிறான்; தொண்டை, உதடு, அண்ணம் உலர்ந்து நீரைக் கெஞ்சுகிறான்.

Verse 121

चिंतयानः स्ववित्तानि कस्यैतानि मृते मयि । पंचावटान्खनमानः कालपाशेन कर्षितः

தன் செல்வத்தை எண்ணி—“நான் இறந்தபின் இவை யாருக்கு?”—என்று, மறைந்த நிதிகளைத் தோண்டுபவன் போல, காலத்தின் பாசத்தால் இழுக்கப்படுகிறான்।

Verse 122

म्रियते पश्यतामेव गले घुर्घुररावकृत् । जीवस्तृणजलूकेव देहाद्देहं विशेत्क्रमात्

மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் தொண்டையில் குர்குர் ஒலி எழுப்பி அவன் இறக்கிறான்; ஆனால் உயிர், புல்லில் ஒட்டிய அட்டைப் போல, வரிசையாக உடலிலிருந்து உடலுக்குள் செல்கிறது।

Verse 123

संप्राप्योत्तरमंशेन देहं त्यजति पूर्वकम् । मरणात्प्रार्थना दुःखमधिकं हि विवेकिनः

அடுத்த அங்கத்தை (அடுத்த உடலை) அடைந்தபின், முன் உடலை விட்டு விடுகிறான்; ஆனால் விவேகிக்கு வேண்டுதல்-யாசனையின் துயரம் மரணத்தைவிடவும் அதிகம்.

Verse 124

क्षणिकं मरणे दुःखमनंतं प्रार्थनाकृतम् । ज्ञातं मयैतदधुना मृतो भवति यद्गुरुः

மரணத்தின் துயரம் கணநேரம்; ஆனால் யாசனை/வேண்டுதலால் உண்டாகும் துயரம் முடிவற்றது. இதை இப்போது தெளிவாக அறிந்தேன்—என் குருவே மரணமடைந்ததால்.

Verse 125

न परः प्रार्थयेद्भूयस्तृष्णा लाघवकारणम् । आदौ दुःखं तथा मध्ये ह्यन्त्ये दुःखं च दारुणम्

ஆகையால் மீண்டும் மீண்டும் பிறரிடம் யாசிக்கக் கூடாது; தாகம் (தृष்ணை) மனிதனை இழிவாகச் செய்கிறது. தொடக்கத்தில் துயரம், நடுவிலும் துயரம், இறுதியில் கொடுந்துயரம்.

Verse 126

निसर्गात्सर्वभूतानामिति दुःखपरंपरा । क्षुधा च सर्वरोगाणां व्याधिः श्रेष्ठतमः स्मृतः

இயல்பினாலேயே எல்லா உயிர்களுக்கும் துன்பத்தின் தொடர்ச்சி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. எல்லா நோய்களிலும் பசி என்பதே முதன்மையான ‘நோய்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 127

स चान्नौषधिलेपेन क्षणमात्रं प्रशाम्यति । क्षुद्ध्याधेर्वेदना तीव्रा निःशेषबलकृन्तनी

அந்தப் பசியும் உணவு, மருந்து அல்லது பூச்சால் ஒரு கணம் மட்டுமே தணிகிறது. பசி-நோயின் வேதனை கடுமையானது; முழு வலிமையையும் முற்றிலும் வெட்டிவிடும்.

Verse 128

तयाभिभूतो म्रियते यथान्यैर्व्याधिभिर्न्नरः । राज्ञोऽभिमानमात्रं हि ममैव विद्यते गृहे

அதனால் (பசியால்) அடக்கப்பட்ட மனிதன், பிற நோய்களால் இறப்பதுபோலவே இறக்கிறான். என் வீட்டில் அரசத் தன்மையின் வெறும் அகந்தை மட்டுமே உள்ளது; வேறொன்றுமில்லை.

Verse 129

सर्वमाभरणं भारं सर्वमालेपनं मम । सर्वं प्रलापितं गीतं नित्यमुन्मत्तचेष्टितम्

என் எல்லா அணிகலன்களும் சுமையாகின்றன; என் எல்லா பூச்சும் அலங்காரமும் பயனற்றவை. என் பேச்சும் பாடலும் எல்லாம் அர்த்தமற்ற பிதற்றல்—எப்போதும் பித்தனின் அசைவுகளைப் போல.

Verse 130

इत्येवं राज्यसंभोगैः कुतः सौख्यं विचारतः । नृपाणां व्यग्रचित्तानामन्योन्यविजिगीषया

இவ்வாறு சிந்தித்தால் அரசப் போகங்களில் இன்பம் எங்கே? ஏனெனில் அரசர்களின் மனம் ஒருவரையொருவர் வெல்லும் ஆசையால் எப்போதும் கலங்கிக் கொண்டே இருக்கும்.

