Adhyaya 60

Verse 1

सूत उवाच । सोऽथ प्राग्ज्योतिषाद्बाह्ये महोपवनसंस्थितम् । सहस्रभूमिकं गेहमपश्यत हिरण्मयम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது அவர் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தின் வெளியே, பெரும் உபவனத்தின் நடுவே அமைந்த ஆயிரம் மாடிகளுடைய பொன்மய மாளிகையை கண்டார்।

Verse 2

वेणुवीणामृदंगानां निःस्वनैः परिपूरितम् । दशसाहस्रसंख्याभिश्चेटीभिः परिपूरितम्

அது புல்லாங்குழல், வீணை, மிருதங்கத்தின் ஒலியால் நிறைந்திருந்தது; மேலும் பத்தாயிரம் பணிப்பெண்களால் நிரம்பி இருந்தது।

Verse 3

आयाद्भिः प्रतियाद्भिश्च भगदत्तस्य किंकरैः । किमिच्छन्तीति भगिनी पृच्छकैरभिपूरितम्

பகதத்தனின் பணியாளர்கள் வந்து போகும் கூட்டத்தால் அது நிரம்பியது; கேட்போர் “அக்கா, உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று வினவினர்।

Verse 4

तदासाद्य स हैडंबिर्मेरोः शिखरवद्ग्रहम् । द्वारि स्थितां संददर्श कर्णप्रावरणां सखीम्

அந்த இல்லத்தை அணைந்து—மேரு சிகரம்போல் உயர்ந்த அதனை—ஹைடம்பி வாசலில் நின்ற கர்ணப்ராவரணா என்னும் தோழியை கண்டான்।

Verse 5

तामाह ललितं वीरो भद्रे सा क्व मुरोः सुता । कामुको द्रष्टुमिच्छामि दूरदेशागतोऽतिथिः

அந்த வீரன் இனிமையாகக் கூறினான்—“பத்ரே, முரனின் மகள் எங்கே? நான் தொலைநாட்டிலிருந்து வந்த அதிதி; அவளை காண விரும்பும் வரன்.”

Verse 6

कर्णप्रावरणोवाच । किं तवास्ति महाबाहो तया मौर्व्या प्रयोजनम् । कोटिशो निहताः पूर्वं तया कामुक कामुकाः

கர்ணப்ராவரணன் கூறினான்—ஓ மகாபாஹுவே! அந்த மூரகன்னியால் உனக்கு என்ன பயன்? முன்பு அவளால் எண்ணற்ற காமுகர்கள்—ஒருவருக்குப் பின் ஒருவர்—கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 7

तव रूपमहं दृष्ट्वा घटहासं सदोत्कचम् । प्रणम्य पादयोर्वीर स्थिता ते वचनंकरी

உன் உருவத்தைப் பார்த்து—கடுமையான கேலி-நகையுடன், எப்போதும் போருக்குத் தயாராய்—ஓ வீரா! உன் பாதங்களில் வணங்கி, உன் ஆணையை நிறைவேற்றத் தயாராய் நிற்கிறேன்।

Verse 8

तन्मया सह मोदस्व भुंक्ष्व भोगांश्च कामुक । दास्याम्यनुचराणां ते त्रयाणां च प्रियात्रयम्

ஆகவே என்னுடன் மகிழ்ந்து கொள்; ஓ காமுகனே! இன்பங்களையும் அனுபவி. உன் மூன்று பணியாளர்களுக்காகவும் நான் பிரியமான பெண்களின் மும்மையையும் அளிப்பேன்।

Verse 9

घटोत्कच उवाच । कल्याणि किंवदंती ते प्रमुक्ता स्वोचिता शुभे । पुनर्नैतद्वचस्तुभ्यं विशते मम चेतसि

கடோத்கசன் கூறினான்—ஓ கல்யாணி! நீ சொன்ன இந்தச் செய்தி உனக்குச் சீரானதல்ல, ஓ சுபே! ஆனாலும் உன் அந்த வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தில் புகுவதில்லை।

Verse 10

वामः कामो यतो भद्रे यस्मिन्नुपनिबद्ध्यते । स चात्र नैव बध्नाति तद्वयं कि प्रकुर्महे

ஓ பத்ரே! அன்பு தகுதியற்ற பொருளில் பற்றிக்கொண்டால் அது விலகியதாகிறது; இங்கே அது என்னைச் சிறிதும் கட்டுவதில்லை. ஆக நாம் என்ன செய்வது?

