Adhyaya 6

Verse 1

श्रीनारद उवाच । इति श्रुत्वा फाल्गुनाहं रोमांचपुलकीकृतः । स्वरूपं प्रकटीकृत्य ब्राह्मणानिदमब्रवम्

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட நான், பால்குனன், மெய்சிலிர்ப்பால் புலகிதமடைந்தேன். பின்னர் என் உண்மை உருவத்தை வெளிப்படுத்தி அந்தப் பிராமணர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னேன்.

Verse 2

अहो धन्यः पितास्माकं यस्य सृष्टस्य पालकाः । युष्मद्विधा ब्राह्मणेंद्राः सत्यमाह पुरा हरिः

அஹோ! நம் தந்தை நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்; அவருடைய படைப்பை உங்களைப் போன்ற பிராமணத் தலைவர்கள் காக்கின்றனர். இந்த உண்மையை முன்பே ஹரி உரைத்தார்.

Verse 3

मत्तोऽप्यनंतात्परतः परस्मात्समस्तभूताधिपतेर्न किंचित् । तेषां किमुस्यादितरेण येषां द्विजेश्वराणां मम मार्गवादिनाम्

என்னைத் தாண்டியும்—அனந்தனைத் தாண்டியும்—அனைத்து உயிர்களின் அதிபதியான பரமேஸ்வரனைத் தாண்டியும்—எதுவும் இல்லை. என் மார்க்கத்தைப் போதிக்கும் த்விஜேஸ்வரர்களுக்கு வேறு எதன் தேவை?

Verse 4

तत्सर्वथाद्या धन्योऽस्मि संप्राप्तं जन्मनः फलम् । यद्भवन्तो मया दृष्टाः पापोपद्रववर्जिताः

ஆகையால் இன்று நான் எல்லாவிதத்திலும் பாக்கியவான்; என் பிறவியின் பயன் கிடைத்தது—பாவமும் துன்பத் தொல்லையும் அற்ற உங்களை நான் தரிசித்ததினால்.

Verse 5

ततस्ते सहसोत्थाय शातातपपुरोगमाः । अर्घ्यपाद्यादिसत्कारैः पूजयामासुर्मां द्विजाः

அப்போது சாத்தாதபர் முன்னணியில் அந்த இருபிறப்பினர் உடனே எழுந்து, அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய மரியாதை உபசாரங்களால் என்னை வழிபட்டனர்।

Verse 6

प्रोक्तवन्तश्च मां पार्थ वचः साधुजनो चितम् । धन्या वयं हि देवर्षे त्वमस्मान्यदिहागतः

ஓ பார்த்தா, அவர்கள் நல்லோர்க்குரிய இனிய சொற்களை என்னிடம் கூறினர்—“ஓ தேவரிஷியே, நீங்கள் இங்கு எங்களிடம் வந்ததால் நாங்கள் பாக்கியவான்கள்.”

Verse 7

कुतो वाऽगमनं तुभ्यं गन्तव्यं वा क्व सांप्रतम् । अत्राप्यागमने कार्यमुच्यतां मुनिसत्तम

நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள், இப்போது எங்கே செல்ல வேண்டும்? மேலும் இங்கு வந்ததனால் என்ன பயன் நிறைவேறுகிறது—கூறுங்கள், ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே।

Verse 8

श्रुत्वा प्रीतिकरं वाक्यं द्विजानामिति पांडव । प्रत्यवोचं मुनीन्द्रांस्ताञ्छ्रूयतां द्विजसत्तमाः

ஓ பாண்டவா, இருபிறப்பினரின் இனிய சொற்களை கேட்டபின், அந்த முனிவர்தலைவர்களிடம் நான் கூறினேன்—“ஓ இருபிறப்பினரிற் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்।”

Verse 9

अहं हि ब्रह्मणो वाक्याद्विप्राणां स्थानकं शुभम् । दातुकामो महातीर्थे महीसागरसंगमे

நான் பிரம்மாவின் ஆணையினால், மகாதீர்த்தமான நிலம் (நதி/தேசம்) மற்றும் கடல் சங்கமத்தில், பிராமணர்களுக்கு மங்களமான வாசஸ்தலத்தை அளிக்க விரும்புகிறேன்।

Verse 10

परीक्षन्ब्राह्मणानत्र प्राप्तो यूयं परीक्षिताः । अहं वः स्थायिष्यामि चानुजानीत तद्द्विजाः

பிராமணர்களைச் சோதிக்க நீங்கள் இங்கு வந்தீர்கள்; இப்போது நீங்கள் தாமே சோதிக்கப்பட்டீர்கள். உங்கள் நலனுக்காக நான் இங்கேயே தங்குவேன்—ஆகையால், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அனுமதி அளியுங்கள்.

Verse 11

एवमुक्तो विलोक्यैव द्विजाञ्छातातपोऽब्रवीत् । देवानामपि दुष्प्राप्यं सत्यं नारद भारतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், சாத்தாதபர் பிராமணர்களை நோக்கி உரைத்தார்—ஓ நாரதா, சத்தியம் தேவர்களுக்கே அரிது; ஓ பாரதா, இதுவே உண்மை.

Verse 12

किं पुनश्चापि तत्रैव मही सागरसंगमः । यत्र स्नातो महातीर्थफलं सर्वमुपाश्नुते

அப்படியெனில் அந்த மகீ–கடல் சங்கமம் எவ்வளவு சிறப்பு! அங்கே நீராடுபவன் எல்லா மகாதீர்த்தங்களின் பலனையும் முழுமையாகப் பெறுவான்.

Verse 13

पुनरेको महान्दोषो बिभीमो नितरां यतः । तत्र चौराः सुबहवो निर्घृणाः प्रियसाहसाः

ஆயினும் மீண்டும் ஒரு பெரிய, மிகப் பயங்கரமான குறை உண்டு—அங்கே பல திருடர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் இரக்கமற்றவர்கள், துணிச்சல் வெறியர்கள்.

Verse 14

स्वर्शेषु षोडशं चैकविंशंगृह्णंति नो धनम् । धनेन तेन हीनानां कीदृशं जन्म नो भवेत्

அவர்கள் எங்கள் வீட்டிலேயே எங்கள் செல்வத்தின் பதினாறு—அல்லது இருபத்தொன்று—பங்குகளைப் பறிக்கிறார்கள். அந்தச் செல்வமின்றி எங்களுக்கு எத்தகைய வாழ்க்கை (அல்லது பிறவி) எஞ்சும்?

Verse 15

वरं बुभुक्षया वासो मा चौरकरगा वयम् । अर्जुन उवाच । अद्भुतं वर्ण्यते विप्र के हि चौराः प्रकीर्तिताः

பசியோடு வாழ்வதே நன்று; ஆனால் திருடர்களின் கைகளில் சிக்காதிருப்போம். அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! இது வியப்பாக உள்ளது; நீங்கள் கூறும் ‘திருடர்கள்’ யார்?

Verse 16

किं धनं च हरंत्येते येभ्यो बिभ्यति ब्राह्मणाः । नारद उवाच । कामक्रोधादयश्चौरास्तप एव धनं तथा

பிராமணர்களும் அஞ்சும் அவர்கள் எந்தச் செல்வத்தைத் திருடுகின்றனர்? நாரதர் கூறினார்—காமம், கோபம் முதலியவையே திருடர்கள்; அவர்கள் திருடுவது தபஸ்சின் செல்வமே.

Verse 17

तस्यापहाभीतास्ते मामूचुरिति ब्राह्मणाः । तानहं प्राब्रवं पश्चाद्वि जानीत द्विजोत्तमाः

அந்த (ஆன்மீகச் செல்வம்) பறிபோகுமோ என்ற அச்சத்தால் அந்தப் பிராமணர்கள் என்னிடம் கூறினர். பின்னர் நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, இதை நன்கு அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 18

जाग्रतां तु मनुष्याणां चौराः कुर्वंति किं खलाः । भयभीतश्चालसश्च तथा चाशुचिरेव यः

மனிதர்கள் விழித்திருந்தாலும் தீய திருடர்கள் என்ன செய்யமாட்டார்கள்? அச்சமுள்ளவன், சோம்பேறி, அசுத்தன்—இவன் இந்தப் பாதையில் நிலைத்தன்மையை எவ்வாறு பெறுவான்?

