Adhyaya 9

Verse 1

उलूक उवाच । इतिदमुक्तमखिलं पूर्वजन्मसमुद्भवम् । स्वरूपमायुषो हेतुः कौशिकत्वस्य चेति मे

உலூகன் கூறினான்—இவ்வாறு முன்ஜன்மத்திலிருந்து எழுந்த அனைத்தையும் நான் முழுமையாகச் சொன்னேன்: என் உண்மைச் சொரூபம், என் ஆயுளுக்கான காரணம், மேலும் நான் கௌசிகன் ஆனதற்கான காரணமும்.

Verse 2

इत्युक्त्वा विरते तस्मिन्पुरूहूतसनामनि । नाडीजंघो बको मित्रमाह तं दुःखितो वचः

புரூஹூதன் என்னும் அவன் இவ்வாறு சொல்லி மௌனமானபோது, அவனுடைய நண்பன் நாடீஜங்கன்—பகன் (கொக்கு)—துயரத்துடன் அவனை நோக்கி பேசினான்.

Verse 3

नाडीजंघ उवाच । यदर्थं वयमायातास्तन्न सिद्धं महामते । कार्यं तन्मरणं नूनं त्रयाणामप्युपागतम्

நாடீஜங்கன் கூறினான்—ஓ மகாமதி! நாம் எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தோமோ அது நிறைவேறவில்லை. இப்போது அதே ‘காரியம்’ நிச்சயமாக நம்மூவருக்கும் மரணமாக வந்து சேர்ந்தது.

Verse 4

इंद्रद्युम्नापरिज्ञाने भद्रकोऽयं मुमूर्षति । तस्यानु मित्रं मार्कंडस्तं चान्वहमपि स्फुटम्

இந்திரத்யும்னனை அறியாததால் இந்தப் பத்ரகன் மரணத்துக்கு நெருங்கிவிட்டான். அவனைத் தொடர்ந்து அவனுடைய நண்பன் மார்கண்டனும்—தெளிவாகவே—அவனுடன் சேர்ந்து (மரணத்தை நோக்கி) செல்வான்.

Verse 5

मित्रकार्ये विनिर्वृत्ते म्रियमाणं निरीक्षते । यो मित्रं जीवितं तस्य धिगस्निग्धं दुरात्मनः

நண்பனின் காரியம் நிறைவேறிய பின், நண்பன் இறக்கும்போது வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன்—அந்தக் கடினமனத்தான், தீயநெஞ்சன் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது।

Verse 6

तदेतावनुयास्यामि म्रियमाणावहं द्विज । आपृच्छे त्वां नमस्कार आश्लेषश्चाथपश्चिमः

ஆகையால், ஓ த்விஜரே, நான் அவனை மரணம் வரைத் தொடர்வேன். உமக்கு வணங்கி விடைபெறுகிறேன்—பின் இது என் இறுதி அணைப்பு.

Verse 7

प्रतिज्ञातमनिष्पाद्य मित्रस्याभ्यागतस्य च । कथंकारं न लज्जंते हताशा जीवितेप्सवः

உதவி நாடி வந்த நண்பனுக்குச் செய்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றாதவன்—வாழ்வை விரும்பியும் நம்பிக்கை இழந்தபோதும் ஏன் வெட்கப்படான்?

Verse 8

तस्माद्वह्निं प्रवेक्ष्यामि सार्धमाभ्यामसंशयम् । आपृष्टोऽस्यधुना स्नेहान्मम देहि जलांजलिम्

ஆகையால் நான் ஐயமின்றி இவ்விருவருடனும் தீயில் புகுவேன். இப்போது அன்பால் விடை கேட்டு—எனக்கு நீரஞ்சலி அளியுங்கள்; இது இறுதி அர்க்கியம்.

Verse 9

इत्युक्तवत्युलूकोऽसौ नाडीजंघे सगद्गदम् । साश्रुनेत्रं स्थिरीभूय प्राह वाचं सुधासमुचम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த ஆந்தை—கால்கள் நடுங்க, குரல் தடுக்க, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்ப—தன்னைத் திடப்படுத்தி அமுதம்போல் இனிய சொற்களை உரைத்தது।

Verse 10

उलूक उवाच । मयि जीवति मित्रे मे भवान्मरणमेति च । अद्यप्रभृति कस्तर्हि हृदा मम लभिष्यति

உலூகன் கூறினான்—நான், உன் நண்பன், உயிருடன் இருக்கையில் நீ மரணத்தை அடையப் போகிறாய்! இன்றுமுதல் என் உள்ளத்துக்கு உண்மையான துணை யார் கிடைப்பார்?