Verse 11

अद्य ते स्वामिनी दृष्टा जिता वा क्रीडते मया । तया वा विजितो यास्ये पूर्वेषां कामिनां गतिम्

இன்று உன் ஸ்வாமினியை நான் தரிசிப்பேன்—அவளை வென்று அவளுடன் விளையாடுவேன்; அல்லது அவளால் வெல்லப்பட்டு முன்னோர் காமவசப்பட்டோரின் வழியையே அடைவேன்।

Verse 12

कर्णप्रावरणे तस्माच्छीघ्रमेव निवेद्यताम् । यथा दर्शनमात्रेण पूजयंत्यतिथिं खलु

ஆகையால் அவள் காதில் விரைவாக மெதுவாகச் சொல்லி என்னை அறிவி; ஏனெனில் விருந்தினர் வெறும் தரிசனத்தாலேயும் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 13

इति भैमेर्वचः श्रुत्वा प्रस्खलंती निशाचरी । प्रासादशिखरस्थां तां मौर्वीमेवं वचोवदत्

பீமனின் மகனின் சொற்களை கேட்ட அந்த இரவுலாவும் பணிப்பெண் அவசரத்தில் தடுமாறி, அரண்மனை மாடச்சிகரத்தில் நின்ற மௌர்வியிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 14

देवि कोऽपि युवा श्रीमांस्त्रैलोक्येष्वमितप्रभः । कामातिथिस्तव द्वारि वर्तते दिश तत्परम्

தேவி! மூவுலகிலும் அளவிலாத ஒளியுடைய ஒரு செல்வமிகு இளைஞன் ‘காம-அதிதி’யாக உன் வாசலில் நிற்கிறான்; என்ன செய்ய வேண்டும், ஆணையிடு।

Verse 15

कामकटंकटोवाच । मुच्यतां शीघ्रमेवासौ किमर्थं वा विलंबसे । कदाचिद्देवसंगत्या समयो मेऽभिपूर्यते

காமகடங்கடன் கூறினான்—அவனை உடனே விடுவி; ஏன் தாமதம் செய்கிறாய்? தெய்வச் சேர்க்கையால் என் நியதிக் காலம் நிறைவேறுகிறதோ என்னவோ।

Verse 16

इत्युक्तवचनाच्चेटी प्राप्यावोचद्घटोत्कचम् । व्रज शीघ्रं कामुक त्वं तस्या मृत्योश्च सन्निधौ

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் பணிப்பெண் சென்று கடோத்கசனிடம் கூறினாள்— “ஓ காமுகனே, விரைந்து செல்; அவளின் சன்னிதியிலும், மரணத்தின் அருகாமையிலும்.”

Verse 17

इत्युक्तः स प्रहस्यैव तत्रोत्सृज्य स्वकानुगान् । प्रविवेश गृहं भैमिः सिंहो मेरुगुहामिव

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் சிரித்தான்; தன் अनुசரர்களை அங்கே விட்டுவிட்டு, பீமனின் மகன் பைமி வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்— மேருவின் குகைக்குள் சிங்கம் நுழைவதுபோல்.

Verse 18

स पश्यञ्छुकसंघातान्पारावतगणांस्तथा । सारिकाश्च मदोन्मत्ताश्चेटीस्तां चाप्यपश्यत

அங்கே அவன் கிளிகளின் கூட்டங்களையும், புறாக்களின் குழுக்களையும் கண்டான்; மது மயக்கத்தில் திளைக்கும் மைனாக்களையும், அந்தப் பணிப்பெண்ணையும் கூடக் கண்டான்.

Verse 19

रूपेण वयसः चैव रतेरपि रतिंकरीम् । आंदोलकसुखासीनां सर्वाभरणभूषिताम्

அவள் அழகிலும் இளமையிலும், ரதி தேவியைப் போலவே ஆசையைத் தூண்டும் உருவமாகத் தோன்றினாள்; ஊஞ்சலில் இன்பமாக அமர்ந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 20

तां विद्युतमिवोन्नद्धां दृष्ट्वा भैमिरचिंतयत । अहो कृष्णेन पित्रा मे निर्दिष्टेयं ममोचिता

மின்னலைப் போல ஒளிரும் அவளைக் கண்ட பைமி மனத்தில் எண்ணினான்— “அஹோ! என் தந்தை கிருஷ்ணன் எனக்கென குறிப்பிட்டவள், உண்மையிலே எனக்கேற்றவள்.”