Verse 19

तेन किं नाम संसाध्यं भूमिस्तं ग्रसते नरम्

அத்தகைய வாழ்வால் என்ன சாதிக்க முடியும்? இறுதியில் பூமி அந்த மனிதனை விழுங்கிவிடுகிறது.

Verse 20

शातातप उवाच । वयं चौरभयाद्भीतास्ते हरंति धनं महत् । कर्तुं तदा कथं शक्यमंगजागरणं तथा

சாதாதபர் கூறினார்—கள்வர்களின் அச்சத்தால் நாங்கள் மிகுந்த பயத்தில் உள்ளோம்; அவர்கள் பெரும் செல்வத்தைப் பறித்துச் செல்கின்றனர். இந்நிலையில் விழிப்புடன் ஜாகரணமும் நியம அனுஷ்டானமும் எவ்வாறு செய்ய இயலும்?

Verse 21

खलाश्चौरा गताः क्वापि ततो नत्वाऽगता वयम् । तस्मासर्वं संत्यजामो भयभीता वयं मुने

அந்த தீய கள்வர்கள் எங்கோ சென்றுவிட்டனர்; நாங்கள் வணங்கி ஆலோசனை பெற்று மீண்டும் வந்தோம். ஆகவே, முனிவரே, பயத்தால் நடுங்கி அனைத்தையும் துறக்கிறோம்.

Verse 22

प्रतिग्रहश्च वै घोरः षष्ठांऽशफलदस्तथा । एवं ब्रुवति तस्मिंश्च हारीतोनाम चाब्रवीत्

விவேகமின்றி தானம் ஏற்றுக்கொள்வது உண்மையிலேயே பயங்கரம்; அதன் பலனும் ஆறில் ஒரு பங்காகவே கிடைக்கும். இவ்வாறு அவர் கூறிக்கொண்டிருக்கையில், ‘ஹாரீத’ன் எனப் பெயருடையவர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 23

मूढबुद्ध्या हि को नाम महीसागरसंगमम् । त्यजेच्च यत्र मोक्षश्च स्वर्गश्च करगोऽथ वा

முழுமையாக மயக்கமடைந்தவன் அல்லாமல் யார் நிலமும் கடலும் கூடும் சங்கமத்தைத் துறப்பார்? அங்கே மோட்சமும் ஸ்வர்கமும் கைப்பிடியில் இருப்பதுபோல் கிடைக்கின்றன.

Verse 24

कलापादिषु ग्रामेषु को वसेत विचक्षणः । यदि वासः स्तम्भतीर्थे क्षणार्धमपि लभ्यते

கலாபா முதலான சாதாரண கிராமங்களில் யார் அறிவுடையவர் தங்குவார்? ஸ்தம்பதீர்த்தத்தில் அரை நொடியாவது வாசம் கிடைத்தால் போதுமே.

Verse 25

भयं च चौरजं सर्वं किं करिष्यति तत्र न । कुमारनाथं मनसि पालकं कुर्वतां दृढम्

அங்கே திருடர்களால் உண்டாகும் எந்த அச்சமும் என்ன செய்யும்? உள்ளத்தில் குமாரநாதனை உறுதியாகக் காவலனாக வைத்திருப்போர்க்கு எல்லா அச்சமும் நீங்கும்।

Verse 26

साहसं च विना भूतिर्न कथंचन प्राप्यते । तस्मान्नारद तत्राहमा यास्ये तव वाक्यतः

துணிவின்றி செல்வமும் (வெற்றியும்) எந்நாளும் கிடையாது. ஆகவே, நாரதரே, உங்கள் சொல்லின்படி நான் நிச்சயமாக அங்கே செல்வேன்।

Verse 27

षड्विंशतिसहस्राणि ब्राह्मणा मे परिग्रहे । षट्कर्मनिरताः शुद्धा लोभदम्भविवर्जिताः

என் பராமரிப்பில் இருபத்தாறு ஆயிரம் பிராமணர்கள் உள்ளனர்—அவர்கள் ஷட்கர்மங்களில் ஈடுபட்டவர்கள், தூய்மையுடையவர்கள், பேராசை மற்றும் பாசாங்கு அற்றவர்கள்।

Verse 28

तैः सार्धमागमिष्यामि ममेदं मतमुत्तमम् । इत्युक्ते वचने तांश्च कृत्वाहं दंडमूर्धनि

“அவர்களுடன் சேர்ந்து நானும் வருவேன்—இதுவே என் மிகச் சிறந்த தீர்மானம்.” என்று கூறி, அந்தச் சொல்லை மரியாதையுடன் தலைமேல் வைத்ததுபோல் (ஏற்று) வணங்கினார்।

Verse 29

निवृत्तः सहसा पार्थ खेचरोऽतिमुदान्वितः । शतयोजनमात्रं तु हिममार्गमतीत्य च

ஓ பார்த்தா, அந்த ஆகாயப் பயணி பேரானந்தம் நிறைந்து உடனே திரும்பினான்; மேலும் நூறு யோஜனை அளவுள்ள பனிமார்க்கத்தைத் தாண்டி…

Verse 30

केदारं समुपायातो युक्तस्तैर्द्विजसत्तमैः । आकाशेन सुशक्यश्च बिलेनाथ स देशकः

அவன் அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பாளர்களுடன் (பிராமணர்களுடன்) கேதாரத்தை அடைந்தான். அந்தப் பகுதி ஆகாயமார்க்கத்தால் எளிதில் அணுகத்தக்கது; மேலும்—என்று சொல்லப்படுகிறது—குகை வழியாலும் செல்லலாம்.

Verse 31

अतिक्रांतुं नान्यथा च तथा स्कंदप्रसादतः

அதை வேறு எந்த முறையாலும் கடக்க இயலாது; அந்த முறையிலேயே, ஸ்கந்தனின் அருளால் மட்டுமே.

Verse 32

अर्जुन उवाच । क्व कलापं च द्ग्रामं कथं शक्यं बिलेन च । कथं स्कंदप्रसादः स्यादेतन्मे ब्रूहि नारद

அர்ஜுனன் கூறினான்—“அந்த கலாப கிராமம் எங்கே உள்ளது? குகை வழியாக அங்கே எவ்வாறு செல்ல முடியும்? மேலும் ஸ்கந்தனின் அருள் எவ்வாறு கிடைக்கும்? நாரதரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 33

नारद उवाच । केदाराद्धिमसंयुक्तं योजनानां शतं स्मृतम् । तदंते योजनशतं विस्तृतं तत्कलापकम्

நாரதர் கூறினார்—“கேதாரத்திலிருந்து பனியால் நிறைந்த நூறு யோஜனைப் பரப்பு என்று சொல்லப்படுகிறது. அதன் அப்பால் மேலும் நூறு யோஜனை விரிந்த ‘கலாபகம்’ உள்ளது.”

Verse 34

तदंते योजनशतं वासुकार्णव मुच्यते । शतयोजनमात्रः स भूमिस्वर्गस्ततः स्मृतः

அதன் அப்பால் இன்னொரு நூறு யோஜனைப் பகுதி ‘வாசுகி-ஆர்ணவம்’ (வாசுகியின் கடல்) என அழைக்கப்படுகிறது. அங்கிருந்து நூறு யோஜனைப் பரப்பு ‘பூமி-ஸ்வர்க்கம்’—பூமியிலுள்ள சொர்க்கம்—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 35

बिलेन च यथा शक्यं गंतुं तत्र श्रृणुष्व तत् । निरन्नं वै निरुदकं देवमाराधयेद्गुहम्

குகை வழியாக அங்கு இயன்றபடி எவ்வாறு செல்லலாம் என்பதை கேள். அன்னமும் நீரும் தவிர்த்து, தெய்வமான குகன் (ஸ்கந்தன்) அருளை வழிபட வேண்டும்.