Verse 131

प्रायेण श्रीमदालेपान्नहुषाद्या महानृपाः । स्वर्गं प्राप्यापि पतिताः कः श्रियो विंदते सुखम्

பொதுவாக நஹுஷன் முதலிய மகாராஜர்கள் திருமகளின் ஒளியால் பூசப்பட்டவர்களாய் இருந்தும், சொர்க்கம் அடைந்தபின்பும் வீழ்ந்தனர்; செல்வம் மட்டுமே கொண்டு யார் உண்மையான இன்பம் பெறுவர்?

Verse 132

उपर्युपरि देवानामन्योन्यातिशये स्थितम् । नरैः पुण्यफलं स्वर्गे मूलच्छेदेन भुज्यते

தேவர்களிடையே மேல்மேல் நிலைகளில் ஒருவர் மற்றொருவரை மிஞ்சி நிற்கின்றனர்; மனிதர் சொர்க்கத்தில் புண்ணியப் பயனை அனுபவிக்கிறார்கள், ஆனால் அது புண்ணியத்தின் வேரை வெட்டிக்கொண்டே நிகழ்கிறது.

Verse 133

न चान्यत्क्रियते कर्म सोऽत्र दोषः सुदारुणः । छिन्नमूलतरुर्यद्वदवशः पतते क्षितौ

அங்கே வேறு எந்தக் கர்மமும் செய்யப்படாது—இதுவே அந்த நிலையிலுள்ள மிகக் கொடிய குறை; வேரறுக்கப்பட்ட மரம் போல ஒருவர் உதவியின்றி பூமியில் வீழ்கிறார்.

Verse 134

पुण्यमूलक्षये तद्वत्पातयंति दिवौकसः । इति स्वर्गेपि देवानां नास्ति सौख्यं विचारतः

புண்ணியத்தின் வேரே குன்றினால் அதுபோலவே சொர்க்கவாசிகள் கீழே தள்ளப்படுவர்; ஆகவே சிந்தித்தால் சொர்க்கத்திலும் தேவர்க்கு நிலையான இன்பம் இல்லை.

Verse 135

तथा नारकिणां दुःखं प्रसिद्धं किं च वर्ण्यते । स्थावरेष्वपिदुःखानि दावाग्निहिमशोषणम्

அதேபோல் நரகவாசிகளின் துயரம் எல்லோருக்கும் அறிந்ததே—அதை மேலும் என்ன சொல்ல? அசையா உயிர்களுக்கும் துன்பங்கள் உண்டு: காட்டுத்தீ, பனிக்குளிர், வறட்சியால் உலர்தல்.

Verse 136

कुठारैश्ठेदनं तीव्रं वल्कलानां च तक्षणम् । पर्णशखाफलानां च पातनं चंडवायुना

அங்கே கோடாரிகளால் கடும் வெட்டுதல், மரப்பட்டை உரித்தல், மேலும் கொடிய காற்றால் இலைகள், கிளைகள், கனிகள் வீழ்தல் நிகழ்கிறது।

Verse 137

अपमर्दश्च सततं गजैर्वन्यैश्च देहिभिः । तृड्बुभुक्षा च सर्पाणां क्रोधो दुःखं च दारुणम्

காட்டுயானைகள் மற்றும் பிற உடலுடைய உயிர்களால் இடையறாது நசுக்கப்படுதல், மிதிக்கப்படுதல் நிகழ்கிறது. பாம்புகளுக்கும் தாகம்-பசி வேதனை, மேலும் கொடிய கோபமே பயங்கர துயரமாகிறது।

Verse 138

दुष्टानां घातनं लोके पाशेन च निबन्धनम् । एवं सरीसृपाणां च दुःखं मातर्मुहुर्मुहुः

உலகில் தீயோர் கொல்லப்படுகின்றனர்; சிலர் கயிற்றுப் பாசத்தால் கட்டப்படுகின்றனர். அன்னையே, இவ்வாறே ஊர்வனங்களும் மீண்டும் மீண்டும் துயரத்தை அடைகின்றன।

Verse 139

अकस्माज्जन्ममरणं कीटादीनां तथाविधम् । वर्षाशीतातपैर्दुःखं सुकष्टं मृगपक्षिणाम्

பூச்சி முதலியவற்றிற்கு பிறப்பு-இறப்பு திடீரென அப்படியே நிகழ்கிறது. மான்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் மழை, குளிர், சுடும் வெப்பம் ஆகியவற்றால் துயரம் மிகக் கடுமையாகிறது।

Verse 140

क्षुत्तृट्क्लेशेन महता संत्रस्ताश्च सदा मृगाः । पशुनागनिकायानां श्रृणु दुःखानि यानि च

பசி-தாகத்தின் பெரும் வேதனையால் மிருகங்கள் எப்போதும் அஞ்சித் துடிக்கின்றன. இப்போது மாடுகள் மற்றும் யானைகளின் கூட்டங்களுக்கு உரிய துயரங்களையும் கேள்।

Verse 141

क्षुत्तृट्छीतादिदमनं वधबन्धनताडनम् । नासाप्रवेधनं त्रासः प्रतोदांकुशताडनम्

பசி, தாகம், குளிர் முதலியவற்றால் அடக்குதல்; கொலை, சிறைபடுத்தல், அடித்தல்; மூக்குத் துளைத்தல், இடையறாத அச்சம், மேலும் கோல் மற்றும் அங்குசத்தால் அடிதல் உண்டாகும்.