Verse 21

न्याय्यमेतत्कृते पूर्वं नष्टा यत्कामिनां गणाः । शरीरक्षयपर्याप्तं क्षीयते यदि कामिनाम्

இது நியாயமே; முற்காலத்தில் காமிகளின் பல கூட்டங்கள் அழிந்தன; ஏனெனில் காமத்தினால் உடலே அழிவின் எல்லை வரை சிதைந்து குன்றினால்.

Verse 22

कामिनीनां कृते येषां क्षीयते गणनात्र का । एवं बहुविधं कामी चिंतयन्नाह भीमभूः

பெண்களுக்காக யாருடைய உடல் குன்றுகிறதோ—அத்தகைய நிகழ்வுகளுக்கு எண்ணிக்கை என்ன? இவ்வாறு பலவிதமாக எண்ணிய காமவெறியன் பீமபூ கூறினான்.

Verse 23

निष्ठुरे वज्रहृदये प्राप्तोऽहमतिथिस्तव । उचितां तत्सतां पूजां कुरु या ते हृदि स्थिता

ஓ வஜ்ரம் போன்ற இதயமுடைய கொடூரனே! நான் உன் விருந்தினனாக வந்தேன். சத்புருஷர்க்கு உரிய விருந்தோம்பலை, உன் உள்ளத்தில் இருப்பதுபோல, முறையாகச் செய்.

Verse 24

इति हैडंबिवचनं श्रुत्वा कामकटंकटा । विस्मिताभूत्तस्य रूपात्स्वं निनिंद च बालिशम्

ஹைடம்பியின் சொற்களை கேட்ட காம-கடங்கடா, அவன் உருவைக் கண்டு வியந்தாள்; தன்னையே ‘மூடன்’ என நிந்தித்தாள்.

Verse 25

धिगहं यन्मया पूर्वं समयः स कृतोऽभवत् । न कृतोऽभूद्यदि पुरा अभविष्यदसौ पतिः

என்னைத் திகைக்கச் செய்க! நான் முன்பே அந்த உடன்பாட்டை செய்துவிட்டேன்; அது முன்பு செய்யப்படாமல் இருந்திருந்தால், அவனே என் கணவராகியிருப்பான்.

Verse 26

इति संचिन्तयन्ती सा भैमिं वचनमब्रवीत् । वृथा त्वमागतो भद्र जीवन्याहि पुनः सुखी

இவ்வாறு சிந்தித்து அவள் பைமியிடம் கூறினாள்— “பத்ரா, நீ வீணாக வந்தாய். உயிருடன் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று, மறுபடியும் மகிழ்வுடன் இரு.”

Verse 27

अथ कामयसे मां त्वं तत्कथां शीघ्रमुच्चर । कथामाभाष्य यदि मां सन्देहे पातयिष्यसि । ततोऽहं वशगा जाता हतो वा स्वप्स्यसे मया

“இப்போது நீ என்னை விரும்பினால், அந்தக் கதையை விரைவாகச் சொல். ஆனால் கதையைத் தொடங்கி என்னை ஐயத்தில் ஆழ்த்தினால், நான் உன் வசப்படமாட்டேன்— அல்லது நான் உன் அதிகாரத்திற்குள் வருவேன்; இல்லையெனில் நான் உன்னை வதைத்து, உறங்குபவனைப் போல வீழ்த்துவேன்.”

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तवचनामेतां नेत्रोपांतेन वीक्ष्य सः

சூதர் கூறினார்— அவள் இவ்வாறு சொன்னபின், அவன் கண்களின் ஓரத்தால் அவளை நோக்கினான்.

Verse 29

स्मृत्वा चराचरगुरुं कृष्णमारब्धवान्कथाम् । कस्यांचिदभवत्पत्न्यां युवा कोऽप्यजितेद्रियः

அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும் குருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நினைத்து அவன் கதையைத் தொடங்கினான். ஒருவனின் வீட்டில், புலன்களை வெல்லாத ஒரு இளைஞன் இருந்தான்.