Verse 36

दक्षिणायां दिशि ततो निष्पापं मन्यते यदा । तदा गुहोऽस्य स्वप्ने गच्छेति भारत

பின்னர் தென் திசையில், தன்னைப் பாவமற்றவன் என எண்ணும் போது, கனவில் குகன் தோன்றி—“செல்” என்கிறான், ஓ பாரதா.

Verse 37

ततो गुहात्पश्चिमतो बिलमस्ति बृहत्तरम् । तत्र प्रविश्य गंतव्यं क्रमाणां शतसप्तकम्

அதன்பின் குகனின் மேற்கே இன்னும் பெரிய குகை உள்ளது. அதில் நுழைந்து ஏழுநூறு அடிகள் (படிகள்) முன்னே செல்ல வேண்டும்.

Verse 38

तत्र मारकतं लिंगमस्ति सूर्यसमप्रभम् । तदग्रे मृत्तिका चास्ति स्वर्णवर्णा सुनिर्मला

அங்கே சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் மரகத நிற லிங்கம் உள்ளது. அதன் முன் பொன்னிறமாய் மிகத் தூய மண்ணும் (மிருத்திகையும்) இருக்கிறது.

Verse 39

नमस्कृत्य च तल्लिंगं गृहीत्वा मृत्तिकां च ताम् । आगंतव्यं स्तंभतीर्थे समाराध्य कुमारकम्

அந்த லிங்கத்தை வணங்கி, அந்தத் தூய மிருத்திகையை எடுத்துக்கொண்டு, ஸ்தம்ப தீர்த்தத்திற்குச் சென்று அங்கே குமாரகன் (ஸ்கந்தன்)னை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 40

कोलं वा कूपतो ग्राह्यं भूतायां निशि तज्जलम् । तेनोदकेन मृत्तिकया कृत्वा नेत्रद्वयाञ्जनम्

நள்ளிரவில் குளம் அல்லது கிணற்றிலிருந்து நீரை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அந்த நீரும் புனித மண்ணும் கொண்டு இரு கண்களுக்கும் அஞ்சனம் (கண் மருந்து) தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 41

उद्वर्तनं च देहस्य कदाचित्षष्टिमे पदे । नेत्रांजनप्रभावाच्च बिलं पश्यति शोभनम्

அதனால் உடலை உராய்ந்து (உத்வர்த்தனம்) செய்தால், ஒருசமயம் அறுபதாம் அடியில், அந்த கண் அஞ்சனத்தின் வல்லமையால் அழகிய பிலவாயில் (குகைமுகம்) தோன்றும்.

Verse 42

तन्मध्येन ततो याति गात्रोद्वर्त्तप्रभावतः । कारीषैर्नाम चात्युग्रैर्भक्ष्यते नैव कीटकैः

பின்னர் அவன் அதன் நடுவாகச் சென்று, உடல் உத்வர்த்தனத்தின் வல்லமையால் முன்னே செல்கிறான். ‘காரீஷ’ எனப்படும் மிகக் கடுமையான உயிர்கள் இருந்தாலும், பூச்சிகள் அவனை எவ்விதமும் தின்னாது.

Verse 43

बिलमध्ये च संपश्यन्सिद्धान्भास्करसन्निभान् । यात्येवं यात्यसौ पार्थ कलापं ग्राममुत्तमम्

குகையின் உள்ளே அவன் சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய சித்தர்களைக் காண்கிறான். இவ்வாறு, ஓ பார்த்தா, அவன் தொடர்ந்து சென்று ‘கலாப’ எனும் சிறந்த கிராமத்தை அடைகிறான்.

Verse 44

तत्र वर्षसहस्राणि चत्वार्यायुःप्रकीर्तितम् । फलानां भोजनं च स्यात्पुनः पुण्यं च नार्ज्जयेत्

அங்கே நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பழங்களே உணவாகும்; மேலும் மீண்டும் (மர்த்தியலோகம்போல்) புதிய புண்ணியம் சேராது.

Verse 45

इत्येतत्कथितं तुभ्यमतश्चाभूच्छृणुष्व तत् । तपः सामर्थ्यतः सूक्ष्मान्दण्डस्याग्रे निधाय तान्

இவ்வாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இனி நடந்ததை கேள். தவத்தின் வல்லமையால் அந்த நுண்ணியவற்றை தண்டத்தின் முனையில் வைத்து அவர்…

Verse 46

द्विजानहं समायातो महीसागरसंगमम्

நான் அந்த இருவேதியர் (பிராமணர்) உடன் நிலமும் கடலும் கூடும் சங்கமத்துக்கு வந்தேன்.

Verse 47

तदोत्तार्य मया मुक्तास्तीरे पुण्यजलाशये । ततो मया कृतं स्नानं सह तैर्द्विजसत्तमैः

அவர்களை அக்கரை சேர்த்துப் புண்ணிய நீர்நிலையின் கரையில் விடுதலை செய்தேன். பின்னர் அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களுடன் புனித நீராடல் செய்தேன்.

Verse 48

निःशेषदोषदावाग्नौ महीसागरसंगमे । पितॄणां देवतानां च कृत्वा तर्पणसत्क्रियाः

நிலம்-கடல் சங்கமத்தில்—மீதமுள்ள குற்றங்களை காட்டுத்தீ போலச் சுட்டெரிக்கும் அந்தத் தலத்தில்—பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் முதலிய நற்கிரியைகள் செய்தனர்.

Verse 49

जपमानाः परं जप्यं निविष्टाः संगमे वयम् । भास्करं समवेक्षंतश्चिंतयंतो हरिं हृदि

சங்கமத் தீர்த்தத்தில் நாம் அமர்ந்து பரம ஜப்ய மந்திரத்தை ஜபித்தோம்; பாஸ்கரனை நோக்கி, இதயத்தில் ஹரியைத் தியானித்தோம்.

Verse 50

तस्मिंश्चैवांतरे पार्थ देवाः शक्रपुरोगमाः । आदित्याद्या ग्रहाः सर्वे लोकपालाश्च संगताः

அந்த வேளையிலே, ஓ பார்த்தா, சக்ரன் தலைமையில் தேவர்கள் கூடினர். ஆதித்யன் முதலான எல்லா கிரகங்களும், திசைகளின் லோகபாலர்களும் அங்கே ஒன்றாய்ச் சேர்ந்தனர்.

Verse 51

देवानां योनयो ह्यष्टौ गंधर्वाप्सरसां गणाः । महोत्सवे ततस्तस्मिन्गीतवादित्र उत्तमे

அங்கே தேவர்களின் எட்டு தெய்வீக வகைகளும், கந்தர்வர்-அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் இருந்தன. அந்த மகோற்சவத்தில் சிறந்த பாடலும் வாத்திய ஒலியும் முழங்கின.

Verse 52

पादप्रक्षालनं कर्तुं विप्राणामुद्यतस्त्वहम् । तस्मिन्काले चाश्रृणवमहमातिथ्यवाक्यताम्

நான் பிராமணர்களின் பாதங்களைத் துவைக்கத் தயாரானேன். அச்சமயத்தில் விருந்தோம்பல் முறையில் கூறப்பட்ட சொற்களை நான் கேட்டேன்.

Verse 53

सामध्वनिसमायुक्तां तृतीयस्वरनादिताम् । अतीव मनसो रम्यां शिव भक्तिमिवोत्तमाम्

அது சாமவேதத் துதியின் ஒலியால் நிறைந்து, மூன்றாம் ஸ்வரத்தில் ஒலித்தது. மனத்திற்கு மிக இனிமை—சிவபக்தியின் உச்சம் போலவே.