Verse 142

वेणुकुन्तादिनिगडमुद्गरांऽकुशताडनम् । भारोद्वहनसंक्लेशं शिक्षायुद्धादिपीडनम्

மூங்கில், ஈட்டி முதலியவற்றின் கட்டுகளால் கட்டப்படுதல்; முத்கரமும் அங்குசமும் கொண்டு அடித்தல்; கனமான சுமைகளைச் சுமப்பதின் துன்பம், மேலும் பயிற்சி, போர் முதலியவற்றால் வேதனை ஏற்படும்.

Verse 143

आत्मयूथवियोगश्च वने च नयनादिकम् । दुर्भिक्षं दुर्भगत्वं च मूर्खत्वं च दरिद्रता

தன் கூட்டத்திலிருந்து பிரிவு; மேலும் காட்டில் கண்கள் முதலிய உறுப்புகள் அழிதல்; பஞ்சம், துரதிர்ஷ்டம், மடமை, வறுமை ஆகியனவும் உண்டாகும்.

Verse 144

अधरोत्तरभावश्च मरणं राष्ट्रविभ्रमः । अन्योन्याभिभवाद्दुःखमन्योन्यातिशयात्पुनः

இவ்வுலகில் நிலைமையின் உயர்வு-தாழ்வு, மரணம், அரசுகளின் சிதைவு உண்டு. ஒருவரை ஒருவர் அடக்குவதால் துயரம்; மேலும் பரஸ்பர மேன்மை போட்டியாலும் மீண்டும் துன்பம் உண்டாகும்.

Verse 145

अनित्यता प्रभावाणामुच्छ्रयाणां च पातनम् । इत्येवमादिभिर्दुःखैर्यस्माद्व्याप्तं चराचरम्

உலகின் ஆற்றலும் பெருமையும் நிலையற்றவை; எல்லா உயர்வுகளும் இறுதியில் வீழ்ச்சியையே அடையும். ஆகவே இத்தகைய துன்பங்களால் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் நிறைந்திருக்கின்றன.

Verse 146

निरयादिमनुष्यांतं तस्मात्सर्वं त्यजेद्बुधः । स्कन्धात्सकन्धं नयेद्भारं विश्रामं मन्यतेन्यथा

ஆகையால் நரகநிலையிலிருந்து மனிதப் பிறவி வரை அனைத்தையும் ஞானி துறக்க வேண்டும். இல்லையெனில் ஒருத் தோளிலிருந்த பாரத்தை மற்றொரு தோளுக்கு மாற்றி அதையே ஓய்வு என எண்ணுவான்.

Verse 147

तद्वत्सर्वमिदं लोके दुःखं दुःखेन शाम्यति । एवमेतज्जगत्सर्वमन्योन्यातिशयोच्छ्रितम्

அதுபோல இவ்வுலகில் அனைத்தும் துயரமே; துயரம் துயரத்தாலேயே அடங்குகிறது. இவ்வாறு இம்முழு உலகமும் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் மிகைமையால் தாங்கி நிற்கிறது.

Verse 148

दुःखैराकुलितं ज्ञात्वा निर्वेदं परमाप्नुयात् । निर्वेदाच्च विरागः स्याद्विरागाज्ज्ञानसंभवः

உலகம் துயரங்களால் கலங்கியுள்ளது என்று அறிந்து, ஒருவர் பரம நிர்வேதத்தை அடைய வேண்டும். நிர்வேதத்திலிருந்து வைராக்யம் உண்டாகும்; வைராக்யத்திலிருந்து விடுதலை தரும் ஞானம் பிறக்கும்.

Verse 149

ज्ञानेन तं परं ज्ञात्वा विष्णुं मुक्तिमवाप्नुयात् । नाहमेतादृशे लोके रमेयं जननि क्वचित्

ஞானத்தால் அந்த பரம விஷ்ணுவை உணர்ந்து ஒருவர் மோக்ஷத்தை அடைவான். ‘அம்மையே, இத்தகைய உலகில் நான் எங்கும் இன்புற மாட்டேன்.’

Verse 150

राजहंसो यथा शुद्धः काकामेध्यप्रदर्शकः । श्रृणु मातर्यत्र संस्थो रमेयं निरुपद्रवः

அரசு அன்னம் தூய்மையானது; காகங்களில் உள்ள அசுத்தத்தை வெளிப்படுத்துவது போல, கேள் அம்மையே—நான் இடையூறு இன்றி தங்க இயலும் அந்த இடத்திலேயே எனக்கு இன்பம் உண்டாகும்.