Verse 30

तस्य चैका सुता जज्ञे भार्या तस्य मृताऽभवत् । ततो बालकिकां पुत्रीं ररक्ष च पुपोष च

அவனுக்கு ஒரே மகள் பிறந்தாள்; அவனுடைய மனைவி இறந்தாள். பின்னர் அவன் அந்தச் சிறுமகளை—தன் மகளைக்—காத்து வளர்த்தான்.

Verse 31

सा यदाभूद्यौवनगा व्यंजितावयवा शुभा । प्रोल्लसत्कुचमध्यांगी प्रोल्लसन्मुखपंकजा

அவள் யௌவனத்தை அடைந்தபோது, நற்குறிகளுடன் நன்கு வளர்ந்த அங்கங்களால் அழகுற்றாள். மலரத் தொடங்கிய மார்பினால் இடை ஒளிர, தாமரை போன்ற முகம் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தது.

Verse 32

तदास्य कामलुलितमालानं प्रजहौ मनः । प्रोवाच तां च तनयां समालिंग्य दुराशयः

அப்போது காமத்தால் கலங்கிய அவன் மனம் நாணமும் தர்மமும் விட்டு விலகியது. தீய எண்ணமுடைய அவன் தன் மகளையே அணைத்துக்கொண்டு அவளிடம் கூறினான்.

Verse 33

प्रातिवेश्मकपुत्री त्वं मयानीयात्र पोषिता । भार्यार्थं सुचिरं कालं तत्कार्यं साधय प्रिये

‘நீ அயலாரின் மகள்; உன்னை இங்கே கொண்டு வந்து நான் வளர்த்தேன். நீண்ட காலமாக மனைவிக்காகவே உன்னை வைத்திருந்தேன்—இப்போது, பிரியே, அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்று.’

Verse 34

इत्युक्ता सा च मेने च तत्तथैव वचस्तदा । पतित्वेन च भेजे तं भार्यात्वेन स तां तथा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவள் அவன் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டாள். அவனை கணவனெனக் கருதி நடந்தாள்; அவனும் அவளை மனைவியென ஏற்றான்.

Verse 35

ततस्तस्यां सुता जज्ञे तस्मान्मदनरासभात् । वद सा तस्य भवति किं दौहित्री सुताऽथवा । एनं प्रश्नं मम ब्रूहि शीघ्रं चेच्छक्तिरस्ति ते

பின்னர் அந்த காமவெறியுடைய மனிதமிருகத்தால் அவளுக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள். சொல்லு: அவனுக்கு அவள் பேத்தியா, அல்லது மகளா? உனக்கு ஆற்றல் இருந்தால் இந்தக் கேள்விக்கு விரைவில் பதில் கூறு.

Verse 36

सूत उवाच । इति प्रश्नं सा च श्रुत्वा चिंतयद्बहुधा हृदि

சூதர் கூறினார்—அந்தக் கேள்வியைச் செவிமடுத்து, அவள் தன் உள்ளத்தில் பலவிதமாகச் சிந்தித்தாள்।

Verse 37

न च पश्यति निर्द्धारं प्रश्नस्यास्य कथंचन । ततः प्रश्नेन विजिता स्वां शक्तिं समुपाददे

ஆனால் அந்தக் கேள்விக்குத் திடமான முடிவை அவள் எவ்விதத்திலும் காணவில்லை. கேள்வியால் வெல்லப்பட்டவளாய், தன் சக்தியைத் தூண்டினாள்।

Verse 38

अताडयद्रुक्मरज्जुं कराभ्यां दोलकस्य च । ततो रक्षांसि निष्पेतुः कोटिशो भीषणान्यति

அவள் இரு கைகளாலும் ஊஞ்சலின் பொன் கயிற்றைத் தட்டினாள்; உடனே கோடிக்கணக்கான பயங்கர ராட்சசர்கள் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 39

सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषाश्चित्रका मृगाः । समीक्ष्य तानसंख्येयान्खादितुं धावतो रुषा

சிங்கம், புலி, காட்டுப்பன்றி, எருமை, புள்ளிமான்—அந்த எண்ணற்றவரைக் கண்டு—கோபத்துடன் விழுங்க ஓடின.