Verse 11

अस्त्युपायो महानत्र गन्धमादनपर्वते । मत्तश्चिरायुर्मित्रोस्ति गृध्रः प्राणसमः सुहृत्

இங்கே ஒரு பெரிய வழி உள்ளது—கந்தமாதன மலைமேல். அங்கே எனக்கு நீண்ட ஆயுளுடைய நண்பன் இருக்கிறான்—கழுகு; உயிரைப் போலப் பிரியமான நல்வாழ்த்துநன்.

Verse 12

स विज्ञास्यति वोऽभीष्टमिंद्रद्युम्नं महीपतिम् । इत्युक्त्वा पुरतस्तस्थावुलूकः स च भूपतिः

அவன் நீங்கள் விரும்பும் செய்தியை—பூமியின் அரசன் இந்திரத்யும்னனைப் பற்றி—அறிந்து தருவான். இவ்வாறு கூறி உலூகன் முன்னே நின்றான்; அரசனும் (பின்தொடரத் தயாரானான்).

Verse 13

मार्कंडेयो बकश्चैव प्रययुर्गंधमादनम् । तमायांतमथालोक्य वयस्यं पुरतः स्थितम्

மார்கண்டேயரும் பகனும் கந்தமாதனத்திற்குப் புறப்பட்டனர். அணுகி வரும்போது, தங்கள் நண்பன் முன்னே நின்றிருப்பதைக் கண்டனர் (அருகே சென்றனர்).

Verse 14

स्वकुलायात्प्रहृष्टोऽसौ गृध्रः संमुखमाययौ । कृतसंविदसौ पूर्वं स्वागतासनभोजनैः

தன் இருப்பிடத்திலிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் அந்தக் கழுகு எதிரே வந்தது. முன்பே அறிமுகம் இருந்ததால், அவர்கள் வரவேற்பு, ஆசனம், உணவு முதலியவற்றால் உபசரித்தனர்.

Verse 15

उलूकं गृध्रराजश्च कार्यं पप्रच्छ तं तथा । म चाचख्यावयं मित्रं बको मेऽस्य मुनिः किल

கழுகுகளின் அரசன் உலூகனை, அவர்களின் வருகையின் நோக்கம் என்னவென்று கேட்டான். அப்போது உலூகன் கூறினான்—“இவன் எங்கள் நண்பன்; மேலும் இந்த பக்கன்—என்று சொல்லப்படுகிறது—முனிவன்.”

Verse 16

मुनेरपि तृतीयोऽयं मित्रं चार्थोयमुद्यतः । इंद्रद्युम्नपरिज्ञाने स्वयं जीवति नान्यथा

“இவன் முனிவனுக்கும் மூன்றாம் நண்பன்; இதுவே எங்கள் முன்நிறுத்திய நோக்கம். இந்திரத்யும்னனை அறிதலிலேயே அவன் உயிர் நிலைக்கும்; இல்லையெனில் இல்லை।”

Verse 17

वह्निं प्रवेक्ष्यते व्यक्तमयं तदनु वै वयम् । मया निषिद्धोऽयं ज्ञात्वा त्वां चिरंतनमात्मना

“இவன் தெளிவாகவே தீயில் புகப் போகிறான்; அவன் பின் நாமும். உம்மை பழமையான, தூய உள்ளத்தையுடையவர் என அறிந்து நான் அவனைத் தடுத்தேன்।”

Verse 18

तच्चेज्जानासि तं ब्रूहि चतुर्णां देहि जीवितम् । सरं क्ष्याप्नुहि सत्कीर्तिं क्षयं चाखिलपाप्मनः

“நீங்கள் உண்மையாகவே அவரை அறிந்திருந்தால் கூறுங்கள். எங்கள் நால்வருக்கும் உயிர்தானம் அளியுங்கள்; நீங்கள் புண்ணியச் சரோவரப் பயன், நற்கீர்த்தி, எல்லாப் பாவங்களின் முழுக் க்ஷயத்தையும் அடைவீர்கள்।”

Verse 19

गृध्र उवाच । षट्पंचाशद्व्यतीता मे कल्पा जातस्य कौशिक । न दृष्टो न श्रुतोऽस्माभिरिंद्रद्युम्नो महीपतिः

கழுகு கூறியது—“ஓ கௌசிகா, என் பிறப்பிலிருந்து ஐம்பத்தாறு கல்பங்கள் கடந்தன. ஆனாலும் இந்திரத்யும்னன் என்னும் மன்னனை நாங்கள் காணவும் இல்லை, கேட்கவும் இல்லை।”

Verse 20

तच्छ्रुत्वा विस्मयाविष्ट इंद्रद्युम्नोऽपि दुःखितः । पप्रचछ जीविते हेतुमतिमात्रे विहंगमम्

அதை கேட்ட இன்றத்யும்னன் வியப்பில் ஆழ்ந்து துயருற்றான். மிகுந்த ஞானமுடைய அந்தப் பறவையிடம் தன் நீண்ட ஆயுளின் காரணத்தை வினவினான்.