Verse 151

अविद्यायनमत्युग्रं नानाकर्मातिशाखिनम् । संकल्पदंशमकरं शोकहर्षहिमातपम्

இது அவித்தியையின் மிகக் கொடிய வாகனம்; பலவகை கர்மங்கள் இதன் பரந்த கிளைகள். சங்கல்பங்கள் இதன் கடிக்கும் கொசுக்கள், மகரங்கள்; சோகம்–மகிழ்ச்சியே இதன் குளிரும் வெப்பமும்.

Verse 152

मोहांधकारतिमिरं लोभव्यालसरीसृपम् । विषयानन्यथाध्वानं कामक्रोधविमोक्षकम्

இதில் மோகத்தின் இருள்-திமிரம் சூழ்ந்துள்ளது; லோபம் பாம்புபோன்ற வியாள-சரிசிருப்பாக அலைகிறது. இதன் பாதை தவிர்க்கமுடியாமல் விஷயங்களையே நோக்கிச் செல்கிறது; காமம்–க்ரோதத்தின் வேகத்தால் அது விடுபட்டு மேலும் தள்ளிச் செலுத்துகிறது.

Verse 153

तदतीत्य महादुर्गं प्रविष्टोऽस्मि महद्वनम् । न तत्प्रविश्य शोचंति न प्रदुष्यंति तद्विदः

அந்த மாபெரும் துர்க்கத்தைத் தாண்டி நான் இந்தப் பெருவனத்தில் நுழைந்தேன். இதன் தத்துவத்தை அறிந்தோர் அங்கே நுழைந்தபின் சோகமடையார்; மாசுபடவும் மாட்டார்.

Verse 154

न च बिभ्यति केषांचिन्नास्य बिभ्यति केचन

சிலர் எவ்விதமும் அஞ்சார்; மேலும் இந்த (வனம்/இடம்) குறித்து அஞ்சுபவர் யாரும் இல்லை.

Verse 155

तस्मिन्वने सप्तमहाद्रुमास्तु सप्तैव नद्यश्च फलानि सप्त । सप्ताश्रमाः सप्त समाधयश्च दीक्षाश्च सप्तैतदरण्यरूपम्

அந்த வனத்தில் ஏழு மாபெரும் மரங்கள், ஏழு நதிகள், ஏழு வகை கனிகள் உள்ளன. ஏழு ஆசிரமங்கள், ஏழு சமாதிகள், ஏழு தீட்சைகள்—இதுவே அந்தப் புனித அரண்யத்தின் வடிவம்.

Verse 156

पंचवर्णानि दिव्यानि चतुर्वर्णानि कानिचित् । त्रिद्विवर्णैकवर्णानि पुष्पाणि च फलानि च

அங்கே தெய்வீக மலர்களும் கனிகளும் ஐந்து நிறங்களாக உள்ளன; சில நான்கு நிறம், சில மூன்று, இரண்டு அல்லது ஒரே நிறமுமாக உள்ளன।

Verse 157

सृजंतः पादपास्तत्र व्याप्य तिष्ठन्ति तद्वनम्

அங்கே மரங்கள் இடையறாது வளர்ச்சியை உண்டாக்கி, கிளைகளை விரித்து, அந்த வனமெங்கும் பரவி நிலைத்திருக்கின்றன।

Verse 158

सप्त स्त्रियस्तत्र वसंति सत्यस्त्ववाङ्मुख्यो भानुमतो भवंति । ऊर्ध्वं रसानाददते प्रजाभ्यः सर्वाश्च तास्तत्त्वतः कोपि वदे

அங்கே சத்தியஸ்வரூபமான ஏழு பெண்கள் வாழ்கின்றனர்; மேல்நோக்கி முகம் கொண்ட அவர்கள் சூரியனைப் போல ஒளிர்கின்றனர். உயிர்களிடமிருந்து சாரங்களை மேலே இழுத்தெடுப்பர்; அவர்களின் தத்துவத்தை உண்மையாய் யார் விவரிக்க முடியும்?

Verse 159

सप्तैव गिरयश्चात्र धृतं यैर्भुवनत्रयम् । नद्यश्च सरितः सप्त ब्रह्मवारिवहाः सदा

இங்கேயும் ஏழு மலைகள் உள்ளன; அவைகளால் மூன்று உலகங்களும் தாங்கப்படுகின்றன. மேலும் ஏழு நதிகளும் ஓடைகளும் உள்ளன; அவை எப்போதும் பிரம்மனின் புனித நீரைச் சுமந்து செல்கின்றன।

Verse 160

तेजश्चाभयदानत्वमद्रोहः कौशलं तथा । अचापल्यम थाक्रोधः प्रियवादश्च सप्तमः

ஒளித்தேஜஸ், அச்சமின்மை அளித்தல், தீங்கிழையாமை, திறமை; நிலைத்தன்மை, கோபமின்மை, மேலும் ஏழாவது—இனிய, அன்பான மொழி।

Verse 161

इत्येते गिरयो ज्ञेयास्तस्मिन्विद्यावने स्थिताः । दृढनिश्चयस्तथा भासा समता निग्रहो गुणः