Verse 40

अवादयन्नखौ भैमिः कनिष्ठांगुष्ठजौ हसन् । ततो विनिःसृतास्तत्र द्विगुणा राक्षसादयः

சிரித்தபடி பைமி தன் சிறுவிரலும் பெருவிரலும் நகங்களைச் சடக்கென ஒலிக்கச் செய்தாள்; அங்கேயே ராட்சசாதிகள் இரட்டிப்பாக வெளிவந்தனர்।

Verse 41

तैर्मौर्वीनिर्मिताः सर्वे क्षणादेव स्म भक्षिताः । विजितायां स्वशक्तौ च बलशक्तिमथाददे

மௌர்வியால் உருவாக்கப்பட்ட அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் விழுங்கப்பட்டன; தன் சக்தி தோற்கடிக்கப்பட்டதும், அவள் வலிமையின் சக்தியை நாடினாள்.

Verse 42

उत्थाय सहसा दोलात्खड्गमादातुमैच्छत । उत्तिष्ठंतीं च तां भैमिरनुसृत्य जवादिव

ஊஞ்சலிலிருந்து திடீரென எழுந்து அவள் வாளை எடுக்க விரும்பினாள்; அவள் எழும்போதே, வீமன் மகன் (கடோத்கஜன்) வேகத்தோடு அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

Verse 43

केशेष्वादाय सव्येन पाणिनाऽपातयद्भुवि । ततः कंठे सव्यपादं दत्त्वादाय च कर्तिकाम्

இடது கையால் அவள் கூந்தலைப் பிடித்து, அவளைத் தரையில் தள்ளினான். பிறகு அவள் கழுத்தின் மீது இடது காலை வைத்து, கத்தியை (கர்த்திகையை) எடுத்தான்.

Verse 44

दक्षिणेन करेणास्याश्छेत्तुमैच्छत नासिकाम् । विस्फुरंती ततो मौर्वी मंदमाह घटोत्कचम्

வலது கையால் அவளது மூக்கை அறுக்க விரும்பினான். அப்போது நடுங்கிக் கொண்டிருந்த மௌர்வி, கடோத்கஜனிடம் மெதுவாகக் கூறினாள்.

Verse 45

प्रश्नेन शक्त्या च बलेन नाथ त्रिधा त्वयाहं विजिता नमस्ते । तन्मुंच मां कर्मकरी तवास्मि समादिश त्वं प्रकरोमि तच्च

நாதனே! கேள்வி, சக்தி மற்றும் வலிமையால் நீங்கள் என்னை மூன்று விதங்களில் வென்றுள்ளீர்கள், உங்களுக்கு வணக்கம். என்னை விடுவியுங்கள், நான் உங்கள் சேவகி; கட்டளையிடுங்கள், நான் அதைச் செய்கிறேன்.

Verse 46

घटोत्कच उवाच । यद्येवं तर्हि मुक्तासि भूयो दर्शय यद्बलम् । एवमुक्त्वा मुमोचैनां मुक्ता चाह प्रणम्य सा

கடோத்கசன் கூறினான்—“அப்படியானால் நீ விடுதலை பெற்றாய்; மீண்டும் உன் வலிமையை காட்டுவாய்.” என்று சொல்லி அவளை விடுவித்தான்; விடுதலை பெற்ற அவள் வணங்கி பேசினாள்.

Verse 47

जानामि त्वां महाबाहो वीरं शक्तिमतां वरम् । सर्वराक्षसभर्तारं त्रैलोक्येऽमितविक्रमम्

ஓ மகாபாகுவே! உம்மை நான் அறிவேன்—நீர் வீரர், வல்லவர்களில் சிறந்தவர்; எல்லா ராட்சசர்களின் தலைவன்-பரிபாலகர், மூவுலகிலும் அளவற்ற பராக்கிரமம் உடையவர்.

Verse 48

गुह्यकाधिपतिस्त्वं हि कालनाभ इति स्मृतः । षष्टिकोटिपतिर्जातो यक्षरक्षाकृते भुवि

நீரே குஹ்யகர்களின் அதிபதி, ‘காலநாப’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; பூமியில் யக்ஷர்களைக் காக்க அறுபது கோடிகளின் தலைவராகப் பிறந்தீர்.

Verse 49

इति मां प्राह कामाख्या सर्वं तत्संस्मराम्यहम् । इदं गेहं सानुगं मे दत्तं मयात्मना तव

“இவ்வாறு காமாக்யா எனக்குச் சொன்னாள்; அதையெல்லாம் நான் நினைவுகூர்கிறேன். இந்த இல்லம்—பணியாளர்களுடன்—என் ஆத்மாவுடன் சேர்த்து உமக்கே நான் அளித்தேன்.”