Verse 21

गृध्र उवाच । श्रृणु भद्रै पुरा जातो मर्कटोऽहं च चापलः । आसं कदाचिदभवद्वसंतोऽथ ऋतुः क्रमात्

கழுகு கூறியது—அருளாளனே, கேள். முற்காலத்தில் நான் இயல்பாகச் சஞ்சலமுடைய குரங்காகப் பிறந்தேன். ஒருநாள் காலவரிசையில் வசந்தம் வந்தது.

Verse 22

तत्राग्रे देवदेवस्य वनमध्ये शिवालये । भवोद्भवस्य पुरतो जगद्योगेश्वराभिधे

அங்கே காட்டின் நடுவில் தேவர்களின் தேவனான சிவனின் ஆலயத்தில், பவோத்பவத்தின் முன்னிலையில்—‘ஜகத்யோகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற இடத்தில்—

Verse 23

चतुर्दशीदिने हस्तनक्षत्रे हर्षणाभिधे । योगे चैत्रे सिते पक्ष आसीद्दमनकोत्सवः

சதுர்தசி நாளில், ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில், ஹர்ஷண யோகத்தில், சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் தமனகத் திருவிழா நடைபெற்றது.

Verse 24

अत्र सौवर्ण्यदोलायां लिंग आरोपिते जनैः । निशायामधिरूह्याऽहं दोलां तां च व्यचालयम्

இங்கே மக்கள் பொன்னாலான ஊஞ்சலில் சிவலிங்கத்தை நிறுவியபோது, நான் இரவில் அந்த ஊஞ்சலில் ஏறி அதை ஆட்டினேன்.

Verse 25

निसर्गाज्जतिचापल्याच्चिरकालं पुनःपुनः । अथ प्रभात आयाता जनाः पूजाकृते कपिम्

இயற்கையான குரங்குத் தன்மையால், நான் நீண்ட நேரம் மீண்டும் மீண்டும் அதையே செய்தேன். பின்னர் விடியற்காலையில் மக்கள் வழிபாட்டிற்காக வந்தபோது குரங்கைக் கண்டனர்.

Verse 26

दोलाधिरूढमालोक्य लकुटैर्मां व्यताडयन् । दोलासंस्थित एवाहं प्रमीतः शिवमंदिरे

நான் ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அவர்கள் தடிகளால் என்னை அடித்தார்கள். ஊஞ்சலில் இருந்தபடியே சிவன் கோவிலில் நான் இறந்தேன்.

Verse 27

तेषां प्रहारैः सुदृढैर्बहुभिर्वज्रदुःसहैः । शिवांदोलनमाहात्म्याज्जातोऽहं नृपमंदिरे

இடியைப் போன்ற தாங்க முடியாத அவர்களின் பலத்த அடிகளால் நான் இறந்தாலும், சிவபெருமானை ஊஞ்சலில் ஆட்டிய மகிமையால், நான் அரச மாளிகையில் பிறந்தேன்.

Verse 28

काशीश्वरस्य तनयः प्रतीतोऽस्मि कुशध्वजः । जाति स्मरस्ततो राज्ये क्रमात्प्राप्याहमैश्वरम्

காசி மன்னரின் மகனான நான் 'குசத்வஜன்' என்று அழைக்கப்படுகிறேன். முற்பிறவி நினைவுகளுடன், நான் படிப்படியாக அரசாட்சியில் மேன்மையை அடைந்தேன்.

Verse 29

कारयामि धरापृष्ठे चैत्रे दमनकोत्सवम् । यता यथा दोलयति शिवं दोलास्थितं नरः

நான் பூமியில் சித்திரை மாதத்தில் தமனகோற்சவத்தை நடத்துகிறேன். ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருக்கும் சிவபெருமானை ஒரு மனிதன் எப்படி ஆட்டுகிறானோ...