Verse 54

विप्रैरुत्थाय संपृष्टः कस्त्वं विप्र क्व चागतः । किं वा प्रार्थयसे ब्रूहि यत्ते मनसि रोचते

பிராமணர்கள் எழுந்து அவனை வினவினர்—“நீ யார், ஓ பிராமணா, எங்கிருந்து வந்தாய்? சொல், நீ எதை நாடுகிறாய்; உன் மனத்திற்கு விருப்பமானது என்ன?”

Verse 55

विप्र उवाच । मुनिः कपिलनामाहं नारदाय निवेद्यताम् । आगतः प्रार्थनायैव तच्छ्रुत्वाहमथाब्रवम्

விப்ரன் கூறினான்—“நான் கபிலன் என்னும் முனிவன்; இதை நாரதருக்கு அறிவிக்கவும். நான் வேண்டுதலுக்காகவே வந்தேன்.” இதைக் கேட்டபின் நான் மறுமொழி உரைத்தேன்.

Verse 56

धन्योहं यदिहायातः कपिल त्वं महामुने । नास्त्यदेयं तवास्माभिः पात्रं नास्ति तवाधिकम्

கபில மகாமுனியே, நீங்கள் இங்கு வந்ததால் நான் பாக்கியவான் ஆனேன். உமக்காக எங்களால் அளிக்க முடியாதது எதுவும் இல்லை; உம்மைவிட உயர்ந்த பாத்திரன் யாருமில்லை.

Verse 57

कपिला उवाच । ब्रह्मपुत्र त्वया देयं यदि मे त्वं श्रृणुष्व तत् । अष्टौ विप्रसहस्रामि मम देहीति नारद

கபிலர் கூறினார்—“பிரம்மபுத்திர நாரதரே, நீர் எனக்கு தானம் அளிக்க விரும்பினால் கேளும்—எனக்கு எட்டாயிரம் பிராமணர்களை அளியுங்கள்.”

Verse 58

भूमिदानं करिष्यामि कलापग्रामवासिनाम् । ब्राह्मणानामहं चैषां तदिदं क्रियतां विभो

கலாபகிராமத்தில் வாழும் இப் பிராமணர்களுக்காக நான் நிலதானம் செய்வேன். ஆகவே, விபோ, இச்செயல் நிறைவேறட்டும்.

Verse 59

ततो मया प्रतिज्ञातमेव मस्तु महामुने । त्वयापि क्रियतां स्थानं कापिलं कपिलोत्तमम्

அப்போது நான் கூறினேன்—“மகாமுனியே, நான் எடுத்த உறுதி அப்படியே நிறைவேறட்டும். மேலும், கபிலோத்தமரே, நீரும் ‘காபில’ எனும் புனிதத் தலத்தை நிறுவுக.”

Verse 60

श्राद्धे वा प्राप्तकाले वा ह्यतिथिर्विमुखीभवेत् । यस्याश्रममुपायातस्यस्य सर्वं हि निष्फलम्

சிராத்தக் காலத்திலோ உரிய நேரத்திலோ ஆசிரமத்துக்கு வந்த விருந்தினர் உரிய மரியாதை பெறாது முகம் திருப்பி சென்றால், அந்த இல்லத்தார்க்கு எல்லாம் நிச்சயமாகப் பயனற்றதாகிவிடும்।

Verse 61

स गच्छेद्रौरवांल्लोकान्योऽतिथिं नाभिपूजयेत् । अतिथिः पूजितो येन स देवैरपि पूज्यते

விருந்தினரைப் போற்றி மரியாதை செய்யாதவன் ரௌரவ லோகங்களுக்கு செல்கிறான்; விருந்தினரைப் போற்றியவன் தேவர்களாலும் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 62

दानैर्यज्ञैस्त तस्तस्मिन्भोजितः कपिलो मुनिः । ततो महामुनिः श्रीमान्हारीतो ह्वयितस्तदा

பின்னர் அங்கே தானங்களும் யாகங்களும் செய்து முனி கபிலருக்கு விருந்து அளிக்கப்பட்டது; அதன் பின் திருவுடைய மகாமுனி ஹாரீதரும் அப்போது அழைக்கப்பட்டார்।

Verse 63

पादप्रक्षालनार्थाय सिद्धदेवसमागमे । हारीतश्च पुरस्कृत्य वामपादं तदा स्थितः

பாதம் கழுவுவதற்காக, சித்தர்-தேவர் கூடத்தில், ஹாரீதரை முன்னிலைப்படுத்தி அவர் அப்போது இடப்பாதத்தை முன்னே வைத்து நின்றார்।

Verse 64

ततो हासो महाञ्जज्ञे सिद्धाप्सरः सुपर्वणाम् । विचिंत्य बहुधा पृथ्वीं साधु साधुकृता द्विजाः

அப்போது சித்தர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் அந்த நற்பெருவிழாவில் பெரும் சிரிப்பு எழுந்தது; பூமியைப் பலவாறு சிந்தித்து இருபிறப்பினர் ‘சாது, சாது’ என்று பாராட்டினர்।

Verse 65

ततो ममापि मनसि शोकवेगो महानभूत् । सत्यां चैव तथा मेने गाथां पूर्वबुधेरिताम्

அப்போது என் மனத்திலும் பெருஞ்சோகத்தின் வெள்ளம் எழுந்தது; முன்னோர் ஞானிகள் உரைத்த பழங்கதையை உண்மையென நான் உணர்ந்தேன்।

Verse 66

सर्वेष्वपि च कार्येषु हेतिशब्दो विगर्हितः । कुर्वतामतिकार्याणि शिलापातो ध्रुवं भवेत्

எல்லா செயல்களிலும் ‘ஹேதி’—ஆயுதம்போல் கடுமையான பதில்சொல்—பழிக்கத்தக்கது; எல்லை மீறிச் செய்பவர்களுக்கு கல்ல்வீழ்ச்சி எனும் நிச்சய அழிவு உறுதியாக வரும்।

Verse 67

ततोहमब्रंवं विप्रान्यूयं मूर्खा भविष्यथ । धनधान्याल्पसंयुक्ता दारिद्र्यकलिलावृताः

அப்போது நான் அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறினேன்—‘நீங்கள் மூடராவீர்கள்; சிறிதளவு செல்வமும் தானியமும் உடையவர்களாய், வறுமையின் சேற்றில் மூழ்குவீர்கள்।’

Verse 68

एवमुक्ते प्रहस्यैव हारीतः प्राब्रवीदिदम् । तवैवेयं मुने हानिर्यदस्माञ्छपते भवान्

இவ்வாறு சொன்னதும் ஹாரீதன் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்—‘முனிவரே, இழப்பு உமக்கே; ஏனெனில் எங்களைச் சபிப்பது நீரே.’

Verse 69

कः शापो दीयते तुभ्यं शापोयमयमेव ते । ततो विमृश्य भूयोऽहब्रवं किमहंद्विज

‘உமக்கு எந்தச் சாபம் அளிக்கப்படுகிறது? இதுவே உமது சாபம்.’ பின்னர் மீண்டும் சிந்தித்து நான் கூறினேன்—‘இருபிறப்பனே, நான் என்ன செய்துவிட்டேன்?’

Verse 70

तथाविधस्य भवतो वामपादप्रदानतः

அத்தகைய இயல்புடைய நீ இடப்பாதத்தை அளித்ததனால்—அது அமங்கலக் குறிய தாழ்வுறுத்தும் அர்ப்பணமாக இருந்தது।

Verse 71

हारीत उवाच । श्रृणु तत्कारणं धीमञ्छून्यता मे यतो भवेत्

ஹாரீதர் கூறினார்—அறிவாளனே, கேள்; எந்தக் காரணத்தால் எனக்குள் உள்ளார்ந்த வெறுமை எழுகிறது.