இவ்வாறு வித்யாவனத்தில் நிலைபெற்ற இவை ‘மலைகள்’ என அறியப்படுகின்றன—உறுதியான தீர்மானம், ஒளி (பாஸா), சமநிலை, தன்னடக்கம், நற்குணம்।

Verse 162

निर्ममत्वं तपश्चात्र सन्तोषः सप्तमो ह्रदः । भगवद्गुणविज्ञानाद्भक्तिः स्यात्प्रथमा नदी

இங்கே பற்றின்மை மற்றும் தவமும் உள்ளன; திருப்தி ஏழாம் ஏரி. பகவானின் குணங்களை அறிதலால் பக்தி எழுகிறது—அதுவே முதல் நதி।

Verse 163

पुष्पादिपूजा द्वितीया तृतीया च प्रदक्षिणा । चतुर्थी स्तुतिवाग्रूपा पञ्चमी ईश्वरार्पणा

மலர் முதலியவற்றால் செய்யும் பூஜை இரண்டாவது; பிரதட்சிணை மூன்றாவது. ஸ்துதி-வடிவ புனித வாக்கு நான்காவது; ஈசுவரார்ப்பணம் ஐந்தாவது।

Verse 164

षष्ठी ब्रह्मैकता प्रोक्ता सप्तमी सिद्धिरेव च । सप्त नद्योऽत्र कथिता ब्रह्मणा परमेष्ठिना

ஆறாவது பிரம்மத்துடன் ஒன்றாதல் என அறிவிக்கப்பட்டது; ஏழாவது சித்தியே. இங்கே ஏழு நதிகள் கூறப்பட்டன—பரமேஷ்டி பிரம்மாவால்।

Verse 165

ब्रह्मा धर्मो यमश्चाग्निरिंद्रो वरुण एव च

பிரம்மா, தர்மன், யமன், அக்னி, இந்திரன், வருணன்—இவர்களும் இங்கே பெயரால் கூறப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 166

धनदश्च ध्रुवादीनां सप्तकानर्चयंत्यमी । नदीनां संगमस्तत्र वैकुंठसमुपह्वरे

தனதன் (குபேரன்) கூடத் துருவ முதலிய ஏழு குழுக்களை வணங்குகின்றான். அங்கே வைகுண்டத்திற்கு அண்மையான உயர்ந்த புனிதத் தளத்தில் நதிகளின் சங்கமம் உள்ளது.

Verse 167

आत्मतृप्ता यतो यांति शांता दांताः परात्परम् । केचिद्द्रुमाः स्त्रियः केचित्केचित्तत्त्वविदोऽपरे

ஆத்மாவில் நிறைவு பெற்று, அமைதியும் தமனமும் உடையவர்களாய் அவர்கள் பராத்பரமான பரமபதத்தை அடைகின்றனர். சிலர் மரங்கள்போல், சிலர் பெண்களாக, சிலர் தத்துவஞானிகளாக உள்ளனர்.

Verse 168

सरितः केचिदाहुः स्म सप्तैव ज्ञानवित्तमाः । अनपेतव्रतकामोऽत्र ब्रह्मचर्यं चरामि च

அறிவும் உள்ளுணர்வும் சிறந்த சிலர்—இங்கே உண்மையில் ஏழே நதிகள் எனக் கூறுகின்றனர். இங்கே வ்ரதம் சிதையாதிருக்க விரும்பி நான் பிரம்மச்சரியத்தையும் கடைப்பிடிக்கிறேன்.

Verse 169

ब्रह्मैव समिधस्तत्र ब्रह्माग्निर्ब्रह्म संस्तरः । आपो ब्रह्म गुरुब्रह्म ब्रह्मचर्यमिदं मम

அங்கே சமித்து பிரம்மமே; அக்னியும் பிரம்மமே; ஸம்ஸ்தரமும் (ஆசனம்/குசம்) பிரம்மமே. நீரும் பிரம்மம்; குருவும் பிரம்மம்—இதுவே என் பிரம்மச்சரியம்.

Verse 170

एतदेवेदृशं सूक्ष्मं ब्रह्मचर्यं विदुर्बुधाः । गुरुं च श्रृणु मे मातर्यो मे विद्याप्रदोऽभवत्

ஞானிகள் இத்தகைய நுண்ணிய பிரம்மச்சரியத்தையே அறிகின்றனர். மேலும், அம்மையே, என் குருவைப் பற்றியும் கேள்—அவரே எனக்கு வித்யை அளித்தவர்.

Verse 171

एकः शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता हृद्येव तिष्ठन्पुरुषं प्रशास्ति । तेनाभियुक्तः प्रणवादिवोदकं यता नियुक्तोस्मि तथाचरामि

ஒரே ஆளுநன் (சாஸ்தா) மட்டுமே; இரண்டாம் ஆளுநன் இல்லை. அவர் இதயத்தில் தங்கி மனிதனை ஒழுங்குபடுத்துகிறார். அவரின் ஆணையால், பிரணவத்தால் இயக்கப்படும் நீர் போல, நான் நியமிக்கப்பட்டபடியே துல்லியமாக நடக்கிறேன்.

