Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

நாரதர் கூறினார்—சென்றுகொண்டிருந்த கிரிஜை, தன் தாயின் பேரொளி கொண்ட தோழியை கண்டாள்; அவள் அந்த மலையின் தேவதை, ‘குசுமாமோதினி’ எனப் பெயருடையவள்.

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

மலைமகளை கண்டதும் அந்த தேவதை அன்பால் உருகினாள்; அணைத்துக்கொண்டு உரத்த குரலில் கூறினாள்—“மீண்டும் எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

சங்கரனால் எழுந்த தன் கோபத்தின் காரணமெல்லாம் அவளிடம் கூறினாள். பின்னர் தாயால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அந்த தேவியிடம் கிரிஜை மீண்டும் உரைத்தாள்.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“களங்கமற்றவளே! நீ எப்போதும் மலைமன்னனின் அதிஷ்டான தேவியே. நீ அனைத்தையும் அறிந்தவள்; எந்நேரமும் அருகிலிருப்பவள்; என்மேல் மிகுந்த வாத்ஸல்யம் கொண்டவள்.”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“ஆகையால் இப்போது நீ செய்ய வேண்டியதை நான் சொல்கிறேன். ஆனால் பினாகி (சிவன்) அருகில் வேறொரு பெண் நுழைவது பற்றியதோ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“நல்லவளே! எனக்குச் சொல்ல வேண்டியதை நீ கூறு; அதன் பின் உரியதை நான் செய்வேன்.” என்று அந்த தேவி கூற, தேவி (பார்வதி) மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

அங்கே பல அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய உயர்ந்த சிகரத்தில், அவள் ஆபரணங்களையும் பிறவற்றையும் விட்டு, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து தவவாழ்வை ஏற்றாள்.

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

மலைமகள் தன் புதல்வன் காத்தருள, தவம் புரிந்தாள். கோடையில் பஞ்சாக்னித் தாபத்தைத் தாங்கி, மழைக்காலத்தில் நீரில் மூழ்கி இருந்தாள்.

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

ஹரனின் அருகில் இங்கே எந்தப் பெண்ணும் நுழையாதபடி பார்த்துக்கொள். இங்கே வேறு பெண்ணைக் கண்டால் உடனே எனக்குச் சொல், என் மகனே.

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

நான் உடனே செய்வேன்; அதன் பின் ஏற்றது தாமதமின்றி நிகழும். “எவமஸ்து” என்று கூறி வீரகன் தேவியை உரைத்தான்.

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

தாயின் ஆணையால் மகன்—மகிழ்ச்சியால் உடல் புலகித்து, காய்ச்சல் நீங்கி—தாயை வணங்கி, மும்முகக் கண் உடைய இறைவனைத் தரிசிக்கச் சென்றான்.

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

பின்னர் அவன் கஜவக்திரனாகிய (கணேசனை) நோக்கி உரைத்தான்; வணங்கி அங்கே நின்ற அவன் கண்ணீரால் குரல் தழுதழுத்து வேண்டினான்: “பார்வதி, என்னையும் அழைத்துச் செல்.”

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

குழந்தையே, கஜவக்த்ரன் என்னை ஏளனம் செய்வதுபோல உன்னையும் நிச்சயமாக ஏளனம் செய்வான். ஆகவே என்னுடன் வா; என் பாதை எதுவோ அதுவே உனதுமாகும்.

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

மகனே, வஞ்சகர்களுக்கு அவமானத்திலிருந்தே மரணம் வருகிறது; அது நன்று. இவ்வாறு சொல்லி அவனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு அவள் ஹிமாத்ரி (இமய) நோக்கி சென்றாள்.