Verse 72

इति चिंतयतश्चित्ते हा दुःखोऽयं प्रतिग्रहः । प्रतिग्रहेण विप्राणां ब्राहयं तेजो हि शाम्यति

உள்ளத்தில் இவ்வாறு சிந்தித்தேன்—‘அய்யோ, இந்தப் பரிசு ஏற்றல் மிகத் துயரமானது!’ ஏனெனில் பரிசு ஏற்றலால் பிராமணர்களின் பிராஹ்ம தேஜஸ் நிச்சயமாகத் தளர்கிறது.

Verse 73

महादानं हि गृह्णानो ब्राह्मणः स्वं शुभं हि यत् । ददाति दातुर्दाता च अशुभं यच्छति स्वकम्

பிராமணன் பெருந்தானத்தை ஏற்றுக் கொண்டால், தன் சுபப் புண்ணியத்தைத் தானே அளித்துவிடுகிறான்; தானம் கொடுப்பவன் தன் அசுபத்தையே பெறுபவர்க்கு மாற்றி விடுகிறான்.

Verse 74

दाता प्रतिग्रहीता च वचनं हि परस्परम् । मन्यतेऽधःकरो यस्य सोऽल्पबुद्धिः प्रहीयते

தானம் கொடுப்பவனும் பெறுபவனும் ஒருவரை ஒருவர் சொல்லின் மூலம் சார்ந்திருப்பர்; ஆனால் மற்றவரை ‘தாழ்ந்தவன்’ என எண்ணுபவன் குறுகிய புத்தியுடன் வீழ்கிறான்.

Verse 75

इति चिंतयतो मह्यं शून्यताभूद्धि नारद । निद्रार्तश्च भयार्तश्च कामार्तः शोकपीडितः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஓ நாரதா, எனக்குள் வெறுமை ஏற்பட்டது. நித்திரை, அச்சம், காமம் அல்லது துயரால் வாடுபவன் வெறுமையடைந்தவனாகிறான்.

Verse 76

हृतस्वश्चान्यचित्तश्च शून्याह्येते भवंति च । तदेषु मतिमान्कोपं न कुर्वीत यदि त्वया

செல்வம் பறிக்கப்பட்டவனும், மனம் வேறிடத்தில் நிலைத்தவனும்—இவர்களும் உண்மையில் ‘வெறுமை’ அடைகிறார்கள். ஆகவே நீ அறிவுடையவனாயின் அவர்கள்மேல் கோபம் கொள்ளாதே.

Verse 77

कृतः कोपस्ततस्तुभ्यमेवं हानिरियं मुने । ततस्तापान्वितश्चाहं तान्वि प्रानब्रवं पुनः

ஓ முனிவரே, உமக்குள் கோபம் எழுந்ததாலேயே இவ்விழப்பு ஏற்பட்டது. பின்னர் மனவருத்தம் நிறைந்த நான் அந்தப் பிராமணர்களிடம் மீண்டும் கூறினேன்.

Verse 78

धिङ्मामस्तु च दुर्बुद्धिमविमृश्यार्थकारिणम् । कुर्वतामविमृश्यैव तत्किमस्ति न यद्भवेत्

என்னைச் சபிக்க வேண்டும்—சிந்திக்காமல் செயல் புரியும் இந்த மூடமதிக்கு. யோசனை இன்றி செய்பவர்க்கு ஏற்படாத தீங்கு எது இருக்க முடியும்?

Verse 79

सहसा न क्रियां कुर्यात्पदमेतन्महापदाम् । विमृश्यकारिणं धीरं वृणते सर्वसंपदः

அவசரமாக எந்தச் செயலும் செய்யக்கூடாது; அது பேராபத்துகளுக்கான படியாகும். சிந்தித்து உறுதியுடன் செய்பவனை எல்லாச் செல்வங்களும் நாடி வருகின்றன.

Verse 80

सत्यमाह महाबुद्धिश्चिरकारी पुरा हि सः । पुरा हि ब्राह्मणः कश्चित्प्रख्यातों गिरसां कुले

‘உண்மையே,’ என்று மகாபுத்திமான் கூறினார். பழங்காலத்தில் ‘சிரகாரி’ எனும் ஒருவர் இருந்தார்; மேலும் கிரஸ வம்சத்தில் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணரும் இருந்தார்.

Verse 81

चिरकारि महाप्राज्ञो गौतमस्याभवत्सुतः । चिरेण सर्वकार्याणि यो विमृश्य प्रपद्यते

சிரகாரி மிகுந்த ஞானமுடையவன்; அவன் கௌதமரின் மகன்—நீண்ட சிந்தனைக்குப் பின் மட்டுமே ஒவ்வொரு செயலும் தொடங்குபவன்.

Verse 82

चिरकार्याभिसंपतेश्चिरकारी तथोच्यते । अलसग्रहणं प्राप्तो दुर्मेधावी तथोच्यते

செயல்களின் நிறைவேற்றத்தை நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அடைவான் ‘சிரகாரி’ எனப்படுவான்; ஆனால் வெறும் சோம்பலில் விழுபவன் ‘துர்மேதா’ (மந்தபுத்தி) எனப்படுவான்.

Verse 83

बुद्धिलाघवयुक्तेन जनेनादीर्घदर्शिना । व्यभिचारेण कस्मिन्स व्यतिकम्या परान्सुतान्

புத்தி நுட்பமும் தொலைநோக்கும் உடையவன் எந்தத் தவறால் வழிதவறுவான்? தர்மத்தை மீறி பிறரின் பிள்ளைகளுக்கு தீங்கு எவ்வாறு செய்வான்?

Verse 84

पित्रोक्तः कुपितेनाथ जहीमां जननीमिति । स तथेति चिरेणोक्तः स्वभावाच्चिरकारकः

கோபமுற்ற தந்தை—‘இந்தத் தாயை கொன்று விடு!’ என்று ஆணையிட்டார். அவன் இயல்பாகவே சிரகாரி; ஆகவே ‘அப்படியே’ என்று கூறுவதற்கும் நீண்ட நேரம் எடுத்தான்.

Verse 85

विमृश्य चिरकारित्वाच्चिं तयामास वै चिरम् । पितुराज्ञां कथं कुर्यां न हन्यां मातरं कथम्

சிந்தனையாளரான அவர் நீண்ட நேரம் யோசித்தார்: 'தந்தையின் கட்டளையை நான் எவ்வாறு நிறைவேற்றுவது? தாயைக் கொல்லாமல் இருப்பது எப்படி?'

Verse 86

कथं धर्मच्छलेनास्मिन्निमज्जेयमसाधुवत् । पितुराज्ञा परो धर्मो ह्यधर्मो मातृरक्षणम्

தர்மத்தின் பெயரால் ஒரு தீயவனைப் போல நான் இதில் எப்படி மூழ்க முடியும்? தந்தையின் கட்டளை உயர்ந்த தர்மம், ஆனால் தாயைப் பாதுகாக்காதது அதர்மம் ஆகும்.

Verse 87

अस्वतंत्रं च पुत्रत्वं किं तु मां नात्र पीडयेत् । स्त्रियं हत्वा मातरं च को हि जातु सुखी भवेत्

மகன் நிலை சுதந்திரமற்றது, ஆனால் அது என்னை இங்கு வருத்தப்படுத்தக்கூடாது. ஒரு பெண்ணை, அதிலும் தன் தாயைக் கொன்றுவிட்டு எவர்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்?

Verse 88

पितरं चाप्यवज्ञाय कः प्रतिष्ठामवाप्नुयात् । अनवज्ञा पितुर्युक्ता युक्तं मातुश्च रक्षणम्

தந்தையை அவமதித்து எவர் புகழை அடைய முடியும்? தந்தையை மதிக்காமல் இருப்பது முறையல்ல, அதேபோல் தாயைப் பாதுகாப்பதும் முறையானதே.