Verse 50

समादिश प्राणनाथ कमादेशं करोमि ते । घटोत्कच उवाच । प्रच्छन्नस्तस्य घटते न विवाहः कथंचन

“என் உயிர்நாதா! ஆணையிடுங்கள்; உங்கள் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்.” கடோத்கசன் கூறினான்—“அவன் மறைந்திருக்கும் வரை எவ்விதத்திலும் திருமணம் நடைபெறாது.”

Verse 51

मोर्वि यस्य हि वर्तंते पितरौ बांधवास्तथा । तन्मां शीघ्रं वह शुभे शक्रप्रस्थाय संप्रति

ஓ மௌர்வீ! அவனுடைய பெற்றோரும் உறவினரும் இங்கே உள்ளனர்; ஓ மங்களமே, என்னை இப்போதே விரைவாக சக்ரப்ரஸ்தத்திற்குக் கொண்டு செல்।

Verse 52

अयं कुलक्रमोऽस्माकं यद्भार्या पतिमुद्वहेत् । तत्रानुज्ञां समासाद्य परिणेष्यामि त्वामहम्

எங்கள் குலத்தின் மரபு இதுவே—மனைவி தானே கணவரைத் தேர்ந்து ஏற்றுக் கொள்வாள். ஆகவே அங்கே அனுமதி பெற்ற பின், நான் உன்னை முறையாக மணந்து கொள்வேன்।

Verse 53

भगदत्तमथो नाथं ततो मौर्वी न्यवेदयत् । समादाय बहुद्रव्यं विससर्जाथ भ्रातरम्

அப்போது மௌர்வீ தன் நாதனான பகதத்தனிடம் இதை அறிவித்தாள். மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு தன் சகோதரனை அனுப்பினாள்।

Verse 54

ततः पृष्ठिं समारोप्य घटोत्कचमनिंदिता । नानाद्रव्यपरीवारा शक्रप्रस्थं समाव्रजत्

பின்னர் குற்றமற்ற அந்தப் பெண், கடோத்கசனைத் தன் முதுகில் ஏற்றி, பலவகைச் செல்வங்களும் பரிவாரமும் உடன் சக்ரப்ரஸ்தத்திற்குப் புறப்பட்டாள்।

Verse 55

ततोऽसौ वासुदेवेन पांडवैश्चाभिनंदितः । शुभे लग्ने पाणिमस्या जगृहे भीमनंदनः

பின்னர் வாசுதேவரும் பாண்டவர்களும் அவனைப் போற்றி வரவேற்றனர்; மங்களகரமான நேரத்தில் பீமனின் மகன் அவளின் கையைப் பற்றித் திருமணம் செய்தான்।

Verse 56

कुरूणां राक्षसानां च प्रोक्तोत्तमविधानतः । उद्वाह्य तां तद्धनैश्च तर्पयामास पांडवान्

குருவர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் உரைத்த சிறந்த விதிகளின்படி அவளை மணந்து, அதே செல்வத்தினாலே பாண்டவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 57

कुंती च द्रौपदी चोभे मुमुदाते नितांततः । मंगलान्यस्य चक्राते मौर्व्याश्च धन तर्पिते

குந்தியும் திரௌபதியும்—இருவரும்—மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவனுக்காக மங்கள ஆசீர்வாதங்களைச் செய்தனர்; மௌர்வியும் செல்வத்தால் திருப்தியடைந்தாள்.

Verse 58

ततो विवाहे निर्वृत्ते प्रतिपूज्य घटोत्कचम् । भार्यया सहितं राजा स्वराज्याय समादिशत्

திருமணம் நிறைவுற்றபின் அரசன் கடோற்கசனை உரிய முறையில் பிரதிபூஜை செய்து, அவனை—மனைவியுடன்—தன் அரசாட்சிக்குச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 59

मौर्व्याऽज्ञां शिरसा गृह्य हैडंबिर्भार्ययान्वितः । शुभं हिडम्बस्य वने स्वराज्यं समुपाव्रजत्

மௌர்வியின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று, ஹைடம்பி மனைவியுடன் கூடி, ஹிடம்ப வனத்தில் தன் சுயராஜ்யத்தை அடைய மங்களமாகப் புறப்பட்டான்.