Verse 30

तथा तथाऽशुभं याति पुण्यमायाति भद्रक । शिवदीक्षामुपागम्याखिलसंस्कारसंस्कृतः

ஓ பத்ரகா! சிவதீட்சையை அணுகி, எல்லாச் சடங்கு-சம்ஸ்காரங்களாலும் பரிசுத்தமடைந்தால், அசுபம் நீங்கி புண்ணியம் வந்து சேரும்.

Verse 31

शिवाचार्यैर्विमुक्तोऽहं पशुपाशैस्तदागमात् । निर्वाहदीक्षापर्यंतान्संस्कारान्प्राप्य सर्वतः

அந்த ஆகம மரபின்படி சைவ ஆசாரியர்கள் என்னை பசு-பாசக் கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்தனர்; மேலும் நிர்வாஹ தீட்சை வரை உள்ள சம்ஸ்காரங்களை முழுமையாகப் பெற்றேன்.

Verse 32

आराधयामि देवेशं प्रत्यक्चित्तमुमापतिम् । समस्तक्लेशविच्छेदकारणं जगतां गुरुम्

நான் தேவேசனாகிய உமாபதியை ஆராதிக்கிறேன்; உள்ளே திரும்பிய மனத்தில் உணரப்படும் அவர், எல்லாக் கிளேசங்களையும் அறுக்கும் காரணமும் உலகங்களின் குருவும் ஆவார்.

Verse 33

चित्तवृत्तिनिरोधेन वैराग्याभ्यासयोगतः । जपन्नुद्गीतमस्यार्थं भावयन्नष्टमं रसम्

மனவிருத்திகளை அடக்கி, வைராக்யமும் இடையறா பயிற்சியும் கொண்ட யோகத்தால், நான் உத்கீதத்தை ஜபித்தேன்; அதன் பொருளைத் தியானித்து ‘எட்டாம் ரசம்’ எனும் பரம சுவையை வளர்த்தேன்.

Verse 34

ततो मां प्रणिधानेनाभ्यासेन दृढभूमिना । अन्तरायानुपहतं ज्ञात्वा तुष्टोऽब्रवीद्धरः

பின்னர் உறுதியான பயிற்சியும் நிலையான பிரணிதானமும் கொண்டு, நான் தடைகளால் அசையாதவன் என அறிந்து, மகிழ்ந்து ஹரன் உரைத்தார்.

Verse 35

ईश्वर उवाच । कुशध्वजाहं तुष्टोद्य वरं वरय वांछितम् । न हीदृशमनुष्ठानं कस्याप्यस्ति महीतले

ஈசுவரன் கூறினார்—ஹே குசத்வஜா, இன்று நான் திருப்தியடைந்தேன்; உன் விருப்பமான வரத்தை வேண்டு. பூமியில் இத்தகைய அனுஷ்டானம் யாருக்கும் இல்லை.

Verse 36

श्रुत्वेत्युक्तो मया शम्भुर्भूयासं ते गंणो ह्यहम् । अनेनैव शरीरेण तथेत्येवाह गां प्रभुः

இதைக் கேட்டு நான் சம்புவிடம் கூறினேன்—“நான் உமது கணங்களில் ஒருவனாக ஆகவேண்டும்.” ஆண்டவன் சொன்னான்—“அப்படியே; இந்த உடலோடே.”

Verse 37

ततः कैलासमानीय विमानं मम चादिशत् । सर्वरत्नमयं दिव्यं दिव्याश्चर्यसमावृतम्

பின்னர் அவர் என்னை கைலாசத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன, தெய்வீகமும் அதிசய ஒளிவளமும் சூழ்ந்த ஒரு விமானத்தை எனக்கு அளித்தார்.

Verse 38

विचरामि प्रतीतोऽहं तदारूढो यदृच्छया । अथ काले कियन्मात्रे व्यतीतेऽत्रैवं पर्वते

அவ்விமானத்தில் தானாகவே ஏறி, நான் மனநிறைவுடன் சுற்றித் திரிந்தேன். பின்னர் இப்பர்வதத்தில் சிறிது நேரமே கடந்ததும், இவ்வாறு நிகழ்ந்தது.

Verse 39

गवाक्षाधिष्ठितोऽपश्यं वसंते मुनिकन्यकाम् । प्रवाति दक्षिणे वायौ मदनाग्निप्रदीपितः

வசந்த காலத்தில் ஜன்னல் திறப்பில் நின்று நான் ஒரு முனிவரின் மகளைக் கண்டேன். தென்றல் (தெற்கு காற்று) வீசியதும் என் உள்ளத்தில் மதனாக்னி எரிந்தெழுந்தது.