Verse 89

क्षमायोग्यावुभावेतौ नातिवर्तेत वै कथम् । पिता ह्यात्मानमाधत्ते जायायां जज्ञिवानिति

இவர்கள் இருவரும் போற்றுதலுக்குரியவர்கள், இவர்களை எப்படி மீற முடியும்? ஏனெனில் தந்தை மனைவியிடம் தன்னையே நிலைநிறுத்துகிறார், அதனால்தான் மகன் பிறக்கிறான்.

Verse 90

शीलचारित्रगोत्रस्य धारणार्थं कुलस्य च । सोऽहमात्मा स्वयं पित्रा पुत्रत्वे परिकल्पितः

நல்லொழுக்கம், நற்குணம், கோத்திரப் பாதுகாப்பு மற்றும் குலத் தொடர்ச்சி பொருட்டு, அதே ஆத்மாவே தந்தையால் தானே மகனாக நியமிக்கப்படுகிறது।

Verse 91

जातकर्मणि यत्प्राह पिता यच्चोपकर्मणि । पर्याप्तः स दृढीकारः पितुर्गौरवलिप्सया

ஜாதகர்மத்தில் தந்தை கூறுவதும், உபாகர்மத்தில் அவர் போதிப்பதும்—தந்தையின் மரியாதையை நாடுபவனுக்கு உறுதியான கட்டளையாகப் போதுமானது।

Verse 92

शरीरादीनि देयानि पिता त्वेकः प्रयच्चति । तस्मात्पितुर्वचः कार्यं न विचार्यं कथंचन

உடல் முதலிய அனைத்தும் அருள்பெற்ற தானங்களே; அவற்றை அளிப்பவர் தந்தை ஒருவரே. ஆகவே தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்ற வேண்டும்—எவ்வித விவாதமும் இன்றி।

Verse 93

पातकान्यपि चूर्यंते पितुर्वचनकारिणः । पिता स्वर्गः पिता धर्मः पिता परमकं तपः

தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்றுபவனின் பாவங்களும் நசுங்குகின்றன. தந்தையே ஸ்வர்க்கம்; தந்தையே தர்மம்; தந்தையே பரம தவம்।

Verse 94

पितरि प्रीतिमापन्ने सर्वाः प्रीणंति देवताः । आशिषस्ता भजंत्येनं पुरुषं प्राह याः पिता

தந்தை மகிழ்ந்தால் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர். தந்தை உரைத்த ஆசீர்வாதங்கள் அந்த மனிதனை அணுகி அவனை அருளால் காக்கும்।

Verse 95

निष्कृतिः सर्वपापानां पिता यदभिनंदति । मुच्यते बंधनात्पुष्पं फलं वृंतात्प्रमुच्यते

தந்தை அனுமதித்து அருளினால் அது எல்லாப் பாவங்களுக்கும் பிராயச்சித்தமாகும். மலர் கட்டிலிருந்து விடுபடுவது போலவும், கனி காம்பிலிருந்து பிரிவது போலவும், மனிதன் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 96

क्लिश्यन्नपि सुतः स्नेहं पिता स्नेहं न मुंचति । एतद्विचिंत्यतं तावत्पुत्रस्य पितृगौरवम्

மகன் துன்பம் அளித்தாலும் தந்தை தன் அன்பை விடுவதில்லை. ஆகவே இதை சிந்தியுங்கள்—தந்தையைப் போற்றிப் பெருமைப்படுத்துவது மகனின் கடமை.

Verse 97

पिता नाल्पतरं स्थानं चिंतयिष्यामि मातरम् । यो ह्ययं मयि संघातो मर्त्यत्वे पांचभौतिकः

தந்தைக்கு அளிக்கும் மதிப்பில் தாயையும் குறைவாக எண்ணமாட்டேன். ஏனெனில் இந்த மானுட வாழ்வில் என்னுள் உள்ள இந்த உடல் தொகுதி பஞ்சபூதங்களால் ஆனது.

Verse 98

अस्य मे जननी हेतुः पावकस्य यथारणिः । माता देहारणिः पुंसः सर्वस्यार्थस्य निर्वृतिः

எனது பிறப்பிற்குக் காரணம் தாயே; அரணியிலிருந்து அக்கினி எழுவது போல. தாய் மனிதனின் உடலுக்கான அரணி; அவளிடமிருந்து எல்லாப் புருஷார்த்தங்களின் நிறைவும் அமைதியும் கிடைக்கின்றன.

Verse 99

मातृलाभे सनाथत्वमनाथत्वं विपर्यये । न स शोचति नाप्येनं स्थावर्यमपि कर्षति

தாய் இருப்பின் மனிதன் ஆதரவுடன் இருப்பான்; தாய் இல்லையெனில் உண்மையிலே அனாதை ஆவான். தாய் உள்ளவன் துயருறான் இல்லை; துன்பமும் துரதிருஷ்டமும் அவனை எளிதில் இழுத்துத் தாழ்த்தாது.

Verse 100

श्रिया हीनोऽपि यो गेहे अंबेति प्रतिपद्यते । पुत्रपौत्रसमापन्नो जननीं यः समाश्रितः

செல்வம் இல்லாதவனாயினும் வீட்டில் ‘அம்பே’ என்று தாயை நாடி அவளின் சரணடைபவன், ஜனனியைச் சார்ந்ததால் புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் குலத் தொடர்ச்சியால் நிறைவு பெறுவான்।

Verse 101

अपि वर्षशतस्यांते स द्विहायनवच्चरेत् । समर्थं वाऽसमर्थं वा कृशं वाप्यकृशं तथा

நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபோதும் தாய் அவனை இரண்டாண்டுக் குழந்தைபோலவே கருதுவாள்—மகன் திறமையுள்ளவனாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், மெலிந்தவனாக இருந்தாலும் வலிமையானவனாக இருந்தாலும், தாயின் பார்வை ஒன்றே।

Verse 102

रक्षयेच्च सुतं माता नान्यः पोष्यविधानतः । तदा स वृद्धो भवति तदा भवति दुःखितः

பரிபாலனத் தர்மத்தின் விதியின்படி மகனைப் பாதுகாப்பது தாயே; அதுபோல் வேறு யாரும் செய்ய முடியாது. அவள் இல்லாதபோது தான் அவன் உண்மையில் ‘முதுமை’ அடைகிறான்; அப்போது துயரால் வாடுகிறான்।

Verse 103

तदा शुन्यं जगत्तस्य यदा मात्रा वियुज्यते । नास्ति मातृसमा च्छाया नास्ति मातृसमा गतिः

தாயிடமிருந்து பிரிந்தபோது அவனுடைய உலகம் வெறுமையாகிறது. தாயைப் போன்ற நிழல் இல்லை; தாயைப் போன்ற அடைக்கலமும் வாழ்வின் வழியும் இல்லை।

Verse 104

नास्ति मातृसमं त्राणं नास्ति मातृसमा प्रपा । कुक्षिसंधारणाद्धात्री जननाज्जननी तथा

தாய்க்கு இணையான காப்பு இல்லை; தாய்க்கு இணையான ஓய்வுத் தங்குமிடம் (ப்ரபா) இல்லை. கருவை வயிற்றில் தாங்குவதால் அவள் ‘தாத்ரீ’; பிறப்பளிப்பதால் அவள் ‘ஜனனீ’ எனப்படுகிறாள்।

Verse 105

अंगानां वर्धनादंबा वीरसूत्वे च वीरसूः । शिशोः शुश्रूषणाच्छ्वश्रूर्माता स्यान्माननात्तथा

குழந்தையின் அங்கங்களைப் போஷித்து வளர்ப்பதால் அவள் ‘அம்பா’; வீரரைப் பெற்றெடுப்பதால் ‘வீரசூ’ எனப்படுகிறாள். குழந்தையைச் சேவிப்பதால் மாமியாரும் ‘தாய்’ ஆகிறாள்; அதுபோல் பெண்ணை மதிப்பதால் அவளும் தாயென மதிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 106

देवतानां समावापमेकत्वं पितरं विदुः । मर्त्यानां देवतानां च पूगो नात्येति मातरम्

தேவர்களின் ஒன்றுமையைக் குறிக்கும் பொதுக் களமாகத் தந்தையையே ஞானிகள் அறிகின்றனர். ஆனால் மனிதரிலும் தேவரிலும் எந்தக் கூட்டமும் தாயின் மகிமையை மீறாது.