Verse 172

एको गुरुर्नास्ति तथा द्वितीयो हृदि स्थितस्तमहं नृ ब्रवीमि । यं चावमान्यैव गुरुं मुकुन्दं पराभूता दानवाः सर्व एव

ஒரே குருவே உள்ளார்; அதுபோல் இரண்டாம் ஒருவர் இல்லை. இதயத்தில் இருப்பவரைப் பற்றியே நான் மனிதரிடம் கூறுகிறேன். அந்த குரு முகுந்தனை இகழ்ந்ததால் எல்லா தானவர்களும் முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 173

एको बंधुर्नास्ति ततो द्वितीयो हृदी स्थितं तमहमनुब्रवीमि । तेनानुशिष्टा बांधवा बंधुमंतः सप्तर्षयः सप्त दिवि प्रभांति

ஒரே உண்மையான உறவினன் (பந்து) உள்ளான்; அவனைத் தவிர இரண்டாம் இல்லை. இதயத்தில் இருப்பவனையே நான் அறிவிக்கிறேன். அவன் உபதேசத்தால், உண்மைப் பந்துவை உடைய உறவினர்—சப்தரிஷிகள்—வானில் ஏழாக ஒளிர்கின்றனர்.

Verse 174

ब्रह्मचर्यं च संसेव्यं गार्हस्थ्य श्रृणु यादृशम् । पत्नी प्रकृतिरूपा मे तच्चित्तो नास्मि कर्हिचित्

பிரம்மச்சரியத்தை முறையாகச் செய்து, இப்போது என் கிருஹஸ்த தர்மம் எப்படியென்று கேள். என் மனைவி பிரகிருதி-ரூபமாய் இருப்பினும், என் சித்தம் எப்போதும் அவளில் பிணையாது.

Verse 175

मच्चित्ता सा सदा मातर्मम सर्वार्थसाधनी । घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक्च श्रोत्रं च पंचमम्

அம்மையே, அவள் எப்போதும் என்னில் சித்தம் வைத்து எனக்கான எல்லாப் பயன்களையும் நிறைவேற்றுகிறாள். (ஆயினும்) மூக்கு, நாக்கு, கண்கள், தோல், ஐந்தாவது செவி—இவையே இந்திரியக் கருவிகளாகச் செயல்படுகின்றன.

Verse 176

मनो बुद्धिश्च सप्तैते दीप्यंते पावका मम । गंधो रसश्च रूपं च शब्दः स्पर्शश्च पंचमम्

மனம், புத்தியுடன் கூடிய இவ்வேழும் என் பிரகாசிக்கும் பாவகங்கள். நாற்றம், சுவை, உருவம், ஒலி, தொடுதல்—இவையே அவற்றின் பொருள்கள்.

Verse 177

मंतव्यमथ बोद्धव्यं सप्तैताः समिधो मम । हुतं नारायणध्यानाद्भुंक्ते नारायणः स्वयम्

இது தியானித்து தெளிவாக அறியத்தக்கது—இவ்வேழும் என் சமித்துகள். நாராயண தியானத்தால் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஹவிசை நாராயணனே தானே ஏற்கின்றான்.

Verse 178

एवंविधेन यज्ञेन यजाम्यस्मि तमीश्वरम् । अकामयानस्य च सर्वकामो भवेदद्विषाणस्य च सर्वदोषः

இத்தகைய யாகத்தால் நான் அந்த ஈசுவரனை வழிபடுகிறேன். ஆசையற்றவனுக்கு எல்லா வேண்டுதலும் நிறைவேறும்; வெறுப்பற்றவனுக்கு எல்லா குற்றங்களும் நீங்கும்.

Verse 179

न मे स्वभावेषु भवंति लेपास्तोयस्य बिंदोरिव पुष्करेषु । नित्यस्य मे नैव भवंत्यनित्या निरीक्षमाणस्य बहुस्यभावात्

என் இயல்பில் மாசு ஒட்டாது—தாமரை இலைமேல் நீர்த்துளிபோல். நான் நித்தியத்தில் நிலைத்தவன்; பலவகை நிலைகளை மாற்றங்களாக மட்டுமே காண்பதால், அநித்தியம் எனக்குள் உண்மையில் எழாது.

Verse 180

न सज्जते कर्मसु भोगजालं दिवीव सूर्यस्य मयूखजालम्

செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் இன்பங்களின் வலை அவனை ஒட்டாது—வானில் சூரியக் கதிர்களின் வலை எதற்கும் ஒட்டாததுபோல்.

Verse 181

एवंविधेन पुत्रेण मा मातर्दुःखिनी भव । तत्पदं त्वा च नेष्यामि न यत्क्रतुशतैरपि

அம்மா, இத்தகைய மகன் இருக்கையில் நீ துயரப்படாதே. நூறு யாகங்களாலும் எட்ட முடியாத அந்த பரமப் பதத்திற்கும் உன்னையும் நான் அழைத்துச் செல்வேன்.