Verse 40

अग्निवेश्यसुतां भद्र विवस्त्रां जलमध्यगाम् । उद्भिन्नयौवनां श्यामां मध्यक्षामां मृगेक्षणाम्

ஓ பத்திரா! அவள் அக்னிவேஷ்யரின் மகள்—ஆடை இன்றி நீரின் நடுவே நின்றாள்; புதிதாய் மலர்ந்த யௌவனம், கருநிறம், மெலிந்த இடை, மான்விழி உடையாள்.

Verse 41

विस्तीर्णजघनाभोगां रंभोरुं संहतस्तनीम् । तामंकुरितलावण्यां जलसेका दिवाग्रतः

அவளது இடுப்புப் பகுதி விரிந்தும் நிறைந்தும் இருந்தது; தொடைகள் ரம்பையைப் போல, மார்புகள் உறுதியாய் நெருங்கியவை; பகல் வெளிச்சத்தில் நீராடும் போது அவள் அழகு புதிதாய் முளைத்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 42

प्रोन्निद्रपंकजमुखीं वर्णनीयतमाकृतिम् । यथाप्रज्ञानयाथात्म्याद्विद्विद्भिरपि वर्णिनीम्

அவளது முகம் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரையைப் போன்றது; அவளது உருவம் மிகுந்த புகழுக்குரியது; ஆனால் சாதாரண அறிவை மீறும் அவளது உண்மைநிலை காரணமாக, அறிஞர்களாலும் அவளை யதார்த்தமாக வர்ணிக்க இயலவில்லை.

Verse 43

प्रोद्यत्कटाक्षविक्षेपैः शरव्रातैरिव स्मरः । स्वयं तदंगमास्थाय ताडयामास मां दृढम्

அவளது வீசப்பட்ட கடாட்சங்கள் அம்புகளின் மழைபோல்; மன்மதன் தானே அவளது அங்கங்களில் நின்று என்னை வலுவாகத் தாக்கினான் போல இருந்தது.

Verse 44

वयस्यासंवृचामेवं खेलमानां यदृच्छया । अवतीर्याहमहरं विमानान्मदनातुरः

அவளது தோழியர் இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருக்க, தற்செயலாக நான் விமானத்திலிருந்து இறங்கி, காமவேதனையால் அந்த வாய்ப்பைப் பற்றிக் கொண்டேன்.

Verse 45

सा गृहीता मया दीर्घं प्रकुर्वाणा महास्वनम् । तातेति च विमानस्था रुरोदातीव भद्रक

நான் அவளை நீண்ட நேரம் உறுதியாகப் பிடித்திருந்தேன்; அவள் பேரொலியுடன் அழுதாள். ‘தந்தையே!’ என்று விமானத்தில் இருந்தபடியே உதவியற்றவள்போல் கதறினாள், ஓ நல்வனே।

Verse 46

ततो वयस्यास्ता दीना मुनिमाहुः प्रधाविताः । वैमानिकेन केनापि ह्रियते तव पुत्रिका

அப்போது அவளுடைய துயருற்ற தோழியர் ஓடிச் சென்று முனிவரிடம் கூறினர்—“ஏதோ ஒரு வைமானிகன் உங்கள் மகளை எடுத்துச் செல்கிறான்!”

Verse 47

रुदन्तीं भगवन्नेतां त्राह्युत्तिष्ठेति सर्वतः । तासां तदाकर्ण्य वचो मुनिर्भद्रतपोनिधिः

அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வேண்டினர்—“பகவனே, இவள் அழுகிறாள்; காப்பாற்றுங்கள்; உடனே எழுங்கள்!” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்த முனி—தவத்தின் நல்வளஞ்சியம்—(செயலுக்கு எழுந்தார்)।

Verse 48

अग्निवेश्योऽभ्यगात्तस्या व्योमन्युपपदं त्वरन् । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा संस्तभ्य तपसा गतिम्

அப்போது அக்னிவேஷ்யர் விரைந்து வான்வழியாகச் சென்று அவளை அணுகினார். என்னிடம் “நில், நில்” என்று கூறி, தவவலத்தால் என் இயக்கத்தைத் தடுத்தார்।

Verse 49

ततः प्रकुपितः प्राह मुनिमामति दुःसहम् । अग्निवेश्य उवाच । यस्मान्मदीया तनया मांसपेशीव ते हृता