Verse 107

पतिता गुरवस्त्याज्या माता च न कथंचन । गर्भधारणपोषाभ्यां तेन माता गरीयसी

குருக்கள் தவறுபட்டால் விலக்கப்படலாம்; ஆனால் தாயை எந்த நிலையிலும் விலக்கக் கூடாது. கருவைத் தாங்கி, போஷித்து வளர்ப்பதால் தாயே மிக உயர்ந்த வணக்கத்திற்குரியவள்.

Verse 108

एवं स कौशिकीतीरे बलिं राजानमीक्षतीम् । स्त्रीवृत्तिं चिरकालत्वाद्धन्तुं दिष्टः स्वमातरम्

இவ்வாறு கௌசிகி நதிக்கரையில் அவன் அரசன் பலியை கண்டான். நீண்ட காலமாகத் தாயின் நடத்தை ஒழுங்கற்றதென எண்ணி, கொடிய தீர்மானத்தால் தன் தாயையே கொல்லத் துணிந்தான்.

Verse 109

विमृश्य चिरकालं हि चिंतांतं नाभ्यपद्यत । एतस्मिन्नंतरे शक्रो रूपमास्थितः

நீண்ட நேரம் சிந்தித்தும் அவன் உறுதியான முடிவிற்கு வரவில்லை. அச்சமயத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) ஒரு வடிவத்தை ஏற்றான்.

Verse 110

गायन्गाखामुपायातः पितुस्तस्याश्रमांतिके । अनृना हि स्त्रियः सर्वाः सूत्रकारो यदब्रवीत्

ஒரு செய்யுளைப் பாடிக்கொண்டே அவன் தன் தந்தையின் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் வந்தான். 'பெண்கள் அனைவரும் உண்மையில் கடனற்றவர்கள்' என்று சூத்திரக்காரர் கூறியதை அவன் மொழிந்தான்.

Verse 111

अतस्ताभ्यः फलं ग्राह्यं न स्याद्दोषेक्षणः सुधीः । इति श्रुत्वा तमानर्च मेधातिथिरुदारधीः

ஆகையால், அவற்றின் பலனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அறிვილი குற்றங்கூறுபவனாக இருக்கக்கூடாது. இதைக் கேட்ட தாராள மனப்பான்மை கொண்ட மேதாதிதி அவரை கௌரவித்தார்.

Verse 112

दुःखितश्चिंतयन्प्राप्तो भृशमश्रूणि वर्तयन् । अहोऽहमीर्ष्ययाक्षिप्तो मग्नोऽहं दुःखसागरे

துயருற்றவனாகவும் சிந்தனையுடனும், அதிகமாகக் கண்ணீர் சிந்தியவாறு அவன் வந்தான். 'அந்தோ! பொறாமையால் தாக்கப்பட்டு, நான் துக்கக் கடலில் மூழ்கிவிட்டேன்.'

Verse 113

हत्वा नारीं च साध्वीं च को नु मां तारयिष्यति । सत्वरेण मयाज्ञप्तश्चिरकारी ह्युदारधीः

'ஒரு பெண்ணை, அதிலும் கற்புள்ள மங்கையைக் கொன்றுவிட்டு, யார் என்னைக் காப்பாற்றுவார்கள்? அவசரத்தில் நான் தாராள மனப்பான்மை கொண்ட சிரகாரிக்குக் கட்டளையிட்டேன்.'

Verse 114

यद्ययं चिरकारी स्यात्स मां त्रायेत पातकात् । चिरकारिक भद्रं ते भद्रं ते चिरकारिक

'அவன் உண்மையில் "சிரகாரி" (தாமதித்துச் செயல்படுபவன்) ஆக இருந்தால், அவன் என்னைப் பாவத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடும். ஓ சிரகாரிகனே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்! உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும், ஓ சிரகாரிகனே!'

Verse 115

यदद्य चिरकारी त्वं ततोऽसि चिरकारिकः । त्राहि मां मातरं चैव तपो यच्चार्जितं मया

இன்று நீ உண்மையிலே சிரகாரி என்றால், நீயே நிச்சயமாக சிரகாரிகன். என்னையும் என் தாயையும் காத்தருள்வாய்; நான் ஈட்டிய தவத்தையும் பாதுகாத்தருள்வாய்.

Verse 116

आत्मानं पातके विष्टं शुभाह्व चिरकारिक । एवं स दुःखितः प्राप्तो गौतमोऽचिंतयत्तदा

நல்ல நாமம் கொண்ட சிரகாரிகனே! நான் என்னை பாவத்தில் மூழ்கியவனாகக் காண்கிறேன். இவ்வாறு துயருற்று வந்த கௌதமர் அப்போது சிந்தித்தார்.

Verse 117

चिरकारिकं ददर्शाथ पुत्रं मातुरुपांतिके । चिरकारी तु पितरं दृष्ट्वा परमदुःखितः

பின்னர் தாயின் அருகில் இருந்த மகன் சிரகாரிகனை அவர் கண்டார். ஆனால் சிரகாரி தந்தையைப் பார்த்தவுடன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 118

शस्त्रं त्यक्त्वा स्थितो मूर्ध्ना प्रसादायोपचक्रमे । मेधातिथिः सुतं दृष्ट्वा शिरसा पतितं भुवि

அவன் ஆயுதத்தை விட்டு, தலை தாழ்த்தி நின்று மன்னிப்பை வேண்டத் தொடங்கினான். மேதாதிதி தன் மகன் தலை தாழ்ந்து தரையில் விழுந்திருப்பதைக் கண்டார்.

Verse 119

पत्नीं चैव तु जीवंतीं परामभ्यगमन्मुदम् । हन्यादिति न सा वेद शस्त्रपाणौ स्थिते सुते

மனைவி உயிருடன் இருப்பதைக் கண்டு அவர் பேரானந்தம் அடைந்தார். மகன் கையில் ஆயுதம் இருந்தபோதும், ‘அவன் கொல்வான்’ என்ற எண்ணம் இருந்ததை அவள் அறியவில்லை.

Verse 120

बुद्धिरासीत्सुतं दृष्ट्वा पितुश्चरणयोर्नतम् । शस्त्रग्रहणचापल्यं संवृणोति भयादिति

மகன் தந்தையின் திருவடிகளில் வணங்கி நிற்பதைக் கண்ட அவள் உணர்ந்தாள்—பயத்தால் ஆயுதம் எடுத்த அவசரத்தை அவன் மறைக்கிறான் என்று।

Verse 121

ततः पित्रा चिरं स्मृत्वा चिरं चाघ्राय मूर्धनि । चिरं दोर्भ्यां परिष्वज्य चिरंजीवेत्यु दाहृतः

பின்னர் தந்தை நீண்ட நேரம் நினைத்து, நீண்ட நேரம் அவன் தலையை முகர்ந்து, இரு கரங்களாலும் நீண்ட நேரம் அணைத்து—“சிரஞ்சீவி ஆகுக!” என்று உரைத்தார்।

Verse 122

चिरं मुदान्वितः पुत्रं मेधातिथिरथाब्रवीत् । चिरकारिक भद्रं ते चिरकारी भवेच्चिरम्

அப்போது நீண்ட மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மேதாதிதி மகனிடம் கூறினார்—“ஓ சிரகாரிகா, உனக்கு மங்களம்; நீ நீண்ட காலம் சிரகாரி—ஆலோசித்து செய்பவன்—ஆக இருப்பாயாக।”

Verse 123

चिराय यत्कृतं सौम्य चिरमस्मिन् दुःखितः । गाथाश्चाप्यब्रवीद्विद्वान्गौतमो मुनिसत्तमः