Verse 182

इति पुत्रवचः श्रुत्वा विस्मिता इतराभवत् । चिंतयामास यद्येवं विद्वान्मम सुतो दृढम्

மகனின் சொற்களை கேட்ட தாய் வியப்புற்றாள். அவள் மனத்தில் எண்ணினாள்—“என் மகன் உண்மையிலே உறுதியான ஞானத்தில் நிலைத்திருந்தால்…”

Verse 183

लोकेषु ख्यातिमायाति ततो मे स्याद्यशः परम् । इत्यादि चिंतयंत्यां च रजन्यां भगवान्हरिः

“அவன் உலகங்களில் புகழ் பெறுவான்; அப்போது என் புகழும் உச்சமாகும்”—இவ்வாறு பலவாறு எண்ணிக் கொண்டிருந்தபோது, இரவில் பகவான் ஹரி தோன்றினார்.

Verse 184

प्रहृष्टस्तस्य तैर्वाक्यैर्विस्मितः प्रादुरास च । मूर्तेः स्वयं विनिष्क्रम्य शंखचक्रगदाधराः

அவனுடைய சொற்களால் மகிழ்ந்து வியந்த பகவான் வெளிப்பட்டார். அவர் தாமே மூர்த்தியிலிருந்து வெளிவந்து சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கினார்.

Verse 185

जगदुद्भासयन्भासा सूर्यकोटिसमप्रभः । ततो निष्पत्य धरणीं हृष्टरोमाश्रुद्गदः

அவர் தம் ஒளியால் உலகமெங்கும் பிரகாசிக்கச் செய்து—கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பான தேஜஸுடன்—பின்னர் பூமியில் இறங்கினார்; மெய்சிலிர்த்து, கண்ணீர் பெருகி, குரல் தடுக்கி.

Verse 186

मूर्ध्नि बद्धांजलिं धीमानैतरेयोऽथ तुष्टुवे

அப்போது ஞானமிக்க ஐதரேயர் தலையில் கைகூப்பி வைத்து ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் தொடங்கினார்.

Verse 187

नमस्तुभ्यं भगवते वासुदेवाय धीमहि । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय नमः संकर्षणाय च

பகவான் வாசுதேவா! உமக்கு நமஸ்காரம்—உம்மை நாம் தியானிக்கிறோம். பிரத்யும்னனுக்கும் அனிருத்தனுக்கும் நமஸ்காரம்; சங்கர்ஷணனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 188

नमो विज्ञानमात्राय परमानंदमूर्तये । आत्मारामाय शांताय निवृत्तद्वैतदृष्टये

தூய சைதன்யமாத்திரனாய், பரமானந்தமூர்த்தியாய் இருப்பவனுக்கு நமஸ்காரம். ஆத்மாராமனாய், சாந்தனாய், இருமை நோக்கிலிருந்து விலகியவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 189

आत्मानंदानुरुद्धाय सम्यक्तयक्तोर्मये नमः । हृषीकेशाय महते नमस्तेऽनंतशक्तये

ஆத்மானந்தத்தில் நிலைத்தவனுக்கும், (உலகக் கலக்கத்தின்) அலைகள் முற்றிலும் அடங்கியவனுக்கும் நமஸ்காரம். மகத்தான ஹ்ருஷீகேசனுக்கு நமஸ்காரம்; எல்லையற்ற சக்தியுடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 190

वचस्युपरते प्राप्यो य एको मनसा सह । अनामरूपचिन्मात्रः सोऽव्यान्नः सदसत्परः

வாக்கு அடங்கும் போது, உள்ளோக்கி நிற்கும் மனத்துடன் சேர்ந்து அந்த ஒருவனே அடையப்படுவான்—பெயரும் வடிவமும் அற்ற தூய சைதன்யம். இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்த அந்த அவ்யயப் பரன் எங்களைப் பாதுகாப்பானாக.

Verse 191

यस्मिन्निदं यतश्चेदं तिष्ठत्यपैति जायते । मृन्मयेष्विव मृज्जातिस्तस्मै ते ब्रह्मणे नमः

எதில் இவ்வுலகம் முழுதும் நிலைகொள்கின்றதோ, எதிலிருந்து இது தோன்றுகின்றதோ, எதனால் இது நிலைத்திருக்கின்றதோ, எதிலே இறுதியில் லயமடைகின்றதோ, மீண்டும் எதிலிருந்து பிறக்கின்றதோ—மண்ணால் ஆனவை அனைத்தும் மண்ணே போல—அந்தப் பிரம்மஸ்வரூப உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 192

यं न स्पृशंति न विदुर्मनोबुद्धींद्रियासवः । अंतर्बहिश्च विततं व्योमवत्प्रणतोऽस्म्यहम्

மனம், புத்தி, இந்திரியங்கள், பிராணன் ஆகியவை எதுவும் தொடவும் அறியவும் இயலாதவர்; ஆகாயம்போல் உள்ளும் புறமும் பரவி நிற்பவர்—அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 193