Verse 60

ततो राक्षसयोषाभिर्वीरकांस्यैः प्रवर्धितः । महोत्सवेन महता स्वराज्ये प्रमुमोद सः

பின்னர் வீர ராக்ஷசி பெண்களால் வளர்க்கப்பட்டும் ஆதரிக்கப்பட்டும், அவன் தன் சுயராஜ்யத்தில் மாபெரும் மகோৎসவத்துடன் பேரானந்தம் கொண்டான்.

Verse 61

ततो वनेषु चित्रेषु निम्नगापुलिनेषु च । रेमे सह तया भैमिर्मंदोदर्येव रावणः

பின்னர் இனிய வண்ணமிகு காடுகளிலும், நதிகளின் மணற்கரைகளிலும், அவளுடன் அவன் விளையாடினான்—ராவணன் மந்தோதரியுடன் விளையாடியது போல।

Verse 62

एवं विक्रीडतस्तस्य गर्भो जज्ञे महाद्युतेः । हेडंबै राक्षसव्याघ्राद्बालसूर्यसमप्रभः

இவ்வாறு க்ரீடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மகாதேஜஸ்விக்கு—ஹேடம்பையால், ராக்ஷஸர்களில் புலி போன்ற வீரனிடமிருந்து—உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு மகன் பிறந்தான்।

Verse 63

स जातमात्रो ववृधे क्षणाद्यौवनगोऽभवत् । नीलमेघचयप्रख्यो घटास्यो दीर्घलोचनः

அவன் பிறந்த உடனே ஒரு கணத்தில் வளர்ந்து இளமை அடைந்தான்; நீல மேகக் கூட்டம் போல கருமை, குடம்பை முகம், நீண்ட கண்கள் உடையவன்.

Verse 64

ऊर्ध्वकेशश्चोर्ध्वरोमा पितरौ प्रणतोऽब्रवीत् । प्रणमामि युवां चोभौ जातस्य पितरौ गुरू

முடி நிமிர்ந்து, உடல் ரோமங்கள் சிலிர்த்து, அவன் பெற்றோருக்கு வணங்கி கூறினான்—“என் பிறப்பிற்குக் காரணமான நீங்கள் இருவரும் குரு-ஸ்வரூபமான பெற்றோர்; உங்களை இருவரையும் வணங்குகிறேன்।”

Verse 65

भवतोर्हि प्रियं कृत्वा अनृणः स्यां सदा ह्यहम् । भवद्भ्यां दत्तमिच्छामि अभिधानं यथात्मनः

உங்கள் இருவருக்கும் பிரியமானதைச் செய்து நான் எப்போதும் உங்கள் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன்; ஆகவே எனக்காக நீங்கள் இருவரும் அருளும் தகுந்த பெயரை விரும்புகிறேன்।

Verse 66

अतः परं तु यच्छ्रेयं कर्तव्यं प्रोन्नतिप्रदम् । ततो भेमिस्तमालिंग्य पुत्रं वचनमब्रवीत्

இப்போது சொல்லு—முன்னே செய்ய வேண்டிய பரம நன்மை எது, அது உயர்வும் மேன்மையும் அளிப்பது. அப்போது பைமி மகனை அணைத்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 67

बर्बराकारकेशत्वाद्बर्बरीकाभिधो भवान् । भविष्यति महाबाहो कुलस्यानन्दवर्धनः

உன் கூந்தல் காட்டுமிராண்டித் தோற்றமாய் முட்களென எழுந்திருப்பதால், ஓ மகாபாகுவே, நீ ‘பர்பரீகன்’ என அழைக்கப்படுவாய்; எங்கள் குலத்தின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பாய்.

Verse 68

श्रेयश्च ते यत्परमं दृढं च तत्कीर्त्यते बहुधा विप्र मुख्यैः । प्रक्ष्यावहे तद्यदुवंशनाथं गत्वा पुरीं द्वारकां वासुदेवम्

உனக்கான பரமமும் உறுதியானதும் ஆன நன்மையை முதன்மை பிராமணர்கள் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து உரைக்கின்றனர். வாருங்கள், துவாரகை நகரம் சென்று யதுவம்சநாதன் வாசுதேவனை அதைப்பற்றி கேட்போம்.