“அன்பனே, தாமதமாகச் செய்யப்பட்டதனால் நான் நீண்ட காலம் துயருற்றேன்.” இவ்வாறு முனிவருள் சிறந்த ஞானி கௌதமர் கீதைகளையும் (காதாக்களையும்) உரைத்தார்।

Verse 124

चिरेण मंत्रं संधीयाच्चिरेम च कृतं त्यजेत् । चिरेण विहतं मित्रं चिरं धारणमर्हति

மந்திரம் காலத்தால் தான் சித்தியாகும்; மிகத் தாமதமாகச் செய்யப்பட்ட செயலை விட்டு விட வேண்டும். நீண்ட கால நண்பன் பாதிக்கப்பட்டாலும் அவன் நீண்ட பொறுமையும் ஆதரவும் பெறத் தகுதியானவன்।

Verse 125

रोगे दर्पे च माने च द्रोहे पापे च कर्मणि । अप्रिये चैव कर्तव्ये चिरकारी प्रशस्यते

நோயிலும், அகந்தையிலும், மானப் புண்பாட்டிலும், துரோகத்திலும், பாவச் செயலிலும், விருப்பமற்ற கடமையிலும்—ஆழ்ந்து சிந்தித்து மெதுவாகச் செய்பவன் போற்றப்படுவான்।

Verse 126

बंधूनां सुहृदां चैव भृत्यानां स्त्रीजनस्य च । अव्यक्तेष्वपराधेषु चिरकारी प्रशस्यते

உறவினர், நண்பர், பணியாளர், பெண்கள் ஆகியோரிடத்தில்—குற்றம் தெளிவாக வெளிப்படாதபோது—சிந்தித்து மெதுவாக நடப்பவன் போற்றப்படுவான்।

Verse 127

चिरं धर्मान्निषेवेत कुर्याच्चान्वेषणं चिरम् । चिरमन्वास्य विदुषश्चिरमिष्टानुपास्य च

நீண்ட காலம் தர்மத்தைப் பயில வேண்டும்; நீண்ட காலம் ஆராய்ந்து விசாரிக்க வேண்டும்; அறிஞர்களை நீண்ட காலம் அணுகி சேவிக்க வேண்டும்; இஷ்ட தெய்வத்தை நீண்ட காலம் வழிபட வேண்டும்।

Verse 128

चिरं विनीय चात्मानं चिरं यात्यनवज्ञताम् । ब्रुवतश्च परस्यापि वाक्यं धर्मोपसंहितम्

நீண்ட காலம் தன்னை ஒழுக்கத்தில் கட்டுப்படுத்தினால், நீண்ட காலம் அவமதிப்பில்லா நிலையை அடைவான்; மேலும் பிறர் சொல்வதும் தர்மத்துடன் இணைந்திருந்தால் அதை மதித்து ஏற்க வேண்டும்।

Verse 129

चिरं पृच्छेच्च श्रृणुयाच्चिरं न परिभूयते । धर्मे शत्रौ शस्त्रहस्ते पात्रे च निकटस्थिते

நீண்ட நேரம் கேட்டு விசாரித்து, நீண்ட நேரம் கேட்கவும் வேண்டும்—அப்போது எளிதில் அடக்கப்படமாட்டான்; ஆனால் தர்மச் செயலில், பகைவர் முன்னிலையில், கையில் ஆயுதம் இருக்கும் போது, தகுதியான பாத்திரம் அருகில் நிற்கும் போது—தாமதிக்கக் கூடாது।

Verse 130

भये च साधुपूजायां चिरकारी न शस्यते । एवमुक्त्वा पुत्रभार्यासहितः प्राप्य चाश्रमम्

அபாய நேரத்திலும் சாது-பூஜையிலும் தாமதிப்பவன் புகழப்படான். இவ்வாறு கூறி அவர் மகனும் மனைவியுமுடன் ஆசிரமத்தை அடைந்தார்.

Verse 131

ततश्चिरमुपास्याथ दिवं यातिश्चिरं मुनिः । वयं त्वेवं ब्रुवन्तोऽपि मोहेनैवं प्रतारिताः

பின்னர் நீண்ட காலம் உபாசனை செய்து முனிவர் நீண்ட காலத்திற்கு ஸ்வர்க்கம் செல்கிறார். ஆனால் நாங்கள்—இவ்வாறு சொன்னபோதும்—மோகத்தால் இப்படியே ஏமாற்றப்பட்டோம்.

Verse 132

कलौ च भवतां विप्रा मच्छापो निपतिष्यति । केचित्सदा भविष्यंति विप्राः सर्वगुणैर्युताः

கலியுகத்தில், ஓ விப்ரர்களே, என் சாபம் உங்கள்மேல் விழும். ஆயினும் சில பிராமணர்கள் எப்போதும் எல்லா நற்குணங்களும் உடையவர்களாய் இருப்பார்கள்.

Verse 133

पादप्रक्षालनं कृत्वा ततोऽहं धर्मवर्मणः । समीपे साक्षिणो देवान्कृत्वा संकल्पमाचरम्

பாதப் பிரக்ஷாளனம் செய்து பின்னர் நான் தர்மவர்மனின் அருகில் சென்றேன். தேவர்களை சாட்சியாக்கி சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றினேன்.

Verse 134

कांचनैरर्नोप्रदानैश्च गृहदानैर्धनादिभिः । भार्याभूषणवस्त्रैश्च कृतार्था ब्राह्मणाः कृताः

பொன்னின் தானம், பலவகை அர்ப்பணங்கள், வீட்டு தானம், செல்வம் முதலியவை, மேலும் அவர்களின் மனைவிகளுக்கான ஆபரணங்களும் ஆடைகளும்—இவற்றால் பிராமணர்கள் முழுமையாக திருப்தியடைந்து கृतார்த்தரானார்கள்.

Verse 135

ततः करं समुद्यम्य प्राहेन्द्रो देवसंगमे । हरांगरुद्धवामार्द्ध यावद्देवी गिरेः सुता

அப்போது கை உயர்த்தி இந்திரன் தேவர்கள் சபையில் கூறினான்—மலைமகளே தேவியே, ஹரனுடைய உடல் அணைத்த இடப்பாதியுடையவளே।

Verse 136

गणाधीशो वयं यावद्यावत्त्रिभुवनं त्विदम् । तावन्नन्द्यादिदे स्थानं नारदस्थापितं सुराः

நாம் சிவகணங்களின் தலைவர்களாக இருக்கும் வரை, இந்தத் திரிபுவனம் நிலைக்கும் வரை, நந்தி முதலிய இந்தத் தலம் நாரதர் நிறுவியதாக, தேவர்களே, உறுதியாக நிலைத்திருக்கும்।

Verse 137

ब्रह्मशापो रुद्रशापो विष्णुशापस्तथैव च । द्विजशापस्तथा भूयादिदं स्थानं विलुंपतः

இந்தப் புனிதத் தலத்தை அபகரித்து அழிப்பவர்மேல் பிரம்மாவின் சாபம், ருத்ரனின் சாபம், விஷ்ணுவின் சாபம், மேலும் இருபிறப்போரின் சாபமும் விழுக।

Verse 138

ततस्तथेति तैः सर्वैर्हृष्टैस्तत्र तथोदितम् । एवं मया स्थापिते स्थानकेऽस्मिन्संस्थापयामास च कापिलं मुनिः । स्थाने उभे देवकृते प्रसन्नास्ततो ययुर्देवता देवसद्म

அப்போது அனைவரும் மகிழ்ந்து அங்கே “அப்படியே ஆகுக” என்று ஒப்புக்கொண்டனர். இவ்வாறு நான் இந்தத் தலத்தை நிறுவியபின், முனிவரும் விதிப்படி அங்கே கபிலரை நிறுவினார். தேவர்கள் செய்த இரு நிறுவல்களாலும் திருப்தியடைந்த தேவர்கள் பின்னர் தங்கள் தெய்வீக இல்லத்திற்குச் சென்றனர்।