அப்போது கோபத்தால் கொதித்த முனிவர் என்னிடம் தாங்கமுடியாத சொற்களைச் சொன்னார். அக்னிவேஷ்யர் கூறினார்—“நீ என் மகளைக் கறி கட்டிபோல் எடுத்துச் சென்றதால்…”

Verse 50

गृध्रेणेवाऽधुना व्योम्नि तस्माद्गध्रो भव द्रुतम् । अनिच्छंती मदीयेयं सुता बाला तपस्विनी

இப்போது வானில் கழுகு அவளைத் தூக்கிச் செல்கின்றதுபோல், நீ உடனே கழுகாக ஆகிவிடு. என் இந்த மகள்—விருப்பமற்ற, சிறுமி, தவவிரதை—கவரப்பட்டாள்.

Verse 51

त्वया हृताधुनास्यैतत्फलमाप्नुहि दुर्मते । इत्याकर्ण्य भयाविष्टो लज्जयाधोमुखो मुनेः

நீ இப்போது அவளை கவர்ந்தாய்; ஆகவே இச்செயலின் பலனை அடை, தீயமனத்தவனே! இதைக் கேட்டவுடன் அவன் அச்சத்தில் ஆழ்ந்து, வெட்கத்தால் முனிவர்முன் முகம் தாழ்த்தினான்.

Verse 52

पादौ प्रगृह्य न्यपतं रुदन्नतितरां तदा । न मयेयं परिज्ञाय हृता नाद्यापि धर्षिता

அப்போது அவருடைய பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு நான் தரையில் விழுந்து மிகுந்து அழுதேன்: “அவள் யார் என அறியாமலே அவள் கவரப்பட்டாள்; இன்றுவரை அவள் அவமதிக்கப்படவும் இல்லை.”

Verse 53

प्रसादं कुरु ते शापं व्यावर्तय तपोनिधे । प्रणतेषु क्षमावन्तो निसर्गेण तपोधनाः

அருள் புரிவாயாக, தவநிதியே; உமது சாபத்தைத் திரும்பப் பெறுவாயாக. ஏனெனில் தவத்தில் செல்வமுடையோர் இயல்பாகவே பணிந்தும் சரணடைந்தும் இருப்போர்க்கு மன்னிப்பர்.

Verse 54

भवंति संतस्तद्गृध्रो मा भवेयं प्रसीद मे । इति प्रपन्नेन मया प्रणतोऽसौ महामुनिः

நல்லோர் கருணையுடையோர்; ஆகவே நான் கழுகாக ஆகாதபடி—எனக்கு அருள் புரிவாயாக. இவ்வாறு சரணடைந்த நான் அந்த மகாமுனியை வணங்கி பணிந்தேன்.

Verse 55

प्रसन्नः प्राह नो मिथ्या मम वाक्यं भवेत्क्वचित् । किं त्विंद्रद्युम्नभूपालपरिज्ञाने सहायताम्

மகிழ்ந்து அவர் கூறினார்—“என் வாக்கு எந்நேரமும் பொய்யாகாது. ஆனால் அரசன் இந்திரத்யும்னனை அறிதலில் நீ உதவி செய்ய வேண்டும்.”

Verse 56

यदा यास्यसि शापस्य तदा मुक्तिमवाप्स्यसि

“சாபத்தின் பலனை நீ அனுபவித்த பின், அப்பொழுது விடுதலை பெறுவாய்.”

Verse 57

इत्युक्त्वा स मुनिः प्रायाद्गृहीत्वा निजकन्यकाम् । अखण्डशीलां स्वावासमहं गृध्रोऽभवं तदा

இவ்வாறு கூறி அந்த முனிவர் தம் கற்பு குன்றாத மகளைக் கொண்டு தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்; அதே நொடியில் நான் கழுகானேன்.

Verse 58

एवं तदा दमनकोत्सव ईश्वरस्य आंदोलनेन नृपवेश्मनि मेऽवतारः । शम्भोर्गणत्वमभवच्च तथाग्निवेश्यशापेन गृध्र इह भद्र तवेदमुक्तम्

இவ்வாறு அக்காலத்தில்—ஈசுவரனின் தமனகோৎসவமும் ஊஞ்சல் விழாவும் நடைபெறுகையில்—அரண்மனையில் எனது அவதாரம் நிகழ்ந்தது. சம்புவின் கணமாகும் நிலையும் எனக்குக் கிடைத்தது; மேலும், ஓ நல்வனே, அக்னிவேஷ்யரின் சாபத்தால் இங்கு நான் கழுகானேன். இதுவே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.