देहेंद्रियप्राणमनोधियोऽमी यदंशब्द्धाः प्रचरंति कर्मसु । नैवान्यदालोहमिव प्रतप्तं स्थानेषु तद्दृष्टपदेन एते

உடல், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம், புத்தி—இவை அனைத்தும் அவருடைய அಂசத்துடன் பிணைந்ததாலே செயல்களில் இயங்குகின்றன. அவரின்றி இவை ஒன்றுமல்ல—சிவந்தெழுந்த இரும்பே எரிப்பதுபோல்; அவருடைய திருஷ்டி-சக்தியால் இவை தத்தம் நிலையிலே நடக்கின்றன।

Verse 194

चतुर्भिश्च त्रिभिर्द्वाभ्यामेकधा प्रणमामि तम् । पूर्वापरापरयुगे शास्तारं परमीश्वरम्

நான்கு விதமாகவும், மூன்று விதமாகவும், இரண்டு விதமாகவும், ஒருமனத்தோடும் நான் அவரை வணங்குகிறேன்—அவர் பரமேஸ்வரன், சனாதன சாஸ்தா; முன்னும் பின்னும் யுகங்களிலெல்லாம் நிலைத்திருப்பவர்।

Verse 195

हित्वा गतीर्मोक्षकामा यं भजंति दशात्मकम् । तं परं सत्यममलं त्वां वयं पर्युपास्महे

மோக்ஷத்தை நாடுவோர் பிற வழிகளை விட்டு, எத்தகைய தசாத்மக ஸ்வரூபத்தைப் பக்தியுடன் வழிபடுகின்றார்களோ—அந்த பரம சத்தியம், நிர்மலம், அமலம் நீயே; நாங்கள் உம்மை இடையறாது ஆராதிக்கிறோம்।

Verse 196

ओंनमो भगवते महापुरुषाय महानुभावाय विभूतिपतये सकलसात्वतपरिवृढनिकरकरकमलोत्पलकुड्मलोपलालितचरणारविंदयुगल परमपरमेष्ठिन्नमस्ते

ஓம் நமோ பகவதே—மஹாபுருஷனே, மஹானுபாவனே, எல்லா விபூதிகளின் அதிபதியே. சிறந்த பக்தர் கூட்டத்தின் கரகமலமெனும் தாமரைக்குடும்பைகள் மென்மையாக ஆராதிக்கும் இரட்டை சரணாரவிந்தங்களையுடைய பரம-பரமேஷ்டினே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 197

तवाग्निरास्यं वसुधांघ्रियुग्मं नभः शिरश्चंद्ररवी च नेत्रे । समस्तलोका जठरं भुजाश्च दिशश्चतस्रो भगवन्नमस्ते

உமது வாய் அக்னி; பூமி உமது இரட்டை பாதங்கள்; ஆகாயம் உமது சிரம்; சந்திரன்-சூரியன் உமது கண்கள். எல்லா லோகங்களும் உமது வயிறு; நான்கு திசைகளும் உமது புஜங்கள்—பகவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 198

जन्मानि तावंति न संति देव निष्पीड्य सर्वाणि च सर्वकालम् । भूतानि यावंति मयात्र भीमे पीतानि संसारमहासमुद्रे

தேவனே, எல்லாக் காலங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் நசுங்கி நான் அனுபவித்த பிறப்புகள் எத்தனையோ, அவ்வளவு பிறப்புகளே இல்லை; மேலும் இந்த அச்சமூட்டும் ஸம்ஸார மஹாசமுத்திரத்தில் நான் ‘குடித்த’—அதாவது தாங்கி அனுபவித்த—உயிர்கள் எத்தனையோ, அவ்வளவும் இல்லை.

Verse 199

संपच्छिलानां हिमवन्महेंद्रकैलासमेर्वादिषु नैव तादृक् । देहाननेकाननुगृह्णतो मे प्राप्तास्ति संपन्महती तथेश

ஹிமவான், மஹேந்திரன், கைலாசம், மேரு முதலிய மலைகளின் பாறைகளளவான செல்வமும் அதற்கு ஒப்பல்ல. ஈசனே, நீர் அருளால் எனக்கு எண்ணற்ற தேகங்களை அளித்ததுபோல், பெருஞ்செல்வமும் மீண்டும் மீண்டும் எனக்குக் கிடைத்தது.

Verse 200

न संतिते देव भुवि प्रदेशा न येषु जातोऽस्मि तथा विनष्टः । भूत्वा मया येषु न जंतवश्च संभक्षितो वा न च भूतसंघैः

தேவனே, பூமியில் நான் பிறந்து பின்னர் அழியாத இடம் ஒன்றுமில்லை. மேலும் நான் வாழ்ந்து உயிர்களை விழுங்காத இடமும் இல்லை—அல்லது உயிர்களின் கூட்டத்தால் நான் விழுங்கப்படாத இடமும் இல்லை.